II OSK 1605/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Stahl Zygmunt Zgierski Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej F. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 543/05 w sprawie ze skargi F. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie wznowienia postępowania o przywrócenie stosunków wodnych na gruncie do stanu poprzedniego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 543/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę F. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie wznowienia postępowania o przywrócenie stosunków wodnych na gruncie do stanu poprzedniego. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd podał, iż decyzją z dnia [...], Nr [...] Starosta Powiatowy w S. na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania w sprawie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie do stanu poprzedniego i skutecznego egzekwowania obowiązków nałożonych pozwoleniem wodnoprawnym na A. M. (decyzja Nr [...] z dnia [...]). Po rozpatrzeniu odwołania F. B. z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...]., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie punktu pierwszego oraz uchyliło decyzję i umorzyło postępowanie w zakresie punktu drugiego. Wyrokiem z dnia 2 lipca 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 2408/99 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku uchylił powyższą decyzję wskazując, że skoro decyzja organu I instancji dotyczyła całości żądania F. B. i w części orzekającej nie wskazywała w punktach 1 i 2 o jakie żądanie chodzi, to organ odwoławczy nie mógł ograniczyć się do wydania rozstrzygnięcia odmiennego dla pkt 1 i pkt 2, gdyż nie było takiego rozstrzygnięcia w decyzji organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia [...] nr powołując się na przepis art. 65 k.p.a. oraz zmianę ustawy Prawo wodne przekazało odwołanie F. B. do rozpatrzenia Wojewodzie P.. Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2004 r., sygn. akt II SAB/Gd 9/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił wniesioną przez F. B. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. i zobowiązał Kolegium do rozpatrzenia odwołania skarżącego od decyzji Starosty Powiatu S. z dnia [...] w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż po otrzymaniu wyroku z dnia 1 grudnia 2004 r., sygn. akt II SAB/Gd 9/03 ustalił, iż decyzja Starosty S. z dnia [...] została uchylona decyzją Wojewody P. z dnia [...] i przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] umorzył postępowanie w sprawie skutecznego egzekwowania obowiązków nałożonych pozwoleniem wodnoprawnym na piętrzenie wód cieku G. (decyzja Nr [...] z dnia [...]) i odmówił wznowienia postępowania w sprawie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie działki F. B. do stanu poprzedniego tj. przed piętrzeniem wody cieku G. w m. G. dla potrzeb elektrowni wodnej A. M.. Kolegium wskazało, iż decyzja ta jest ostateczna, gdyż została utrzymana w mocy decyzją Wojewody P. z dnia [...]. Kolegium uznało sprawę odwołania F. B. od decyzji Starosty S. z dnia [...] za bezprzedmiotową uznając, że niedopuszczalne jest merytoryczne orzekanie, bowiem sprawa została już rozstrzygnięta decyzją Wojewody P.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku F. B. zarzucił, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa ze względu na niewykonanie przez organ wyroków z dnia 2 lipca 2002 r. i 1 grudnia 2004r., naruszenie właściwości miejscowej i rzeczowej Kolegium oraz naruszenie art. 35 § kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę za niezasadną. Sąd podkreślił, że podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., w świetle którego postępowanie odwoławcze może zakończyć się decyzją o umorzeniu postępowania odwoławczego, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Przepis ten nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, wobec czego w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości mając na uwadze treść art. 105 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe wówczas, gdy organ ustali, że sprawa została załatwiona ostateczną decyzją innego organu. Sąd stwierdził, iż decyzja Wojewody P. z dnia [...] uwzględniła odwołanie skarżącego, a sprawa została ponownie rozpatrzona przez organy obydwu instancji, zaś decyzją Wojewody P. z dnia [...] utrzymano w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...]. Kolegium nie mogło więc merytorycznie rozpoznać odwołania skarżącego z dnia [...], gdyż faktycznie zostało ono już rozpoznane przez inny organ, a ponadto dotyczy decyzji Starosty S. z dnia [...], która została wyeliminowana z obrotu prawnego. W tej sytuacji Kolegium uprawnione było do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania i umorzenia postępowania odwoławczego, albowiem każda decyzja tego organu załatwiająca sprawę merytorycznie dotknięta byłaby sankcją nieważności - art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Sąd podkreślił, że nie ma przy tym znaczenia, czy ostateczna decyzja Wojewody P. jest prawidłowa, czy też narusza przepisy dotyczące właściwości organów i z tej przyczyny jest nieważna. Dopóki bowiem orzeczenie rozstrzygające daną sprawę w sposób ostateczny funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w sposób oczywisty bezprzedmiotowe, nawet gdy decyzja ostateczna jest wadliwa. Dopiero eliminacja takiego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym otwierałaby możliwość ponownego rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzje Wojewody P. funkcjonujące w obrocie prawnym korzystają z domniemania prawidłowości i mają moc obowiązującą. Odnośnie zarzutów niewykonania przez organ wyroków sądu administracyjnego Sąd stwierdził, iż wyrok z dnia 2 lipca 2002 r. nie ma wpływu na niniejszą sprawę zaś wyrok z dnia 1 grudnia 2004 r. został przez ten organ wykonany wydaniem zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu nie jest uprawniony do wskazywania temu organowi sposobu załatwienia sprawy, a tylko obliguje organ do podjęcia w stosownym terminie rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu zarzut dotyczący niewłaściwości organu nie może odnosić się do zaskarżonej decyzji, gdyż jak wynika z powołanego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. było właściwe do rozpoznania odwołania skarżącego. Sąd zaznaczył, iż przedmiotem kontroli sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], a nie decyzje Wojewody P.. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł F. B., reprezentowany przez radcę prawnego K. S.. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 170 i art. 171 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie wykonało prawomocnych wyroków: Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 2 lipca 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 2408/99 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 grudnia 2004 r., sygn. akt II SAB/Gd 9/03 oraz "przepisów prawa wymienionych w pkt 1 a,b,c skargi Skarżącego z dnia 10 czerwca 2005 r., których zakres został przywołany poprzez ich zacytowanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej". W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne F. B. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz orzeczenie o kosztach o kosztach postępowania, w tym o kosztach zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sąd pierwszej instancji, który nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa ze względu na niewykonanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. powyższych wyroków. Autor skargi kasacyjnej cytując treść skargi z dnia 10 czerwca 2005 r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku podniósł, iż okoliczności powołane przez skarżącego nie zostały uwzględnione przez Sąd pierwszej instancji w niniejszym postępowaniu, "czym naruszono zakres prawa wskazanego na wstępie". Przytoczono treść art. 170 i art. 171 p.p.s.a. W piśmie procesowym, sporządzonym w dniu 28 listopada 2007 roku, pełnomocnik skarżącego radca prawny K. S. dodatkowo podniosła, iż żona skarżącego C. B. została pominięta w postępowaniu administracyjnym jako strona a nadto "uchylone zostały decyzje w postępowaniach administracyjnych". Do pisma załączono kserokopię oświadczenia C. B., odpisu z księgi wieczystej Kw [...], wypisu z rejestru gruntów i wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 października 2006 roku, sygn. akt II SA/Gd 209/05 i II SA/Gd 209/05 oraz z dnia 15 listopada 2006 roku, sygn. akt II SA/Gd 129/06 i sygn. akt II SA/Gd 9/06. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Z brzmienia art. 176 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, że autor skargi ma przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić. Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczyć się do powtórzenia treści przepisu art. 174 p.p.s.a., wymieniającego podstawy kasacji. Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi kasacyjnej przez wskazanie, które przepisy ustawy – oznaczone numerem artykułu (paragraf, ustęp) - zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie. W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej nie wskazano, czy zarzucane Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania przejawia się w postaci błędnej wykładni prawa czy też niewłaściwego zastosowania. Niezależnie jednak od sposobu sformułowania zarzutu skargi kasacyjnej należy stwierdzić, iż zaskarżonemu wyrokowi nie można skutecznie przypisać naruszenia art. 170 i art. 171 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a to z poniższych względów. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W myśl zaś art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Naruszenia powyższych przepisów autor skargi kasacyjnej upatruje w nieuwzględnieniu przez Sąd pierwszej instancji okoliczności, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie wykonało prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 2 lipca 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 2408/99 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 grudnia 2004 r., sygn. akt II SAB/Gd 9/03. Jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 2 lipca 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 2408/99 pozostaje bez wpływu na ocenę legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...]. Skutkiem powyższego wyroku był powrót sprawy do postępowania odwoławczego i konieczność wydania decyzji przez organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania skarżącego z dnia 26 sierpnia 1999 r. od decyzji Starosty Powiatowego w S. z dnia [...]. W wyniku zaś wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 grudnia 2004 r., sygn. akt II SAB/Gd 9/03 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zostało zobowiązane do rozpatrzenia odwołania skarżącego od powyższej decyzji organu I instancji - w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku. Wyjaśnić należy, iż zobowiązanie organu odwoławczego do wydania decyzji – jak w powyższym wyroku - oznacza wyłącznie stwierdzenie bezczynności tegoż organu i konieczność podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Wyrok taki nie oznacza jednak nakazania organowi odwoławczemu wydania decyzji o określonej treści, albowiem orzeczenie Sądu administracyjnego nie może prowadzić do ograniczenia kompetencji organu, wynikających z art. 138 k.p.a. Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 k.p.a. Stosownie do art. 138 § 1 k.p.a. organ II instancji wydaje decyzję, w której: - po pierwsze: utrzymuje zaskarżoną decyzję (pkt 1), albo - po drugie: uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji (pkt 2) albo - po trzecie: umarza postępowanie odwoławcze (pkt 3). Organ odwoławczy może również z mocy art. 138 § 2 k.p.a. wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy zachodzą przesłanki, o jakich mowa w tym przepisie. Jak stanowi art. 104 § 2 k.p.a. decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Wszczęte postępowanie administracyjne musi być zakończone załatwieniem sprawy (art. 104 § 1 k.p.a.). Jeśli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania (art. 105 § 1 k.p.a.). Kodeks postępowania administracyjnego nie określa przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że podstawę umorzenia postępowania odwoławczego stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Przyczyny te mogą powstać na skutek faktów naturalnych bądź zdarzeń prawnych ( por. J. Borkowski [ w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego- Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996, s. 462 - 463 ). A zatem bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa. Oceniając legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie narusza art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Podzielić należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, iż w sytuacji, gdy w obrocie prawnym istnieje decyzja Wojewody P. z dnia [...] - wydana po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Starosty S. z dnia [...]. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uprawnione było do umorzenia postępowania odwoławczego z powodu bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. Powyższą decyzją Wojewoda P., uwzględniając odwołanie skarżącego, uchylił decyzję Starosty S. z dnia [...] i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. To zaś oznacza: po pierwsze, że odwołanie skarżącego zostało już rozpatrzone, po drugie - nie istnieje w obrocie prawnym decyzja administracyjna, od której odwołanie miałoby rozpatrywać Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.. W art. 16 k.p.a. została sformułowana jedna z podstawowych dla procedury administracyjnej zasad – zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Taki przymiot (ostateczność) ma decyzja Wojewody P. z dnia [...]. Tego rodzaju decyzja definitywnie kończy postępowanie i organ administracyjny jest nią związany (art. 110 k.p.a.). Okoliczność, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku kolejnymi wyrokami uchylił decyzje organów obu instancji wydane po podjęciu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzji z dnia [...] po wydaniu zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku, nie wpływa na ocenę tego wyroku w aspekcie zarzutów skargi kasacyjnej. Odnośnie pozostałych zarzutów kasacyjnych tj. naruszenia "przepisów prawa wymienionych w pkt 1 a,b,c skargi skarżącego z dnia 10 czerwca 2005 r." stwierdzić należy, iż pełnomocnik skarżącego ograniczył się wyłącznie do zacytowania fragmentów skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Powyższe fragmenty skargi dotyczą zarzutów postawionych Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w S.. Podkreślić należy, iż z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wprowadzenie pełnej regulacji procedury sądowej - ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) - powoduje, że Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje przepisów k.p.a. A zatem, czyniąc Sądowi pierwszej instancji zarzut naruszenia prawa procesowego, nie można wywodzić go z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2004 roku, sygn. akt GSK 125/04, ONSAiWSA 2004/3/67; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2004 roku, sygn. akt FSK 181/04, ONSAiWSA 2004/2/36; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2005 roku, sygn. akt FSK 2139/04, LEX 173185; B. Gruszczyński [w:] B.Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 456; J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 247). W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej, podnosząc zarzut naruszenia "przepisów prawa wymienionych w pkt 1 a,b,c skargi skarżącego z dnia 10 czerwca 2005 r.", tak w petitum środka odwoławczego jak i w jego uzasadnieniu, nie wskazał żadnego konkretnego przepisu prawa regulującego postępowanie sądowoadministracyjne tj. przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którego naruszenia miałby się dopuścić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku i które to naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Pełnomocnik skarżącego nie wskazał też konkretnego przepisu prawa materialnego, który – zdaniem strony - naruszył Sąd pierwszej instancji rozpoznając niniejszą sprawę i nie uzasadnił w czym wyraża się niewłaściwe zastosowanie bądź błędna wykładnia tego przepisu dokonana przez Sąd pierwszej instancji. W tym stanie rzeczy należy uznać, że powyższa podstawa kasacji nie została należycie przytoczona, a to skutkuje niemożnością rozpatrzenia tego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi, przy takim oznaczeniu podstawy zaskarżenia, nie pozwala na odniesienie się do tak wskazanego zarzutu. W tym miejscu należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. A zatem warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa materialnego lub przepisów postępowania miał doznać naruszenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 roku, sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732 postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6 - 7, poz. 96, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2002 roku, sygn. akt III CKN 760/00, LEX nr 53138). Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.