ILPP1/443-306/14-4/AW

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 1 kwietnia 2014 r. (data wpływu do Izby Skarbowej w Poznaniu 9 kwietnia 2014 r., do Biura KIP w Lesznie 14 kwietnia 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. (data wpływu 20 czerwca 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu dostawy działek oraz uznania, że ww. czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 9 kwietnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu dostawy działek oraz uznania, że ww. czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. o doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca w wyniku toczącego się postępowania spadkowego, na mocy postanowień: Sądu Powiatowego z dnia 21 marca 1963 r. i 27 grudnia 1970 r. oraz postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 17 września 1992 r. stał się współwłaścicielem w 1/3 majątku. Pozostałymi spadkobiercami byli: matka oraz brat. Następnie Wnioskodawca w drodze dziedziczenia ustawowego na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 8 listopada 2000 r. nabył 1/2 spadku po zmarłej w dniu 7 maja 2000 r. matce . Drugim spadkobiercą jest brat Wnioskodawcy. W wyniku umowy o dział spadku zniesienie współwłasności sporządzonej w dniu 5 maja 2004 r. Wnioskodawca stał się właścicielem działek, obecnie o numerach 57/2, zapisanej w księdze wieczystej „a” prowadzonej przez Sąd Rejonowy oraz o numerach 57/18, 57/19, 116/5, zapisanej w księdze wieczystej „b” prowadzonej przez Sąd Rejonowy. Rada Gminy uchwałą z dnia 8 listopada 2013 r. przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów należących do Wnioskodawcy. Przeznaczenie działek określono jako: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa letniskowa, zabudowa zagrodowa i upraw polnych, tereny komunikacji. W oparciu o ustalenia planu miejscowego, Wnioskodawca przystąpił do procedury dokonania podziału (scalania) działek. Spadkodawcy, po których dziedziczy Wnioskodawca, nie prowadzili działalności gospodarczej, a nieruchomości których byli właścicielami stanowiły nieruchomości rolne. Nieruchomości te nie były przez spadkodawców nabyte w celach prowadzenia działalności gospodarczej lub dokonywania nimi obrotu. Wnioskodawca (spadkobierca), również nie prowadzi działalności gospodarczej. Zainteresowany, będący spadkobiercą, jak wskazano wyżej nabył nieruchomości w drodze dziedziczenia, a tym samym stanowią one majątek będący w posiadaniu rodziny Wnioskodawcy od kilkudziesięciu lat. Tym samym Zainteresowany nie nabył wyżej opisanych nieruchomości w celu wykorzystywania ich do prowadzenia działalności gospodarczej lub dokonywania nimi obrotu. Nabyte nieruchomości stanowią prywatny majątek Wnioskodawcy. Zainteresowany zamierza dokonać sprzedaży odziedziczonych nieruchomości (działek powstałych w wyniku podziału). Sprzedaż nieruchomości, której zamierza dokonać Wnioskodawca będzie sprzedażą nieruchomości będących „w rodzinie” od kilkudziesięciu lat. Wnioskodawca uzyskanych ze sprzedaży kwot nie zamierza przeznaczać na zakup kolejnych nieruchomości, którymi dokonywałby obrotu. Zatem Wnioskodawca nie zamierza dokonywać obrotu nieruchomościami. Sprzedaż działek będzie stanowiła sprzedaż prywatnego majątku Zainteresowanego. W uzupełnieniu z dnia 16 czerwca 2014 r. Wnioskodawca wskazał, że: nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, i nie prowadzi działalności gospodarczej; nie wnioskował o objęcie otrzymanych w spadku nieruchomości planem zagospodarowania przestrzennego. Plan wynikał ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które było uchwalone wiele lat wcześniej; nieruchomości wskazane we wniosku nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w tym działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt 15 ww. ustawy; od dnia 5 maja 2004 r., jak i wcześniej działki stanowiły własność na której nie wykonywano żadnych działań. W związku z tym, że jest to teren nierolniczy porośnięty drzewami nie były wykorzystywane, „leżały odłogiem”; działki wskazane we wniosku nie były udostępnione innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy, użyczenia itp.; nie poniósł i nie planuje ponosić żadnych nakładów finansowych w celu przygotowania nieruchomości do sprzedaży. Wnioskodawca nie dokonywał uzbrojenia terenu, jego ogrodzenia, nie podejmował również innych działań zmierzających do zwiększenia wartości nieruchomości lub ich atrakcyjności. Wnioskodawca nie zamierza zamieszczać ogłoszeń o sprzedaży nieruchomości w środkach masowego przekazu, tj. w prasie, radiu lub telewizji. Zainteresowany podpisał umowę z biurem pośrednictwa nieruchomości; nie wykorzystywał nieruchomości na cele działalności gospodarczej, w tym działalności gospodarczej zwolnionej od podatku od towarów i usług; z tytułu nabycia w drodze spadku nieruchomości nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy w sytuacji sprzedaży przez Wnioskodawcę kilkunastu działek (stanowiących prywatny majątek Zainteresowanego i będących w Jego rodzinie od kilkudziesięciu lat), zgodnie z przedstawionym zdarzeniem przyszłym, będzie On podatnikiem podatku od towarów i usług, i w konsekwencji czynność ta podlegać będzie opodatkowaniu tym podatkiem? Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym sprzedaż prywatnego majątku – w postaci nieruchomości – nabytego przez Wnioskodawcę w drodze dziedziczenia i będącego wcześniej własnością spadkodawcy – rodziców Wnioskodawcy (nieruchomości będących w rodzinie Jego od kilkudziesięciu lat), z której to sprzedaży pieniądze nie będą przeznaczone na zakup nieruchomości w celu dokonywania nimi obrotu, będzie stanowiła zbycie prywatnego majątku i będzie wykonywaniem prawa własności, a tym samym sprzedaż prywatnego majątku nie będzie stanowiła wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji Wnioskodawca nie stanie się podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a więc czynność sprzedaży działek nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem. Aktualizacja obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług następuje po ziszczeniu się dwóch przesłanek: podmiotowej, która zostaje spełniona, gdy podmiot dokonujący danej czynności jest podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2014 r. o podatku od towarów i usług, przedmiotowej, gdy dany podmiot dokonuje czynności objętych opodatkowaniem na gruncie ww. ustawy. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podlega m.in. odpłatna dostawa towaru. W myśl art. 2 pkt 6 cyt. ustawy, obowiązującej od dnia 1 stycznia 2011 r., przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 powołanej wyżej ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy, podatnikiem podatku od towarów i usług są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na jej cel i rezultaty. Zgodnie z definicją działalności gospodarczej, zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, jej istotą jest wykonywanie jej przez podmiot działający w charakterze handlowca, usługodawcy lub producenta i to z określoną częstotliwością (zamiarem powtarzalności, a nie wyłącznie w celu jednorazowego wykonania danej czynności). Na działalność gospodarczą składa się wykonywanie czynności polegających na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Działalność gospodarczą cechuje pewien poziom profesjonalizmu jej prowadzenia, co w przypadku obrotu nieruchomościami oznaczałoby podejmowanie ekstraordynaryjnych działań. W związku z powyższym, aby dostawę towarów uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności. Zgodnie z treścią art. 924 k.c. spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy. Art. 925 k.c. stanowi, że spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku. Z chwilą otwarcia spadku spadkobierca nabywa spadek, tj. z mocy samego prawa (ex lege) wstępuje w ogół praw i obowiązków zmarłego. Zasada ta dotyczy każdego spadkobiercy, ustawowego i testamentowego. Z przepisów art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, wynika konstytucyjne prawo do dziedziczenia. Z chwilą otwarcia spadku spadkobierca nabywa prawo do dziedziczenia uznawane w literaturze za prawo podmiotowe do spadku traktowane jako swoista całość (bliżej M. Pazdan (w:) K. Pietrzykowski, Komentarz, t. II, s. 1022 i cyt. tam literatura). Nabycie spadku ma charakter sukcesji uniwersalnej (J. Piątowski, H. Witczak, J. Kawałko (w:) System prawa prywatnego, t. 10, s. 131-133), przy czym jest niezależne od woli i wiedzy uprawnionego oraz jakichkolwiek innych zdarzeń. Nieruchomości, które Wnioskodawca zamierza sprzedać, należą do Jego majątku prywatnego. Nie zostały nabyte w celu obrotu nimi. Nieruchomości te należały do rodziny Wnioskodawcy od kilkudziesieciu lat, a Zainteresowany stał się ich właścicielem z mocy prawa – w wyniku nabycia spadku (dziedziczenia ustawowego). Planowana sprzedaż działek ma charakter zarządu prywatnym majątkiem, nie będzie stanowiła regularnego i powtarzalnego źródła dochodów dla Wnioskodawcy. Pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży Zainteresowany nie zamierza przeznaczać na zakup kolejnych nieruchomości i ich sprzedaży. Należy zauważyć, że działalnością handlową w postaci sprzedaży majątku osobistego (prywatnego), nie jest sprzedaż majątku który nie został nabyty w celach odsprzedaży (handlowych). W każdym przypadku decydujące znaczenie powinien mieć zamiar nabycia gruntów, które następnie są sprzedawane przez nabywcę. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Po 423/09). Przedstawione stanowisko jest zgodne z prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz interpretacjach podatkowych. Przedstawione stanowisko znajduje potwierdzenie m. in. w wyroku NSA z dnia 18 października 2011 r. (sygn. akt I FSK 1536/10), z dnia 9 listopada 2011 r. (sygn. akt I FSK 1658/11), z dnia 9 listopada 2011 r. (sygn. akt. I FSK 1656/11) oraz WSA z dnia 1 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 670/11), z dnia 14 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 730/11), NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r. (sygn. akt I FSK 686/12), a także w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, IBPP1/443-225/12/ES, wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w połączonych sprawach C-180/10 i C-181/10. W przedstawionym zakresie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, wskazał, że nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podsumowując należy wskazać, że Wnioskodawca nie nabył działek w celach sprzedaży, ale stał się ich właścicielem w drodze dziedziczenia po rodzicach (ex lege). Działki nigdy nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Działki stanowią prywatny majątek Wnioskodawcy. Pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży działek Zainteresowany nie zamierza przeznaczać na zakup innych nieruchomości w celu dokonywania nimi obrotu. Wobec powyższego planowana sprzedaż działek będzie neutralna podatkowo na gruncie podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Przez towary – na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zgodnie zatem z ww. przepisami grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem, aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 9 ust. 1 i ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE. L 347 s. 1 ze zm.) – „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. Natomiast „działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Opodatkowaniu VAT podlega – na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE – odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. W świetle art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Aby zatem dostawę towarów (nawet jednorazową) uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary, czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności. W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Ponadto należy zauważyć, że z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży. Za podatnika należy uznać również osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej i poczyniła w tym celu pewne nakłady, mimo że sama działalność gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, nawet w sytuacji, jeśli nigdy nie zostanie rozpoczęta. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie transakcji. Czynności przygotowawcze, takie jak nabycie nieruchomości, które stanowią część tych transakcji, powinny być również traktowane jako działalność gospodarcza. Poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zatem podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku udziału w nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu Wnioskodawca podjął w celu dokonania sprzedaży działek aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania jego za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – Dz. U. UE L 347.1 ze zm. – (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT. Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Przy spełnieniu powyższych warunków nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca w wyniku toczącego się postępowania spadkowego, na mocy postanowień: Sądu Powiatowego z dnia 21 marca 1963 r. i 27 grudnia 1970 r. oraz postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 17 września 1992 r. stał się współwłaścicielem w ⅓ majątku. Pozostałymi spadkobiercami byli: matka oraz brat. Następnie Wnioskodawca w drodze dziedziczenia ustawowego na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 8 listopada 2000 r. nabył 1/2 spadku po zmarłej w dniu 7 maja 2000 r. matce. Drugim spadkobiercą jest brat Wnioskodawcy. W wyniku umowy o dział spadku zniesienie współwłasności sporządzonej w dniu 5 maja 2004 r. Wnioskodawca stał się właścicielem działek, obecnie o numerach 57/2 oraz o numerach 57/18, 57/19, 116/5. Rada Gminy z dnia 8 listopada 2013 r. przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów należących do Wnioskodawcy. Przeznaczenie działek określono jako: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa letniskowa, zabudowa zagrodowa i upraw polnych, tereny komunikacji. W oparciu o ustalenia planu miejscowego, Wnioskodawca przystąpił do procedury dokonania podziału (scalania) działek. Ponadto, Wnioskodawca wskazał, że nie jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, i nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie wnioskował o objęcie otrzymanych w spadku nieruchomości planem zagospodarowania przestrzennego. Plan wynikał ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które było uchwalone wiele lat wcześniej. Nieruchomości wskazane we wniosku nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2, w tym działalności rolniczej. Od dnia 5 maja 2004 r., jak i wcześniej działki stanowiły własność na której nie wykonywano żadnych działań. W związku z tym, że jest to teren nierolniczy porośnięty drzewami nie były wykorzystywane, „leżały odłogiem”. Działki wskazane we wniosku nie były udostępnione innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy, użyczenia itp. Zainteresowany nie poniósł i nie planuje ponosić żadnych nakładów finansowych w celu przygotowania nieruchomości do sprzedaży. Wnioskodawca nie dokonywał uzbrojenia terenu, jego ogrodzenia, nie podejmował również innych działań zmierzających do zwiększenia wartości nieruchomości lub ich atrakcyjności. Wnioskodawca nie zamierza zamieszczać ogłoszeń o sprzedaży nieruchomości w środkach masowego przekazu, tj. w prasie, radiu lub telewizji, podpisał jedynie umowę z biurem pośrednictwa nieruchomości. Wnioskodawca uzyskanych ze sprzedaży kwot nie zamierza przeznaczać na zakup kolejnych nieruchomości, którymi dokonywałby obrotu. Zatem Zainteresowany nie zamierza dokonywać obrotu nieruchomościami. W rozpatrywanej sprawie wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu dostawy działek oraz uznania, że ww. czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Zainteresowany podejmował działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że z zawartego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego nie wynika jakiekolwiek aktywne działanie Wnioskodawcy, tj. wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, wystąpienie o wytyczenie dróg wewnętrznych, uzbrojenie gruntów w przyłącza do sieci wodociągowej, energetycznej lub gazowej, ogrodzenie itd., które wskazywałoby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami. Ponadto działki, o których mowa we wniosku, nie były wykorzystywane przez Zainteresowanego w działalności gospodarczej oraz nie były udostępniane osobom trzecim na podstawie odpłatnych umów cywilnoprawnych, co mogłoby wskazywać na ekonomiczne wykorzystanie gruntu. Zatem w analizowanej sprawie w celu dokonania sprzedaży działek nabytych w drodze dziedziczenia, Wnioskodawca nie będzie angażował środków podobnych do wykorzystywanych przez handlowca, tj. nie będzie wykazywał aktywności w przedmiocie zbycia wskazanych we wniosku nieruchomości porównywalnych do działań podmiotów zajmujących profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Wprawdzie jak wynika z wniosku Zainteresowany w celu dokonania sprzedaży działek musiał dokonać podziału nieruchomości odziedziczonych po rodzicach. Jednakże powyższego zdarzenia nie można uznać za środek zbliżony do tych jakie podejmują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, lecz za zwykły zarząd prywatną nieruchomością. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że Wnioskodawca zbywając działki, nie będzie dokonywał tego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i nie wystąpi jako podatnik podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. W przedstawionych okolicznościach sprawy Wnioskodawca nie będzie działał zatem jako producent, handlowiec lub usługodawca, a czynność sprzedaży działek odziedziczonych po rodzicach stanowi jedynie racjonalny sposób zagospodarowania posiadanego przez Niego prywatnego majątku. Zainteresowany sprzedając grunt będzie korzystał z przysługującego Jemu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, zatem czynność ta nie będzie oznaczała wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Sprzedaż towaru z majątku osobistego nie ma charakteru handlowego, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Podsumowując, sprzedaż przez Wnioskodawcę kilkunastu działek nie spowoduje powstania obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, ponieważ Zainteresowany nie będzie działał w tym przypadku jako podatnik podatku VAT, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Tym samym sprzedaż przez Wnioskodawcę działek nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.