VI KZP 52/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski. Sędziowie: K. Czajkowski, M. Szczepański (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Zygmunta W., oskarżonego z art. 208 k.k., po rozpoznaniu przedstawionego przez Sąd Wojewódzki w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 2 czerwca 1970 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy odbycie co najmniej 1/3 i nie mniej niż sześć miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo popełnione przed dniem 15 lipca 1969 r. stanowi podstawę do przyjęcia recydywy z art. 60 § 1 k.k., jeżeli po odbyciu części kary w rozmiarach wyżej podanych skazany popełni nowe podobne przestępstwo umyślne, a orzeczona kara, w ramach której skazany odbył co najmniej 1/3 i nie mniej niż 6 miesięcy, została w całości darowana na mocy art. 3 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratora, na podstawie art. 390 k.p.k.uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneUstawa z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151), przewidując w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 darowanie kar pozbawienia wolności, określiła wyczerpująco w art. 3 ust. 2 i art. 4 skutki prawne tego darowania. Jednym z tych skutków, występującym jednak tylko w razie darowania kary pozbawienia wolności orzeczonej w rozmiarze do 6 miesięcy, jest uznanie skazania za niebyłe (art. 3 ust. 2 ustawy). We wszystkich innych wypadkach darowania kary pozbawienia wolności skazanie pozostaje. Jest to jeden z warunków powrotu do przestępstwa (art. 60 § 1 k.k.). Drugim warunkiem powrotu do przestępstwa jest odbycie co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo umyślne. Ustawa z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii daruje kary pozbawienia wolności, o których mowa w art. 3 tej ustawy, w całości, choćby skazany odbył już część kary. Darowanie całej kary nie przekreśla jednak faktu odbycia części kary, skoro omawiana ustawa tak nie stanowi.