II GSK 139/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia del. WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 72/22 w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia 15 listopada 2021 r. nr NEP.906.14.1.2.2021 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. S. na rzecz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 25 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 72/22, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę J.S. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy z dnia 15 listopada 2021 r., w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J.S., zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, przeprowadzenia rozprawy i przesłuchania skarżącej. Ponadto skarżąca kasacyjnie wniosła o przeprowadzenie dowodów z badań laboratoryjnych szczepionki [...] oraz badań brytyjskich naukowców M. Molda, D. Umara, A. Kinga, C. Exleya, Aluminium in brain tissue in autism, opublikowanych w Journal of Trace Elements in Medicine and Biology, a także o zwrócenie się z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego, co do zgodności z Konstytucją art. 2, art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 17 ust. 1, 10 pkt 1 i pkt 2, ust. 11 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z dnia 5 grudnia 2008 r. (Dz. U. Nr 234, poz. 1570, t.j. z dnia 19 kwietnia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 947) z art. 2, art. 30, 31 ust. 1, 2, 3, oraz art. 68 ust. 1, 2, 3, art. 87 ust. 1 Konstytucji w zakresie w jakim nie przewidują one wolności wyboru rodziców w zakresie szczepień tak jak to jest w większości krajów Unii Europejskiej, właściwego rejestru powikłań tzw. "NOP", celowego funduszu przeznaczonego na wsparcie finansowe, rehabilitację osób u których wystąpiły powikłania, jak i w zakresie w jakim to Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, czy też Minister Zdrowia w formie rozporządzenia określają Program Szczepień Ochronnych na dany rok, wykaz chorób, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek przez co rozstrzyga o wolnościach obywatelskich z pominięciem ustawy. Ewentualnie, wniesiono o zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o wykładnię treści art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności czy system przymusu szczepień ochronnych państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który nie przewiduje systemu odszkodowawczego dla dzieci rodziców dotkniętych powikłaniami poszczepiennymi nie stanowi naruszenia art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Z uwagi na fakt, iż powyższe zagadnienia mają charakter prejudycjalny wniesiono o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny, ewentualnie do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. naruszenie: I. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi, podczas gdy przy orzekaniu przez Sąd na mocy art. 134 p.p.s.a. w granicach sprawy, bez związania zarzutami skargi, istniały podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem prawa materialnego, polegającym na błędnej wykładni przepisów: 1. naruszenie art. 87 Konstytucji RP w zw. z art. 17 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2020 r. poz. 1845, dalej: u.z.z.z. albo ustawa o zapobieganiu) poprzez zaliczenie Komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego do katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego i przyjęcie na tej podstawie, iż może nakładać na obywateli obowiązek zaszczepienia dziecka określoną ilością dawek szczepionek w ustalonych odgórnie okresach, mimo iż akt prawny o nazwie komunikat nie zalicza się do aktów stanowienia prawa powszechnego, a jest jedynie aktem prawa wewnętrznego, w ramach którego brak jest możliwości nakładania obowiązków i ograniczenia praw obywateli; 2. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1b ustawy o zapobieganiu w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2172, dalej: rozporządzenie MZ lub r.s.o.1) poprzez uznanie, iż obowiązek szczepień ochronnych u małoletniego w zakresie podania poszczególnych dawek szczepionek jest wymagalny ze względu na osiągnięcie przez niego przedziału wiekowego, mimo iż nawet sam sąd I instancji nie wskazuje z jakiego aktu normatywnego o charakterze powszechnie obowiązującym wynika obowiązek podania dziecku tych dawek szczepionek, oraz nie uwzględnia aktualnego odroczenia terminu wykonania obowiązku u małoletniego; 3. naruszenie art. 33 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.p.e.a.) w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych poprzez uznanie iż szczepienia ochronne wymienione w tytule wykonawczym są wymagalne, a termin ich wymagalności wynika z treści Komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego, podczas gdy ten akt nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, zaś programy zapobiegania i zwalczania określonych zakażeń lub chorób zakaźnych zgodnie z art. 4 w zw. z art. 2 pkt 26 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi może określać wyłącznie Rada Ministrów w drodze rozporządzenia, a nie Główny Inspektor Sanitarny, co wskazuje, iż skarżąca może zaszczepić syna w terminie przewidzianym w treści rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r.; 4. naruszenie art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 31 ust. 1 w. zw. z art. 47 w zw. z art. 68 Konstytucji RP poprzez uznanie, iż zachodzą przesłanki do ograniczenia przysługującego skarżącej prawa do ochrony życia prywatnego oraz prawa do ochrony zdrowia, mimo iż wprowadzone ograniczenia nie spełniają przesłanek konieczności, proporcjonalności i wprowadzenia w drodze ustawy; 5. naruszenie art. 33 § 1 pkt 8 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi poprzez uznanie, iż nałożona na skarżącą grzywna nie stanowi środka zbyt uciążliwego. II. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku aktu prawnego, z którego wynika wymagalność obowiązku podania małoletniemu poszczególnych dawek szczepionek, dowodów na których oparł się organ oraz dowodów, którym odmówił wiary stwierdzając, iż obowiązek zaszczepienia małoletniego przeciwko chorobom wymienionym w tytule wykonawczym jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej, jak również brak wskazania którego szczepienia dotyczy postępowanie. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw. Należy podnieść, że w orzecznictwie sądowym odniesiono się już do podobnych w istocie problemów prawnych (por. np. wyroki NSA z 12 lutego 2026 r., sygn. akt II GSK 1923/22 oraz sygn. akt II GSK 1924/22 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceny przedstawione w uzasadnieniach wskazanych powyżej judykatów, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, a zatem uznał za zasadne odwołanie się do motywów przywołanych rozstrzygnięć. W pierwszej kolejności należy rozważyć zarzut najdalej idący, a więc dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie NSA, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji tego przepisu poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku aktu prawnego, z którego wynika wymagalność obowiązku poszczególnych dawek szczepionek oraz niewskazanie dowodów, na których "oparł się organ oraz dowodów, którym odmówił wiary", stwierdzając wymagalność obowiązku, podlegania egzekucji administracyjnej i brak wskazania, którego szczepienia dotyczy postępowanie. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Uzasadnienie powinno być zatem sporządzone w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dodatkowo NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a., nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie doszło albo nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, zarzut określony w pkt II petitum skargi kasacyjnej jest nieuzasadniony. Zaznaczenia wymaga, że zaskarżone do Sądu I instancji postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy oraz poprzedzające je wydane w I instancji postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bydgoszczy wydane zostały na podstawie art. 34 § 1 i 2 u.p.e.a. i przedmiot prowadzonej przez sądy obu instancji sprawy obejmuje wyłącznie ocenę, czy wierzyciel w prawidłowy, zgodny z prawem sposób, odniósł się w drodze postanowienia do sformułowanych i skierowanych do organu egzekucyjnego zarzutów egzekucyjnych. Postępowanie z zarzutów egzekucyjnych jest postępowaniem opartym na zamkniętym katalogu podstaw, określonym w art. 33 u.p.e.a., a rolą organu jest wyłącznie ocena, czy nie zaszły przeszkody w przymusowym dochodzeniu obowiązku określone w tym przepisie (zob. G. Pelewicz, Zarzut jako środek prawny w egzekucji administracyjnej, Przegląd Ekonomiczno-Prawny 2022, Nr 3, s. 116.). Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy na mocy art. 134 p.p.s.a. istniały podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia z powodu błędnej wykładni art. 87 Konstytucji RP w zw. z art. 17 ust. 11 u.z.z.z., poprzez zaliczenie komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego do katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego i przyjęcie na tej podstawie, iż może nakładać na obywateli obowiązek zaszczepienia dziecka określoną ilością dawek szczepionek w ustalonych odgórnie okresach, mimo iż akt prawny o nazwie komunikat nie zalicza się do aktów stanowienia prawa powszechnego, a jest jedynie aktem prawa wewnętrznego, w ramach którego brak jest możliwości nakładania obowiązków i ograniczenia praw obywateli. Powiązanie zarzutu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jest nieadekwatne w stosunku do natury kolejnych powoływanych regulacji, a zwłaszcza art. 17 ust. 11 u.z.z.z. czy art. 5 ust. 1 pkt 1b u.z.z.z., które są przepisami prawa materialnego, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Na wstępie podkreślenia wymaga, że dopuszczalność uregulowania obowiązkowych szczepień, jak i liczby dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych w reżimie art. 17 ust. 11 w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, tj. w drodze komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego, w formie Programu Szczepień Ochronnych stanowiła już przedmiot oceny Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt SK 81/19 (Dz. U. z 2023 r., poz. 909) stwierdzono, że regulacja ta jest niezgodna z art. 47 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 87 Konstytucji RP. Wyrok ten wszedł w życie 12 maja 2023 r., a termin na dostosowanie regulacji do wyroku ustalono na 12 listopada 2023 r. Zgodnie z oceną Trybunału Konstytucyjnego, Program Ochrony Szczepień wydawany w formie komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego nie ma waloru aktu prawa powszechnie obowiązującego, a pomimo tego ingeruje w sferę praw jednostki. Obowiązek szczepień ochronnych mógł być uregulowany co najmniej na poziomie rozporządzenia. Termin szczepień ochronnych przesądzający o dacie wymagalności obowiązku tych szczepień oraz liczba dawek nie mogły zatem być uregulowane komunikatem organu Inspekcji Sanitarnej. W dacie orzekania przez organy przepisy poddane ocenie Trybunału Konstytucyjnego korzystały jeszcze z domniemania legalności. Dochodzony obowiązek powstał również przed 1 października 2023 r. (a więc przed wejściem w życie art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie w zw. z art. 23 pkt 3 ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o zmianie ustawy o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego żywienia oraz wyrobów medycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1938, zwanej dalej: nowelą), w następstwie którego nowe brzmienie art. 17 ust. 10 (nowy pkt 2a) u.z.z.z. wygenerowało upoważnienie ustawowe dla ministra właściwego do spraw zdrowia do wprowadzenia w drodze rozporządzenia schematu szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmującego liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia), a dopiero w nowym stanie prawnym powstała legitymacja do ustalania terminów wymagalności obowiązku szczepienia na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 782, zwanego dalej: r.s.o.2). Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powstanie obowiązku szczepień ochronnych pod rządami przepisów art. 17 ust. 10 u.z.z.z. i § 5 r.s.o.1 w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt SK 81/19 wymaga uwzględnienia przez organy rozpatrujące zarzut egzekucyjny oparty na braku wymagalności obowiązku wykonania szczepień ochronnych wpływu tej niekonstytucyjności na konieczność płynnej realizacji szczepień ochronnych w celu zabezpieczenia interesu publicznego, jakim jest zdrowie publiczne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2023 r., sygn. akt II GSK 1709/23 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, iż rolą przepisów r.s.o.2 było wykonanie wspomnianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2025 r., sygn. akt II GSK 1374/24, CBOSA). Innymi słowy niekonstytucyjność rozwiązań normatywnych co do kolejnych dawek oraz terminów ich podawania nie ma końcowo wpływu na ocenę wymagalności samego obowiązku ustawowego, który ex lege, z mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.z.z.z. wprowadzono legalnie i w sposób odpowiadający standardom konstytucyjnym. Wymaga zatem od organów administracji publicznej stosujących prawo wyłącznie uwzględnienia zaktualizowanych (a więc już konstytucyjnych), stosownie do etapu postępowania egzekucyjnego, uregulowań w zakresie terminów i dawek szczepionek przeciwko poszczególnym chorobom zakaźnym. Nie uległ w sprawie naruszeniu również art. 134 p.p.s.a. W ramach tego zarzutu Skarżąca nie określiła na czym miałoby polegać wykroczenie przez Sąd I instancji poza granice sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a, względnie z jakich powodów uznała, że Sąd I instancji ograniczył się do rozpoznania sprawy badając wyłącznie zarzuty skargi; tym bardziej, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wprost zakreślono, iż granice oceny Sądu I instancji zostały wyznaczone nie tylko zarzutami skargi ale klauzulą art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267). Kolejne dwa zarzuty zostały konstrukcyjnie powiązane z pierwszym. Skarżąca twierdzi bowiem, że skoro dawki szczepionek oraz terminy ich przyjmowania określone zostały poza katalogiem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, doszło w jej przypadku do naruszenia "art. 5 ust. 1 pkt 1b" u.z.z.z. w zw. z § 3 r.s.o., bo obowiązek szczepień jest wymagalny ze względu na osiągnięcie przez małoletniego przedziału wiekowego pomimo, że Sąd nie wskazał z jakiego aktu normatywnego obowiązek wynika. Podczas gdy obowiązek wprowadzono na poziomie komunikatu, a zatem miała miejsce przeszkoda braku wymagalności w dochodzeniu tego obowiązku w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Po pierwsze, regulacje u.z.z.z. nie znają takiej jednostki redakcyjnej jak "art. 5 ust. 1 pkt 1b". Po drugie, nawet przyjmując, że chodziło o art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.z.z.z. nakładający z mocy prawa obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym przez wszystkie osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, to aktualność zachowują motywy podniesione przy okazji zarzutu poprzedniego. Skoro obowiązek szczepień powstał z mocy niekwestionowanego pod względem konstytucyjności art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.z.z.z., to niekonstytucyjność regulacji o terminach szczepień oraz dawkach szczepionek, które z natury rozciągłości procesu wykonywania obowiązku zmuszają administrację publiczną do uwzględniania bieżącego (a więc już konstytucyjnego, zgodnie z regulacjami r.s.o.2) stanu prawnego w celu zapewnienia ciągłości realizacji ustawowego obowiązku, zarzut skargi kasacyjnej przestaje mieć znaczenie z punktu widzenia wymagalności. Wymagalność bowiem od dnia stwierdzenia obowiązku (tj. wystawienia tytułu wykonawczego) istnieje w sposób niezakłócony, zaś realia normatywne aż do dnia wykonania tego obowiązku w całości dają organom podstawę do legalnego odkodowania treści tego obowiązku, tzn. konkretnych dat granicznych i dawki przypisanej tym terminom szczepionki przeciwko określonej chorobie zakaźnej. Nie mogło więc dojść do naruszenia art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez nieuprawnione oddalenie zarzutu, w którym Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia prawa określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 8 ust. 1 Konwencji w zw. z art. 31 ust. 1, art. 47 i art. 68 Konstytucji RP, poprzez nieuprawnione ograniczenie prawa do ochrony życia prywatnego oraz prawa do ochrony zdrowia, pomimo tego, że ograniczenia nie spełniają przesłanek konieczności, proporcjonalności i wprowadzenia w drodze ustawy. Przepis art. 8 ust. 1 Konwencji ustanawia prawo do poszanowania życia prywatnego, mieszkania i korespondencji; regulacje konstytucyjne obejmują zaś: wolność człowieka (art. 31 ust. 1 Konstytucji RP), prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz decydowania o swoim życiu osobistym (art. 47 Konstytucji RP) i prawo do ochrony zdrowia (art. 68 Konstytucji RP). Tak sformułowany zarzut koncentruje się wyłącznie na sygnalizacji kolizji zachodzącej między interesami Skarżącej, a uciążliwościami wynikającymi z ustawowego obowiązku poddawania małoletniego dziecka szczepieniom ochronnym. Zupełnie jednak nie uwzględniono tego, że art. 31 ust. 3 Konstytucji RP uprawnia organy władzy publicznej do wprowadzania ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, o ile tylko zajdzie usprawiedliwiona potrzeba wynikająca z konieczności ochrony m.in. wartości, jaką jest zdrowie publiczne. Zarzuty skargi kasacyjnej w żadnej mierze nie wskazują, czy tę granicę ingerencji w sferę zdrowia indywidualnego obywatela (choćby narażając niektóre osoby na odczyny poszczepionkowe) oraz sferę jego życia prywatnego (choćby poprzez wkroczenie administracji publicznej w życie prywatne osoby mechanizmami procedury przymusowej) w badanej sprawie przekroczono i to w sposób tak istotny, że zmuszałoby to sąd do odmowy zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.z.z.z., który stanowi wypowiedź ustawodawcy wyznaczającą granicę wspomnianej proporcjonalności. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek dowodowy o "przeprowadzenie dowodów z badań laboratoryjnych" szczepionki [...] oraz badań wymienionych w skardze kasacyjnej naukowców objętych ich publikacjami, jest wnioskiem oczywiście nieusprawiedliwionym. Nie spełnił bowiem wymogów art. 106 § 3 p.p.s.a. Badania laboratoryjne nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym dokumentu, o jakim mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Nadto, Skarżąca nie wykazała w jaki sposób poglądy doktryny z zakresu medycyny mogłyby przełożyć się na wynik sprawy, której istota obejmuje zarzuty egzekucyjne określone w art. 33 § 1 pkt 1, 2, 5 i 8 u.p.e.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł też podstaw do występowania z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności art. 2, art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 17 ust. 1, art. 17 ust. 10 pkt 1 i 2 oraz art. 17 ust. 11 u.z.z.z. z art. 2, art. 30, art. 31 ust. 1-3, art. 68 ust. 1-3 i art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim "nie przewidują one wolności wyboru rodziców w zakresie szczepień" tak jak jest to w większości krajów UE, rejestru powikłań oraz celowego funduszu na wsparcie finansowe, rehabilitację osób, u których wystąpiły powikłania oraz w zakresie w jakim Główny Inspektor Sanitarny w formie komunikatu czy też Minister Zdrowia w formie rozporządzenia określają Program Szczepień Ochronnych na dany rok i wykaz chorób ze wskazaniami co do szczepionek, przez co rozstrzyga o wolnościach obywatelskich z pominięciem ustawy. Jak wykazywano to już we wcześniejszych partiach uzasadnienia, przedmiot badanej sprawy (a tym samym treść rozstrzygnięcia) w żadnym względzie nie jest powiązany z zasadnością ustawowego wprowadzenia obowiązku szczepień ochronnych. Nie było też podstaw aby zwracać się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o wykładnię art. 8 ust. 1 Konwencji, w celu "ustalenia czy system przymusu szczepień ochronnych" nie przewidujący świadczeń odszkodowawczych dla dzieci i rodziców dotkniętych powikłaniami poszczepiennymi nie stanowi naruszenia tego przepisu. Przedmiotem rozstrzygnięcia organu była wyłącznie kwestia rozpatrzenia enumeratywnie wskazanych zarzutów egzekucyjnych; żadna z podstaw zarzutów zastosowanych przez organy administracyjne obu instancji w sprawie nie nawiązywała nawet do sfery odpowiedzialności odszkodowawczej organów władzy publicznej w dziedzinie realizacji obowiązku szczepień ochronnych. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota stanowi zwrot kosztów pełnomocnika organu z tytułu sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji).