0114-KDIP4-2.4012.509.2021.7.MŻA

INTERPRETACJA INDYWIDUALNANa podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1a w związku z art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku wspólnym z 7 lipca 2021 r. (data wpływu 13 lipca 2021 r.) uzupełnionym pismem z 1 października 2021 r. (data wpływu 3 października 2021 r.) na wezwanie tut. Organu z 23 września 2021 r. (doręczone 27 września 2021 r.) oraz pismem z 22 października 2021 r. (data wpływu 25 października 2021 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie z 20 października 2021 r. (doręczone 21 października 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek budowlanych – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE 13 lipca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek budowlanych.   Złożony wniosek został uzupełniony pismem z 1 października 2021 r. (data wpływu 3 października 2021 r.) na wezwanie tut. Organu z 23 września 2021 r. oraz pismem z 22 października 2021 r. (data wpływu 25 października 2021 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie z 20 października 2021 r.   We wniosku wspólnym złożonym przez: - Zainteresowanego będącego stroną postępowania: Pana ZG - Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania: Panią JG   przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe doprecyzowane pismem z 1 października 2021 r. oraz 22 października 2021 r.: ZG (dalej jako: Podatnik, Wnioskodawca) jest polskim rezydentem podatkowym, rozliczającym się z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w Polsce. Wnioskodawca nie prowadzi jednoosobowej działalności gospodarczej, w tym takiej której przedmiotem byłby obrót nieruchomościami. Obecnie Wnioskodawca przebywa na emeryturze. Zainteresowanym w niniejszej sprawie jest małżonka ZG - JG (dalej jako Małżonka, Zainteresowana). Zainteresowana jest polskim rezydentem podatkowym, rozliczającym się z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w Polsce. Zainteresowana nie prowadzi jednoosobowej działalności gospodarczej, w tym takiej której przedmiotem byłby obrót nieruchomościami. W małżeństwie ZG i JG panuje ustrój ustawowej wspólności majątkowej. Podatnik nabył w 1990 roku wraz z małżonką, na podstawie umowy sprzedaży od Skarbu Państwa nieruchomość, składającą się z działki gruntu 1 oraz 2 położoną w (…), obręb (…). Nieruchomość nie była zabudowana, a w związku z dokonanym zakupem Wnioskodawcy i Zainteresowanej nie przysługiwało praw do odliczania podatku od towarów i usług. Wnioskodawca wraz z żoną rozważali prowadzenie na nabytej nieruchomości uprawy pieczarki, jednak z uwagi na zmiany ustrojowe początku lat 90-tych, fakt zaspokajania rynku przez duże pieczarkarnie nie zdecydowali się podjąć działalności w tym zakresie. Nieruchomość nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, nie prowadzono na niej gospodarstwa rolnego, nie była przedmiotem umów najmu czy dzierżawy, stanowiła majątek prywatny Wnioskodawcy i Zainteresowanej. Nieruchomości powyższe nigdy nie stanowiły środków trwałych Podatnika ani Zainteresowanej. Wnioskodawca i Zainteresowana nie są czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług. Wnioskodawca prowadził do 1995 roku działalność rolną polegającą na uprawie pieczarek, natomiast od 1995 r., aż do przejścia na emeryturę, działalność gospodarczą w zakresie usług ubezpieczeniowych. W działalności tej nie wykorzystywał opisanych wyżej nieruchomości. Zainteresowana nie prowadziła działalności gospodarczej, uzyskując przychody ze stosunku pracy. Obecnie przebywa na emeryturze. Wnioskodawca i Zainteresowana chcieli zbyć zakupioną nieruchomość w całości, jednakże pomimo złożonego ogłoszenia w biurze nieruchomości oraz wieloletniego jego ponawiania (ogłoszenie o sprzedaży działki widniało w biurze nieruchomości ok 10 lat), brak było zainteresowanych nabyciem nieruchomości. W momencie, w którym znalazł się potencjalny kupiec na część nieruchomości, Małżonkowie zdecydowali się dokonać jej podziału. W listopadzie 2019 roku, Wnioskodawca wraz z Zainteresowaną zawarli Przedwstępną umowę sprzedaży nieruchomości, w której zobowiązali się do dokonania podziału geodezyjnego działki 1. Nieruchomość nie miała prawnego dostępu do drogi publicznej, z uwagi na co małżonkowie G zobowiązali się do uregulowania stanu prawnego związanego z dostępem do drogi. 13 lutego 2020 roku Wnioskodawca wraz z małżonką zawarli z Gminą Miasto (…) umowę odpłatnej służebności gruntowej, na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości stanowiącej działkę gruntu 1 polegająca na prawie przechodu i przejazdu bez prawa parkowania. Jednocześnie Małżonkowie G oświadczyli, iż planują zakupić od Gminy nieruchomości stanowiącą działkę gruntu numer 5 położoną pomiędzy działką numer 1 i 2, będących ich własnością. W wyniku zawarcia wyżej opisanej umowy przedwstępnej Państwo G dokonali podziału nieruchomości gruntowej 1 na dwie działki 3 (o obszarze 0,2995 ha) oraz 4 (o obszarze 2,7858 ha), przy czym działkę numer 3 Małżonkowie sprzedali 24 lipca 2020 r., w wykonaniu tejże umowy przedwstępnej. Dla nieruchomości, na dzień zbycia, nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego. Działka posiadała wydane 18 września 2019 roku, warunki zabudowy, zmienione Decyzją z 30 czerwca 2020 roku. Wnioskodawca i Zainteresowana nie czynili na nieruchomość żadnych nakładów, w szczególności zaś nie uzbrajali działki oraz nie podejmowali działań zwiększających jej wartość. Następnie Wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 16 wolno stojących budynków mieszkalnych, jednorodzinnych. W złożonym wniosku o wydanie warunków zabudowy wskazał, iż przedmiotem inwestycji ma być budowa 16 wolno stojących budynków mieszkalnych, jednorodzinnych oraz droga wewnętrzna, przy czym przewidział, iż każda z nieruchomości będzie posiadała własne ujęcie wody (studnia). W toku postępowania w tej sprawie przed Prezydentem Miasta (…), zobowiązał się, iż wybuduje fragment sieci wodociągowej. Warunki zabudowy zostały wydane 30 marca 2021 roku. Jednocześnie Wnioskodawca zlecił geodecie przygotowanie planu podziału nieruchomości stanowiącej działkę 4, który to proces obecnie jest w trakcie. Działka nr 4 nie była przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym charakterze. Nie była nadto wykorzystywana w działalności gospodarczej. Z tytułu nabycia nieruchomości Wnioskodawcy oraz Zainteresowanej nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku od towarów i usług. Nabyte nieruchomości, aż do momentu ich zbycia nie były wykorzystywane z uwagi na złą klasę bonitacyjną gruntu. Z uwagi na stan gleby, Wnioskodawca zwolniony był także od konieczności płacenia podatku rolnego. Wnioskodawca i Zainteresowana zawarli w 2021 roku umowy przedwstępne sprzedaży części nieruchomości, które powstaną w wyniku podziału działki 4. Do chwili sprzedaży działek Wnioskodawca nie będzie podejmował czynności w celu ich przygotowania do sprzedaży, w szczególności nie będzie dokonywał ich uzbrojenia, ogrodzenia, doprowadzał przyłączy, które miałyby na celu zwiększenia ich wartości/atrakcyjności. Wyjątek stanowi konieczność wybudowania fragmentu sieci wodociągowej, do czego Wnioskodawca zobowiązał się w trakcie postępowania zmierzającego do wydania warunków zabudowy. Wskazać jednak należy, iż okoliczność ta nie była zamierzona i wnioskodawca nie posiada wystarczających środków finansowych na jej wybudowanie. Z uwagi na powyższą część środków pochodzących ze sprzedaży nieruchomości powstałych w wyniku podziału zostanie przeznaczona na wykonanie sieci. Działki mające być przedmiotem sprzedaży nie są i nie będą udostępniane (przed sprzedażą) osobom trzecim na podstawie umowy cywilnoprawnej. Środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości zostaną przeznaczone na własne cele, tj. cele konsumpcyjne oraz stanowić będą zabezpieczenie finansowe w związku z brakiem podejmowania aktywności zawodowej. Wnioskodawca i Zainteresowana zamierzają jednocześnie nabyć, ze środków pochodzących ze sprzedaży działek, zalesioną nieruchomość gruntową. Wnioskodawca i Zainteresowana poza (udziałami) nieruchomościami wyszczególnionymi powyżej, posiadają, nabytą w latach 80-tych nieruchomość, w której obecnie zamieszkują. Jednocześnie ok 10 lat temu, w związku z rozpoczęciem studiów przez córkę, nabyli (kredyt mieszkaniowy, spłacany przez wszystkich kredytobiorców) wraz z córką lokal mieszkalny położony w (...).   W odpowiedzi na wezwanie Wnioskodawca wskazał co następuje: 24 września 2021 roku została wydana Decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości działki 4 o powierzchni 2,4863 ha, na działki o numerach 1/7-1/24 (18 działek). Dla zachowania przejrzystości stanu faktycznego wniosku Wnioskodawca posługuje się dotychczasową numerologią tej działki, co oznacza, że każdorazowo, gdy w dalszej części odpowiedzi będzie informacja o działce 4 należy przez to rozumieć działki powstałe w wyniku jej podziału, tj. działki o numerach 1/7 do 1/24. Decyzja została wydana pod warunkiem, że przy zbywaniu nowo wydzielonych działek zostanie im zapewniony dostęp do drogi publicznej.   Nieruchomość została zakupiona z zamiarem prowadzenia działalności rolniczej - uprawa pieczarek. Nigdy jednak nie doszło do rozpoczęcia działalności w tym zakresie. Działki nie były wykorzystywane zatem w żaden sposób, w szczególności nie były przedmiotem najmu, dzierżawy, nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej, nie stanowiły też środków trwałych w takiej działalności. Wnioskodawca i Zainteresowana nie zamierzają podejmować żadnych innych czynności poza opisanymi w stanie faktycznym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz w odpowiedzi na wezwanie organu. Wnioskodawca i Zainteresowana nie podejmowali działań marketingowych, w tym nie umieszczali reklam. Jak wskazano we wniosku o wydanie interpretacji oraz w treści odpowiedzi na wezwanie, Wnioskodawcy sprzedaż działek powierzyli pierwotnie biurom nieruchomości, które jednak nie doprowadziły do pozyskania nabywcy. Nabywcy zostali pozyskani z polecenia. Wnioskodawca i Zainteresowana planują wystawić zwykłe ogłoszenie zbycia nieruchomości w Internecie (portal typu ...). Nie wykluczają także powierzenia sprzedaży biuru nieruchomości. Inne działania nie są realizowane i nie są planowane. Pierwotnie pośrednictwo w sprzedaży powierzone zostało biurom nieruchomości. Obecnie Wnioskodawca i Zainteresowana dokonują sprzedaży wskutek poleceń osób fizycznych. Nie udzielili nikomu umocowania do dokonania sprzedaży na ich rachunek i w ich imieniu. Sprzedaż nieruchomości następuje, w ich przekonaniu, z majątku osobistego. Zawierane umowy przedwstępne zawierają tożsame przepisy dotyczące zbycia nieruchomości, dotyczą one samego podziału nieruchomości (w tym przypadku powstałej w wyniku podziału działki 4) oraz prawa pierwokupu przysługującego Gminie Miasto (…). W umowach tych Zbywający zobowiązali się do zawarcia, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji Prezydenta Miasta (…) zatwierdzającej plan podziału geodezyjnego działki gruntu 4, umowy warunkowej sprzedaży, mocą której dokonają sprzedaży nieruchomości powstałej w wyniku podziału działki 4 o określonym w umowie obszarze, wraz z udziałem w drodze powstałej w wyniku tego podziału, pod zawieszającym warunkiem, że Prezydent Miasta (…) nie skorzysta z prawa pierwokupu. Zbywający zobowiązali się do dokonania na własny koszt podziału geodezyjnego działki. W treści umowy nie były składane żadne inne warunki, aby doszło do zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży. Wnioskodawca i Zainteresowana planowali nabycie nieruchomości do majątku osobistego. Transakcja nie dojdzie jednak do skutku.   W odpowiedzi na wezwanie z 20 października 2021r.,Wnioskodawca wskazał co następuje: Wnioskodawca wraz z Zainteresowaną kupili nieruchomość 1 i 6 ze środków własnych obojga małżonków. Nieruchomość została kupiona do majątku prywatnego. Wnioskodawca prowadził przed nabyciem przedmiotowej nieruchomości pieczarkarnię i rozważał rozszerzenie rozmiaru działalności, poprzez posadowienie pieczarkarni na nieruchomości 1 i 6. Zamiar ten nie został nigdy zrealizowany, a sama nieruchomość nie była wykorzystywana w ramach działalności rolnej/działów specjalnych produkcji rolnej - pozostawała nieużytkowana, nie była przedmiotem najmu, dzierżawy, nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, rolnej i nie stanowiła środków trwałych w takich działalnościach. W złożonej uprzednio odpowiedzi Wnioskodawca wskazał, iż przed zakupem nieruchomości prowadził uprawę pieczarek. Udzielona odpowiedzieć „nigdy nie doszło do rozpoczęcia działalności w tym zakresie” odnosiła się do prowadzenia działalności w zakresie uprawy pieczarek na działkach będących przedmiotem wniosku, tj. działkach 1 i 6. Wnioskodawca i Zainteresowana wskazali, że planują nabycie nieruchomości 5 (na ten moment nieruchomość nie została nabyta). Działka nr 5 ma zostać nabyta z przeznaczeniem na poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej stanowiącej działki 2, 3 oraz 4. Wnioskodawca jest właścicielem działki 4 oraz 2, które rozdzielone są działką 5 (działka rolna, charakter nieużytkowy). Działka 2 jest działką bardzo wąską i długą (ok 8m x 200m), podobnie jak działka nr 5 (ok 3 m x 200 m). Nabycie działki numer 5 uzasadnione jest poprawą warunków zagospodarowania działek Wnioskodawcy. Zbycie działki 2 jako samodzielnej nie jest możliwe. Nabycie następuje celem połączenia i dalszego podziału nieruchomości. Wnioskodawca i Zainteresowana zrezygnowali z zakupu zalesionej nieruchomości gruntowej, która opisywana była w stanie faktycznym wniosku o wydanie interpretacji. Wnioskodawca wraz z małżonką chcieli nabyć te nieruchomość wyłącznie z tego powodu, iż miała ona sąsiadować z działką, której nabycie na zaspokojenie własnych celów mieszkaniowych, planowali syn i synowa Wnioskodawcy i Zainteresowanej (sprzedający decydował się na sprzedaż działki synowi i synowej wyłącznie pod warunkiem, że zakupią przylegającą do niej działkę zalesioną). W sytuacji, gdy syn i synowa zrezygnowali z tej inwestycji, zakup nieruchomości przez Wnioskodawcę przestał być zasadny. Wnioskodawca i Zainteresowana nie planują nabywania innych nieruchomości aniżeli wskazane w niniejszej odpowiedzi (planowane jest jedynie nabycie nieruchomości numer 5). Wnioskodawca i Zainteresowana wskazują, iż według nich, zbycie nieruchomości następuje z majątku osobistego, nie może być potraktowane jako zbycie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, co z kolei powoduje, iż z tytułu zbycia nieruchomości, Wnioskodawca i Zainteresowana nie będą podatnikami podatku VAT. Wnioskodawca i Zainteresowana składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej pozostawali w przekonaniu, iż zakupią zalesioną nieruchomość, która miała stanowić ich majątek prywatny. Jak wskazano w odpowiedzi na poprzednie wezwanie pomysł ten nie zostanie zrealizowany, a Wnioskodawca i Zainteresowana, zrezygnowali z nabycia tej nieruchomości. Jedyna nieruchomość, którą Wnioskodawca i Zainteresowana planują nabyć to działka numer 5, która ma zostać nabyta z przeznaczeniem na poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej stanowiącej działki 2, 3 oraz 4.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:   Czy w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego sprzedaż działek budowlanych powstałych z podziału na kilkanaście mniejszych działek, podlegała i będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?   Zdaniem Wnioskodawcy.   Przenosząc rozważania na grunt ustawy o podatku od towarów i usług wskazać należy, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2. bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Ust. 2 stanowi natomiast, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zgodnie ze wskazaną wyżej definicją podatnika przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową, czyli stałą (nawet jeśli czynność została wykonana raz, ale okoliczności wskazują na to, że będą następne). Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celach odsprzedaży, lecz spożytkowania w celach prywatnych, jako mieszcząca się w zakresie wykonywania prawa własności. Przepis ustanawiający definicję działalności gospodarczej stanowi implementację art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112. Jednocześnie, zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. a i b dyrektywy 2006/112 państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji: dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem; dostawa terenu budowlanego. Na gruncie ww. przepisów w obrocie pojawił się problem związany z ustaleniem podmiotowości prawnopodatkowej na gruncie VAT związanej z przekroczeniem zarządu majątkiem prywatnym, który znalazł swoje rozstrzygnięcie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Istotne znaczenie w sprawie ma wyrok TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. Orzeczenie to jest szczególnie istotne, wskazuje bowiem na sposób interpretacji krajowych przepisów podatkowych w odniesieniu do wspólnotowej Dyrektywy o VAT. Za działalność gospodarczą uznaje się sytuacje, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując w stosunku do gruntu środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców (podatników w rozumieniu ustawy o VAT). Trybunał ustosunkowując się do zaprezentowanego stanu faktycznego wskazał, iż sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w niniejszej sprawie nie ma charakteru decydującego. Jak orzekł Trybunał, zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą, Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Wellcome Trust, pkt 37). Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Finalnie Trybunał wskazał, iż „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”. Postanowienia Trybunału znalazły również aprobatę w późniejszych jego orzeczeniach (por. wyroki: Redlihs, C-263/11, EU:C:2012:497, pkt 36; Kezić, C-331/14, EU:C:2015:456, pkt 24 czy postanowienie TS, Gmina Wrocław, C-72/13, EU:C:2014:197, pkt 17). Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej mierze wynika natomiast, że stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik VAT wymaga każdorazowo oceny dokonanej na gruncie stanu faktycznego konkretnej sprawy, albowiem odmienność stanów faktycznych zezwala jedynie na sformułowanie pewnych wskazań, bez możliwości tworzenia uniwersalnych wzorców kontroli. W każdej sprawie konieczne jest ustalenie, że w odniesieniu do danej czynności podmiot występował w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku do tego gruntu. Istotna jest więc ocena, czy z dokonanych w danej sprawie ustaleń wynika, że strona dokonując sprzedaży gruntów zachowywała się tak jak handlowiec (por. wyroki NSA: w składzie 7 sędziów z 29 października 2007 r., I FPS 3/07; z 22 października 2013 r., I FSK 1323/12; z 14 marca 2014 r., I FSK 319/13; z 16 kwietnia 2014 r., I FSK781/13; z 29 kwietnia 2014 r., I FSK 621/13; z 11 września 2014 r., I FSK 1352/13; z 3 marca 2015 r., I FSK 1859/13; z 8 lipca 2015 r., I FSK 729/14). Jednocześnie sądy administracyjne wypowiadają zgodny pogląd co do tego, że ustawodawca polski nie skorzystał z opcji określonej w art. 12 ust. 1 i 3 dyrektywy 2006/112 umożliwiającej uznanie za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, w zakresie pojedynczej dostawy budynku lub terenu budowlanego (por. wyrok NSA z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1684/11; z 9 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK1655/11; z 14 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 382/14). Jak wynika z orzecznictwa krajowego wskazując za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, który w wyroku z 18 lipca 2017 roku, sygn. akt III SAJGI 551/17, iż „przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną) czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną. Nie można zatem zgodzić się z organem, który uznał, że zamiar sukcesywnej sprzedaży posiadanego majątku wskazuje na znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1221)”. Dalej Sąd w przywołanym wyroku wskazuje, iż „co istotne dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem VAT na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Zaznaczenia wymaga, że w ustawie o podatku od towarów i usług brak jest jednoznacznego i precyzyjnego unormowania, z którego wynikałoby, że Polska skorzystała z uprawnienia określonego w art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, na podstawie którego za podatnika należy uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w szczególności dokonującego pojedynczej dostawy terenu budowlanego. Wywodzenie z normy art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, że Polska skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE nie jest możliwe w świetle orzecznictwa TSUE i samego sformułowania art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (por. wyrok NSA z 18 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1536/10 publik. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego zgodnie z orzeczeniem Trybunału do sądu krajowego należy ustalenie czy skarżący dokonując sprzedaży nieruchomości lub jej części, czyli tak jak w rozpoznawanej sprawie, będzie działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, tak jak przyjął to organ, czy też w ramach zarządu majątkiem prywatnym, jak twierdzi skarżący. (...) Nie jest natomiast działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych) lecz spożytkowania w celach prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą (tak przynajmniej wskazał TSUE w wyroku z 15 września 2011 r., w sprawach połączonych C-180 i C-181/10). Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na mniejsze działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama w sobie nie jest decydująca. Notoryjnie wiadomym przecież jest, że sprzedaż większych nieruchomości może być utrudniona, co powoduje konieczność ich podziału w celu stworzenia możliwości realizacji sprzedaży, co w żadnym przypadku nie jest „uatrakcyjnieniem” gruntu, lecz koniecznym elementem umożliwiającym jego zbycie, które nie stanowi per se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT. Sprzedaż nieruchomości w ramach zarządu majątkiem prywatnym nie oznacza, że sprzedający nie może mieć zamiaru uzyskania jak największej ceny z tego rodzaju sprzedaży. Nie jest to żadne kryterium wskazujące na prowadzenie działalności gospodarczej, gdyż naturalne jest, że również w obrocie „prywatnym” dąży się do uzyskania jak najkorzystniejszych warunków sprzedaży. Nie jest takim kryterium również fakt niewykraczającego poza zwykłe ramy ogłoszeniowe informowanie otoczenia o chęci zbycia nieruchomości. Naturalnym jest, że zamiar sprzedaży rzeczy musi być w jakiś sposób uzewnętrzniony, co zwyczajowo czyni się w formie ogłoszeniowej. Jeżeli nie wykracza ona poza zwykłe formy obowiązujące w obrocie rzeczami pomiędzy osobami nieprowadzącymi działalności gospodarczej, nie stanowi przesłanki uznania jej za przejaw prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług”. W Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 marca 2015 r., sygn. I FSK 1859/13 czytamy, że „fakt podjęcia, np. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Na taki rodzaj działalności wskazywać mogą także takie działania jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, zwłaszcza w sytuacji, gdy sprzedawca jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych, developerskich czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. (...) Na aktywność „handlową” Skarżącego wskazuje kompleks wskazanych okoliczności, które należy oceniać sumarycznie. Decydujące dla powyższej oceny są zwłaszcza te elementy aktywności Skarżącego, które łączą się z jego nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym, zasadniczo takie jak wybudowanie sieci wodno-kanalizacyjnej. Same bowiem czynności - mające charakter aktywności o niewielkiej skali inwestycyjnej, jak np. podziału działki z wydzieleniem koniecznych dróg wewnętrznych zapewniających dojazd oraz podjęcia zwyczajowych działań informacyjnych o sprzedaży działek - nie wykraczałyby poza aktywność mieszczącą się w granicach zarządu nieruchomością prywatną. Wzbogacenie jednak tych czynności o działania dodatkowe, wskazujące na poważniejsze zaangażowanie inwestycyjne Skarżącego, w kontekście planowanej sprzedaży kilkunastu działek gruntu, musi być już ocenione kompleksowo jako aktywność porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem”. Z innego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 kwietnia 2019 r. o sygn. I FSK 578/17 wynika, iż „nie można się zgodzić z sądem pierwszej instancji, że całokształt działań podejmowanych przez skarżącego w stosunku do nieruchomości, które stanowiły jego własność, tj.: podział nieruchomości na 7 mniejszych działek, wydzielenie drogi wewnętrznej, utwardzenie tej drogi, wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, dowodzi, że skarżący działa jak osoba prowadząca działalność w zakresie handlu nieruchomościami”. Co wskazuje na to, że podział nieruchomości na mniejsze działki w tym przypadku nie ma charakteru handlowego, ponieważ należał do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Mając zatem na uwadze przywołane unormowania oraz stanowisko orzecznictwa wskazać należy, że rozwiązanie spornej kwestii zależne jest od oceny, czy dokonując zamierzonej sprzedaży gruntu Wnioskodawca działać będzie w ramach zarządu swym majątkiem prywatnym, czy też w celu dokonania spornej sprzedaży gruntów podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT, co skutkowałoby koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.   Uwzględniając powyższe, w świetle zaprezentowanego stanu fatycznego dokonanie podziału nieruchomości na mniejsze działki oraz podejmowane przez Wnioskodawcę i Zainteresowaną czynności odpowiadają zarządowi majątkiem prywatnym, a nie ukierunkowanej na zarobek zorganizowanej działalności. Wnioskodawca i Zainteresowana nie planują czynić jakichkolwiek działań mających na celu zwiększenie wartości sprzedawanych przez niego działek, za wyjątkiem zobowiązania do wybudowania fragmentu sieci wodociągowej przy planowanej transakcji zbycia. Pierwsza nieruchomość została zbyta bez jakichkolwiek działań podatnika, za wyjątkiem dokonanego podziału. Planowana sprzedaż również nie wpisuje się w aktywność, która byłaby porównywalna do działań podejmowanych przez podmioty trudniące się profesjonalnym obrotem nieruchomościami. Planowana sprzedaż działek nie wpisuje się w katalog czynności, które zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W świetle powyższego wskazać należy, iż Wnioskodawca oraz Zainteresowana dokonując sprzedaży działek gruntu, nie działają jako podatnik podatku od towarów i usług, a sprzedaż nieruchomości gruntowych, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.   Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).   Natomiast towarami, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy, są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.   Przez sprzedaż należy rozumieć odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów – art. 2 pkt 22 ustawy.   Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”, państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy: określone udziały w nieruchomości, prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości, udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części. Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1359).   Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.   Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).   W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.   W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.   Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgoda drugiego małżonka jest potrzebna m.in. do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków.   Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 cyt. Kodeksu, oboje małżonkowie mają równe udziały  w majątku wspólnym.   W tym miejscu wskazać należy, że ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.   W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.   Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności (art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego).   Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 Kodeksu cywilnego). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.   Należy wskazać, że nieruchomość gruntowa spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.   Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi być wykonana przez podatnika.   Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.   Pod pojęciem działalności gospodarczej – na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy – należy rozumieć wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.   Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.   Wobec powyższego, za podatnika VAT będzie uznany tylko taki podmiot, który dokonuje czynności zmierzające do wykorzystania towarów i usług do celów działalności gospodarczej  w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.   Natomiast nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.   Powyższe oznacza, że dostawa towarów, w tym przypadku nieruchomości, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność podlegającą opodatkowaniu wykona podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.   Jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie, tzn. powinny polegać na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.   Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub pewnym okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.   Należy stwierdzić, że każdy kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, np. nieruchomości, jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne (prywatne), czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.   Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.   Wobec tego nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.   Zatem, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów cytowanej wyżej ustawy.   Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.   W kwestii opodatkowania sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). Jak wynika z ww. orzeczenia czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.   Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1 ze zm.). Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.   W powyższym wyroku Trybunał stwierdził również, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej  i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112, zmienionej Dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje  w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Okoliczność, że osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, jest w tym zakresie bez znaczenia.   W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.   Każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru (np. nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów  i usług, powinien być uznany za podatnika tego podatku. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej. W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Zatem w kwestii opodatkowania sprzedaży działek istotne jest, czy w danej sprawie Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntów podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Przejawem takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.   Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.   Ze wskazanych regulacji wynika, że w świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów, budynków i budowli) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.   Podkreślić należy, że wskazane orzeczenie TSUE wyznacza aktualnie kierunki interpretacyjne  i stanowi podstawę orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, np. NSA z 18 października 2011 r. (sygn. akt I FSK 1536/10),  z 9 listopada 2011 r. ( sygn. akt I FSK/1656/11) oraz WSA z 1 grudnia 2011 r. (sygn. akt  I SA/Po 730/11, z 14 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA Po 730/11), które zapadły na tle wyroku Trybunału. Z powyższych wyroków wynika, że podejmowanie zorganizowanych działań, takich jak podział gruntu na mniejsze działki, uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zabudowy, wykonywanie czynności marketingowych, świadczy o tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną).   Jak wskazano we wniosku Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, rozliczającym się z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w Polsce. Wnioskodawca nie prowadzi jednoosobowej działalności gospodarczej, w tym takiej której przedmiotem byłby obrót nieruchomościami. Obecnie Wnioskodawca przebywa na emeryturze. Zainteresowana nie będąca stroną jest polskim rezydentem podatkowym, rozliczającym się z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w Polsce. Zainteresowana nie prowadzi jednoosobowej działalności gospodarczej, w tym takiej której przedmiotem byłby obrót nieruchomościami. W małżeństwie Zainteresowanych panuje ustrój ustawowej wspólności majątkowej. Wnioskodawca nabył w 1990 roku wraz z małżonką, na podstawie umowy sprzedaży od Skarbu Państwa nieruchomość, składającą się z działki gruntu 1 oraz 2. Nieruchomość nie była zabudowana, a w związku z dokonanym zakupem Wnioskodawcy i Zainteresowanej nie przysługiwało prawo do odliczania podatku od towarów i usług. Wnioskodawca wraz z żoną rozważali prowadzenie na nabytej nieruchomości uprawy pieczarki, jednak nie zdecydowali się podjąć działalności w tym zakresie. Nieruchomość nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, nie prowadzono na niej gospodarstwa rolnego, nie była przedmiotem umów najmu czy dzierżawy, stanowiła majątek prywatny Wnioskodawcy i Zainteresowanej. Nieruchomości powyższe nigdy nie stanowiły środków trwałych Podatnika ani Zainteresowanej. Wnioskodawca i Zainteresowana nie są czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług. Wnioskodawca prowadził do 1995 roku działalność rolną polegającą na uprawie pieczarek, natomiast od 1995 r., aż do przejścia na emeryturę, działalność gospodarczą w zakresie usług ubezpieczeniowych. W działalności tej nie wykorzystywał opisanych wyżej nieruchomości. Zainteresowana nie prowadziła działalności gospodarczej, uzyskując przychody ze stosunku pracy. Obecnie przebywa na emeryturze. Wnioskodawca i Zainteresowana chcieli zbyć zakupioną nieruchomość w całości, jednakże pomimo złożonego ogłoszenia w biurze nieruchomości oraz wieloletniego jego ponawiania (ogłoszenie o sprzedaży działki widniało w biurze nieruchomości ok 10 lat), brak było zainteresowanych nabyciem nieruchomości. W momencie, w którym znalazł się potencjalny kupiec na część nieruchomości, Małżonkowie zdecydowali się dokonać jej podziału. W listopadzie 2019 roku, Wnioskodawca wraz z Zainteresowaną zawarli Przedwstępną umowę sprzedaży nieruchomości, w której zobowiązali się do dokonania podziału geodezyjnego działki 1. Nieruchomość nie miała prawnego dostępu do drogi publicznej, z uwagi na co Zainteresowani zobowiązali się do uregulowania stanu prawnego związanego z dostępem do drogi. 13 lutego 2020 roku Wnioskodawca wraz z małżonką zawarli z Gminą Miasto (…) umowę odpłatnej służebności gruntowej, na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości stanowiącej działkę gruntu 1 polegająca na prawie przechodu i przejazdu bez prawa parkowania. Jednocześnie Zainteresowani oświadczyli, iż planują zakupić od Gminy nieruchomości stanowiącą działkę gruntu numer 5 położoną pomiędzy działką numer 1 i 2, będących ich własnością. W wyniku zawarcia wyżej opisanej umowy przedwstępnej Zainteresowani dokonali podziału nieruchomości gruntowej 1 na dwie działki 3 (o obszarze 0,2995 ha) oraz 4 (o obszarze 2,7858 ha), przy czym działkę numer 3 Małżonkowie sprzedali 24 lipca 2020 r., w wykonaniu tejże umowy przedwstępnej. Dla nieruchomości, na dzień zbycia, nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego. Działka posiadała wydane, 18 września 2019 roku, warunki zabudowy, zmienione Decyzją z 30 czerwca 2020 roku. Wnioskodawca i Zainteresowana nie czynili na nieruchomość żadnych nakładów, w szczególności zaś nie uzbrajali działki oraz nie podejmowali działań zwiększających jej wartość. Następnie Wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 16 wolno stojących budynków mieszkalnych, jednorodzinnych. W złożonym wniosku o wydanie warunków zabudowy wskazał, iż przedmiotem inwestycji ma być budowa 16 wolno stojących budynków mieszkalnych, jednorodzinnych oraz droga wewnętrzna, przy czym przewidział, iż każda z nieruchomości będzie posiadała własne ujęcie wody (studnia). W toku postępowania w tej sprawie przed Prezydentem Miasta (…), zobowiązał się, iż wybuduje fragment sieci wodociągowej. Warunki zabudowy zostały wydane 30 marca 2021 roku. Jednocześnie Wnioskodawca zlecił geodecie przygotowanie planu podziału nieruchomości stanowiącej działkę 4, który to proces obecnie jest w trakcie. Działka nr 4 nie była przedmiotem najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym charakterze. Nie była nadto wykorzystywana w działalności gospodarczej. Z tytułu nabycia nieruchomości Wnioskodawcy oraz Zainteresowanej nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku od towarów i usług. Nabyte nieruchomości, aż do momentu ich zbycia nie były wykorzystywane z uwagi na złą klasę bonitacyjną gruntu. Z uwagi na stan gleby, Wnioskodawca zwolniony był także od konieczności płacenia podatku rolnego. Wnioskodawca i Zainteresowana zawarli, w 2021 roku, umowy przedwstępne sprzedaży części nieruchomości, które powstaną w wyniku podziału działki 4. Do chwili sprzedaży działek Wnioskodawca nie będzie podejmował czynności w celu ich przygotowania do sprzedaży, w  szczególności nie będzie dokonywał ich uzbrojenia, ogrodzenia, doprowadzał przyłączy, które miałyby na celu zwiększenia ich wartości/atrakcyjności. Wyjątek stanowi konieczność wybudowania fragmentu sieci wodociągowej, do czego Wnioskodawca zobowiązał się w trakcie postępowania zmierzającego do wydania warunków zabudowy. Wskazać jednak należy, iż okoliczność ta nie była zamierzona i Wnioskodawca nie posiada wystarczających środków finansowych na jej wybudowanie. Z uwagi na powyższą część środków pochodzących ze sprzedaży nieruchomości powstałych w wyniku podziału zostanie przeznaczona na wykonanie sieci. Działki mające być przedmiotem sprzedaży nie są i nie będą udostępniane (przed sprzedażą) osobom trzecim na podstawie umowy cywilnoprawnej. Środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości zostaną przeznaczone na własne cele, tj. cele konsumpcyjne oraz stanowić będą zabezpieczenie finansowe w związku z brakiem podejmowania aktywności zawodowej. Wnioskodawca i Zainteresowana poza (udziałami) nieruchomościami wyszczególnionymi powyżej, posiadają, nabytą w latach 80-tych nieruchomość, w której obecnie zamieszkują. 24 września 2021 roku została wydana Decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości działki 4 o powierzchni 2,4863 ha, na działki o numerach 7-24 (18 działek). Decyzja została wydana pod warunkiem, że przy zbywaniu nowo wydzielonych działek zostanie im zapewniony dostęp do drogi publicznej. Wnioskodawca i Zainteresowana nie udzielili nikomu umocowania do dokonania sprzedaży na ich rachunek i w ich imieniu. Ponadto jak wskazano we wniosku, działka nr 5 ma zostać nabyta z przeznaczeniem na poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej stanowiącej działki 2, 3 oraz 4. Wnioskodawca jest właścicielem działki 4 oraz 2, które rozdzielone są działką 5 (działka rolna, charakter nieużytkowy). Działka 2 jest działką bardzo wąską i długą (ok 8m x 200m), podobnie jak działka nr 5 (ok 3 m x 200 m). Nabycie działki numer 5 uzasadnione jest poprawą warunków zagospodarowania działek Wnioskodawcy. Zbycie działki 2 jako samodzielnej nie jest możliwe. Nabycie następuje celem połączenia i dalszego podziału nieruchomości.   Przy tak przedstawionym opisie sprawy wątpliwości Wnioskodawców dotyczą rozstrzygnięcia czy sprzedaż opisanych działek budowlanych będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.   W świetle powyższego, aby wyjaśnić wątpliwości Zainteresowanych należy w pierwszej kolejności ustalić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy Wnioskodawcy działają w charakterze podatnika VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy.   Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem, osoby fizyczne, które dokonują transakcji  w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT. Analiza przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy, w świetle przywołanych regulacji prawnych prowadzi do stwierdzenia, że sprzedaż działek nie nastąpi w ramach zarządu swoim majątkiem prywatnym, lecz będzie stanowić sprzedaż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a Zainteresowani będą działać jako podatnicy, w rozumieniu art. 15 ust. 1 tej ustawy.   Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca kupił Nieruchomość z zamiarem prowadzenia działalności rolniczej - uprawa pieczarek. Nieruchomość ta nie służyła nigdy zaspokajaniu potrzeb osobistych Zainteresowanych. Ponadto Wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 16 wolno stojących budynków mieszkalnych, jednorodzinnych. W złożonym wniosku o wydanie warunków zabudowy wskazał, iż przedmiotem inwestycji ma być budowa 16 wolno stojących budynków mieszkalnych, jednorodzinnych oraz droga wewnętrzna, przy czym przewidział, iż każda z nieruchomości będzie posiadała własne ujęcie wody (studnia). Jednocześnie Wnioskodawca zobowiązał się, iż wybuduje fragment sieci wodociągowej. Jednocześnie zlecił geodecie przygotowanie planu podziału nieruchomości stanowiącej działkę 4, która została podzielona na działki o numerach 7-24 (18 działek). Ponadto Wnioskodawca i Zainteresowana wskazali, że planują nabycie nieruchomości 5 z przeznaczeniem na poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej stanowiącej działki 2, 3 oraz 4. Nabycie to ma nastąpić w celu połączenia i dalszego podziału nieruchomości.   Zatem stwierdzić należy, że tak opisane czynności podejmowane przez Wnioskodawców  w odniesieniu do sprzedaży działek powstałych z podziału nieruchomości 4 jednoznacznie wskazują na fakt, że transakcji sprzedaży działek nie można uznać za zbycie majątku prywatnego i w konsekwencji za czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.   Istotnym w analizowanej sprawie jest to, że nabyta przez Wnioskodawców nieruchomość w momencie zakupu miała zostać przeznaczona do działalności gospodarczej. Zatem zakupu tego nie można rozpatrywać jako dokonanego do majątku prywatnego Zainteresowanych. Samo nabycie nieruchomości nastąpiło w celu prowadzenia działalności polegającej na uprawie pieczarek. Zatem należy stwierdzić, że w żadnym momencie posiadania tej  nieruchomości nie służyła ona celom prywatnym/osobistym Wnioskodawców.   Za uznaniem Wnioskodawców za profesjonalny podmiot prowadzący działalność gospodarczą przemawia m.in. to, że po nabyciu gruntu, Wnioskodawcy dokonali podziału działki oraz wystąpili o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 16 wolno stojących budynków mieszkalnych, jednorodzinnych wraz z drogą wewnętrzną, przy czym każda z nieruchomości będzie posiadała własne ujęcie wody (studnia). Jednocześnie Wnioskodawca zobowiązał się, iż wybuduje fragment sieci wodociągowej. W celu uatrakcyjnienia działek przeznaczonych do sprzedaży planowane jest nabycie nieruchomości  nr 5 z przeznaczeniem na poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej stanowiącej działki 2, 3 oraz 4. Nabycie to ma nastąpić w celu połączenia i dalszego podziału nieruchomości.  co wpływa na podniesienie wartości i uatrakcyjnienie nieruchomości dla nabywców oraz łatwiejsze zbycie majątku. Ponadto w przeszłości Wnioskodawcy korzystali z usług biura nieruchomości oraz nie wykluczają ponownego powierzenia sprzedaży profesjonalnemu podmiotowi.   Zatem z okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku nie wynika, aby działki przeznaczone do sprzedaży służyły do zaspokojenia potrzeb osobistych Wnioskodawców w jakimkolwiek momencie od dnia ich nabycia. Zatem podejmowane przez Wnioskodawców działania nie stanowią zwykłego zarządzania majątkiem prywatnym. Tego rodzaju rozporządzanie majątkiem stanowi o jego zarobkowym charakterze i determinuje jego wyłączenie z majątku osobistego Wnioskodawców.   Reasumując, mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa należy uznać, że w analizowanej sprawie występują przesłanki stanowiące podstawę uznania Zainteresowanych za podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność sprzedaży działek gruntu, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.   Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.   Niniejsza interpretacja dotyczy wniosku wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku  dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.   Odnosząc się do powołanych przez Zainteresowanych we wniosku wyroków, tut. Organ wyjaśnia, że wskazane wyroki zostały potraktowane jako element argumentacji Wnioskodawcy, są to jednak rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnej sprawy i co do zasady wiążą one stronę postępowania w konkretnych, indywidualnych sprawach, nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Zatem wskazane we wniosku wyroki sądu nie mają wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie.   Jednocześnie należy zauważyć, że Organ podziela prezentowane stanowisko w powołanych przez Zainteresowanych wyrokach. W szczególności w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 marca 2015 r., sygn. I FSK 1859/13 „fakt podjęcia, np. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Na taki rodzaj działalności wskazywać mogą także takie działania jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, zwłaszcza w sytuacji, gdy sprzedawca jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych, developerskich czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. (...) Na aktywność „handlową” Skarżącego wskazuje kompleks wskazanych okoliczności, które należy oceniać sumarycznie. Decydujące dla powyższej oceny są zwłaszcza te elementy aktywności Skarżącego, które łączą się z jego nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym, zasadniczo takie jak wybudowanie sieci wodno-kanalizacyjnej. Same bowiem czynności - mające charakter aktywności o niewielkiej skali inwestycyjnej, jak np. podziału działki z wydzieleniem koniecznych dróg wewnętrznych zapewniających dojazd oraz podjęcia zwyczajowych działań informacyjnych o sprzedaży działek - nie wykraczałyby poza aktywność mieszczącą się w granicach zarządu nieruchomością prywatną. Wzbogacenie jednak tych czynności o działania dodatkowe, wskazujące na poważniejsze zaangażowanie inwestycyjne Skarżącego, w kontekście planowanej sprzedaży kilkunastu działek gruntu, musi być już ocenione kompleksowo jako aktywność porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem”.   Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek  o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym  przedstawieniem  we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (oraz z opisem zdarzeniaprzyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.   Zainteresowanemu będącemu stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…) za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).   Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).   Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.