IPPP1/4512-346/16-4/RK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 21 kwietnia 2016 r. (data wpływu 29 kwietnia 2016 r.), uzupełnionym pismem z dnia 8 lipca 2016 r. (data wpływu 11 lipca 2016 r.) na wezwanie tutejszego Organu podatkowego z dnia 29 czerwca 2016 r.(skutecznie doręczone dnia 5 lipca 2016 r) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności wykonywanych w ramach wspólnego przedsięwzięcia - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 29 kwietnia 2016 r. do tut. Organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności wykonywanych w ramach wspólnego przedsięwzięcia. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 8 lipca 2016 r. (data wpływu 11 lipca 2016 r.) na wezwanie tutejszego Organu podatkowego z dnia 29 czerwca 2016 r. (skutecznie doręczone dnia 5 lipca 2016 r). We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: (...) Wnioskodawca prowadzi także współpracę międzynarodową z (...) oraz ośrodkami badawczymi. W ramach realizacji tego zadania m. in. organizowane są międzynarodowe konferencje naukowe, które stanowią dla przedstawicieli (...) cenne forum do wymiany doświadczeń związanych z realizacją swoich ustawowych zadań, dzielenia się dobrymi praktykami stosowanymi w toku ich realizacji, jak również poszerzają wiedzę w zakresie aktualnych trendów oraz prognoz dotyczących rynków finansowych poprzez udział przedstawicieli ww. (...) (w tym Wnioskodawca) w wykładach i dyskusjach zaproszonych prelegentów będących osobami posiadającymi rozległą i specjalistyczną wiedzę w wybranych dziedzinach nauki. W związku z powyższym, w celu wypełniania swoich zadań, w ramach współpracy z (...) (dalej jako: „X.”) Wnioskodawca podjął decyzję o współorganizacji konferencji międzynarodowej (...) (dalej jako: „Konferencja”). Kluczowe obszary zainteresowania Konferencji to: stabilność finansowa, niekonwencjonalna polityka pieniężna oraz interakcja polityki pieniężnej i fiskalnej. Ponadto, wraz z transformacją z gospodarki centralnie planowanej do rynkowej w krajach Europy Środkowo-Wschodniej, Wnioskodawca obserwuje lokalną transformację (...) w wyżej wymienionym regionie. Konferencja odbędzie się w maju 2016 r. w (....) i jest pierwszą międzynarodową konferencją naukową organizowaną we współpracy z X. Na mocy ustaleń dokonanych pomiędzy Wnioskodawcą a X., Wnioskodawca będzie partycypował w kwocie ok. 50% kosztów organizacji Konferencji, do których zaliczyć można w szczególności koszty podróży i zakwaterowania prelegentów, materiały konferencyjne, najem powierzchni konferencyjnej, sprzętu technicznego, usługi cateringowe, koszty tłumaczeń. Płatność zostanie dokonana przez Wnioskodawcę w EUR po zakończeniu Konferencji na rachunek wskazany przez X. Za nabywanie poszczególnych usług/towarów na cele organizacji Konferencji odpowiedzialny będzie X. Wnioskodawca pragnie także wskazać, iż korzystając z wieloletniego doświadczenia w organizacji przedsięwzięć o charakterze zbliżonym do Konferencji, na mocy ustaleń pomiędzy Wnioskodawcą a X., Wnioskodawca podzieli się z X. swoim doświadczeniem w tym zakresie na etapie przygotowań do Konferencji oraz w trakcie jej trwania. Podsumowując, rola Wnioskodawcy we współorganizowanym przedsięwzięciu polegać będzie na finansowaniu części z wydatków związanych z Konferencją oraz wspieraniu X. w zakresie organizacji Konferencji. W uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawca wskazał, że zdarzenie będące przedmiotem Wniosku - współorganizacja Konferencji z X. - miało miejsce w dnia 19-20 maja 2016 r. Za udział w Konferencji nie były pobierane żadne opłaty. Konferencje naukowe, w tym Konferencja: „stanowią dla przedstawicieli (...) cenne forum do wymiany doświadczeń związanych z realizacją swoich ustawowych zadań, dzielenia się dobrymi praktykami stosowanymi w toku ich realizacji, jak również poszerzają wiedzę w zakresie aktualnych trendów oraz prognoz dotyczących rynków finansowych poprzez udział przedstawicieli ww. (...) (w tym Wnioskodawcy) w wykładach i dyskusjach zaproszonych prelegentów będących osobami posiadającymi rozległą i specjalistyczną wiedzę w wybranych dziedzinach nauki". Ponadto, Wnioskodawca wyjaśnił, iż z tytułu współorganizacji Konferencji, w tym partycypowania w kosztach tego przedsięwzięcia, nie otrzymał świadczeń wzajemnych. Wnioskodawca wskazał również, że za nabywanie poszczególnych usług/towarów na cele organizacji Konferencji faktycznie odpowiedzialny był X. Wnioskodawca nie otrzymał wynagrodzenia w zamian za udzielenie X. wskazówek z zakresu organizacji Konferencji. Wnioskodawca oprócz partycypacji w kosztach organizacji Konferencji podzielił się z X. swoim doświadczeniem w tym zakresie na etapie przygotowań do Konferencji oraz w trakcie jej trwania - jako wsparcie X. w zakresie organizacji Konferencji. Wnioskodawca wyjaśnia także, że X. nie działał w ramach współorganizacji Konferencji w charakterze podatnika, gdyż działalność X. w tym zakresie nie stanowiła działalności gospodarczej, zarówno w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t., Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm., „ustawy o VAT"), jak i art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2006 r., Nr 347, str. 1, dalej jako „Dyrektywa VAT"), co oznacza niespełnienie warunku określonego w art. 17 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o VAT do uznania, że w ramach opisanego we Wniosku zdarzenia miał miejsce import usług na gruncie ustawy o VAT. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy działania podejmowane pomiędzy Wnioskodawcą i X. w ramach wspólnego przedsięwzięcia, w zakresie przedstawionym w opisie zdarzenia przyszłego, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług ? Zdaniem Wnioskodawcy: Wnioskodawca stoi na stanowisku, że działania podejmowane pomiędzy Wnioskodawcą i X. w ramach wspólnego przedsięwzięcia, w zakresie przedstawionym w opisie zdarzenia przyszłego, nie podlegają opodatkowaniu. Zgodnie z art. 5 ust 1 ustawy o VAT opodatkowaniu VAT podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Dla uzyskania odpowiedzi na zadane w niniejszym Wniosku pytanie, należy rozważyć przede wszystkim, czy działania podejmowane przez X. oraz Wnioskodawcę w ramach wspólnego przedsięwzięcia stanowią świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z wyżej powołanym przepisem przez świadczenie usług, co do zasady, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów. Za dostawę towarów, na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się w szczególności przeniesienie prawa do rozporządzania towarami (zdefiniowanymi w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT jako rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii) jak właściciel. Zważywszy na ogólny charakter ww. definicji świadczenia usług, w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: „TSUE”) zostały wykształcone przesłanki, które dane świadczenie musi spełniać dla uznania go za usługę na gruncie ustawy o VAT. W kontekście powyższego należy wskazać, iż Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: „NSA”), uznając za ugruntowane orzecznictwo w zakresie omawianej problematyki, stwierdził, że dychotomiczny podział na gruncie ustawy o VAT na świadczenie usług i dostawę towarów nie oznacza, że wypełnia on wszelkie przejawy bogatej aktywności podmiotów gospodarczych, a każdy przepływ środków finansowych, odbywający się w ramach relacji pomiędzy uczestnikami wspólnego przedsięwzięcia musi być przyporządkowany świadczeniu usług lub dostawie towarów. Szerokie, odwołujące się do pojęcia świadczenia, określenie zakresu przedmiotowego w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, nie oznacza, że świadczeniem usług jest każda czynność czy zdarzenie, którego efektem jest odpłatne przysporzenie jednej ze stron na skutek działania bądź zaniechania działania innej ze stron (vide: wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 2015 r. o sygn. akt IFSK1373/14; podobnie też: wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2014 r. o sygn. akt I FSK 1288/13, z dnia 25 czerwca 2014 r. o sygn. akt I FSK 1108/13, z dnia 25 czerwca 2014 r. o sygn. akt I FSK 1072/13, z dnia 4 czerwca 2014 r. o sygn. akt I FSK 1012/13, z dnia 12 czerwca 2013 r. o sygn. akt I FSK 1128/12). Ponadto, Wnioskodawca pragnie wskazać na bogate orzecznictwo TSUE, na bazie którego można wyróżnić pewne uwarunkowania / elementy pozwalające na kwalifikację albo wykluczenie danego świadczenia z kategorii świadczenia usług w rozumieniu ustawy o VAT. I tak, zgodnie z orzecznictwem TSUE, za odpłatne świadczenie usług, a więc czynności opodatkowane na gruncie ustawy o VAT uważane mogą być takie świadczenia, w których: istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne; wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy; istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi; odpłatność za otrzymanie świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem; istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego (vide: wyrok TSUE z dnia 17 września 2002 r. w sprawie C-498/99, z dnia 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93, z dnia 1 kwietnia 1982 r. w sprawie C-89/81, z dnia 5 lutego 1981 r. w sprawie C-154/80). Wnioskodawca pragnie podkreślić, iż działania podejmowane przez Niego oraz X. dokonywane są na zasadach wspólnego przedsięwzięcia realizowanego m.in. w celu upowszechniania i ugruntowania wiedzy z zakresu ekonomii i finansów oraz działalności (...), w tym także w ramach współpracy międzynarodowej podejmowanej przez (...). W kontekście powyższego, w ocenie Wnioskodawcy żadna z przesłanek wskazanych powyżej nie występuje w sytuacji będącej przedmiotem opisu zdarzenia przyszłego. Zważywszy na fakt, iż działanie Wnioskodawcy przybierające formę partycypacji w kosztach Konferencji oraz udzielaniu X. wskazówek dotyczących technicznych aspektów organizacji Konferencji, w ocenie Wnioskodawcy, świadczenia te nie noszą znamion usług zdefiniowanych przez sądy administracyjne oraz TSUE. W szczególności Wnioskodawca wskazuje, że w zakresie wspólnego przedsięwzięcia podejmowanego przez Wnioskodawcę oraz X. nie dochodzi do świadczenia wzajemnego, jak również nie dochodzi do wypłaty jakiegokolwiek wynagrodzenia pomiędzy Wnioskodawcą a X., co w ocenie Wnioskodawcy wyklucza możliwość zaistnienia przesłanek wskazanych powyżej. Wnioskodawca pragnie podkreślić, iż w jego ocenie refundacja kosztów, która ma zostać dokonana przez Wnioskodawcę na rzecz X. nie będzie stanowiła odpłatności, czy też wynagrodzenia, gdyż Wnioskodawca nie otrzymuje w zamian żadnego świadczenia od X. Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca, pragnie wskazać także, iż jak trafnie podniósł NSA w wyżej prezentowanym wyroku z dnia 12 sierpnia 2015 r., działań podjętych w ramach umów o współpracy nie można dla celów VAT oceniać jednostkowo, lecz z uwzględnieniem ich charakteru jako działania złożonego i wspólnego tworzącego w aspekcie gospodarczym jedną całość. W podobnym tonie wypowiedział się także TSUE wskazując, że czynności wykonywane w ramach wspólnego przedsięwzięcia nie stanowią dostawy towarów lub świadczenia usług za wynagrodzeniem, ani też w konsekwencji czynności opodatkowanej na gruncie VAT (vide: wyrok TSUE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01). Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że działania podejmowane pomiędzy Wnioskodawcą i X w ramach wspólnego przedsięwzięcia, w zakresie przedstawionym w opisie zdarzenia przyszłego, nie podlegają opodatkowaniu VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Jak wynika z powołanego przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenie usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Pod pojęciem odpłatności świadczenia rozumieć należy prawo podmiotu świadczącego do żądania od odbiorcy lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub jej ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez pojęcie świadczenia usług należy rozumieć przede wszystkim określone zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przy czym, o ile dane zachowanie podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług, to – co do zasady - niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność podlegającą opodatkowaniu jest spełnienie przesłanki odpłatności. Należy wskazać, że kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. I tak, w wyroku C-89/81 z dnia 15 lipca 1982 r. w sprawie Hong-Kong Trade Development Council, TSUE stwierdził, iż wskazane w sprawie czynności podlegają opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie. Pojęcie „odpłatności” pojawiło się również w orzeczeniu z dnia 5 lutego 1981 r. C-154/80, które zapadło na tle przepisów I Dyrektywy VAT z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EWEC). Trybunał wskazał, że termin „zapłata” stanowi integralną część przepisów prawa wspólnotowego, które nie odwołuje się do prawa państw członkowskich dla ustalenia jego znaczenia i zakresu. Stąd też wykładnia tego wyrażenia nie może być pozostawiona dyskrecjonalnemu władztwu każdego państwa członkowskiego. Ponadto Trybunał przypomniał, że świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę. Musi również istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego. W końcu – jak wskazał Trybunał – świadczenie wzajemne musi stanowić pewną wartość subiektywną, gdyż podstawą opodatkowania jest świadczenie wzajemne rzeczywiście otrzymane, nie zaś wartość otrzymana według kryteriów obiektywnych. Na uwagę zasługuje także orzeczenie w sprawie C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), w którym Trybunał zauważył, że czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”. W konsekwencji, stwierdzić należy, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach profesjonalnego obrotu gospodarczego. Z kolei każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi co do zasady usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki: w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia, świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie). Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność (usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest (...) Wnioskodawca prowadzi także współpracę międzynarodową z innymi (...) oraz ośrodkami badawczymi. W ramach realizacji tego zadania m. in. organizowane są międzynarodowe konferencje naukowe, które stanowią dla przedstawicieli (...) cenne forum do wymiany doświadczeń związanych z realizacją swoich ustawowych zadań, dzielenia się dobrymi praktykami stosowanymi w toku ich realizacji, jak również poszerzają wiedzę w zakresie aktualnych trendów oraz prognoz dotyczących rynków finansowych poprzez udział przedstawicieli ww. (...) (w tym Wnioskodawca) w wykładach i dyskusjach zaproszonych prelegentów będących osobami posiadającymi rozległą i specjalistyczną wiedzę w wybranych dziedzinach nauki. W związku z powyższym, w celu wypełniania swoich zadań, w ramach współpracy z X. Wnioskodawca podjął decyzję o współorganizacji konferencji międzynarodowej pt. (...) (dalej jako: „Konferencja”). Kluczowe obszary zainteresowania Konferencji to: stabilność finansowa, niekonwencjonalna polityka pieniężna oraz interakcja polityki pieniężnej i fiskalnej. Ponadto, wraz z transformacją z gospodarki centralnie planowanej do rynkowej w krajach Europy Środkowo-Wschodniej, Wnioskodawca obserwuje lokalną transformację (...) w wyżej wymienionym regionie. Konferencja odbędzie się w maju 2016 r. w (...) i jest pierwszą międzynarodową konferencją naukową organizowaną we współpracy z X. Na mocy ustaleń dokonanych pomiędzy Wnioskodawcą a X., Wnioskodawca będzie partycypował w kwocie ok. 50% kosztów organizacji Konferencji, do których zaliczyć można w szczególności koszty podróży i zakwaterowania prelegentów, materiały konferencyjne, najem powierzchni konferencyjnej, sprzętu technicznego, usługi cateringowe, koszty tłumaczeń. Płatność zostanie dokonana przez Wnioskodawcę w EUR po zakończeniu Konferencji na rachunek wskazany przez Wnioskodawcę. Za nabywanie poszczególnych usług/towarów na cele organizacji Konferencji odpowiedzialny będzie X. Wnioskodawca pragnie także wskazać, że korzystając z wieloletniego doświadczenia w organizacji przedsięwzięć o charakterze zbliżonym do Konferencji, na mocy ustaleń pomiędzy Wnioskodawcą a X., Wnioskodawca podzieli się z X. swoim doświadczeniem w tym zakresie na etapie przygotowań do Konferencji oraz w trakcie jej trwania. Rola Wnioskodawcy we współorganizowanym przedsięwzięciu polegać będzie na finansowaniu części z wydatków związanych z Konferencją oraz wspieraniu X. w zakresie organizacji Konferencji. Za udział w Konferencji nie pobierano żadnych opłat. Ponadto, Wnioskodawca wyjaśnił, iż z tytułu współorganizacji Konferencji, w tym partycypowania w kosztach tego przedsięwzięcia, nie otrzymał świadczeń wzajemnych. Wnioskodawca wyjaśnia także, że X. nie działał w ramach współorganizacji Konferencji w charakterze podatnika, gdyż działalność X. w tym zakresie nie stanowiła działalności gospodarczej, zarówno w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t., Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm., „ustawy o VAT"), jak i art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2006 r., Nr 347, str. 1, dalej jako „Dyrektywa VAT"), co oznacza niespełnienie warunku określonego w art. 17 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o VAT do uznania, że w ramach opisanego we Wniosku zdarzenia miał miejsce import usług na gruncie ustawy o VAT. Jak już wyżej wskazano, świadczenie usług zakłada istnienie dwóch podmiotów, a więc tego, który świadczy usługę (usługodawcę) i tego, który świadczenie odbiera (usługobiorcę), czyli konsumenta usługi. Skoro opodatkowaniu podlega odpłatne świadczenie usług, to znaczy, że istnieje stosunek prawny pomiędzy usługodawcą i usługobiorcą, a rezultatem tego związku jest wzajemne działanie tych podmiotów. Działanie to polega na tym, że wynagrodzenie otrzymywane przez wykonawcę usługi następuje w zamian za wykonanie usługi na rzecz jej odbiorcy. Pomiędzy odpłatną czynnością podlegającą opodatkowaniu, a otrzymywanym z tytułu tej czynności wynagrodzeniem musi istnieć bezpośredni, czytelny i dostrzegalny związek. W tym miejscu należy odnieść się także do istoty wspólnego przedsięwzięcia. Co do zasady wspólne przedsięwzięcie zrzesza co najmniej dwa podmioty gospodarcze na określony czas, w konkretnym celu. Jest to wspólne działanie w celu realizacji konkretnego przedsięwzięcia gospodarczego, które ze względu na potencjał finansowy lub też szeroki zakres przedmiotowy przekracza możliwości jednego podmiotu. Umowa taka zawarta między podmiotami z reguły wiąże je na czas określony, najczęściej oznaczony osiągnięciem celu, dla którego została zawarta. Podmioty zawierające porozumienie zachowują niezależność w swoich dotychczasowych działaniach, a w działaniach związanych z realizacją wspólnego przedsięwzięcia działają razem. Zatem w sytuacjach, w których przedmiotem umowy stron jest wspólna realizacja określonego celu, można przyjąć, że w zakresie działań każdej ze stron, wynikających z ich obowiązków umownych, nie dochodzi do wzajemnego odpłatnego świadczenia usług. Należy podkreślić, że w tego rodzaju przypadkach obie strony umowy osiągają zamierzone cele, z tym że osiągnięcie tych celów nie jest bezpośrednio związane ze świadczeniem drugiej strony umowy. Z uwagi na przedstawione okoliczności sprawy oraz powołane przepisy prawa i orzeczenia TSUE stwierdzić należy, że w analizowanej sprawie nie wystąpi element opodatkowania czynności dokonywanych pomiędzy Wnioskodawcą i X. Wnioskodawca refunduje koszty związane ze zorganizowaniem Konferencji, które nie stanowią wynagrodzenia dla X. za zorganizowanie Konferencji, przybierają one postać współfinansowania wspólnego celu. Także Wnioskodawca nie otrzymuje wynagrodzenia w zamian za udzielone X. wskazówki z zakresu organizacji Konferencji, które stanowią cenne źródło informacji. Nie można mówić o świadczeniu wzajemnym, gdyż przedmiotowa sytuacja to dążenie do wspólnego celu. Udział w Konferencji nie jest odpłatny lecz stanowi dla przedstawicieli (...) cenne źródło informacji, gdyż uczestnicy dzielą się doświadczeniami, a także poszerzają wiedzę w zakresie aktualnych trendów i prognoz dotyczących rynków finansowych dzięki zaproszonym prelegentom, który posiadają specjalistyczną wiedzę w tym zakresie. W analizowanej sytuacji nie ma możliwości wyodrębnienia partnera który świadczy usługę (usługodawcę) i tego, który świadczenie odbiera (usługobiorcę), czyli konsumenta usługi. Zatem relacji występujących pomiędzy Wnioskodawcą a X. nie można traktować jako odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Celem Konferencji jest rozpowszechnianie i ugruntowanie wiedzy z zakresu ekonomii i finansów oraz działalności (...) w tym także w ramach współpracy międzynarodowej podejmowanej przez Wnioskodawcę, zatem realnym celem Konferencji jest wzajemna wymiana wiedzy i doświadczeń z zakresu (...), wypełniającym realizację zadań współpracy międzynarodowej (...), nie jest nastawiona na zysk. Zatem, czynności podejmowane pomiędzy Wnioskodawcą i X. w ramach wspólnego przedsięwzięcia dotyczące organizacji Konferencji nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r. poz. 718). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 57 § 1 pkt 1 - 4 ww. ustawy). Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.