IPPB3/423-1009/12-2/GJ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 13.12.2012r. (data wpływu 17.12.2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 17.12.2012r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe Sp. z o.o., nosząca wcześniej nazwę E. Sp. z o.o., (dalej: „Spółka” lub Wnioskodawca”) nabyła w przeszłości przedsiębiorstwo w postaci zakładu przetwórstwa mleka (dalej: „Przedsiębiorstwo”). Następnie Wnioskodawca wydzierżawił przedmiotowe Przedsiębiorstwo do podmiotu zewnętrznego (dalej: „Dzierżawca”). Po zawarciu umowy dzierżawy doszło do zmiany właściciela Spółki. Udziały w Spółce zostały nabyte przez podmiot prowadzący działalność w segmencie wytwarzania produktów mlecznych, będący jednocześnie bezpośrednim konkurentem Dzierżawcy. Na podstawie przeprowadzonych analiz ekonomicznych, Spółka zdecydowała, iż samodzielne prowadzenie działalności przy wykorzystaniu Przedsiębiorstwa obecnie wydzierżawionego bezpośredniemu konkurentowi będzie dużo bardziej opłacalne niż otrzymywanie czynszu dzierżawnego. Zwiększenie korzyści ekonomicznych Spółki nastąpi poprzez ograniczenie zdolności produkcyjnych konkurenta i poprawę własnej pozycji rynkowej oraz osiągnięcie efektu synergii będącego rezultatem komplementarności procesu produkcyjnego zakładu (odpady powstające w procesie produkcyjnym jednego wydziału będą wykorzystywane jako surowiec do produkcji w drugim wydziale). Rozpoczęcie produkcji we własnym zakresie będzie wiązać się z dostosowaniem linii produkcyjnych do wytwarzania nowego asortymentu oraz z zapłatą wynagrodzenia na rzecz Dzierżawcy za skrócenie okresu dzierżawy Przedsiębiorstwa. Samodzielne prowadzenie działalności przy wykorzystaniu Przedsiębiorstwa będzie skutkować produkcją i sprzedażą towarów. Dzierżawca wyraził zgodę na wcześniejsze rozwiązanie urnowy dzierżawy. W związku z tym zawarto aneks do umowy dzierżawy Przedsiębiorstwa w formie aktu notarialnego (dalej: „Aneks”). Aneks został podpisany 02.10.2012r. Przekazanie składników majątku podlegających dzierżawie będzie się odbywać etapowo. Generalnie pierwsza część składników została przekazana 31 października 2012 roku, a druga część ma zostać przekazana 31 stycznia 2013 r. Ponadto Dzierżawca będzie zobowiązany do wypełnienia do 31 stycznia 2013r. dodatkowych obowiązków w związku z wcześniejszym rozwiązaniem umowy dzierżawy (przede wszystkim związanych z rozwiązaniem umów dotyczących tzw. „mediów”). Dwuetapowość wynika z konieczności przeprowadzenia modernizacji pierwszej części Przedsiębiorstwa, co wymaga określonego czasu. W tym czasie Spółka nie musi korzystać z drugiej części przedsiębiorstwa i w związku z tym nie było konieczności skracania okresu dzierżawy w zakresie tej drugiej części. Wynagrodzenie również podzielono na 2 części. Wnioskodawca otrzyma od Dzierżawcy 2 faktury VAT obejmujące kwotę netto oraz należny podatek od towarów i usług wg stawki 23%. Zgodnie z Aneksem kwota wynagrodzenia zostanie zapłacona w następujący sposób: pierwsza część w terminie 10 dni od podpisania aktu notarialnego dotyczącego zmiany terminu zakończenia dzierżawy i otrzymania przez Spółkę prawidłowo wystawionej faktury VAT, a druga, w terminie 10 dni od dnia opuszczenia przez Dzierżawcę wszystkich nieruchomości i budynków wchodzących w skład przedmiotu dzierżawy oraz ich zwrotu Spółce wraz ze wszystkimi pozostałymi składnikami wydzierżawionego Przedsiębiorstwa i otrzymania przez Spółkę prawidłowo wystawionej faktury VAT. Pierwsza faktura została wystawiona 11.10.2012r. Z przeprowadzonych analiz wynika, iż działalność produkcyjna we własnym zakresie będzie bardziej rentowna nawet po uwzględnieniu wynagrodzenia, jakie Spółka będzie musiała wypłacić dotychczasowemu Dzierżawcy. Każdy miesiąc opóźnienia w rozpoczęciu samodzielnej produkcji przyniesie Spółce utratę wysokich zysków ze sprzedaży i efektów synergii procesu produkcyjnego. Mając powyższe na uwadze, Spółka zdecydowała się na wcześniejsze rozwiązanie umowy dzierżawy i wypłatę wynagrodzenia na rzecz Dzierżawcy (na podstawie wystawionych przez niego faktur VAT, w związku ze zmianą zakończenia terminu dzierżawy). W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy wypłacone na rzecz Dzierżawcy wynagrodzenie będzie stanowiło dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów? Zdaniem Spółki wypłacone na rzecz Dzierżawcy wynagrodzenie będzie stanowiło koszt uzyskania przychodu. Stosownie do art. 15 ust. 1 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ww. ustawy, za koszt uzyskania przychodu nie uważa się kar umownych i odszkodowań z tytulu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług. Zdaniem Spółki, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki: musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu; nie może być wymieniony w art. 16 ust. 1 Ustawy CIT, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów; musi być należycie udokumentowany. W opinii Spółki, mając na uwadze brzmienie art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, za koszt uzyskania przychodu należy traktować te wydatki, których poniesienie przez podatnika było spowodowane racjonalnym dążeniem i obiektywną możliwością osiągnięcia przychodu, choćby nawet sam przychód nie wystąpił. Jednocześnie Spółka uważa, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wydatkiem z tytułu wynagrodzenia na rzecz Dzierżawcy a korzyściami, które Spółka osiągnie w przyszłości. Spółka podkreśla, iż wcześniejsze rozwiązanie umowy i w konsekwencji wcześniejsze rozpoczęcie produkcji i sprzedaży wyrobów przyniesie Spółce większe korzyści ekonomiczne niż rozpoczęcie tej działalności dopiero po planowanym początkowo terminie wygaśnięcia porozumienia z Dzierżawcą. Z przeprowadzonych analiz wynika, iż szybciej osiągnięte przychody ze sprzedaży wytwarzanych produktów, wcześniejsze osiągnięcie efektu synergii poprzez zapewnienie komplementarności procesu produkcji oraz poprawa własnej pozycji rynkowej (wynikająca z ograniczenia mocy przerobowych konkurencji) przyniosą Spółce pożytki, które przewyższą wartość wypłaconego wynagrodzenia. W przeciwnym wypadku Spółka nie podjęłaby decyzji o skróceniu umowy dzierżawy. Osiągnięcie wyżej wymienionych korzyści nie będzie możliwe bez wypłaty wynagrodzenia na rzecz Dzierżawcy. Spółka twierdzi, iż poniesienie wydatku na wypłatę wynagrodzenia będzie uzasadnione, zważywszy na możliwość osiągnięcia wysokich korzyści z tytułu sprzedaży produkowanych wyrobów oraz efektów synergii procesu produkcyjnego. Wynagrodzenie dla Dzierżawcy będzie wypłacone wyłącznie w celu osiągnięcia wyższych pożytków z tytułu posiadanego majątku niż te, które są obecnie realizowane na gruncie umowy dzierżawy Przedsiębiorstwa. Należy podkreślić, iż przedmiotowe wynagrodzenie nie dotyczy sytuacji, w której Wnioskodawca zamierza ograniczyć straty ponoszone w związku z zawartą umową i nie zamierza „wygasić” prowadzonej w zakładzie działalności - a wręcz przeciwnie - zreorganizować ją i generować jeszcze większe przychody. Wynagrodzenie to, zdaniem Wnioskodawcy, spełnia zatem zdaniem Spółki wymieniony w art. 15 ust. 1 Ustawy CIT warunek - jest ono wypłacone w celu osiągnięcia przychodów. Zarówno sądy administracyjne jak i organy podatkowe stoją na stanowisku, iż wydatki ponoszone w związku z wcześniejszym zakończeniem umów lub ich rozwiązaniem (w przypadku racjonalnych podstaw do osiągnięcia jeszcze większych korzyści dla podatnika) stanowią koszt uzyskania przychodu, czego przykładem może być np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2009r. (II FSK 1915/07), wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 października 2010r, (I SA/Bd 491/08), wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lipca 2007r. (I SA/Kr 1509/06) oraz interpretacje prawa podatkowego wydane przez m.in. Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w dniu 22 listopada 2011r. (ILPB3/423-404/11-2/KS) oraz Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy w dniu 9 kwietnia 2010 r. (ITPB1/415-52/10/DP). Co więcej, nawet fakt nieosiągnięcia oczekiwanego efektu gospodarczego nie dyskwalifikuje poniesionego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu (np. rozwiązanie umowy najmu na nierentowną lokalizację celem ograniczenia strat). Stanowisko to znalazło odzwierciedlenie m. in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2012r. ( II FSK 1365/10) oraz z dnia 19 czerwca 2012r. (II FSK 2486/10) oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 czerwca 2011r. (I SA/Po 342/11). Wobec powyższych rozważań Spółka twierdzi, iż poniesienie wydatku na wypłatę wynagrodzenia za skrócenie dzierżawy Przedsiębiorstwa będzie posiadało racjonalne uzasadnienie ekonomiczne oraz będzie poniesione w celu osiągnięcia przychodów, a tym samym będzie mogło zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów (zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT). W opinii Spółki wynagrodzenie wypłacone z tytułu skrócenia okresu dzierżawy nie zostało wymienione w katalogu zawartym w art. 16 ust. 1 Ustawy CIT. Spółka uważa, iż wypłacone wynagrodzenie nie spełnia także kryteriów wymienionych w art. 16 ust. 1 pkt 22 ww. ustawy. Na podstawie cytowanego wyżej przepisu nie uważa się za koszty uzyskania przychodów między innymi wydatków związanych z zapłatą kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz w1oki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług. W konsekwencji, przepis ten wyklucza z kosztów uzyskania przychodów kary umowne i odszkodowania wyłącznie z tytułów w nim wymienionych. Art. 16 ust. 1 ww. ustawy stanowi katalog zamknięty. Wymienione w treści przepisu kary umowne i odszkodowania wiążą się z nienależytym wykonaniem zobowiązań. Celem tego przepisu jest zatem uniemożliwienie pomniejszenia podstawy opodatkowania o koszty poniesione w związku z nienależytym wykonaniem zobowiązania lub w związku z wykonaniem opóźnionym. Z powyższego wynika, że ustawodawca wyłączył z kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z karą za wadliwie wykonaną usługę, bądź za zwłokę w jej wykonaniu, bądź za zwłokę w usunięciu powstałych wad. Nie odniósł się natomiast do wynagrodzeń należnych z tytułu skrócenia okresu świadczenia usługi. Takie wynagrodzenia mogą więc zdaniem Spółki co do zasady stanowić koszty uzyskania przychodów, o ile ich poniesienie spełnia przesłankę wymienioną w art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, tj. są wypłacane w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów oraz ich poniesienie jest w odpowiedni sposób udokumentowane. Spółka pragnie nadmienić, iż wypłata wynagrodzenia na rzecz Dzierżawcy będzie udokumentowana fakturami VAT wystawionymi przez ten podmiot. Tym samym w opinii Spółki obowiązek odpowiedniego udokumentowania poniesionych kosztów zostanie spełniony. Mając na uwadze powyższe rozważania Spółka twierdzi, iż wypłata wynagrodzenia z tytułu skrócenia okresu dzierżawy Przedsiębiorstwa stanowi koszt uzyskania przychodu, gdyż zostanie ona dokonana w celu osiągnięcia przychodów stosownie do art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, nie mieści się w katalogu zawartym w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz jest należycie dokumentowana. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Spółki w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej przez Spółkę oceny swego stanowiska. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock