II KO 111/57

PostanowienieIzba Karna1958-01-23

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skazanie nieletniego na umieszczenie w zakładzie poprawczym za kradzież mienia społecznego o wartości poniżej 300 zł, jeśli w okresie próby popełni on jako pełnoletni przestępstwo tego samego rodzaju, skutkuje odpowiedzialnością na podstawie art. 1 § 2 czy art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami?
Ratio decidendi
Skazanie nieletniego na podstawie przepisów o postępowaniu z nieletnimi nie pociąga za sobą zastosowania surowszej odpowiedzialności karnej przewidzianej w art. 1 § 2 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami z powodu powrotu do przestępstwa. Odpowiedzialność w takich przypadkach nadal opiera się na art. 1 § 1 tego dekretu.
Stan faktyczny
Sąd Wojewódzki w Łodzi przedstawił Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne dotyczące interpretacji art. 1 § 1 i § 2 dekretu o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami. Dotyczyło ono sytuacji, w której nieletni został skazany na umieszczenie w zakładzie poprawczym za kradzież mienia społecznego o wartości poniżej 300 zł, a następnie jako osoba pełnoletnia popełnił w okresie próby przestępstwo tego samego rodzaju.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy rozstrzygnął przedstawione zagadnienie prawne, wyjaśniając, że skazanie nieletniego na umieszczenie w zakładzie poprawczym nie skutkuje zastosowaniem surowszej odpowiedzialności z art. 1 § 2 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. z powodu powrotu do przestępstwa.

Pełny tekst orzeczenia

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym postanowił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Łodzi kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy w wypadku skazania nieletniego na umieszczenie w zakładzie poprawczym za kradzież mienia społecznego wartości poniżej 300 zł, jeśli w okresie próby sprawca ten popełni przestępstwo tego samego rodzaju jako pełnoletni, winien on odpowiadać na podstawie art. 1 § 2 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami (Dz. U. Nr 17, poz. 69), czy też z art. 1 § 1 tego dekretu"- rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePodniesione przez Sąd Wojewódzki w Łodzi zagadnienie prawne było już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. na skutek pytania Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy. W postanowieniu z dnia 26 marca 1955 r. - sygn. akt I KO 80/54, które należy uważać nadal za aktualne, Sąd Najwyższy wyjaśnił wówczas: "Skazanie według przepisów o postępowaniu z nieletnimi (rozdział XI k.k.) nie pociąga za sobą przepisanej w art. 1 § 2 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. o ochronie własności społecznej przed drobnymi kradzieżami (Dz. U. Nr 17, poz. 69) surowszej odpowiedzialności karnej z powodu powrotu do przestępstwa".W tych warunkach należało zagadnienie prawne, przedstawione przez Sąd Wojewódzki w Łodzi, rozstrzygnąć jak w sentencji niniejszego postanowienia.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 1 § 2art. 1 § 1art. 390 § 1 KPK§ 2§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 14.07.2026.