II CR 213/62

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "Nasz Dom" w Ł. przeciwko1. Skarbowi Państwa (Wydz. Finans. Prez. Paw. Rady Narodowej w B.) i2. Józefowi M.o zwolnienie od egzekucji 200 000 szt. cegieł, na skutek rewizji powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 2 października 1961 r., uchylił zaskarżony wyrok i w stosunku do pozwanego Skarbu Państwa odrzucił pozew, w stosunku do pozwanego Józefa M. przekazał sprawę Sądowi Wojewódzkiemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki oddalił powództwo, w którym powodowa Spółdzielnia domagała się zwolnienia od egzekucji 200 000 szt. cegieł zajętych u pozwanego M. przez Wydział Finansowy Prez. Pow. Rady Nar. w B.Uzasadnienie prawnePowódka w rewizji zarzuciła, że Sąd Wojewódzki naruszył art. 25 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o zobowiązaniach podatkowych przyjmując, że wszystkie przedmioty znajdujące się na terenie przedsiębiorstwa wchodzą w skład tego przedsiębiorstwa. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Z mocy art. 2 i 3 dekretu z dnia 5 sierpnia 1949 r. o państwowym arbitrażu gospodarczym (Tekst jednolity: Dz. U. z 1961 r. Nr 37, poz. 195) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 1950 r. w sprawie przekazania do postępowania arbitrażowego niektórych sporów o prawa majątkowe (Dz. U. z 1950 r. Nr 22, poz. 189) i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1960 r. w sprawie przekazania do postępowania arbitrażowego niektórych sporów o prawa majątkowe (Dz. U. z 1960 r. Nr 9, poz. 60).spory o prawa majątkowe pomiędzy urzędami państwowymi a spółdzielniami poddane zostały kompetencji państwowych komisji arbitrażowych.W każdym zatem wypadku, gdy spór o prawa majątkowe toczy się pomiędzy podmiotami państwowego arbitrażu gospodarczego, droga sądowa jest niedopuszczalna. Okoliczność, że po stronie pozwanej występuje również osoba nie podlegająca orzecznictwu komisji arbitrażowej, nie ma istotnego znaczenia dla niedopuszczalności drogi sądowej między podmiotami państwowego arbitrażu gospodarczego. O niedopuszczalności tej bowiem decyduje tylko to, że po jednej i drugiej stronie w procesie występują podmioty arbitrażowe. Tak samo bez znaczenia dla niedopuszczalności drogi sądowej jest, że postępowanie zostało wszczęte na podstawie pozwu interwencyjnego z art. 574 k.p.c., gdyż ogólna zasada niedopuszczalności drogi sądowej z art. 2 k.p.c. dotyczy wszystkich spraw cywilnych, a więc i pozwów interwencyjnych określonych w postępowaniu egzekucyjnym.W niniejszej sprawie stroną powodową jest spółdzielnia, po stronie pozwanej zaś występuje Skarb Państwa reprezentowany przez urząd państwowy oraz spór dotyczy prawa majątkowego. W tych warunkach droga sądowa między tymi osobami jest niedopuszczalna, a pozew przeciwko pozwanemu Skarbowi Państwa po uchyleniu zaskarżonego wyroku ulega odrzuceniu (art. 207, 220 k.p.c.).Uchyleniu ulega zaskarżony wyrok również w stosunku do pozwanego z tym, że sprawa zostaje przekazana Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania z powodu niewyjaśnienia sprawy w stosunku do tego pozwanego. W aktach sprawy bowiem brak w ogóle wniosku i wyjaśnień pozwanego. Nie wiadomo więc, czy pozwany ten uznaje, czy zaprzecza prawu powoda do zajętych przez Wydział Finansowy Prez. Pow. Rady Nar. w B. 200 000 szt. cegieł.Z tych względów Sąd Najwyższy z mocy art. 228, 371 § 1 pkt 2 i § 2 pkt 1, 380 § 1 pkt 1, 384 i 390 k.p.c. uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił pozew przeciwko Skarbowi Państwa oraz przekazał sprawę Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania w stosunku do pozwanego M.