I KR 11/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia R. Staszkiewicz. Sędziowie: S. Kotowski (sprawozdawca), T. Rybicki (sędzia SW del. do SN).Prokurator Prokuratury Generalnej: F. Pasturczak.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Bolesława K., oskarżonego z art. 135 § 1 k.k. w związku z art. 58 k.k., z powodu rewizji Janiny A., wniesionej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Warszawie z dnia 29 lipca 1976 r. w trybie art. 379 k.p.k., po wysłuchaniu wniosku prokuratorapostanowił rewizję Janiny A., wniesioną od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Warszawie z dnia 29 lipca 1976 r., pozostawić bez rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneW toku rozprawy głównej w Sądzie Wojewódzkim w Warszawie w sprawie Bolesława K., oskarżonego z art.135 § 1 k.k. w związku z art. 58 k.k., przed rozpoczęciem przewodu sądowego Janina A. zgłosiła interwencję, przewidzianą w art. 19 u.k.s. Sąd Wojewódzki w Warszawie postanowieniem z dnia 7 czerwca 1976 r. dopuścił Janinę A. do udziału w sprawie w charakterze interwenientki. Od wyroku, który zapadł w sprawie oskarżonego Bolesława K., skazującego go za przestępstwo określone w art. 135 § 1 k.k. w związku z art. 58 k.k., Janina A. wniosła rewizję jako interwenientka. Rewizja ta została przyjęta zarządzeniem z dnia 11 stycznia 1977 r. i przedstawiona Sądowi Najwyższemu.W związku z tą rewizją zrodziło się zagadnienie, czy Janina A. jest uprawniona do wniesienia rewizji?Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Instytucja interwencji, przewidziana w art. 19 u.k.s., jest instytucją występującą w systemie prawa karnego jedynie w postępowaniu karnym skarbowym. Z treści art. 19 § 1 u.k.s. wynika, że interwencję może wnieść tylko osoba trzecia w celu dochodzenia roszczeń do przedmiotów przestępstwa skarbowego przewidzianego w tej ustawie i rozpoznawanego w trybie przewidzianym w ustawie karnej skarbowej (ustawa z dnia 26 października 1971 r. - Dz. U. Nr 28, poz. 260 z późn. zm.).Interwencja jest więc instytucją przewidzianą jedynie w ustawie karnej skarbowej oraz dopuszczalną jedynie w sprawach o przestępstwa skarbowe przewidziane w tej ustawie i rozpoznawane w trybie przewidzianym w tej ustawie. Stosowanie tej instytucji w sprawach o przestępstwa przewidziane w innych ustawach, rozpoznawanych w innym trybie, nie jest dopuszczalne.Należy obecnie z kolei rozważyć, czy przestępstwo określone w art. 135 § 1 k.k., zarzucane i przypisane oskarżonemu Bolesławowi K., jest przestępstwem przewidzianym w ustawie karnej skarbowej. Na to pytanie można udzielić jedynie odpowiedzi negatywnej, gdyż przestępstwo przewidziane w art. 135 § 1 k.k., jakkolwiek podobne do przestępstw dewizowych, przewidzianych w ustawie karnej skarbowej, jest zbrodnią przeciwko podstawowym interesom gospodaczym PRL, a więc nie jest przestępstwem skarbowym przewidzianym w tej ustawie.Pozostaje jeszcze dodatkowe pytanie, czy do zbrodni określonej w art. 135 § 1 k.k. mają zastosowanie przepisy ustawy karnej skarbowej, normujące tryb postępowania w sprawach o przestępstwa przewidziane w tej ustawie? I na to pytanie należy udzielić odpowiedzi negatywnej, gdyż zagadnienie to rozstrzyga art. 281 u.k.s., który wyraźnie stanowi, że w sprawach o przestępstwa przewidziane w art. 135 k.k., w warunkach określonych w art. 334 i 337-339 k.p.k., wolno odczytywać na rozprawie protokoły i inne dokumenty wymienione w art. 258 u.k.s. również wtedy, gdy zostały sporządzone w postępowaniu przed organami finansowymi.Z rozważań tych wynika niezbicie, że interwencja przewidziana w art. 19 u.k.s. nie jest dopuszczalna w sprawach o przestępstwa określone w art. 135 § 1 k.k., jako nie należących do przestępstw przewidzianych w ustawie karnej skarbowej i rozpoznawanych w innym niż przewidziany w tej ustawie trybie postępowania.W myśl tej tezy dopuszczenie Janiny A. do udziału w sprawie Bolesława K., oskarżonego z art. 135 § 1 k.k. w związku z art. 58 k.k., rozpoznawanej w trybie przewidzianym w kodeksie postępowania karnego, w charakterze interwenientki należało uznać za niedopuszczalne, gdyż przepisy tego kodeksu nie przewidują możliwości dopuszczania interwenientów. Mimo więc błędnego postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 7 czerwca 1976 r., dopuszczającego Janinę A. do udziału w sprawie w charakterze strony (interwenienta), nie można uznać, aby była ona osobą uprawnioną do wniesienia rewizji (art. 377 § 2 k.p.k.), i dlatego jej rewizję, przyjętą zarządzeniem z dnia 11 stycznia 1977 r. i przedstawioną Sądowi Najwyższemu, należało pozostawić bez rozpoznania w myśl art. 379 k.p.k.