I KO 40/53

PostanowienieIzba Karna1953-12-21

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy chwilowe użycie przez urzędnika dla osobistych celów, bez zamiaru przywłaszczenia, sumy pieniężnej powierzonej mu do wypłaty innym pracownikom, stanowi przestępstwo z dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68) czy też przestępstwo z art. 285 § 2 k.k.?
Ratio decidendi
Do istoty przestępstwa zagarnięcia mienia społecznego, o którym mowa w dekretach z dnia 4 marca 1953 r., należy warunek, aby zamiar sprawcy był skierowany bezpośrednio na przywłaszczenie tego mienia i rozporządzanie nim w sposób trwały. Chwilowe zatem rozporządzenie przez urzędnika mieniem społecznym w inny sposób, w szczególności zaś samowolne korzystanie z "kredytu" w instytucji społecznej bez zamiaru przywłaszczenia mienia, wypełnia dyspozycję art. 286 § 1 k.k.
Stan faktyczny
Sąd Najwyższy rozpatrywał kwestię prawną przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Koszalinie dotyczącą kwalifikacji czynu urzędnika. Urzędnik chwilowo użył dla osobistych celów, bez zamiaru przywłaszczenia, sumy pieniężnej powierzonej mu do wypłaty innym pracownikom. Kwestia dotyczyła tego, czy czyn ten stanowi przestępstwo z dekretu z dnia 4 marca 1953 r., czy też z art. 285 § 2 k.k.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy rozstrzygnął przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Koszalinie kwestię prawną, wskazując na kwalifikację czynu jako przestępstwa z art. 286 § 1 k.k.

Pełny tekst orzeczenia

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Zygmunta G., osk. z art. 1 dekretu z dn. 4.III.1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68), na posiedzeniu niejawnym, po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, na podstawie art. 390 k.p.k. postanowił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Koszalinie kwestię prawną:"Czy chwilowe użycie przez urzędnika dla osobistych celów, bez zamiaru przywłaszczenia, sumy pieniężnej, powierzonej mu do wypłaty innym pracownikom, stanowi przestępstwo z dekretu z dn. 4.III.1953 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 68) czy też przestępstwo z art. 285 § 2 k.k.?"- rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneDo istoty przestępstwa zagarnięcia mienia społecznego, o którym mowa w dekretach z dn. 4.III.1953 r., należy warunek, aby zamiar sprawcy był skierowany bezpośrednio na przywłaszczenie tego mienia i rozporządzanie nim w sposób trwały. Chwilowe zatem rozporządzenie przez urzędnika mieniem społecznym w inny sposób, w szczególności zaś samowolne korzystanie z "kredytu" w instytucji społecznej bez zamiaru przywłaszczenia mienia, wypełnia dyspozycję art. 286 § 1 k.k.Jest przy tym rzeczą zrozumiałą, iż zamiar sprawcy powinien być ustalony z całą ostrożnością, na podstawie konkretnych okoliczności sprawy.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 1art. 390 KPKart. 285 § 2 KKart. 286 § 1 KK§ 2§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 12.07.2026.