IV KR 377/80

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Kwiecień. Sędziowie: R. Góral, K. Mochtak (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Minarczuk. SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 27 marca 1981 r. sprawy Barbary M., oskarżonej z art. 221 § 3 i 4 oraz art. 241 § 1 k.k., art. 47 § 1 i art. 54 § 1 u.k.s., jak też innych, z powodu rewizji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 24 maja 1980 r. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w K. wyrokiem z dnia 24 maja 1980 r. oskarżoną Barbarę M. uznał za winną tego, że w okresie od jesieni 1976 r. do lipca 1978 r. w K., działając w warunkach przestępstwa ciągłego, nabyła w celu odprzedaży z zyskiem mienie znacznej wartości w postaci 264,50 kg włóczki różnych gatunków o wartości 382.135 zł, przy czym włóczkę tę nabyła - nie będąc do tego uprawniona - od osoby zatrudnionej w jednostce gospodarki uspołecznionej, tj. od oskarżonej Czesławy M. - kierowniczki punktu usługowego Spółdzielni Pracy "Współpraca", która to włóczka w tejże spółdzielni nie była przeznaczona do bezpośredniej sprzedaży konsumentom, przez co dopuściła się przestępstwa określonego w art. 221 § 3 i 4 k.k. - i na podstawie tych przepisów oraz art. 36 § 2 i 3 k.k. - skazał ją na karę 1 roku pozbawienia wolności i 20.000 zł grzywny (...).Rewizja obrońcy oskarżonej Barbary M., opierając rewizję na podstawach wskazanych w art. 367 pkt 1, 3 i 4 k.p.k., wnosi m.in. o uniewinnienie oskarżonej od czynu opisanego w pkt I aktu oskarżenia (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja obrońcy oskarżonej Barbary M. nie jest zasadna. Dokonanie przez oskarżoną zakupu przędzy wełnianej znacznej ilości i wartości z zamiarem przechowania jej do czasu aż wełna zdrożeje, by wówczas z tejże wełny produkować swetry i sprzedawać je z zyskiem - możliwym do osiągnięcia na wskutek wzrostu cen - stanowi przestępstwo spekulacji, przewidziane w art. 221 § 3 i 4 k.k.Mimo, że w toku przewodu sądowego nie stwierdzono, aby oskarżona komukolwiek sprzedawała nabytą włóczkę, a twierdziła, że kupioną włóczkę traktowała jako lokatę kapitału i że w przyszłości zamierzała produkować z niej swetry i sprzedawać je z zyskiem, to Sąd Wojewódzki nie dopuścił się obrazy prawa materialnego, kwalifikując popełnione przez oskarżonąprzestępstwo z art. 221 § 3 i 4 k.k.Nie ulega wątpliwości, że w sposób sprzeczny z przepisami oskarżona Barbara M. zakupiła w punkcie usługowym, prowadzonym przez oskarżoną Czesławę M., wielką ilość wełny (264,50 kg). Wełna ta nie była przeznaczona do bezpośredniej sprzedaży konsumentom, lecz do produkcji swetrów w tymże punkcie usługowym. Oskarżona Barbara M. wełnę tę zakupiła, płacąc nie tylko cenę wełny, ale także cenę robocizny, rzekomo wyprodukowanych z tejże przędzy swetrów. Wełnę tę ukryła i przechowywała u różnych znajomych, nie używając jej do produkcji. Swetry bowiem, które z pominięciem obowiązku podatkowego oddawała do sprzedaży w różnych komisach w K. na nazwiska swoich znajomych i krewnych, produkowała z wełny aktualnie kupowanej w Pewexie. Z zakupionej bowiem od oskarżonej Czesławy M. wełny w szpulach, przeważnie japońskiej, zamierzała produkować w przyszłości swetry, gdy wełna znacznie zdrożeje, na co liczyła, a co pozwoliłoby jej osiągnąć odpowiednio wysoki zysk. Cena więc za swetry, które oskarżona zamierzała produkować i sprzedawać, byłaby więc odpowiednio wysoka, a zysk znaczny nie na skutek włożonej w wyprodukowanie swetrów pracy, lecz w wyniku znacznej zwyżki cen na zakupioną wełnę. Jeżeli weźmiemy pod uwagę, że oskarżona kupiła w sposób nielegalny tak wielką ilość wełny, że mogła z niej produkować swetry przez kilka lat, że aktualnie wełny tej nie używała do produkcji, czekając na odpowiednią zwyżkę cen, że zakupioną wełnę ukryła u różnych znajomych, a ponadto że od wielu lat całe życie oskarżonej wypełnione było przestępnymi działaniami związanymi z przemytem, handlem złotem i walutami, to nie może ulegać żadnej wątpliwości, że działanie oskarżonej, polegające na zakupieniu 264,50 kg włóczki wełnianej za 362.135 zł, stanowi przestępstwo spekulacji, przewidziane w art. 221 § 3 k.k. (...).