0113-KDIPT2-3.4011.972.2021.3.AK

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest: -        nieprawidłowe – w części dotyczącej sposobu ustalenia przychodu po stronie podmiotu wnoszącego wkład niepieniężny, -        prawidłowe – w pozostałym zakresie. Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej   25 października 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 października 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie z 11 stycznia 2022 r. – pismem złożonym 26 stycznia 2022 r. Treść wniosku wspólnego jest następująca:   Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem ·         Zainteresowana będącą stroną postępowania: A Sp. z o.o. ·         Zainteresowani niebędący stronami postępowania: 1)    B Sp. z o.o.2)    Pan P. Sz. Opis zdarzenia przyszłego A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Wnioskodawca, Pożyczkobiorca albo A Sp. z o.o.) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, mającym miejsce siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.   Udziałowcami Wnioskodawcy są: -        P. S. (dalej: P. S.) (25 udziałów), -        D. S. (24 udziały), -        B Sp. z o.o. (dalej: B Sp. z o.o.) (51 udziałów).   Przedmiot działalności Wnioskodawcy stanowią: -        ... (PKD ...Z), -        ... (PKD ...Z), -        ... (PKD ...Z), -        ... (PKD ...Z), -        ... (PKD ....Z), -        ... (PKD ...Z), -        ... (PKD ....Z), -        ... (PKD....Z), -        ... (PKD ...Z), -        ... (PKD ...Z), -        ... (PKD ...Z), -        ... (PKD ...Z), -        ... (PKD ...A), -        ... (PKD ...B), -        ... (PKD ...C), -        ... (PKD ...D), -        ... (PKD ...E), -        ... (PKD ...Z), -        ... (PKD ...Z), -        ... (PKD ...Z), -        ... (PKD ...Z), -        ... (PKD ...Z), -        ... (PKD ...Z), -        ... (PKD ...Z).   W celu sfinansowania bieżącej działalności gospodarczej Wnioskodawca w okresie pomiędzy 1 lutego 2010 r. a 31 lipca 2015 r. zawierał umowy pożyczki ze swoimi wspólnikami -        P. S. oraz -        B Sp. z o.o. (dalej: „Pożyczkodawcy”).   Na potrzeby przedmiotowego wniosku pojęcie „Pożyczek” rozumiane jest jako kwota środków pieniężnych postawiona do dyspozycji A Sp. z o.o. przez P. S. lub B Sp. z o.o.wynikająca z umów zawartych pomiędzy 1 lutego 2010 r. a 31 lipca 2015 r. Pojęcie „Odsetek” rozumiane jest jako kwota środków pieniężnych stanowiąca wynagrodzenie za korzystanie z Pożyczek. Odsetki są naliczane na koniec roku i nie są kapitalizowane. Pożyczkodawcy i Pożyczkobiorca są podmiotami powiązanymi w myśl art. 11a ust. 1 pkt 4 w związku z art. 11a ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1406 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”). W okresie 1 lutego 2010 r. a 10 września 2012 r. A Sp. z o.o. zawarła z P. S. Pożyczki na łączną kwotę 321 390 zł. P. S. działał jako osoba prywatna, a udzielanie Pożyczek nie następowało w ramach działalności gospodarczej. Sumaryczna wartość kwot z tytułu Pożyczek przekazanych przez P. S. na rzecz A Sp. z o.o. wyniosła 321 390 zł. Za każdym razem kwota Pożyczki była wpłacana na rachunek bankowy Wnioskodawcy. Oprocentowanie jest stałe, określone w stosunku rocznym. W 2018 r. nastąpiła spłata Pożyczek w wysokości 100 000 zł. Na dzień złożenia wniosku pozostała kwota do spłaty z tytułu części kapitałowej wynosi 221 390 zł. Do dnia złożenia wniosku nie wystąpiła spłata Odsetek. W okresie pomiędzy 28 marca 2013 r. a 31 lipca 2015 r. A Sp. z o.o. zawarła z B Sp. z o.o.Pożyczki na łączną kwotę 332 500 zł. Za każdym razem kwota Pożyczki była wpłacana na rachunek bankowy Wnioskodawcy. Oprocentowanie jest stałe, określone w stosunku rocznym. Do dnia złożenia wniosku nie nastąpił zwrot kwoty Pożyczek ani Odsetek. Obecnie Pożyczkodawcy rozważają dokonanie konwersji wierzytelności z tytułu Pożyczek na kapitał zakładowy (dalej: „konwersja Pożyczek na kapitał zakładowy”) lub konwersji wierzytelności z tytułu Odsetek na kapitał zakładowy (dalej: „konwersja Odsetek na kapitał zakładowy”). Konwersja zobowiązania na kapitał zakładowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (udziały) pozwala uniknąć zbędnego etapu zwrotu długu przez spółkę na rzecz wierzyciela, który potem wnosiłby uzyskaną kwotę tytułem wkładu. Spółka zmienia sposób finansowania — z dłużnego, obcego na zewnętrzny własny. Wniesienie wkładu jest świadczeniem wspólnika, wynikającym z dwustronnie zobowiązującej umowy (statutu) spółki, która w zamian za wkład zobowiązana jest wydać wspólnikowi udziały. W ramach konwersji dojdzie do zmiany umowy Spółki i podjęcia uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego w spółce A Sp. z o.o. w formie pieniężnej. Związane jest to ze sformalizowanym trybem zmiany umowy Spółki i nastąpi poprzez podwyższenie wartości nominalnej udziałów istniejących lub ustanowienie nowych. Proces podwyższania kapitału zakładowego obejmie stronę formalną, jaką są czynności związane z podwyższeniem (w tym czynność prawna zmiany umowy Spółki) oraz czynność faktyczna w postaci wniesienia wkładów do spółki na podwyższenie kapitału. Zmiana umowy Spółki wymaga zarówno uchwały zgromadzenia wspólników, jak i wpisu do rejestru przedsiębiorców. Podwyższenie kapitału zakładowego następuje z chwilą jego wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego (dalej: „KRS”). Z chwilą zgłoszenia do KRS-u następuje nabycie praw związanych z członkostwem w Spółce. Do momentu wpisu w rejestrze obejmującego zmianę umowy Spółki, powinien zostać wniesiony cały wkład na to podwyższenie. Wskutek konwersji Pożyczkodawcy oraz Spółka dokonają umownego potrącenia wzajemnych wierzytelności. Przedmiotem porozumienia jest umorzenie wierzytelności Spółki wobec Pożyczkodawców poprzez jej spłatę udziałami w podwyższonym kapitale zakładowym Spółki. Jednocześnie następuje umorzenie wierzytelności Pożyczkodawców wobec Spółki z tytułu wniesienia wkładu. Na skutek potrącenia dojdzie do uregulowania i wygaśnięcia wzajemnych wierzytelności. Rozważane jest także umorzenie Odsetek od Pożyczek (dalej: „umorzenie Odsetek”). Umorzenie Odsetek polegać będzie na zwolnieniu Pożyczkobiorcy z obowiązku zapłaty. Formalnie, dojdzie do złożenia oświadczenia woli o zwolnieniu Pożyczkobiorcy z długu i przyjęcie tego zwolnienia.   W piśmie z 26 stycznia 2022 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawca wskazał że: -        wierzytelności z tytułu pożyczek, które podlegać będą konwersji na kapitał zakładowy Spółki nie są przedawnione, -        Wnioskodawca jest w stanie udokumentować fakt udzielenia pożyczek, o których mowa we wniosku i ich wysokość na podstawie zawartych umów lub na podstawie potwierdzeń przelewu kwot udzielonych pożyczek, -        z tytułu ww. pożyczek nie został uregulowany podatek od czynności cywilnoprawnych z  uwagi na zwolnienie przedmiotowe z podatku PCC, które miało zastosowanie w  stosunku do pożyczek udzielonych przez wspólników sp. o.o.   Pytania   1.    Jakie są skutki podatkowe konwersji kapitału Pożyczek na kapitał zakładowy dla Pożyczkobiorcy, w szczególności czy czynność ta będzie neutralna podatkowo, to znaczy nie powoduje konieczności rozpoznania u Pożyczkobiorcy przychodu z jakiegokolwiek tytułu? 2.    Jakie są skutki podatkowe konwersji kapitału Pożyczek na kapitał zakładowy dla Pożyczkodawców, w szczególności czy czynność ta będzie neutralna podatkowo, to znaczy będzie skutkowała brakiem obowiązku zapłaty podatku przez Pożyczkodawców? 3.    Jakie są skutki podatkowe konwersji kapitału Odsetek na kapitał zakładowy dla Pożyczkobiorcy, w szczególności czy po dokonaniu konwersji Pożyczkobiorca będzie miał możliwość rozpoznania Odsetek jako kosztu uzyskania przychodu w myśl art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT? 4.    Jakie są skutki podatkowe konwersji kapitału Odsetek na kapitał zakładowy dla Pożyczkodawców, w szczególności czy powstanie po stronie Pożyczkodawców przychód stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 1 PIT i art. 12 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 4 pkt 2 CIT? 5.    Jakie są skutki podatkowe umorzenia Odsetek dla Pożyczkobiorcy, w szczególności czy po stronie Pożyczkobiorcy powstanie przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń w myśl art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT lub jakiegokolwiek innego tytułu, który to przychód będzie możliwy do rozliczenia stratami Pożyczkobiorcy z lat ubiegłych? 6.    Jakie są skutki podatkowe umorzenia Odsetek dla Pożyczkodawców, w szczególności czy nie wystąpi przychód i prawo do rozpoznania kosztów uzyskania przychodu z jakiegokolwiek tytułu?   Przedmiotem tej interpretacji indywidualnej jest ocena stanowiska Zainteresowanych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (pytania nr 2, nr 4 i nr 6 w części dotyczącej pożyczkodawcy będącego osobą fizyczną). Natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.Państwa stanowisko w sprawie   Zdaniem Zainteresowanych: 1)    konwersja Pożyczek w wysokości wartości nominalnej wierzytelności (bez odsetek) na kapitał zakładowy jest neutralna podatkowo dla Pożyczkobiorcy, tzn. nie powoduje konieczności rozpoznania przychodu po stronie Pożyczkobiorcy z jakiegokolwiek tytułu; 2)    skutki podatkowe konwersji kapitału Pożyczek na kapitał zakładowy dla Pożyczkodawców uzależnione są od tego, czy wkład na kapitał zakładowy ma charakter pieniężny czy niepieniężny. Zdaniem Wnioskodawcy, wniesienie wkładu z tytułu konwersji Pożyczek na kapitał zakładowy należy traktować jako wniesienie wkładu pieniężnego. Skutkuje to brakiem powstania przychodu po stronie Pożyczkodawców. Jednak, gdyby powyższe stanowisko zostało uznane za nieprawidłowe a wniesienie wkładu z tytułu konwersji Pożyczek na kapitał zakładowy należałoby traktować jako wniesienie wkładu niepieniężnego, wówczas po stronie B Sp. z o.o.powstanie przychód w rozumieniu 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT podlegający obniżeniu o koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ust. 1j pkt 2a ustawy o CIT. Po stronie P. S. powstanie przychód w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT podlegający obniżeniu o koszt uzyskania przychodu zgodnie z art. 22 ust. 1e pkt 2a ustawy o PIT. W konsekwencji, konwersja Pożyczek na kapitał zakładowy skutkuje zachowaniem neutralności podatkowej dla Pożyczkodawców, tzn. nie powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego, ponieważ przychody Pożyczkodawców są równe kosztom uzyskania przychodu, które są oni zobowiązani rozpoznać; 3)    czynność konwersji Odsetek na kapitał zakładowy należy traktować na równi z wypłatą Odsetek. W konsekwencji dla Pożyczkobiorcy powstaje koszt uzyskania przychodu w myśl art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT; 4)    w momencie konwersji Odsetek na kapitał zakładowy stają się one przychodem podatkowym dla B Sp. z o.o. w myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 12 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o CIT. Skutkiem konwersji Odsetek na kapitał zakładowy dla P. S. jest powstanie przychodu zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowanego według ryczałtowej 19% stawki podatku zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy; 5)    w przypadku umorzenia Odsetek powstaje dla Pożyczkobiorcy przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń w myśl art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, który może być rozliczony stratami Pożyczkobiorcy z lat ubiegłych; 6)    w przypadku umorzenia Odsetek nie powstaje dla Pożyczkodawców przychód z jakiegokolwiek tytułu.   Stanowisko dotyczące Pytania 1 i 2 Instytucja potrącenia została uregulowana w art. 498 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.).Zgodnie ze wskazanym przepisem: „Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej”. Podstawą prawną dokonania konwersji jest art. 14 § 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1526 ze zm.), który odnosi się do tzw. „potrącenia umownego”. Z ww. przepisu wynika, że „Wspólnik i akcjonariusz nie może potrącać swoich wierzytelności wobec spółki kapitałowej z wierzytelnością spółki względem wspólnika z tytułu należnej wpłaty na poczet udziałów albo akcji. Nie wyłącza to potrącenia umownego”. Konwersja zobowiązania na kapitał zakładowy stanowi jedną z form jego wygaśnięcia (spłaty długu). Polega ona na podwyższeniu kapitału zakładowego spółki i objęciu tego kapitału przez dotychczasowego wierzyciela. Celem takiego podwyższenia jest zmiana struktury kapitałowej w spółce poprzez określenie kapitału zakładowego na wyższym niż dotychczasowy poziomie. W praktyce stosowane są dwa sposoby podwyższenia kapitału zakładowego spółki ze środków wspólników w sytuacji, gdy wspólnik posiada wobec spółki, której kapitał jest podwyższany, wierzytelność. Pierwszy z nich polega na wniesieniu wkładu niepieniężnego przez wspólnika w postaci wierzytelności, jaką wspólnik posiada wobec spółki. W tym przypadku mamy do czynienia z aportem wierzytelności (tzw. aportowe podwyższenie kapitału zakładowego). Drugi sposób polega na zobowiązaniu się wspólnika do wniesienia wkładu pieniężnego do spółki. Kolejnym etapem jest umowne potrącenie wierzytelności Spółki wobec Pożyczkodawców. Zdaniem Wnioskodawcy, w opisywanym zdarzeniu przyszłym czynność polegającą na konwersji Pożyczek na kapitał zakładowy należy traktować jako czynność związaną z wniesieniem do Spółki wkładu pieniężnego.   Skutki podatkowe dla Pożyczkobiorcy Mimo, że teoretycznie zastosowanie mogą mieć dwa rożne sposoby podwyższenia kapitału ze względu na rodzaj wkładu – w pierwszym przypadku jest to aport, zaś w drugim przypadku jest to potrącenie, to konsekwencje podatkowe dla spółki podwyższającej kapitał zakładowy są takie same. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy o CIT, do przychodów nie zalicza się przychodów otrzymanych na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego, funduszu udziałowego albo funduszu założycielskiego, albo funduszu statutowego w banku państwowym, albo funduszu organizacyjnego ubezpieczyciela. W myśl art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT: „Do przychodów nie zalicza się: pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów)”. Zdaniem Wnioskodawcy, konwersja kapitału Pożyczek w wysokości wartości nominalnej wierzytelności (bez Odsetek) na kapitał zakładowy jest neutralna podatkowo dla Pożyczkobiorcy, tzn. nie powoduje konieczności rozpoznania przychodu po stronie Pożyczkobiorcy z jakiegokolwiek tytułu.   Skutki podatkowe dla Pożyczkodawców Odmiennie kształtuje się sytuacja prawnopodatkowa podmiotu wnoszącego wkład (Pożyczkodawców), a mianowicie skutki podatkowe są uzależnione od tego, czy wkład ten ma charakter pieniężny czy niepieniężny. Zgodnie z poglądami prezentowanym w piśmiennictwie prawnym nie ma przeszkód prawnych do uznania, że w wyniku potrącenia wierzytelności o wniesienie wkładu na kapitał zakładowy z wierzytelnością o zapłatę kwoty, dochodzi do wniesienia wkładu pieniężnego. Żaden przepis prawa podatkowego nie wpływa na modyfikację tych ustaleń, wręcz przeciwnie potrącenie jest uznawane jako alternatywna forma uregulowania zobowiązań na potrzeby różnic kursowych (art. 15a ust. 8 ustawy o CIT). Zasady traktowania na gruncie podatkowym w takiej sytuacji kształtowane były przez praktykę organów podatkowych, interpretacje organów podatkowych oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Dotychczasowa powszechna praktyka podmiotów gospodarczych polegała na tym, iż w tego typu przypadkach dochodziło do podjęcia uchwały o podwyższeniu kapitału w formie pieniężnej, w dalszej kolejności do postawienia w stan wymagalności zobowiązań z tytułu Pożyczek i w kolejnym kroku do potrącenia wzajemnych wierzytelności pomiędzy spółką a wspólnikiem wynikających z umowy pożyczki oraz uchwały o podwyższeniu kapitału. Z podatkowego punktu widzenia transakcja była deklarowana jako neutralna podatkowo, tj. w taki sposób, jakby dochodziło do wniesienia wkładu pieniężnego. Wnioskodawca uważa, że takie podejście było uzasadnione, tym bardziej, że było wspierane przez liczne interpretacje organów podatkowych oraz orzecznictwo sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z 14 grudnia 2004 r., sygn. akt FSK 1408/4, wyrok NSA z 24 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2617/11, interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 8 maja 2014 r., sygn. IPTPB3/423-50/14-2/PM). Prezentowana argumentacja potwierdzała, iż to strony transakcji decydują w uchwale o podwyższeniu kapitału zakładowego, czy podwyższenie kapitału jest dokonywane w formie pieniężnej, czy też poprzez wniesienie wkładu niepieniężnego. Stanowisko takie zostało potwierdzone również w najnowszych wyrokach NSA (np. w wyroku z 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2083/19, w którym zostało dodatkowo orzeczone, że jeżeli z postanowienia sądu rejestrowego wynika, że wkład ma charakter pieniężny, to taki określony rodzaj wkładu nie powinien już być kwestionowany przez organy podatkowe). Od 2015 r. zaczęła się zarysowywać dla podatników linia orzecznictwa wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którą wniesienie wkładu pieniężnego do spółki może polegać wyłącznie na wpłacie gotówki lub przelewie środków pieniężnych. Natomiast konwersja wierzytelności na udziały (akcje) stanowi w rzeczywistości zamianę tej wierzytelności na inne prawo majątkowe w postaci udziałów (akcji) spółki. W związku z tym konwersja wierzytelności na udziały (akcje) nie może być uznana za wniesienie wkładu pieniężnego (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2235/15, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 1196/16 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2017r., sygn. akt II FSK 2301/15, np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2050/16, z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 612/18). Zdaniem Wnioskodawcy, wniesienie wkładu do Spółki z tytułu konwersji Pożyczek na kapitał zakładowy należy w pierwszej kolejności rozpatrywać jako wniesienie wkładu pieniężnego i takie podejście skutkuje neutralnością podatkową. Jednakże, gdyby ww. stanowisko zostało uznane za nieprawidłowe, skutki podatkowe konwersji Pożyczek na kapitał zakładowy należy rozpatrywać jako wniesienie wkładu niepieniężnego.   Skutki podatkowe dla B Sp. z o.o. Wniesienie wkładu pieniężnego na gruncie obecnie obowiązujących przepisów jest neutralne podatkowo, co zostało potwierdzone między innymi w interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 1 marca 2018 r., nr DD6.8201.1.2018, w której sprecyzowano, iż „art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie obejmuje swoim zakresem przypadków wnoszenia do spółki lub spółdzielni wkładów pieniężnych. A zatem wniesienie wkładu pieniężnego do spółki lub spółdzielni w dalszym ciągu nie powoduje powstania – po stronie podmiotu wnoszącego – przychodu”. Przyjmując prezentowane w większości przez sądy administracyjne stanowisko za prawidłowe, iż konwersja wierzytelności z tytułu udzielonych Spółce Pożyczek na kapitał zakładowy powinna być traktowana dla celów podatkowych jako wniesienie wkładu niepieniężnego, zastosowanie znajdzie art. 7b ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT stanowiący, że za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody z tytułu wniesienia do osoby prawnej lub spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, wkładu niepieniężnego. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT, przychód stanowi wartość wkładu określona w statucie lub umowie spółki, a w razie ich braku wartość wkładu określona w innym dokumencie o podobnym charakterze – w przypadku wniesienia do spółki albo spółdzielni wkładu niepieniężnego; jeżeli jednak wartość ta jest niższa od wartości rynkowej tego wkładu albo wartość wkładu nie została określona w statucie, umowie albo innym dokumencie o podobnym charakterze, przychodem jest wartość rynkowa takiego wkładu określona na dzień przeniesienia własności przedmiotu wkładu niepieniężnego; przepis art. 14 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 15 ust. 1j pkt 2a ustawy o CIT, w przypadku objęcia udziałów (akcji) w spółce albo wkładów w spółdzielni w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część – na dzień objęcia tych udziałów (akcji) albo wkładów w spółdzielni ustala się koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 7, w wysokości wartości odpowiadającej kwocie pożyczki (kredytu), która została przekazana przez wnoszącego wkład na rachunek płatniczy tej spółki lub spółdzielni, nie wyższej jednak niż wartość wkładu z tytułu tej pożyczki (kredytu) określona zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 jeżeli przedmiotem wkładu niepieniężnego jest wierzytelność z tytułu tej pożyczki (kredytu). Powołane przepisy obowiązują od 1 stycznia 2019 r. i zostały wprowadzone w celu wyeliminowania rozbieżności w określaniu wysokości kosztów uzyskania przychodów wykazywanych w związku z konwersją długu na kapitał. W uzasadnieniu do ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2159; dalej: ustawa nowelizująca) określono, że: „W przypadkach kiedy przedmiotem wkładu niepieniężnego będzie wierzytelność przysługująca wnoszącemu wkład niepieniężny z tytułu pożyczki uprzednio udzielonej przez ten podmiot spółce (spółdzielni), podatnik wnoszący taki wkład będzie mógł zaliczyć do swoich kosztów uzyskania przychodów wartość odpowiadającą kwocie udzielonej uprzednio pożyczki, nie wyższej jednak niż przyjęta przez strony (wnoszącego i przez spółkę) wartość takiej wierzytelności, określona na dzień jej wniesienia”. Należy zwrócić uwagę, iż wprowadzona do ustawy o CIT zmiana w zakresie doprecyzowania sposobu ustalania kosztu podatkowego w przypadku wniesienia jako wkładu niepieniężnego wierzytelności pożyczkowej (na mocy ustawy nowelizującej) dotyczy zarówno pożyczek udzielonych przed wejściem w życie tej nowelizacji jak również pożyczek udzielonych w późniejszym czasie. Nie wynika to wprost z przepisów nowelizacji, ale z faktu braku ograniczeń w przepisach przejściowych do ww. ustawy dotyczących ustalania kosztów uzyskania przychodów na zasadach wynikających z ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019 r. Literalne brzmienie art. 15 ust. 1j pkt 2a ustawy o CIT, umożliwia odpowiednie rozliczenie kosztów, jedynie w przypadku konwersji wierzytelności na udziały w spółce, której uprzednio wnoszący udzielił pożyczki (kredytu). Udzielona pożyczka (kredyt), aby mogła być, zaliczona do kosztów uzyskania przychodów powinna być uprzednio przez wnoszącego wpłacona na rachunek płatniczy spółki. W przypadku Pożyczkodawcy – B Sp. z o.o.ten warunek został spełniony.   Powyższe stanowisko dotyczące skutków podatkowych konwersji pożyczek na kapitał zakładowy znajduje pokrycie w stanowiskach organów podatkowych, przykładowo w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej: -        z 18 marca 2020 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.569.2019.2.AB; -        z 16 czerwca 2020 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.131.2020.2.IZ; -        z 26 lutego 2021 r., nr0111-KDIB2-1.4010.540.2020.1.PB.   Mając na uwadze powyższe rozważania, konwersja kwoty głównej Pożyczki rozumiana jako wniesienie do Spółki wkładu pieniężnego skutkuje brakiem powstania przychodu w B Sp. z o.o.. Gdyby, pomimo podjęcia uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego w formie pieniężnej, wierzytelność z tytułu konwersji Pożyczek na kapitał zakładowy została potraktowana jako wkład niepieniężny, skutkiem będzie rozpoznanie w spółce B Sp. z o.o.przychodu w ramach źródła z zysków kapitałowych zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 2 w związku z art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT przy możliwości rozpoznania kosztów uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ust. 1j pkt 2a ww. ustawy. W przedmiotowej sprawie, w przypadku wniesienia wierzytelności pożyczkowych do Spółki tytułem wkładu niepieniężnego przychodem byłaby nominalna wartość udziałów w Spółce, czyli kwota 332 500 złotych. Koszt uzyskania przychodu określony zostałby w kwocie Pożyczki, nie wyższej jednak niż wartość wkładu z tytułu tej pożyczki (tj. w wysokości 332 500 złotych). W konsekwencji, konwersja Pożyczek na kapitał zakładowy skutkuje zachowaniem neutralności podatkowej, tzn. nie powoduje dla B Sp. z o.o.powstania obowiązku zapłaty podatku dochodowego, ponieważ przychody Pożyczkodawcy są równe kosztom uzyskania przychodu, które jest on uprawniony rozpoznać. Skutki podatkowe dla P. S. Wniesienie wkładu pieniężnego na gruncie obecnie obowiązujących przepisów jest neutralne podatkowo to znaczy nie powoduje obowiązku rozpoznania przychodu, co zostało potwierdzone we wskazanej wcześniej interpretacji ogólnej Ministra Finansów z 1 marca 2018 r., nr DD6.8201.1.2018. Wprawdzie interpretacja ta odnosi się bezpośrednio do art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT, jednak przepis art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm., dalej „ustawa o PIT”) jest zbudowany symetrycznie. Wobec powyższego można, w ocenie Wnioskodawcy, dokonać analogii na grunt podatku dochodowego od osób fizycznych wskazując, że wniesienie wkładu pieniężnego do spółki lub spółdzielni w dalszym ciągu nie powoduje powstania – po stronie podmiotu wnoszącego – przychodu. Przyjmując prezentowane w większości przez sądy administracyjne stanowisko za prawidłowe, iż konwersja wierzytelności z tytułu udzielonych przez wspólników spółce pożyczek na kapitał zakładowy powinna być traktowana dla celów podatkowych jako wniesienie wierzytelności jako wkładu niepieniężnego, zastosowanie znajdzie art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT, który za przychody z kapitałów pieniężnych uważa wartość wkładu określoną w statucie lub umowie spółki, a w razie ich braku wartość wkładu określoną w innym dokumencie o podobnym charakterze – w przypadku wniesienia do spółki albo do spółdzielni wkładu niepieniężnego; jeżeli jednak wartość ta jest niższa od wartości rynkowej tego wkładu albo wartość wkładu nie została określona w statucie, umowie albo innym dokumencie o podobnym charakterze, za przychód uważa się wartość rynkową takiego wkładu określoną na dzień przeniesienia własności przedmiotu wkładu niepieniężnego przepis art. 19 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 22 ust. 1e pkt 2a ustawy o PIT: „W przypadku objęcia udziałów (akcji) w spółce albo wkładów w spółdzielni w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część – na dzień objęcia tych udziałów (akcji) albo wkładów – ustala się koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 9, w wysokości wartości odpowiadającej kwocie pożyczki, która została przekazana przez wnoszącego wkład na rachunek płatniczy tej spółki lub spółdzielni, nie wyższej jednak niż wartość wkładu z tytułu tej pożyczki określona zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 9 – jeżeli przedmiotem wkładu niepieniężnego jest wierzytelność z tytułu tej pożyczki”. Należy zauważyć, że art. 22 ust. 1e pkt 2a ustawy o PIT został wprowadzony do porządku prawnego ustawą nowelizującą. Symetryczne, bliźniacze brzemiennie przepisów dotyczy wprowadzonych ustawą nowelizującą przepisów art. 15 ust. 1j pkt 2a ustawy o CIT. Wprowadzona do ustawy o PIT zmiana w zakresie doprecyzowania sposobu ustalania kosztu podatkowego w przypadku wniesienia jako wkładu niepieniężnego wierzytelności pożyczkowej poprzez dodanie art. 22 ust. 1e pkt 2a ustawy o PIT dotyczy zarówno pożyczek udzielonych przed wejściem w życie tej nowelizacji, jak również pożyczek udzielonych w późniejszym czasie. Nie wynika to wprost z przepisów nowelizacji, ale z faktu braku ograniczeń w przepisach przejściowych. Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 22 ust. 1e pkt 2a ustawy o PIT, rozliczenie kosztów możliwe jest jedynie w przypadku konwersji wierzytelności na udziały w spółce, której uprzednio wnoszący udzielił pożyczki uprzednio wpłaconej na rachunek spółki. W przypadku Pożyczkodawcy – P. S. ten warunek został spełniony. Konwersja kwoty głównej Pożyczki rozumiana jako wniesienie do Spółki wkładu pieniężnego skutkuje brakiem powstania przychodu u P. S. Gdyby, pomimo podjęcia uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego w formie pieniężnej, wierzytelność z tytułu konwersji Pożyczek na kapitał zakładowy została potraktowana jako wkład niepieniężny, skutkiem będzie rozpoznanie przychodu z kapitałów pieniężnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT przy możliwości rozpoznania kosztów uzyskania przychodu zgodnie z art. 22 ust. 1e pkt 2a ww. ustawy. W analizowanym zdarzeniu przyszłym konwersja obejmować będzie wyłącznie należności w kwocie głównej Pożyczki. W przedmiotowej sprawie, w przypadku wniesienia wierzytelności pożyczkowych do Spółki tytułem wkładu niepieniężnego przychodem byłaby nominalna wartość udziałów w Spółce, czyli kwota 221 390 zł. Koszt uzyskania przychodu określony zostałby w kwocie Pożyczki, nie wyższej jednak niż wartość wkładu z tytułu tej pożyczki (tj. w wysokości 221 390 zł). Uznanie na podstawie obecnie obowiązujących przepisów wartości nominalnej wierzytelności z tytułu pożyczek za koszt podatkowy po stronie Pożyczkodawcy – P. S. z tytułu objęcia udziałów w wyniku podwyższenia kapitału zakładowego Spółki pozwala na utrzymanie neutralności podatkowej operacji konwersji Pożyczek na kapitał zakładowy, tzn. nie powoduje dla P. S. obowiązku zapłaty podatku dochodowego, ponieważ przychody równe są kosztom uzyskania przychodów, które jest On obowiązany rozpoznać.   Stanowisko dotyczące Pytania 3 i 4 Zdaniem Wnioskodawcy, dokonanie potrącenia wzajemnych wierzytelności (dalej: „Potrącenie”) w ramach objęcia przez wspólnika Spółki jej udziałów utworzonych w wyniku podwyższenia kapitału zakładowego w zamian za wierzytelność z tytułu Odsetek od udzielonej tej spółce Pożyczki, w drodze konwersji długu na kapitał zakładowy, należy traktować na równi z wypłatą Odsetek. Zdaniem Wnioskodawcy, poprzez wypłatę (otrzymanie) odsetek należy rozumieć też należy wszelkie sposoby zaspokojenia ekonomicznego interesu wierzyciela rozumiane jako formy wygaśnięcia zobowiązania inne niż wypłata odsetek. Za przyjęciem koncepcji wykonania zobowiązania i faktycznej wypłaty należności odsetkowych (domniemania wypłaty odsetek), przemawia między innymi spójność wykładni. Wymaga ona jednakowego potraktowania sytuacji, w której przykładowo podatnik za wypłaconą faktycznie kwotę odsetek (po pobraniu przez płatnika podatku) zakupi udziały w spółce kapitałowej, oraz sytuacji, w której podatnik korzystając z uproszczonego sposobu rozliczenia wzajemnych wierzytelności (co zapewnia instytucja konwersji długu na kapitał w spółce) osiąga ten sam efekt ekonomiczny. W jednym i w drugim przypadku podstawą tej korzyści jest to samo zdarzenie, czyli nabycie prawa do odsetek z tytułu pożyczki udzielonej Skarżącej przez jej wspólnika. Takie podejście zostało potwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 września 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 2830/11. Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 3093/13: „Z ekonomicznego punktu widzenia dochodzi jednak do zaspokojenia interesu wierzyciela. Wskutek połączenia przymiotu wierzyciela i dłużnika w jednym podmiocie zobowiązanie z tytułu pożyczki przestaje istnieć. Więź prawna między stronami ustaje. Dotychczasowy wierzyciel otrzymuje jednak udziały w spółce, które ekonomicznie stanowią odzwierciedlenie wartości należności odsetkowej. (...) Na równi z zapłatą należałoby traktować jego surogaty, czyli wszystkie prawnie dopuszczalne nieefektywne formy zaspokojenia roszczeń wierzyciela w stosunku do dłużnika, które skutkują wygaśnięciem zobowiązania do zapłaty odsetek”. Również organy podatkowe przyjmują w tym zakresie domniemanie zapłaty odsetek. Wypowiedział się w tym zakresie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 19 marca 2021 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.524.2020.1.MK uznając, że: „Jeśli w wyniku dokonanego potrącenia – bądź konwersji – Wspólnik większościowy uzyskuje udziały w podwyższonym kapitale zakładowym w zamian za wkład, zaś zobowiązanie Spółki wobec wierzyciela (tj. Wspólnika większościowego) wygasa, to uznać należy, że na dzień potrącenia (bądź – odpowiednio – konwersji) odsetki od tegoż zobowiązania zostały faktycznie wypłacone. Istotne bowiem jest, że pomimo, że w dniu potrącenia odsetki nie wpływają fizycznie na rachunek Wspólnika większościowego (tj. pożyczkodawcy), są one potrącane (bądź – odpowiednio – stawiane do jego dyspozycji)”. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT: „Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń”. Stosowanie do art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.   Natomiast ustęp 4 pkt 1 i 2 wskazanego przepisu zawiera zastrzeżenie, że: „Do przychodów nie zalicza się: 1)    pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów); 2)    kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek od należności, w tym również od udzielonych pożyczek (kredytów)”.   Dla Pożyczkobiorcy na skutek Potrącenia powstaje koszt uzyskania przychodu w myśl art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT. W momencie konwersji Odsetek na kapitał zakładowy stają się one przychodem podatkowym dla B Sp. z o.o.w myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 12 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o CIT. Skutkiem konwersji odsetek na kapitał zakładowy dla P. S. jest powstanie przychodu zgodnie z 17 ust. 1 pkt 1 w związki z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowanego według ryczałtowej 19% stawki podatku, zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.   Stanowisko dotyczące pytania 5 i 6 Skutki podatkowe umorzenia Odsetek od Pożyczki dla Wnioskodawcy Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, przychód stanowi w szczególności: wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie. W opisanym stanie faktycznym umorzenie Odsetek od udzielonych Pożyczek prowadzi do uzyskania świadczenia polegającego na możliwości korzystania z cudzego kapitału bezpłatnie, co z kolei oznacza, w myśl art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, zaistnienie zdarzenia powodującego powstanie przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Wartość umorzonych odsetek będzie stanowiła dla Wnioskodawcy przychód do opodatkowania. Potwierdzeniem takiego stanowiska jest między innymi interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 7 lutego 2011 r., nr IPPB1/415-1000/10-3/EC, w której czytamy, że „W przypadku zawarcia nieodpłatnej umowy pożyczki, po stronie dłużnika powstaje przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń, gdyż nie ponosząc z tego tytułu żadnych kosztów korzysta on ze środków pieniężnych nie będących jego własnością. Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku zmiany odpłatnej umowy pożyczki na umowę nieodpłatną np. poprzez umorzenie należnych odsetek, wówczas pożyczkobiorca również nieodpłatnie korzysta z kapitału stanowiącego własność pożyczkodawcy”.   Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane w interpretacjach indywidualnych oraz orzeczeniach sądowych, tj. w: 1)    wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2764/17; 2)    wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1702/13; 3)    wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 543/15; 4)    interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 9 grudnia 2011 r., nr ILPB3/423-434/11-2/KS; 5)    interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 5 stycznia 2010 r.,nr IBPBI/2/423-1217/09/AM.   Zgodnie z art. 7 ust 1 ustawy o CIT: „Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów”. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ww. ustawy: „Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów”.   Stosownie do art. 7 ust. 5 ustawy o CIT: „O wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, podatnik może: 1)    obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym, że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty, albo 2)    obniżyć jednorazowo dochód uzyskany z tego źródła w jednym z najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu lat podatkowych o kwotę nieprzekraczającą 5 000 000 zł, nieodliczona kwota podlega rozliczeniu w pozostałych latach tego pięcioletniego okresu, z tym, że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty”.   Reasumując powołane przepisy, w wyniku umorzenia Odsetek powstaje dla Wnioskodawcy przychód, który może rozliczyć przychód z tytułu umorzonych Odsetek (przychód z nieodpłatnych świadczeń) ze stratą ze źródła przychodów.   Po stronie Pożyczkodawców skutki podatkowe umorzenia Odsetek od Pożyczki należy analizować zgodnie z ogólną regulacją, że odsetki podlegają opodatkowaniu po stronie wierzyciela w momencie ich otrzymania. W sytuacji, w której nie dochodzi do otrzymania Odsetek z tytułu Pożyczki nie powstaje przychód po stronie Pożyczkobiorców. Umorzenie odsetek pożyczkowych jest czynnością neutralną podatkowo dla wierzyciela, albowiem nie zostało wskazane jako żadne ze zdarzeń powodujących przychód. W szczególności, nie powinno dojść do rozpoznania przychodu z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT (odpowiednio art. 11 ust. 1 ustawy o PIT), ponieważ w sytuacji umorzenia Odsetek stanowiących wynagrodzenie za korzystanie z kwoty głównej Pożyczki, otrzymującym przysporzenie (możliwość nieodpłatnego korzystania z kapitału) jest Pożyczkobiorca, a nie Pożyczkodawcy. Do Pożyczkodawcy nie znajdzie również zastosowania art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT stanowiący, że przychodami są w szczególności wartości umorzonych lub przedawnionych zobowiązań, w tym z tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów) z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy. Przepis ten w sposób jednoznaczny odnosi się bowiem do „zobowiązań”, a więc reguluje sytuację dłużnika, którego zobowiązanie zostało umorzone. Ponadto, użyte w przepisie sformułowanie „z tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów)” dodatkowo potwierdza fakt, że hipotezą przepisu objęty jest podmiot, który zaciąga zobowiązanie, a więc dłużnik (pożyczkobiorca). Równocześnie, ponieważ na skutek umorzenia Odsetek nie dojdzie do ich otrzymania bądź innego zdarzenia powodującego obowiązek rozpoznania przychodu podatkowego z ich tytułu (w szczególności kapitalizacji), a przychody odsetkowe rozpoznaje się w momencie ich zapłaty bądź kapitalizacji, umorzenie Odsetek powinno być neutralne dla Pożyczkodawców. Takie stanowisko znajduje odzwierciedlenie w interpretacjach indywidualnych: 1)    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 października 2017 r., nr 0115-KDIT3.4011.222.2017.1.JŁ; 2)    Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 11 stycznia 2013 r., nr IPPB1/415-1457/12-2/EC; 3)    Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 2 marca 2012 r., nr IPPB 1/415-53/12-2/EC; 4)    Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 15 stycznia 2015 r., nr ILPB4/423-499/14-2/MC.   W ostatniej z ww. interpretacji Organ tłumaczy, że: „Co do zasady – podatnik podatku dochodowego od osób prawnych powinien rozpoznać przychód, gdy jest on należny. Przy czym ustawodawca przewiduje wyjątki od tej reguły. W szczególności zgodnie z treścią art. 12 ust. 4 pkt 2 omawianej ustawy: do przychodów nie zalicza się kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek od należności, w tym również od udzielonych pożyczek (kredytów). Konsekwencją powyższego przepisu jest brak konieczności zwiększania przychodów podatkowych o wartość należnych, naliczonych, jednakże niezapłaconych odsetek od udzielonej pożyczki lub kredytu. Skoro zatem Spółka (Pożyczkodawca) nie otrzymała naliczonych za 2013 r. odsetek od udzielonych pożyczek, to nie mogła tym samym zarachować ich do przychodów podatkowych. Powyższa zasada kasowego rozliczania odsetek odnosi się również do strony kosztowej, ponieważ zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów)”.   Wnioskodawca uważa, że skutkiem podatkowym umorzenia Odsetek od Pożyczek jest brak obowiązku rozpoznania przychodów podatkowych i brak możliwości uwzględnienia kosztów uzyskania przychodu po stronie Pożyczkodawców oraz konieczność opodatkowania po strony Pożyczkobiorcy jako przychód z nieodpłatnych świadczeń z możliwością rozliczenia strat z lat ubiegłych z przychodami Wnioskodawcy z umorzenia Odsetek na zasadach i przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z art. 7 ust. 5 ustawy o CIT.Ocena stanowiska   Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych jest: -        nieprawidłowe – w części dotyczącej sposobu ustalenia przychodu po stronie podmiotu wnoszącego wkład niepieniężny, -        prawidłowe – w pozostałym zakresie.   Odstępuję od uzasadnienia prawnego oceny Państwa stanowiska w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 6 w części dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.   Uzasadnienie interpretacji indywidualnej   Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy – źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a)-c). Katalog przychodów z kapitałów pieniężnych określony został w art. 17 ust. 1 ww. ustawy. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się wartość wkładu określoną w statucie lub umowie spółki, a w razie ich braku wartość wkładu określoną w innym dokumencie o podobnym charakterze – w przypadku wniesienia do spółki albo do spółdzielni wkładu niepieniężnego; jeżeli jednak wartość ta jest niższa od wartości rynkowej tego wkładu albo wartość wkładu nie została określona w statucie, umowie albo innym dokumencie o podobnym charakterze, za przychód uważa się wartość rynkową takiego wkładu określoną na dzień przeniesienia własności przedmiotu wkładu niepieniężnego; przepis art. 19 ust. 3 stosuje się odpowiednio.   I tak, w przypadku objęcia udziałów (akcji) w spółce: -        w zamian za wkład niepieniężny – po stronie wnoszącego wkład powstaje przychód, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy czym: -jeżeli przedmiotem wkładu niepieniężnego jest przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część – przychód ten jest wolny od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 109 ww. ustawy; -jeżeli wkład niepieniężny ma postać inną niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część – ustawa nie przewiduje zwolnienia tego przychodu od podatku; -         w zamian za wkład pieniężny – po stronie wnoszącego wkład nie powstaje przychód podatkowy (art. 17 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy a contrario).   Wskazane różnice w podatkowym traktowaniu sytuacji objęcia udziałów w zamian za wkład pieniężny i niepieniężny wynikają z tego, że: a)    w przypadku wkładu pieniężnego podmiot wnoszący wkład dokonuje po prostu odpłatnego „nabycia” (w potocznym znaczeniu tego pojęcia) udziałów (akcji) za środki pieniężne; b)    w przypadku wkładu niepieniężnego podmiot wnoszący wkład dokonuje natomiast: -odpłatnego „nabycia” (w potocznym znaczeniu tego pojęcia) udziałów (akcji) w zamian za „cenę” w wartości przedmiotu wkładu, oraz jednocześnie -odpłatnego zbycia przedmiotu wkładu – wnoszący wkład przenosi własność przedmiotu wkładu na spółkę w zamian za określoną „cenę”, tj. wartość objętych udziałów (akcji) w spółce.   Ratio legis omawianego art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wiąże się więc z faktem, że wkład niepieniężny jest formą odpłatnego zbycia przedmiotu wkładu. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje przy tym pojęć „wkład niepieniężny” i „wkład pieniężny”. W oparciu o reguły wykładni językowej należy uznać, że „wkład pieniężny” to przekazywana spółce w celu pokrycia kapitału zakładowego określona liczba znaków pieniężnych wnoszonych w gotówce albo też w formie transferu pieniądza bankowego, czy pocztowego. Wkład niepieniężny natomiast to przekazywane spółce w celu pokrycia kapitału zakładowego wartości majątkowe, które nie są pieniądzem (w szczególności zbywalne rzeczy lub prawa). Dla oceny, czy w opisanym zdarzeniu przyszłym po stronie Pana P. S. powstanie przychód, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy ustalić, czy doszło do wniesienia wkładu niepieniężnego w rozumieniu ww. przepisu. Konieczne jest więc rozważenie, czy konwersja wierzytelności Pożyczkodawcy na udziały w Spółce jest równoznaczna z opłaceniem kapitału zakładowego wkładem niepieniężnym.   Tzw. konwersja wierzytelności na udziały (akcje) spółki jest operacją polegającą na zamianie wierzytelności wspólnika (wierzyciela) wobec istniejącej spółki (dłużnika) na udziały (akcje) wspólnika w tej spółce. Wyróżnia się przy tym dwa cywilnoprawne sposoby dokonania konwersji wierzytelności na udziały (akcje): 1)    objęcie przez wierzyciela udziałów (akcji) w podwyższonym kapitale zakładowym spółki w zamian za wkład w postaci jego wierzytelności wobec spółki (wkład określony formalnie w aktach wewnętrznych spółki dotyczących podwyższenia kapitału zakładowego jako niepieniężny) – wspólnik przenosi wierzytelność na spółkę tytułem pokrycia wkładów w drodze cesji tego prawa na rzecz spółki; prowadzi to do objęcia udziałów przez wspólnika i wygaśnięcia zobowiązania, którego przedmiot stanowiła wierzytelność (wierzytelność zostaje bowiem nabyta przez dłużnika); 2)    objęcie przez wierzyciela udziałów (akcji) w podwyższonym kapitale zakładowym spółki w zamian za wkład określony formalnie w aktach wewnętrznych spółki dotyczących podwyższenia kapitału zakładowego jako pieniężny, pokrywany w drodze wzajemnego potrącenia roszczenia wspólnika wobec spółki z roszczeniem spółki wobec wspólnika o wniesienie wkładu pieniężnego (wniesienie środków pieniężnych).   Analiza opisanych sposobów konwersji wierzytelności na kapitał zakładowy spółki w kontekście typu dobra prawnego, które jest wnoszone do spółki prowadzi do wniosku, że – niezależnie od kwalifikacji czynności dokonywanych w ramach konwersji na gruncie prawa cywilnego – jej istotą jest zawsze zamiana wierzytelności, czyli wartości majątkowych o charakterze niepieniężnym (niebędących pieniądzem) na udziały (akcje) spółki. Tym samym, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych konwersja wierzytelności na kapitał zakładowy spółki jest wniesieniem do spółki wkładu niepieniężnego. Z powyższego wynika, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Pożyczkodawca, będący osobą fizyczną, dokonał wniesienia do Spółki wkładu niepieniężnego w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, po Jego stronie powstał przychód, o którym mowa w tym przepisie, z zastrzeżeniem zdania drugiego art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Zasady podwyższania kapitału zakładowego spółek z ograniczoną odpowiedzialnością regulują przepisy art. 257-262 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1526 ze zm.). Zgodnie z art. 257 § 1 tej ustawy, jeżeli podwyższenie kapitału zakładowego następuje nie na mocy dotychczasowych postanowień umowy spółki przewidujących maksymalną wysokość podwyższenia kapitału zakładowego i termin podwyższenia, może ono nastąpić jedynie przez zmianę umowy spółki. Stosownie do treści art. 257 § 2 Kodeksu spółek handlowych, podwyższenie kapitału zakładowego następuje przez podwyższenie wartości nominalnej udziałów istniejących lub ustanowienie nowych. Udziały (akcje) w spółkach kapitałowych mogą być obejmowane w dwojaki sposób, tj. w  zamian za wkład pieniężny albo za wkład niepieniężny (aport). Przedmiotem aportu mogą być wszystkie przedmioty majątkowe (prawa i rzeczy), o ile są zbywalne i mogą jako aktywa wejść do bilansu spółki, przy czym muszą być one wymienione w umowie ze wskazaniem osoby wnoszącej i przeznaczonych za ten aport udziałów (akcji). Wspólnik i akcjonariusz nie może potrącać swoich wierzytelności wobec spółki kapitałowej z wierzytelnością spółki względem wspólnika z tytułu należnej wpłaty na poczet udziałów albo akcji. Nie wyłącza to potrącenia umownego (art. 14 § 4 Kodeksu spółek handlowych). Szczególnym rodzajem wkładu jest natomiast wierzytelność przysługująca podmiotowi (np. wspólnikowi) w stosunku do spółki. W tym miejscu należy wskazać, że operację, w wyniku której dochodzi do zamiany wierzytelności wspólnika wobec spółki na udziały (akcje), określa się jako konwersję wierzytelności na udziały (akcje). Konwersja wierzytelności na kapitał zakładowy, niezależnie od jej kwalifikacji dokonanej na gruncie prawa cywilnego, np. jako potrącenia, zawsze stanowi wniesienie do spółki wkładu niepieniężnego. Konwersja wierzytelności wierzyciela oznacza jej zamianę na inne prawo majątkowe i nie jest wniesieniem wkładu w formie pieniężnej albowiem tę można zrealizować tylko przez wpłatę pieniądza (gotówki) lub przy użyciu pieniądza bankowego.   W myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania. Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.   W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: -        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), -        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, -        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, -        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, -        został właściwie udokumentowany, -        nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.   Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w stosownych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. Zaznaczyć trzeba jednak, że w świetle art. 22 ust.1e pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku objęcia udziałów (akcji) w spółce albo wkładów w spółdzielni w zamian za wkład niepieniężny – na dzień objęcia tych udziałów (akcji) albo wkładów – ustala się koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 9, w wysokości wartości odpowiadającej kwocie pożyczki, która została przekazana przez wnoszącego wkład na rachunek płatniczy tej spółki lub spółdzielni, nie wyższej jednak niż wartość wkładu z tytułu tej pożyczki określona zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 9 – jeżeli przedmiotem wkładu niepieniężnego jest wierzytelność z tytułu tej pożyczki. Zgodnie z art. 22 ust. 1i ww. ustawy, jeżeli podatnik w związku z obejmowaniem udziałów (akcji) w zamian za wkład niepieniężny poniósł wydatki związane z objęciem tych udziałów (akcji), to wydatki te powiększają koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 1e. Powyższe przepisy zostały wprowadzone w celu wyeliminowania rozbieżności występujących w orzecznictwie organów podatkowych oraz sądów administracyjnych dotyczących istnienia prawa do rozpoznania kosztów uzyskania przychodu w przypadku konwersji wierzytelności pożyczkowej na kapitał zakładowy. Zgodnie z wprowadzonym przepisem art. 22 ust. 1e pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w  sytuacji gdy przedmiotem wkładu niepieniężnego będzie wierzytelność przysługująca wnoszącemu taki wkład z tytułu udzielonej uprzednio przez ten podmiot pożyczki na rzecz spółki, do której wnoszony jest wkład niepieniężny, podatnik wnoszący taki wkład będzie mógł zaliczyć do swoich kosztów uzyskania przychodów wartość odpowiadającą kwocie udzielonej uprzednio pożyczki, nie wyższej jednak niż przyjęta przez strony (wnoszącego i przez spółkę) wartość takiej wierzytelności, ustalona zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy o  podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym, takie prawo będzie przysługiwać tylko do wartości kwoty pożyczki, która została przekazana na rachunek płatniczy spółki, do której wnoszony jest taki wkład. Należy zauważyć, że literalne brzmienie art. 22 ust. 1e pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych umożliwia odpowiednie rozliczenie kosztów jedynie w przypadku konwersji wierzytelności na udziały (akcje) w spółce, której uprzednio wnoszący udzielił pożyczki (kredytu). Udzielona pożyczka (kredyt), aby mogła być rozliczona do kosztów w odniesieniu do przychodów na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, powinna być uprzednio przez wnoszącego wpłacona na rachunek płatniczy spółki (spółdzielni), w której obejmuje udziały (akcje). Wyklucza to tym samym możliwość rozliczenia kosztów w odniesieniu do wierzytelności pożyczkowych, z których środki pieniężne zostały wcześniej postawione do dyspozycji np. poprzez kompensatę wzajemnych zobowiązań (taki też był zamysł ustawodawcy). Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że w wyniku opisanej we wniosku czynności konwersji kapitału Pożyczki na kapitał zakładowy A Sp. z o.o. – po stronie Pana P. S., jako podmiotu wnoszącego aport (wkład niepieniężny), powstanie przychód z kapitałów pieniężnych z tytułu objęcia udziałów (akcji) w zamian za wkład niepieniężny. W przypadku opisanym we wniosku, Zainteresowany niebędący stroną postępowania, jako wnoszący wkład w postaci wierzytelności pożyczkowych, powinien rozpoznać przychód w wysokości wartości wniesionego wkładu niepieniężnego. W sytuacji, gdy przedmiotem aportu będą wierzytelności wynikające z umowy pożyczki, w przypadku której nastąpiła częściowa spłata kwoty głównej pożyczki (tak jak ma to miejsce u Pana P. S.) – to przedmiotem aportu może być jedynie ta część wierzytelności obejmująca kwotę główną pożyczki, która nie wygasła w drodze zapłaty. Stanowisko Zainteresowanych, zgodnie z którym przychód taki po stronie Pana P. S. nie powstanie z uwagi na to, że opisana we wniosku czynność konwersji kapitału pożyczki na kapitał zakładowy stanowi wniesienie wkładu pieniężnego do A Sp. z o.o. – należało zatem uznać za nieprawidłowe.   Nieprawidłowe jest również stanowisko Zainteresowanych, z którego wynika, że przychodem, w przypadku wniesienia wierzytelności pożyczkowych do Spółki tytułem wkładu niepieniężnego, byłaby nominalna wartość udziałów w Spółce. Pan P. S. będzie mógł jednak rozpoznać jako koszt podatkowy wartość odpowiadającą kwocie wysokości wartości wniesionego wkładu niepieniężnego. Zatem, w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym, polegającym na konwersji wierzytelności z tytułu Pożyczki na kapitał zakładowy A Sp. z o.o., kwota osiągniętych przez Zainteresowanego będącego osoba fizyczną, przychodów będzie odpowiadała kwocie kosztów możliwych do rozpoznania w  rachunku podatkowym.   Przedmiotem wątpliwości Zainteresowanych jest również kwestia ustalenia, jakie skutki podatkowe wystąpią po stronie Pożyczkodawcy – Pana P. S. – w wyniku konwersji Kapitału Odsetek na kapitał zakładowy A Sp. z o.o. Według art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje, że do przychodów z działalności gospodarczej nie zalicza się przychodów z pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów). W myśl natomiast art. 14 ust. 3 pkt 2 do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek od należności, w tym również od udzielonych pożyczek. A zatem, dla uznania odsetek od pożyczek za przychód z działalności gospodarczej nie wystarczy, że są one naliczone – muszą zostać otrzymane przez podatnika. Można zatem wskazać, że zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 2 a contrario, przychodem z działalności gospodarczej są otrzymane odsetki od pożyczek. Odsetki od pożyczek jako kategoria przychodu zostały również wymienione przez ustawodawcę w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako rodzaj przychodów ze źródła „kapitały pieniężne” (art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy). W myśl zasady ogólnej określonej w art. 11 ust. 1 w. ustawy, odsetki takie są przychodem w momencie ich faktycznego otrzymania lub postawienia podatnikowi do dyspozycji. Szczegółowe regulacje dotyczące opodatkowania przychodów z odsetek, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 30a tej ustawy. I tak, w myśl art. 30a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z zastrzeżeniem art. 52a, od uzyskanych dochodów (przychodów) z odsetek od pożyczek, z wyjątkiem gdy udzielanie pożyczek jest przedmiotem działalności gospodarczej, pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy. Jak wynika z powołanych przepisów, ustawodawca różnicuje zasady opodatkowania odsetek od pożyczek w zależności od tego, czy udzielanie pożyczek jest przedmiotem działalności gospodarczej podatnika (w takim przypadku odsetki są przychodami ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy) czy nie jest przedmiotem takiej działalności (w takim przypadku odsetki są przychodami ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 tej ustawy). Odnosząc powołane wyżej uregulowania ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy, stwierdzić należy, że w sytuacji przedstawionej we wniosku, polegającej na objęciu udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym A Sp. z o.o. w zamian za wkład niepieniężny w postaci wierzytelności pożyczkowych, dojdzie do uregulowania istniejącego zobowiązania A Sp. z o.o. z tytułu tych wierzytelności wobec Wspólników wraz z przysługującymi Odsetkami. Wydane Panu P. S. udziały A Sp. z o.o. będą stanowiły swoistą zapłatę za wniesione wierzytelności pożyczkowe. A więc wartość wydanych przez A Sp. z o.o. udziałów własnych stanowić będzie wydatek na spłatę pożyczek objętych tymi wierzytelnościami. Skoro więc w wyniku konwersji pożyczek Zainteresowany, będący osobą fizyczną, uzyska udziały w podwyższonym kapitale zakładowym A Sp. z o.o. w zamian za wkład niepieniężny w postaci wierzytelności pożyczkowej (obejmującej też odsetki), zaś zobowiązanie A Sp. z o.o. wobec Zainteresowanego wygaśnie, to należy uznać, że na dzień konwersji odsetki od niniejszego zobowiązania zostaną faktycznie wypłacone. Zatem, w  przypadku konwersji wierzytelności z tytułu udzielanej przez Pana P. S. (udziałowca) Pożyczki wraz z odsetkami na kapitał zakładowy A Sp. z o.o. w postaci wkładu niepieniężnego, skutki podatkowe w zakresie odsetek należy rozpatrywać analogicznie jak w przypadku ich zapłaty. Należy uznać, że skutkiem podatkowym konwersji odsetek na kapitał zakładowy A Sp. z o.o. – dla Pana P. S. – jest powstanie przychodu zaliczanego do źródła „kapitały pieniężne”, stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 30a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatek dochodowy od uzyskanych przychodów z odsetek od pożyczek pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 19% uzyskanego przychodu. Przychód powstaje (w myśl zasady ogólnej określonej w art. 11 ust. 1 ww. ustawy) w momencie ich faktycznego otrzymania lub postawienia podatnikowi do dyspozycji. Reasumując, odsetki konwertowane na kapitał zakładowy A Sp. z o.o. w ramach wkładu niepieniężnego stanowią dla Pana P. S. przychód podatkowy stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Dodatkowe informacje   Odnośnie powołanych Państwa interpretacji indywidualnych oraz przywołanych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego – wskazać należy, że orzeczenia te dotyczą tylko konkretnej, indywidualnej sprawy, jak również powołane wyroki dotyczą konkretnych spraw podatników osądzonych w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego.   Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Zainteresowanych i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Interpretacja rozstrzyga o skutkach podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych wydam odrębne rozstrzygnięcia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania A Sp. z o.o. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), naadres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji w zakresie pytania nr 6 jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.