VI SA/Wa 192/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Krzysztof Wierzbicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego K. Z. o od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2006 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji. Z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia 7 lipca 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zawiadomił skarżącego K. Z. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Komendant Wojewódzki Policji wskazał, iż podstawą wszczęcia postępowania była informacja, z której wynika, że skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania strona została poinformowana przez organ o przysługujących jej na podstawie art. 10 k.p.a. prawach. Organ w toku postępowania ustalił, iż skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K., VI Wydział Grodzki z dnia [...] grudnia 2005 r., sygn. akt [...] został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i skazany za to na karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych wynoszących po 10 złotych za każdą stawkę, wraz z orzeczeniem zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B na okres jednego roku. W piśmie z dnia 2 sierpnia 2006 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, ustosunkowując się do zawiadomienia o wszyciu postępowania - przedłożył zaświadczenie wystawione przez Koło Łowieckie Nr [...] "[...]" w U., oraz podniósł dodatkowo, iż pomimo skazania za popełnienie występku z art. 178a § 1 k.k., brak jest podstaw do przyjęcia, że istnieje w stosunku do niego uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż Pan K. Z. posiada pozytywną opinię w miejscu swego zamieszkania i cieszy się szacunkiem i uznaniem kolegów z Koła Łowieckiego. Ponadto skarżący dodał, iż popełnione przez niego przestępstwo nie było skierowane przeciwko życiu, zdrowiu czy też mieniu, co nie jest bez znaczenia dla oceny stanu faktycznego w niniejszej sprawie. W konsekwencji skarżący przyjął, iż brak jest podstaw do cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej w oparciu o przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał w dniu [...] września 2006 r. decyzję nr [...], na mocy której – powołując się na art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji - cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził m.in., iż powodem zaliczenia strony do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy, jest prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w K., VI Wydział Grodzki z dnia [...] grudnia 2005 r., sygn. akt [...], z którego wynika, iż skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Komendant Wojewódzki Policji wskazał, iż wprawdzie kategoria przestępstw popełnionych przez stronę została przez ustawodawcę umiejscowiona w rozdziale przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, jednakże nie oznacza to, że swoim zachowaniem strona stworzyła wyłącznie zagrożenie dla tego dobra. Organ stwierdził, że osoby prowadzące pojazdy mechaniczne pod wpływem alkoholu przede wszystkim zagrażają życiu i zdrowiu innych osób, a także własnemu. Komendant Wojewódzki Policji podniósł, iż w ten sposób skarżący okazał szczególnie rażące lekceważenie podstawowego porządku prawnego. Według organu I instancji stanowiska tego nie zmienia fakt, iż skarżący cieszy się pozytywną opinią w macierzystym kole łowieckim. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, iż prawo do posiadania broni jest dobrem reglamentowanym przepisami ustawy o broni i amunicji, a więc winna je posiadać osoba, która – poza spełnieniem warunków formalnych – ma nieposzlakowaną opinię, co przejawia się przede wszystkim przestrzeganiem porządku prawnego. Według organu fakt skazania za przestępstwo takiej opinii zaprzecza. Organ I instancji wychodząc z założenia, iż prawo do posiadania broni palnej jest uprawnieniem wyjątkowym, stanął na stanowisku, iż w takich przypadkach interes strony polegający na posiadaniu szczególnego uprawnienia, jakim jest pozwolenie na broń, winien ustąpić na rzecz interesu publicznego, przejawiającego się w tym, by osoby skazane za popełnienie przestępstwa, pozwolenia na broń posiadać nie mogły. Pismem z dnia 19 października 2006 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], skarżący zarzucił organowi I instancji: - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż osoba skazana za przestępstwo nie może posiadać pozwolenia na broń myśliwską z uwagi na niespełnienie wymogów formalnych do posiadania broni, oraz - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. – poprzez brak prawidłowego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i uniemożliwienie stronie czynnego udziału w toku postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż sam fakt skazania za popełnienie przestępstwa nie może prowadzić do wniosku, że jest on osobą w stosunku do której organ Policji ma obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, albowiem ustawodawca w przepisach ustawy o broni i amunicji nie nałożył takiego obowiązku. Zdaniem strony skarżącej organ Policji w każdym jednym przypadku popełnienia przestępstwa przez osobę posiadającą pozwolenie na broń myśliwską automatycznie, bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy cofa pozwolenie na posiadanie broni. Takie postępowanie – zdaniem skarżącego – jest sprzeczne z przepisami ustawy o broni i amunicji oraz unormowaniami k.p.a., albowiem w toku postępowania nie prowadzi się właściwie żadnych innych dowodów – poza ustaleniem faktu skazania za przestępstwo – w celu ustalenia, czy zachodzą przesłanki do zastosowania przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Pełnomocnik skarżącego ponownie powołał się na fakt posiadania przez stronę pozytywnej opinii w miejscu zamieszkania, a także podkreślił, iż skarżący przed popełnieniem czynu, za który został skazany – nigdy nie naruszył porządku prawnego. W konsekwencji skarżący uznał, iż nie istnieje żadna obawa, że posiadana przez niego broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] listopada 2006 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ odwoławczy podniósł, iż skarżący świadomie naruszył porządek prawny, co zaprzecza nieskazitelnej postawie, której od posiadaczy broni oczekują organy Policji. Osoby te dysponują bowiem prawem, z którego korzystanie ma ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego ze względu na możliwie skutki użycia broni palnej. Według Komendanta Głównego Policji nie jest więc obojętne dla interesu publicznego, czy osoba prawo to posiadająca, przestrzega ładu prawnego. Organ II instancji wskazał, iż przestrzeganie prawa przez posiadacza pozwolenia na broń palną daje bowiem także gwarancję, iż również w zakresie posiadania i używania broni palnej, nie naruszy on norm prawnych i nie użyje broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Organ odwoławczy podniósł, iż w przedmiotowej sprawie obawa, o której mowa w w/w przepisie ustawy wynika z faktu, iż strona skarżąca dopuściła się czynu prawem zabronionego, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy. Komendant Główny Policji zauważył, iż czyn ten nie został co prawda wymieniony w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jednakże wymieniony w tym przepisie katalog przestępstw nie ma – zdaniem organu – charakteru zamkniętego, a jedynie przykładowy. W tej sytuacji organy Policji oceniając przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń mają prawo brać pod uwagę również innego rodzaju przestępstwa, za których popełnienie posiadacz pozwolenia został prawomocnie skazany lub pod zarzutem popełnienia których strona stoi. Zdaniem Komendanta Głównego Policji dopuszczając się przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. narażał na uszczerbek nie tylko swoje życie lub zdrowie, ale także innych uczestników ruchu. Wykazał się zatem nieodpowiedzialnością, która skutkuje wnioskiem, iż nie daje on gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni, chociaż samo popełnione przez niego przestępstwo związku z bronią nie miało. Organ odwoławczy zauważył dodatkowo, iż przesłanką zaliczenia skarżącego do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy było ustalenie, iż dopuścił się on przestępstwa, które – choć niewątpliwie pośrednio – godzi także w życie lub zdrowie innych osób. To pozwala sformułować wniosek, że strona nie daje rękojmi, iż w stanie nietrzeźwości nie sięgnie po posiadaną broń palną i nie użyje jej w celach, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Zdaniem Komendanta Głównego Policji na stanowisko organu nie może mieć wpływu okoliczność, iż skarżący ma dobrą opinię w miejscu zamieszkania i w kole łowieckim, albowiem nie znosi to popełnienia przez niego przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. oraz wynikających z tego obaw, co do możliwości naruszenia przez niego w przyszłości także innych przepisów prawa, w tym dotyczących broni. Organ zauważył także, iż przywołane przez stronę opnie nie uwzględniają faktu popełnienia przez stronę powyższego przestępstwa. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a., albowiem z akt sprawy wynika bezspornie, że strona została prawidłowo powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń oraz o zakończeniu postępowania, a także pouczona o prawach wynikających z art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a., z których zresztą skorzystała w toku postępowania przed wydaniem decyzji. Zdaniem organu nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 77 k.p.a., albowiem organ I instancji zebrał materiał dowodowy w sposób wyczerpujący, odnosząc się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich podnoszonych przez stronę skarżąca okoliczności. W dniu 27 grudnia 2006 r. K. Z., reprezentowany przez adwokata – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skarżący zarzucił organom obu instancji naruszenie: - przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – poprzez ich błędną wykładnię, oraz - przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 10 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w odwołaniu, skarżący podniósł w uzasadnieniu, iż organy obu instancji w każdym jednym przypadku winny przeprowadzić szczegółowe postępowanie dowodowe w celu ustalenia, czy zachodzą przesłanki do zastosowania przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a nie, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – praktycznie automatycznie cofnąć pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej z uwagi na sam fakt skazania. Za wprost niedopuszczalne i zupełnie dowolne skarżący przyjął ustalenie organu II instancji, że nie daje on rękojmi, iż w stanie nietrzeźwości nie sięgnie po posiadaną broń palną i użyje ją w celach, o których mowa w w/w przepisie. Skarżący stwierdził, iż nigdy po spożyciu alkoholu nie posiadał broni i fakt, że został skazany za występek z art. 178a k.k. nie powoduje, że powyższe stwierdzenie należy uznać za prawdziwe w jakimkolwiek stopniu, w szczególności, jeśli weźmie się pod uwagę dobrą opinię o nim w miejscu zamieszkania, a także w Kole Łowieckim, do którego należy. Zdaniem skarżącego, jeżeli organ prowadzący postępowanie miał jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie, to zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązany był w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy i dopiero wówczas podjąć stosowną decyzję, a wcześniej zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. umożliwić skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Zdaniem skarżącego prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy pozwoliłby na ustalenie, że może on posiadać pozwolenie na broń myśliwską, albowiem ma pozytywną opinię w miejscu swego zamieszkania, nigdy nie był karany za przestępstwo oraz wykroczenie z ustawy o broni i amunicji, zaś sam fakt skazania go za występek z art. 178a § 1 k.k. był jednorazowym epizodem w jego życiu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, wnosząc o jej oddalenie - podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał dodatkowo, iż ustawodawca nie wiązał obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, z popełnieniem przez posiadacza broni przestępstwa z jej użyciem. Z tego względu – zdaniem organu – podniesiona przez pełnomocnika strony okoliczność, że skarżący nie posiadał broni po spożyciu alkoholu oraz, że nie był karany za przestępstwo lub wykroczenie z ustawy o broni i amunicji – nie ma znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Według Komendanta Głównego Policji na prawną ocenę przedmiotowej sprawy nie może mieć także wpływu opinia wystawiona skarżącemu przez Koło Łowieckie "[...]" w U., albowiem okoliczność popełnienia przez stronę umyślnego czynu zabronionego niweczy gwarancję, iż nie będzie on wykorzystywać posiadanej broni palnej w sposób godzący w bezpieczeństwo lub porządek publiczny. Organ podtrzymał również swoje dotychczasowe stanowisko odnośnie zarzutu naruszenia przepisów art. 10 § 1 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga K. Z. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2006 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W ocenie Sądu z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżący K. Z. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K., VI Wydział Grodzki z dnia [...] grudnia 2005 r., sygn. akt [...] został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i skazany za to na karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych, wynoszących po 10 złotych za każdą stawkę, wraz z jednoczesnym orzeczeniem zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B na okres jednego roku. Dyspozycja w/w przepisu kodeksu karnego obejmuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Ustalenia w/w prawomocnego wyroku skazującego Sądu Rejonowego co do faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego były wiążące dla organu administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił pogląd organów Policji obu instancji, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wymienia tylko przykładowo - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem – jak zasadnie przyjmują organy Policji - katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpany). Nie sposób więc podzielić argumentacji skarżącego, że skoro jego zachowanie, wyczerpujące znamiona czynu zabronionego z art. 178a § 1 k.k., nie jest stricte przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu (według systematyki przepisów kodeksu karnego) oraz nie zostało popełnione w związku z użyciem broni, to przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie znajduje do niego zastosowania. Zauważyć bowiem należy, iż przestępstwo objęte przepisem art. 178a § 1 k.k., usytuowane jest wprawdzie w rozdziale XXI kodeksu karnego, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie i zdrowie człowieka. Tego rodzaju zachowanie jak prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Właśnie takie konsekwencje wskazanego wyżej zachowania, jego waga społeczna oraz nagminność legły u podstaw ratio legis zakwalifikowania prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości jako przestępstwa. Z kolei broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. W ocenie Sądu dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi więc uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Trzeba bowiem pamiętać, że pojazd mechaniczny w rękach osoby o zaburzonych, na skutek nietrzeźwości, właściwościach psychomotorycznych może niekiedy okazać się groźniejszym narzędziem przestępczym, niż broń palna, a mimo tego nie powstrzymało to skarżącego od dokonania tej nagannej czynności, jaką jest prowadzenie pojazdu po wypiciu znacznej ilości alkoholu. Niewątpliwie miarą osobistej odpowiedzialności jest to, aby w takim stanie samochodu nie prowadzić. W przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni palnej. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało skutkować - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy - cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ. Obowiązek taki nakłada bowiem na organ cyt. wyż. przepis art. 18 ust. 1 pkt 2, stanowiąc, iż "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń (...)". W okolicznościach niniejszej sprawy podnoszony przez skarżącego dotychczasowy nienaganny tryb życia, oraz dobra opinia w miejscu zamieszkania i kole łowieckim, nie mogły mieć wpływu na decyzje organów Policji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrok, jaki zapadł w sprawie karnej w stosunku do skarżącego K. Z., pozwalał organom Policji na uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Popełnienie przestępstwa z art. 178a § l k.k. było bowiem przesłanką do oceny osoby skarżącego w kontekście okoliczności składających się na bezpieczne posiadanie i korzystanie z broni. Twierdzenie skarżącego, iż jednorazowe zdarzenie prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, niezwiązane z użyciem broni - nie może dyskwalifikować go, jako osoby uprawnionej do dysponowania bronią, jest w świetle całokształtu powyższych wywodów całkowicie nieuzasadnione. W tej sytuacji należy zgodzić się z organami Policji obu instancji, iż w niniejszej sprawie zachodziła obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu posiadanego pozwolenia na broń palną myśliwską. Powyższe stanowisko znajduje uzasadnienie w dotychczasowym, ugruntowanym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyrokach z 2005 r. i 2006 r., wydanych m.in. w sprawach sygn. akt VI SA/Wa 433/05, sygn. akt VI SA/Wa 1766/05, sygn. akt VI SA/Wa 960/06, sygn. akt VI SA/Wa 969/06, VI SA/Wa 1063/06, oraz VI SA/Wa 1927/06 - wyraził jednoznaczny pogląd, iż skazanie za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. stanowi podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń palną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pragnie stanowczo podkreślić, iż prawo posiadania broni palnej nie należy w Polsce do bezwzględnych praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy unormowań międzynarodowych, w tym przepisy wspólnotowe. Należy podkreślić, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Zasadne w ocenie Sądu są jednakże poglądy, według których w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń palną podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię. Mając to na uwadze skład orzekający doszedł jednak do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że zastosowały ową dowolność. Sąd w pełni podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Według Sądu z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż skarżący skazany został prawomocnym wyrokiem karnym za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika zaś, iż uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby (np. nadużywanie alkoholu, dopuszczanie się czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie psychiczne i inne) (tak m.in. /w:/ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, nie publik.) W ocenie Sądu charakter przestępstwa, popełnionego przez skarżącego, z całą pewnością uprawnia do postawienia tezy, iż ma ono wpływ na ocenę przesłanki wskazanej w powołanym przepisie ustawy. Niewątpliwie należy uznać, iż wsiadanie do samochodu w stanie nietrzeźwości i prowadzenie go po drodze publicznej stanowi przejaw rażącej nieodpowiedzialności oraz pogardliwego stosunku nie tylko do obowiązującego prawa, ale przede wszystkim do innych współobywateli – uczestników ruchu drogowego, którzy przez takie naganne zachowanie kierowcy narażeni zostają na utratę życia lub zdrowia. Społeczna szkodliwość takiego czynu jest tym bardziej znaczna i uzasadniająca obawę co do rzeczywistej odpowiedzialności osoby tak postępującej, jeśli weźmie się pod uwagę zarówno istniejącą od kilku lat ogólnonarodową dyskusję dotyczącą "plagi" pijanych kierowców, jak i szeroko zakrojoną kampanię medialną mającą wspomóc organy Państwa w walce z tą bardzo groźną patologią społeczną. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazuje wprawdzie, tak jak to przyjęły organy obu instancji, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny (sformułowanie: "cofa pozwolenie") stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości), niemniej - zdaniem Sądu – mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi (niedookreślonymi) przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu (vide: zwrot "interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego"). Wojewódzki Sąd Administracyjny pragnie jednak zauważyć, iż takie sformułowanie przez ustawodawcę treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 przedmiotowego aktu normatywnego nie oznacza dowolności organów Policji. Przede wszystkim organ nie może naruszać praw podmiotowych stron postępowania wynikających z innych przepisów prawa. Ponadto należy pamiętać, iż każda ustawa, w tym również ustawa o broni i amunicji, i jej przepisy są wydane dla osiągnięcia pewnych celów, a więc organ może stosować przepisy tylko i wyłącznie dla osiągnięcia tych celów. Użycie przez prawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako organ sądowy sprawujący kontrolę legalności decyzji wydanych na podstawie przepisów używających takich określeń, do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Ponadto należy podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli legalności – zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym, jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji. Mając to na uwadze należy stanowczo uznać, iż Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] listopada 2006 r. zaskarżoną decyzję nie naruszył wspomnianych zasad, a wydana przez niego decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jak i pozostaje w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu działanie organów Policji, wbrew zarzutom skargi, było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy. Niewątpliwie organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Należy zgodzić się z oceną wyrażoną przez organy obu instancji i uznać, iż fakt skazania wyrokiem sądu karnego za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji spowodowane stanem nietrzeźwości przez osobę z wieloletnim doświadczeniem w zakresie posiadania pozwolenia na broń palną, świadczy o braku poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego. Zdaniem Sądu z całą pewnością od posiadacza broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Sądu bezspornym jest, iż skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w [...], nie dopuścił się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparli się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, w tym m.in. na dokumentach otrzymanych z Sadu Rejonowego w K., a także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez samego skarżącego, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy zasadnie wskazał również, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa skarżącego do ochrony jego interesów, albowiem z akt sprawy wynika bezspornie, że strona została prawidłowo powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie, oraz o zakończeniu tego postępowania, a także pouczona o prawach wynikających z art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską - prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.