RAD 8/75

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 1975 r. sprawy adw. X., obwinionego z art. 93 ustawy o ustroju adwokatury, w wyniku złożonej przez Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej na niekorzyść obwinionego rewizji nadzwyczajnej od prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej Izby Adwokackiej w Z. z dnia 15 grudnia 1973 r. KD 3/73, orzekł:1.zmienić zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że za przypisane obwinionemu przewinienie dyscyplinarne wymierzyć karę nagany i karę pieniężną w kwocie 3.000 złotych;2.obciążyć obwinionego kosztami postępowania.Uzasadnienie faktyczneOrzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej Izby Adwokackiej w Z. z dnia 15 grudnia 1973 r. KD 3/73 adwokat X został uznany za winnego tego, że w dniu 17 sierpnia 1973 r. jako obrońca oskarżonego Y stawił się na rozprawie w sądzie w stanie wskazującym na spożycie alkoholu, i za to, na podstawie art. 93 ust. 1 oraz art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy o ustroju adwokatury z dnia 19 grudnia 1963 r. (Dz. U. z 1963 r. Nr 57, poz. 309) skazany został na karę dyscyplinarną upomnienia.Od powyższego prawomocnego orzeczenia została wniesiona przez Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej rewizja nadzwyczajna na niekorzyść obwinionego, która podniosła zarzut wymierzenia obwinionemu adwokatowi kary rażąco łagodnej i niewspółmiernej do wagi zarzucanego i przypisanego mu wykroczenia dyscyplinarnego. W konkluzji rewizja zawiera wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej orzeczenia kary dyscyplinarnej upomnienia i o wymierzenie obwinionemu za przypisany mu czyn kary surowszej albo też uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej w Z. do ponownego rozpoznania.Na rozprawie przed Sądem Najwyższym rzecznik dyscyplinarny Naczelnej Rady Adwokackiej wnosił o wymierzenie obwinionemu kary dyscyplinarnej nagany i kary pieniężnej w kwocie 5.000 zł.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja jest zasadna. (...)Karę wymierzoną obwinionemu za to wykroczenie dyscyplinarne należy uznać za niewspółmiernie łagodną w stosunku do rodzaju i wagi wykroczenia oraz stopnia zawinienia obwinionego.Przepis art. 307 § 4 k.p.k., stanowi, że nie mają wstępu na rozprawę osoby znajdujące się w stanie nie licującym z powagą sądu. Skoro ustawa stawia takie wymagania w stosunku do wszystkich osób przybywających na rozprawę sądową, to tego rodzaju wymagania jeszcze bardziej stają się rygorystyczne w stosunku do uczestników procesu karnego, w tym również - oczywiście - i obrońców. (...)Adwokat podejmujący czynności przed sądem w stanie wskazującym na użycie alkoholu nie tylko dopuszcza się ciężkiego wykroczenia przeciwko etyce zawodowej, ale naraża nadto na szkodę interesy swego klienta i poważnie godzi w dobre imię zawodu. (...)Podzielając zatem wnioski rewizji i częściowo rzecznika dyscyplinarnego Naczelnej Rady Adwokackiej, Sąd Najwyższy uznał za odpowiednie do przewinienia obwinionego kary: naganę oraz - jako karę dodatkową - karę pieniężną w kwocie 3.000 zł. Przy orzekaniu tej ostatniej kary uwzględniono - poza wagą samego wykroczenia - również stosunki majątkowe, rodzinne i dochody obwinionego.