I GSK 670/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha Sędziowie Kazimierz Brzeziński NSA Andrzej Kuba (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "T." S.A. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Gl 830/07 w sprawie ze skargi "T." S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 830/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę "T." S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu [...] grudnia 2003 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B., na podstawie dokumentu SAD nr [...], objął procedurą dopuszczenia do obrotu zgłoszone przez "T." S.A. w B. w poz. 3 wino gronowe czerwone o nazwie handlowej [...] w ilości 1200 butelek o pojemności 0,75 litra, pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, oraz zgłoszone w poz. 7 dokumentu SAD wino gronowe czerwone o nazwie handlowej [...] w ilości 2400 butelek o pojemności 0,75 litra, pochodzące z Republiki Południowej Afryki. Dla towarów tych zadeklarowano kod PCN 220421800 (pozostałe wino o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu nie przekraczającej 13% objętości) ze stawką celną w wysokości 20%, stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 22% oraz stawkę podatku akcyzowego w wysokości 136 zł/hl. W wyniku czynności kontrolnych, dokonanych w dniach od [...] lutego 2006 r. do [...] marca 2006 r. w siedzibie spółki "T.", ujawniono dokument VI2 nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., z którego wynika, że towar w postaci wina o nazwie handlowej [...] posiada zawartość alkoholu na poziomie 14,04% i rzeczywistą zawartość alkoholu na poziomie 13,81%. Z ujawnionych dokumentów nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. i nr [...] z dnia 20 listopada 2003 r. wynika natomiast, że towar w postaci wina o nazwie handlowej [...] posiada ogólną zawartość alkoholu na poziomie 13,97% i 13,98% i rzeczywistą zawartość alkoholu na poziomie 13,92% i 13,93%. Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. uznał powyższe zgłoszenie celne dokonane w poz. 3 i 7 za nieprawidłowe i określił kwotę wynikającą z długu celnego oraz kwotę podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego. Organ I instancji zaklasyfikował ww. wina ujęte w poz. 3 i 7 do kodu PCN 220421840, obejmującego pozostałe wina w pojemnikach o objętości 2 litry lub mniejszej o rzeczywistej objętościowej mocy alkoholu przekraczającej 13%, ale nie przekraczającej 15% objętości - pozostałe: z pozostałych, ze stawką celną autonomiczną w wysokości 30%. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że skoro podczas kontroli ujawniono nowe dane w rozumieniu art. 83 § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (t.j.: Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.): dokumenty VI2 o numerach [...], [...] i [...] z dnia [...] listopada 2003 r. i [...] grudnia 2003 r., wystawione na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi produktami w sektorze wina (Dz.U.UE L 128/1 z dnia 10 maja 2001 r.), dotyczącego towaru importowanego do Polski, to obowiązkiem organu celnego było podjęcie niezbędnych działań w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego. W konkluzji, odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji przedstawił argumentację wskazującą na to, że wina będące przedmiotem importu do Polski były tymi, których dotyczą dokumenty sporządzone przez właściwe organy krajów eksportu na teren UE - RPA i USA, co oznacza, że importowane na polski obszar celny towary posiadały cechy wskazane w tych dokumentach. Oddalając skargę "T." S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wskazał, że zgłoszenie celne powinno zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien natomiast dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru określoną procedurą celną. Złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów (art. 64 ustawy Kodeks celny). Sąd pierwszej instancji wskazał, że strona skarżąca tak w dniu kontroli, jak również od dnia wprowadzenia importowanego towaru na polski obszar celny, jako odbiorca towaru była w posiadaniu dokumentów VI2 o numerach seryjnych wystawiającego państwa członkowskiego [...], [...], [...], stanowiących wyciągi z dokumentów dla przywozu wina (...) do Wspólnoty Europejskiej. Wyciąg wystawiły [...] listopada 2003 r. i [...] grudnia 2003 r. Niemcy (potwierdzenie przez niemieckie służby celne deklaracji jako prawdziwej), natomiast dokumenty VI1 zostały wydane przez państwa trzecie - RPA i USA dla importera niemieckiego. Sąd stwierdził, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 883/2001 w jednostce redakcyjnej (26) Preambuły stanowi, że przywożonym produktom (...) towarzyszy zaświadczenie oraz raport z analizy wydany przez jednostkę lub służby określone przez państwa trzecie, z których produkt pochodzi. Określone są wymogi, które powinien spełniać raport z analizy. Wskazując na treść jednostki redakcyjnej (6) Preambuły cyt. rozporządzenia, WSA w G. podał, że rozporządzenie nr 883/2001 uwzględnia zmiany w zawartości alkoholu, które wynikają z długich podróży, w tym zwłaszcza w trakcie załadunku i rozładunku danego produktu, dopuszczając dodatkową tolerancję ponad margines błędu określony w metodach analitycznych. W art. 2 rozporządzenia nr 883/2001 dopuszczono ową tolerancję na poziomie 0,4% objętości w stosunku do specyfikacji, do celów określonych w pozwoleniu na przywóz i wywóz, które powinno zawierać zapis o tolerancji 0,4%. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. powyższe oznacza, że niemiecki importer w zezwoleniu na przywóz wina z RPA i USA w rubryce 20 posiadał zapis o wskazanej tolerancji. Wydany przez właściwe władze RPA i USA raport z analizy dotyczącej partii wina przywożonego do Wspólnoty, zgodnie z jednostką redakcyjną (32) Preambuły rozporządzenia nr 883/2001, towarzyszył tej partii do momentu umieszczenia jej pod kontrolą Wspólnoty. Zaświadczenie oraz raport z analizy wina zostały wydane przez jednostkę państwa trzeciego - RPA i USA - według reguł określonych w art. 20 i art. 21 rozporządzenia nr 883/2001 na dokumencie VI1 dla partii produktu przewożonej przez jednego komitenta do jednego odbiorcy, którym był Z.-G. & M. GmbH & Co. Wskazany dokument został następnie poświadczony przez wspólnotowy (niemiecki) urząd celny i sporządzono z niego wyciąg VI2, który zgodnie z art. 25 rozporządzenia nr 883/2001 towarzyszył produktowi podczas przemieszczania na terytorium Wspólnoty. Zdaniem Sądu I instancji, bez znaczenia dla klasyfikacji taryfowej importowanego towaru pozostaje natomiast fakt wskazania przez niemieckiego eksportera na etykietach butelkowanego wina zawartości alkoholu 13%. Do czasu wyeksportowania przedmiotowej partii wina poza obszar Wspólnoty decydujące znaczenie dla klasyfikacji taryfowej tego towaru miały bowiem dane - kody CN zawarte we wniosku niemieckiego importera o pozwolenie na przywóz oraz zaświadczenie i raport z analizy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wskazał ponadto, że ewentualne zmniejszenie zawartości alkoholu w wyniku np. rozcieńczenia wina powinno być znane polskiemu kontrahentowi z rozmów handlowych, co z kolei powodowałoby, że w celu prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru polski importer już w dniu dokonywania zgłoszenia celnego winien był wystąpić o jego weryfikację - ze względu na sprzeczność co do faktycznej zawartości alkoholu w importowanym winie - między innymi poprzez zastosowanie badania towaru przez biegłego, a to po uprzednim wszczęciu administracyjnego postępowania celnego. Przywołując zasadę samoobliczania należności celnych oraz zasady wypełniania Deklaracji wartości celnej zawarte w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. Nr 117, poz. 1250 ze zm.), WSA w G. stwierdził, że na importerze ciąży obowiązek podania w odpowiednich polach informacji i dołączenia dokumentacji, niezbędnych do ustalenia wartości celnej towarów. Organ administracji trafnie uznał więc, że skarżąca była zobowiązana do ujawnienia nie tylko faktur, ale również będących w jej posiadaniu dokumentów VI2. W ocenie Sądu I instancji organ administracji rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo uzasadnił, dlaczego okoliczności i dowody podnoszone przez skarżącą nie dają podstaw do przyjęcia, że wartością celną towaru jest ta, która została wskazana w dokumencie SAD oraz odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez stronę twierdzeń. Powyższe doprowadziło do trafnego - w ocenie WSA - wniosku, że dokumenty VI2 dotyczyły towaru importowanego na polski obszar celny dnia [...] grudnia 2003 r. Odnosząc się do zarzutów niewłaściwego przeprowadzenia postępowania, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzje organów obu instancji zostały oparte na materiale dowodowym, który dał dostateczne podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia. Strona skarżąca nie wskazała dowodów, których nie przeprowadzono, a które były konieczne do wyjaśnienia istotnych dla wyniku sprawy faktów. Skargą kasacyjną spółka "T." S.A. w B. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i orzeczenie zmiany zaskarżonego wyroku w całości przez uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K.. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca spółka zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: a) art. 85 § 1 Kodeksu celnego, polegające na przyjęciu, że należności celne powinny zostać obliczone na podstawie stanu towaru, tj. zawartości alkoholu w oparciu o zawartość alkoholu wykazaną kilka miesięcy przed odprawą celną w dokumentach: - VI1 z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] i [...] stanowiących dowód wysłania wina bazowego przez dostawcę z RPA do Niemiec, - VI1 z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] stanowiącym dowód wysłania wina bazowego przez dostawcę z USA do Niemiec, które to dane producent z Niemiec był zobowiązany przepisać wprost do rubryki pola nr 9 dokumentów VI2 nr [...], nr [...] i nr [...], pomimo że powołany przepis stanowi, iż należności celne wymagane są według stanu towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, a właściwa na dzień odprawy celnej zawartość alkoholu została określona przez producenta bezpośrednio przed wysłaniem wina do Polski; b) art. 24-26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2001 przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że treść dokumentu VI2 może zostać wypełniona niezgodnie z treścią rubryk urzędowego wzoru tego dokumentu; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania: a) art. 187 § 1-3 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uznanie, że organom celnym przysługuje prawo wyboru dowodów stanowiących podstawę obliczenia należności celnych w decyzji i swobodne pominięcie pozostałych dowodów; b) art. 83 § 3 i 2 w zw. z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, gdyż w sprawie brak jest nowych faktów i dowodów stanowiących podstawę do wszczęcia postępowania i zmiany należności celnych, bowiem dane stanowiące podstawę wymiaru należności celnych znane były organom celnym w dniu odprawy celnej, co wynika wprost z uzasadnienia decyzji organów celnych obu instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca spółka wskazała, że zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego oraz w oparciu o dane otrzymane od producenta, który badał wino przed wysyłką do Polski, zgłosiła importowane wino o zawartości alkoholu do 13%, zaliczając je do kodu PCN 220421800. Podstawowym dokumentem do ustalenia zawartości alkoholu w przedmiotowym winie powinien być dokument badania przedmiotowego wina najbliższy czasowo odprawie celnej. Takim dokumentem jest analiza chemiczna dokonana przez producenta. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, z dokumentu VI2 z dnia [...] grudnia 2003 r. wynika jedynie, że do niemieckiego producenta trafiło kilka miesięcy wcześniej wino bazowe o zawartości alkoholu ujawnionej w dokumencie VI1. Oświadczenie producenta w sprawie obniżenia zawartości alkoholu w przedmiotowym winie jest dowodem na zawartość w nim alkoholu, albowiem jest to dokument świadczący o zawartości alkoholu w terminie najbliższym odprawy celnej. Wobec powyższego dane zawarte w dokumentach VI1 i VI2 dotyczące zawartości alkoholu w przedmiotowym winie nie stanowią dowodu zawartości alkoholu w dniu odprawy celnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania w przypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Błędna wykładnia prawa materialnego to nieprawidłowe odczytanie znaczenia normy prawnej wynikającej z określonego przepisu, natomiast niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego to błąd w zakresie subsumpcji, tj. podstawienia normy prawnej wynikającej z danego przepisu do stanu faktycznego ustalonego w sprawie w sposób niewadliwy. Tylko bowiem gdy stan faktyczny w sprawie jest prawidłowo ustalony możliwe będzie stwierdzenie tej formy naruszenia prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2006 r. sygn. akt I FSK 728/05, Lex nr 201529; wykrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r. sygn. akt I FSK 507/05, Lex nr 187513 i wiele innych). Co do podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wskazać należy, że konstruowanie w ramach tej podstawy zarzutów o charakterze procesowym wymaga bezwzględnego nawiązania do uchybienia przepisom ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest wystarczające samo odwoływanie się do naruszenia w sprawie przepisów procesowych regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej (Kodeksu postępowania administracyjnego czy Ordynacji podatkowej). Sąd administracyjny, przeciwko którego orzeczeniu skierowana jest skarga kasacyjna nie stosuje bezpośrednio norm regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Oparcie zatem skargi kasacyjnej na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 nie jest możliwe bez wskazania na naruszenie przepisów postępowania związanych z wypełnieniem swej roli przez sąd administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2004 r. sygn. akt GSK 73/04, Lex nr 108540; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r. sygn. akt II FSK 166/05, Lex nr 194422; wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2006 r. sygn. akt II FSK 61/05, Lex nr 196783; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2006 r. sygn. akt II FSK 104/05, OSP 2007/1/7 z glosą aprobującą A. Kubiak-Kozłowska). Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem strony skarżącej - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt II GSK 63/05, niepubl.). Adresatem zarzutu naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania jest sąd I instancji. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest bowiem orzeczenie sądu, a nie decyzja administracyjna czy inny akt administracyjny Tym samym wymienienie przepisów naruszonych przez organ administracyjny nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych (art. 176 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania (uzupełniania lub uściślania) zarzutów za autora skargi kasacyjnej czy stawiania hipotez w tym zakresie, sanujących zaistniałe braki. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu i kierunków zaskarżenia, gdyż skarga kasacyjna winna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FSK 155/04, Lex nr 129843; z dnia 26 października 2004 r., sygn. akt OSK 773/04, Lex nr 164460; z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt 884/04, Lex nr 286859; z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt FSK 1289/04, Lex nr 147753; z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. akt OSK 1436/04, Lex nr 236857; z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt FSK 383/05, Lex nr 187517). W niniejszej sprawie skarżący nie przytoczył w podstawie skargi kasacyjnej żadnego przepisu ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucając, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Wobec podniesienia zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania objętych punktem 2a skargi kasacyjnej, ocenę zasadności wniesionej skargi kasacyjnej należy rozpocząć od oceny tych zarzutów (por. wyrok SN z dnia 11 maja 2000 r., sygn. akt I CKN 678/88 Lex nr 50839). Skarżący zarzucił naruszenie art. 187 § 1-3 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zarzuty naruszenia przytoczonych przepisów Ordynacji podatkowej zostały skierowane pod adresem organów orzekających w sprawie, podczas gdy zarzuty w tym zakresie powinny dotyczyć zachowania Sądu I instancji (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 191/04, Wspólnota 2004, nr 15). Sformułowana w ten sposób podstawa kasacyjna nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 176 p.p.s.a. Wobec powyższego ten zarzut skargi kasacyjnej należy uznać za niezasadny. Ze względu na nieprawidłowy sposób sformułowania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania, dla oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny będący podstawą wydania zaskarżonego wyroku przez Sąd I instancji (wyrok SN z dnia 9 czerwca 2000 r., sygn. akt IV CKN 647/00, Lex nr 52739). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęty został pogląd, że zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji celnej mieści się w sferze ustaleń faktycznych. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie może badać trafności ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego wyroku, jeżeli skarżący skutecznie nie zarzucił w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., że przy ich dokonaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 30 marca 2004 r. sygn. akt GSK 19/04 Wokanda 2004/9/34). Zarzut naruszenia prawa materialnego, w którejkolwiek postaci naruszenia ze wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., nie może stanowić podstawy do zwalczania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wyroku, bowiem podważanie ustaleń faktycznych może być dokonywane wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Odnosząc powyższe zasady do niniejszej sprawy należy wskazać, że w stanie faktycznym stanowiącym podstawę wyroku Sąd I instancji przyjął, że sprowadzone przez skarżącą wino miało zawartość alkoholu przekraczającą 13%, a tym samym powinno być klasyfikowane według kodu PCN 2204 21 84 0. Skarżąca nieskutecznie kwestionuje prawidłowość zastosowania tego kodu przez organy celne i Sąd I instancji przy pomocy sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, opartych na przepisach art. 85 § 1, 83 § 3 i 2 w związku z art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, gdyż zwalczanie ustaleń faktycznych co do zawartości alkoholu w sprowadzonym winie, stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku, mogło być dokonane wyłącznie w ramach podstawy określonej art. 174 pkt 2 p.p.s.a., która nie została sformułowana w sposób odpowiadający wymaganiom określonym w art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. Uwzględnienia skargi kasacyjnej nie uzasadnia także zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem przepisów art. 24-26 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 883/2001 poprzez błędną wykładnię tych przepisów, ponieważ skarżący zarzucając tę postać naruszenia prawa materialnego nie wskazał na czym konkretnie polegało niewłaściwe odczytanie przez Sąd I instancji każdego z tych przepisów oraz nie wykazał jak te przepisy powinny być rozumiane. Podkreślić również należy, że także zarzut oparty na tej postaci naruszenia prawa materialnego nie może służyć do zwalczania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ----------------------- 10