0114-KDIP3-1.4011.1090.2021.2.EC

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest : ·      nieprawidłowe w części dotyczącej braku możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od składników przedsiębiorstwa nabytego w drodze zapisu windykacyjnego (pytanie nr 4) ·      prawidłowe w pozostałym zakresie. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 8 grudnia 2021 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy obowiązku prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz możliwości zaliczenia do kosztów odpisów amortyzacyjnych od składników przedsiębiorstwa nabytego w drodze zapisu windykacyjnego których wartość rynkowa nie przekracza 10 000,00 zł oraz tych których przekracza 10 000,00 zł. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 3 lutego 2022 r. (data wpływu 7 lutego 2022 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Wnioskodawczyni nabyła na podstawie zapisu windykacyjnego przedsiębiorstwo jakie pozostało po jej zmarłym ojcu. Przedsiębiorstwo ojca było prowadzone jako jednoosobowa działalność gospodarcza opodatkowana na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i do daty śmierci ojca płacił on podatek liniowy PIT oraz prowadził księgowość w formie pełnej księgowości. Ojciec Wnioskodawczyni pozostawił testament, w którym zapisał na rzecz Wnioskodawczyni w formie zapisu windykacyjnego prowadzone przedsiębiorstwo. Po śmierci ojca przedsiębiorstwo pozostawione w spadku było prowadzone jako przedsiębiorstwo w spadku a zarządcą sukcesyjnym była Wnioskodawczyni (zapisobierca windykacyjny). W związku ze sporządzeniem protokołu dziedziczenia i poświadczeniu dziedziczenia po zmarłym ojcu Wnioskodawczyni zarząd sukcesyjny wygasł. W związku z powyższym Wnioskodawczyni przejęła na zasadzie sukcesji po zmarłym ojcu jako zapisobierca sukcesyjny to przedsiębiorstwo spadkowe. Wnioskodawczyni prowadziła i prowadzi własną działalność gospodarczą jako jednoosobową działalność gospodarczą. Dochody z tej swojej jednoosobowej działalności gospodarczej opodatkowuje na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na zasadzie podatku liniowego i prowadzi książkę przychodów i rozchodów. W skład przedsiębiorstwa odziedziczonego po ojcu na podstawie zapisu windykacyjnego wchodzą między innymi rzeczowe składniki majątku stanowiące środki trwałe ujawnione na ewidencji środków trwałych jaką prowadził zmarły ojciec Wnioskodawczyni. Część z tych środków trwałych jest całkowicie zamortyzowana a część jest w trakcie amortyzacji. Jeżeli chodzi o aktualną wartość rynkową tych środków trwałych to część tych środków trwałych ma wartość poniżej 10.000,00 zł, a część powyżej 10.000,00 zł. Wnioskodawczyni przyjęła te środki trwałe o wartości wyższej jak 10.000,00 zł na ewidencję środków trwałych prowadzoną w swojej jednoosobowej działalności gospodarczej. Od środków trwałych nabytych w drodze zapisu windykacyjnego Wnioskodawczyni nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych jako stanowiących koszt uzyskania przychodów w PIT w swojej działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni jako córka zmarłego zapisodawcy złoży zeznanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn w zakresie nabycia w drodze zapisu windykacyjnego przedsiębiorstwa zmarłego ojca i jako osoba zaliczona do tzw. „0" grupy podatników w tym podatku, w oparciu o przepis art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn skorzysta z zwolnienia podatkowego w tym podatku. Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego. Wnioskodawczyni wskazała, że przedmiotem zapytania jest okres po przejęciu przez nią przedsiębiorstwa w spadku po zakończeniu okresu zarządu sukcesyjnego co miało miejsce w dniu 30 września 2021r. Tata Wnioskodawczyni zmarł w dniu: 14 października 2019r. Zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego ( art. 9811 §1 kc) nabycie w drodze zapisu windykacyjnego następuje z chwilą otwarcia spadku, to jest z chwilą śmierci spadkodawcy i w tym dniu Wnioskodawczyni nabyła to przedsiębiorstwo. Wnioskodawczyni przejęła to przedsiębiorstwo do własnej działalności gospodarczej po zakończeniu okresu zarządu sukcesyjnego nad przedsiębiorstwem w spadku aktem poświadczenia dziedziczenia. Wpisu do ewidencji środków trwałych Wnioskodawczyni dokonała pierwszego dnia po przejęciu przedsiębiorstwa w spadku po zakończeniu zarządu sukcesyjnego, to jest dnia 1 października 2021r. W skład przedsiębiorstwa wchodziły nieruchomości, prawa majątkowe, wierzytelności, zobowiązania, środki pieniężne, pracownicy, maszyny, urządzenia, środki obrotowe, wyroby gotowe, produkcja w toku i inne składniki związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. W skład przedsiębiorstwa nie wchodziły nieruchomości mieszkalne. Pytania   1)    Czy Wnioskodawczyni ma obowiązek wpisania do ewidencji środków trwałych swojej jednoosobowej działalności gospodarczej tych środków trwałych, które nabyła jako składnik majątku przedsiębiorstwa nabytego w drodze zapisu windykacyjnego po swoim zmarłym ojcu? 2)    W razie pozytywnej odpowiedzi na powyższe pytanie czy Wnioskodawczyni może nie wpisywać na swoją ewidencję środków trwałych jaką prowadzi w ramach swojej jednoosobowej działalności gospodarczej tych środków trwałych nabytych w ramach przedsiębiorstwa po swoim ojcu na podstawie zapisu windykacyjnego, których wartość rynkowa jest niższa jak 10.000,00 zł? 3)    Czy ustalając wartość początkową tych środków trwałych nabytych jako składnik przedsiębiorstwa po swoim zmarłym ojcu w drodze zapisu windykacyjnego ustala ich wartość początkową jako ich wartość rynkową na dzień otwarcia spadku po zmarłym ojcu, datę jego śmierci? 4)    Czy odpisy amortyzacyjne od nabytych w drodze zapisu windykacyjnego jako składnik przedsiębiorstwa po zmarłym ojcu środków trwałych stanowią koszt uzyskania przychodów dla celów PIT?   Pani stanowisko w sprawie   Pani zdaniem, przepis art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a PIT brzmi: „Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych nabytych nieodpłatnie, z wyjątkiem nabytych w drodze spadku, jeżeli: ‒    nabycie to nie stanowi przychodu z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub praw lub ‒    dochód z tego tytułu jest zwolniony od podatku dochodowego, lub ‒    nabycie to korzysta ze zwolnienia od podatku od spadków i darowizn, lub ‒    nabycie to stanowi dochód, od którego na podstawie odrębnych przepisów zaniechano poboru podatku”.   Dodatkowo przepis art. 23 ust. 9 PIT pozwala na kontynuację amortyzacji rozpoczętej przez darczyńcę. Określa on bowiem, że przepisu ust. 1 pkt 45a lit. a) (tj. wyłączenia z kosztów podatkowych) nie stosuje się do środków trwałych nabytych w drodze darowizny, jeżeli darczyńca dokonywał odpisów amortyzacyjnych od tych składników.   Należy wówczas: 1)  stosować wartość początkową przyjętą przez darczyńcę (wartość historyczną), 2)  kontynuować jego metodę amortyzacji, 3)  uwzględnić odpisy już dokonane przez darczyńcę.   Ostatecznie więc do kosztów uzyskania przychodów wolno zaliczać odpisy amortyzacyjne od środków trwałych: 1)  nabytych w drodze spadku, opodatkowanym podatkiem od spadków i darowizn i zwolnionym od tego podatku, 2)  nabytych w drodze darowizny, opodatkowanej podatkiem od spadków i darowizn, 3)  nabytych w drodze darowizny, zwolnionej od podatku od spadków i darowizn, pod warunkiem, że darczyńca dokonywał odpisów amortyzacyjnych; obowiązuje zasada kontynuacji tej amortyzacji, 4)  nabytych w inny nieodpłatny sposób, jeżeli to nabycie zostało opodatkowane podatkiem dochodowym, jako przychód w naturze.   Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 PDOFizU, podatkowi dochodowemu od osób fizycznych może podlegać wyłącznie takie nieodpłatne nabycie, które nie podlega przepisom o podatku od spadków i darowizn. Odnosząc ten przepis do zmian w amortyzacji, można uznać, że w przypadku środków trwałych nabytych tytułem: 1)  zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego; 2)  zasiedzenia; 3)  nieodpłatnego zniesienia współwłasności; 4)  zachowku - ich amortyzacja będzie kosztem uzyskania przychodu wyłącznie wtedy, gdy nabywca zapłacił podatek od spadków i darowizn. Sposoby nabycia wymienione wyżej nie podlegają podatkowi dochodowemu z uwagi na treść art. 2 ust. 1 pkt 3 PDOFizU, a więc nigdy nie będą przychodem w naturze.   W celu ustalenia wartości początkowej środka trwałego nabytego w drodze zapisu windykacyjnego należy zastosować się do art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, który mówi, że za wartość początkową środków trwałych w przypadku ich nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób - uznaje się wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości. Wartość początkową środków trwałych nabytych w drodze zapisu windykacyjnego ustala się według wartości rynkowej z dnia otwarcia spadku. Wartość rynkową środka trwałego wchodzącego w skład zapisu windykacyjnego określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.   Środki trwałe nabyte w drodze zapisu windykacyjnego o wartości początkowej niższej jak 10.000,00 zł nie muszą być ujawniane na ewidencji środków trwałych zaś te, których wartość przekracza 10.000,00 zł winny być ujawnione na ewidencji środków trwałych podatniczki z wartością początkową ustalona jako ich wartość rynkowa na dzień otwarcia spadku po zmarłym ojcu podatniczki.   Odpisy amortyzacyjne od środków trwałych nabytych w drodze zapisu windykacyjnego, od którego to nabycia nie zapłacono podatku od spadków i darowizn wobec skorzystania przez podatniczkę ze zwolnienia dla osób wymienionych w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn - nie stanowią kosztu uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy PIT.   Ocena stanowiska   Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest : ·      nieprawidłowe w części dotyczącej braku możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych od przedsiębiorstwa nabytego w drodze zapisu windykacyjnego (pytanie nr 4) ·      prawidłowe w pozostałym zakresie.   Uzasadnienie interpretacji indywidualnej   Zgodnie z dyspozycją art. 5a pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1128 ze zm.) ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorstwie oznacza to przedsiębiorstwo w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.   W myśl art. 55ˡ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm. ): Przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności: 1)    oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa), 2)    własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości, 3)    prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych, 4)    wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne, 5)    koncesje, licencje i zezwolenia, 6)    patenty i inne prawa własności przemysłowej, 7)    majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne, 8)    tajemnice przedsiębiorstwa, 9)    księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.   W myśl natomiast art. 552 Kodeksu cywilnego: Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych.   Zgodnie z art. 922 ustawy Kodeks cywilny: Spadek stanowią prawa i obowiązki majątkowe zmarłego, które z chwilą jego śmierci przechodzą na jedną lub kilka osób, stosownie do przepisów niniejszej ustawy.   W myśl art. 924 i 925 Kodeksu cywilnego, spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku. Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Z kolei postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia. W myśl art. 981ˡ § 1 kodeksu cywilnego: W testamencie sporządzonym w formie aktu notarialnego spadkodawca może postanowić, że oznaczona osoba nabywa przedmiot zapisu z chwilą otwarcia spadku (zapis windykacyjny).   Zgodnie natomiast z art. 981ˡ § 2 kodeksu cywilnego: Przedmiotem zapisu windykacyjnego może być: 1) rzecz oznaczona co do tożsamości; 2) zbywalne prawo majątkowe; 3) przedsiębiorstwo lub gospodarstwo rolne; 4) ustanowienie na rzecz zapisobiercy użytkowania lub służebności; 5) ogół praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej.   Przepisy o powołaniu spadkobiercy, przyjęciu i odrzuceniu spadku, o zdolności do dziedziczenia i o niegodności stosuje się odpowiednio do zapisów windykacyjnych (art. 9815 kodeksu cywilnego). W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale oraz w przepisach szczególnych do zapisu windykacyjnego stosuje się odpowiednio przepisy o zapisie zwykłym (art. 9816kodeksu cywilnego).   Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.   Zgodnie z art. 95a ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawa o notariacie (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 540 ze zm.): Notariusz sporządza akt poświadczenia dziedziczenia ustawowego lub testamentowego, z wyłączeniem dziedziczenia na podstawie testamentów szczególnych.   Przed sporządzeniem aktu poświadczenia dziedziczenia notariusz spisuje protokół dziedziczenia przy udziale wszystkich osób zainteresowanych, z uwzględnieniem art. 95ca (art. 95b ww. Prawa o notariacie).   Z kolei w myśl art. 95h § 1 ww. Prawa o notariacie: Notariusz niezwłocznie po sporządzeniu aktu poświadczenia dziedziczenia dokonuje jego wpisu do Rejestru Spadkowego przez wprowadzenie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego danych wynikających z tego aktu, o których mowa w art. 95ha pkt 3-7. Notariusz opatruje wpis kwalifikowanym podpisem elektronicznym.   W świetle powołanych przepisów wskazać należy, że śmierć podatnika jest jedną z form zakończenia bytu prawnego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, a więc również zakończeniem występowania podmiotu w obrocie gospodarczym w charakterze podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.   Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że nabyła Pani na podstawie zapisu windykacyjnego przedsiębiorstwo po zmarłym ojcu. Przedsiębiorstwo to przejęła Pani do własnej działalności gospodarczej po zakończeniu okresu zarządu sukcesyjnego nad przedsiębiorstwem w spadku aktem poświadczenia dziedziczenia. W skład przedsiębiorstwa odziedziczonego po ojcu na podstawie zapisu windykacyjnego wchodzą między innymi rzeczowe składniki majątku stanowiące środki trwałe ujawnione na ewidencji środków trwałych jaką prowadził Pani zmarły ojciec. Część tych środków trwałych ma wartość poniżej 10.000,00 zł, a część powyżej 10.000,00 zł. Przyjęła Pani środki trwałe o wartości wyższej jak 10.000,00 zł na ewidencję środków trwałych prowadzoną w swojej jednoosobowej działalności gospodarczej. Od środków trwałych nabytych w drodze zapisu windykacyjnego nie dokonuje Pani odpisów amortyzacyjnych jako stanowiących koszt uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych w swojej działalności gospodarczej.   Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.   Jednakże, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że poniesienie tego wydatku miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, ewentualnie na zachowanie lub zabezpieczenie źródła tego przychodu.   Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki: ·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), ·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, ·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, ·      został właściwie udokumentowany, ·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.   Zgodnie z art. 22 ust. 8 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021r.): Kosztami uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.   W myśl art. 22a ust. 1 cyt. Ustawy: Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1)    budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2)    maszyny, urządzenia i środki transportu, 3)    inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.   Stosownie zaś do treści art. 22c pkt 1 i 2 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.): Amortyzacji nie podlegają: 1)    grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, 2)    budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami lub lokale mieszkalne, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, jeżeli podatnik nie podejmie decyzji o ich amortyzowaniu, - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.   Zgodnie z art. 22c pkt 1 i 2 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r.): Amortyzacji nie podlegają: 1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów, 2) budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.   Stosowanie do art. 22f. ust. 1 ustawy o podatku dochodowym: Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.   W myśl art. 22f ust. 3 cyt. ustawy: Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h - 22m albo jednorazowo - w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.   Zgodnie z treścią art. 22d ust. 1 ww. ustawy: Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 22a i 22b, których wartość początkowa, określona zgodnie z art. 22g, nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.   Stosownie do art. 22d ust. 2 ww. ustawy: Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.   Środki trwałe o wartości poniżej 10.000 zł mogą, ale nie muszą podlegać amortyzacji. Podatnik ma możliwość ująć je bezpośrednio w kosztach uzyskania przychodu działalności gospodarczej w miesiącu oddania ich do użytkowania. Natomiast składniki, majątku powyżej 10 000 zł podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu poprzez odpisy amortyzacyjne. Środek trwały należy wprowadzić do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.   W myśl art. 22n ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów są obowiązani do prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zawierającej, z zastrzeżeniem ust. 3, co najmniej: 1) liczbę porządkową; 2) datę nabycia; 3) datę przyjęcia do używania; 4) określenie dokumentu stwierdzającego nabycie; 5) określenie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej; 6) symbol Klasyfikacji Środków Trwałych; 7) wartość początkową; 8) stawkę amortyzacyjną; 9) kwotę odpisu amortyzacyjnego za dany rok podatkowy i narastająco za okres dokonywania tych odpisów, w tym także, gdy składnik majątku był kiedykolwiek wprowadzony do ewidencji (wykazu), a następnie z niej wykreślony i ponownie wprowadzony; 10) zaktualizowaną wartość początkową; 11) zaktualizowaną kwotę odpisów amortyzacyjnych; 12) wartość ulepszenia zwiększającą wartość początkową; 13) datę likwidacji oraz jej przyczynę albo datę zbycia.   Natomiast zgodnie z art. 22n ust. 6 ww. ustawy: W razie braku ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane odpisy amortyzacyjne nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.   Z przepisu art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wynika, że: Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.   Wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala się na podstawie art. 22g ww. ustawy. Sposób ustalenia wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jest zróżnicowany ze względu na sposób ich nabycia.   Stosownie do art. 22g ust. 1 pkt 3 ww. ustawy: Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub inny nieodpłatny sposób – wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości.   Zgodnie z art. 22g ust. 15: W razie nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w drodze spadku lub darowizny, łączną wartość początkową nabytych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowi suma ich wartości rynkowej, nie wyższa jednak od różnicy pomiędzy wartością tego przedsiębiorstwa albo jego zorganizowaną częścią a wartością składników mienia, niebędących środkami trwałymi ani wartościami niematerialnymi i prawnymi, określoną dla celów podatku od spadków i darowizn.   Zgodnie z art. 22g ust. 16 ww. ustawy: Przy ustalaniu wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2, 8, 9, 14 i 15, przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.   W myśl art. 19 ust. 3 powołanej ustawy: Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.   Ustawą z dnia 15 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2018 r., poz. 1291) wprowadzono istotne zmiany w brzmieniu przepisów ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej darowanych środków trwałych. Przepisy te mają zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2018 r.   Zgodnie ze znowelizowanym tą ustawą przepisem art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nabytych nieodpłatnie, z wyjątkiem nabytych w drodze spadku, jeżeli: ·      nabycie to nie stanowi przychodu z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub praw lub, ·      dochód z tego tytułu jest zwolniony od podatku dochodowego, lub ·      nabycie to korzysta ze zwolnienia od podatku od spadków i darowizn, lub ·      nabycie stanowi dochód, od którego na podstawie odrębnych przepisów zaniechano poboru podatku. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje „nabycia w drodze spadku”, jednakże pojęcie to występuje kilkukrotnie - w art. 5a pkt 12, art. 10 ust. 5, art. 22 ust. 1m, art. 22 ust. 6d, art. 22g ust. 1 pkt 3, art. 22g ust. 15, art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a, art. 24 ust.5d oraz w uchylonym art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. d ustawy PIT.          W orzecznictwie sądów administracyjnych od lat konsekwentnie prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym pod pojęciem „nabycie w drodze spadku", użytym w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy rozumieć nabycie w drodze dziedziczenia, zapisu, dalszego zapisu/polecenia testamentowego (np. wyroki NSA z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1437/09, z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 2983/11, z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II FSK 1120/11, z dnia 6 czerwca 2013 r. sygn. akt II FSK 1966/11, z dnia 19 czerwca 2015 r. sygn. akt II FSK 625/13, z dnia 29 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 3281/15).   Pojęcie ‘'nabycia w drodze spadku" użyte w art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obejmuje nabycie przedsiębiorstwa na podstawie rozporządzenia testamentowego w drodze zapisu zwykłego i windykacyjnego.   Wobec powyższego składniki majątku wykorzystywane w działalności gospodarczej podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W związku z tym, że nabycie przedsiębiorstwa nastąpiło w drodze spadku w wyniku zapisu windykacyjnego – to wartość środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych można zaliczyć w koszty uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne. Wartość początkową środków trwałych wchodzących w skład przedsiębiorstwa nabytych w drodze spadku w wyniku zapisu windykacyjnego należy określić według wartości rynkowej z dnia nabycia spadku, zgodnie z cytowanym powyżej art. 22g ust. 1 pkt 3 w związku z art. 22g ust. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tym że łączną wartość początkową środków trwałych stanowić będzie suma ich wartości rynkowej z dnia nabycia spadku, nie wyższa jednak od różnicy pomiędzy wartością tego przedsiębiorstwa, a wartością składników mienia, niebędących środkami trwałymi, określoną dla celów podatku od spadków i darowizn. Natomiast zgodnie z cyt. art. 22d ust. 1 składniki majątku poniżej 10 000 zł mogą zostać zliczone do kosztów uzyskania przychodu w miesiącu oddania do używania. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy : ·         stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Pani sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i musi się Pani zastosować do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...)Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.)