VI SA/Wa 136/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Marta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2008 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2007 r., wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku p. Z. P. (dalej: strony, skarżącego), odmówiono wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów sportowych. Wniosek o wydanie pozwolenia na broń palną sportową (1 egzemplarza broni bocznego zapłonu oraz 1 egzemplarza broni centralnego zapłonu) strona uzasadniła chęcią podnoszenia swoich wyników sportowych na treningach i zawodach. Dodała, że od 2005 r. jest zawodnikiem klubu strzelectwa sportowego [...], jednocześnie podkreślając, że już w czasie służby wojskowej uczestniczył w zawodach strzeleckich. Do wniosku strona dołączyła szereg dokumentów, a mianowicie orzeczenie lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że może dysponować bronią, kserokopię licencji i patentu strzeleckiego, zaświadczenie Prezesa Okręgowego Związku Strzelectwa Sportowego (OZSS) w (...), z którego wynika, że uprawia sport strzelecki w [...], a także zaświadczenie potwierdzające członkostwo w Klubie Strzeleckim Zarządu Miasta [...] w (...). Przedstawiła również zaświadczenie, z którego wynika, że przynależy do T. w (...), gdzie współorganizuje (...) L. propagując strzelectwo wśród młodzieży szkolnej. Strona dołączyła również do wniosku świadectwo pracy, potwierdzające zatrudnienie na stanowisku żołnierza zawodowego w okresie od [...] września 1973 r. do [...] maja 1996 r. w jednostce wojskowej w (...) oraz zaświadczenie wskazujące na obecne miejsce pracy, tj. Zespół Szkół Zawodowych (...) i wykonywanie tam pracy w charakterze nauczyciela. Strona przedstawiał także komunikaty z udziału w zawodach strzeleckich organizowanych przez OZSS w (...), potwierdzających uzyskiwanie w tych zawodach lokaty. Do wniosku strona dołączyła ponadto dokumentację potwierdzającą posiadane wykształcenie, tj. dyplomy ukończenia Uniwersytetu [...],[...] Akademii [...], Wyższej Szkoły [...], zaświadczenie ukończenia studium podyplomowego Akademii [...] we [...], świadectwo ukończenia studiów podyplomowych Akademii [...] w [...] oraz akt nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. W toku prowadzonego postępowania ustalono ponadto, że strona posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, jak również prawidłowe warunki do przechowywania broni. Jest też osobą niekaraną. W postępowaniu przeprowadzono również dowód z zeznań strony. Do protokołu przesłuchania strona podała, że jej kontakt z bronią rozpoczął się od 1969 r., tj. od chwili wstąpienia do Wyższej Szkoły [...] w (...). Dodała, że od tego czasu, poprzez służbę w wojsku i zatrudnienie na stanowisku nauczyciela przysposobienia obronnego ma kontakt ze strzelectwem. Wskazała, że od 1995 r. bierze udział w strzelaniu sportowym jako nauczyciel oraz przygotowując młodzież do zawodów. Ponadto strona zeznała, że jest członkiem [...] w [...] oraz [...] w (...), gdzie odbywa treningi z broni pneumatycznej. Strona poinformowała, że z uwagi na fakt, iż [...] w [...] nie posiada własnej broni, zarówno do treningów, jak i na zawodach, używa broni użyczonej od innych zawodników, co w konsekwencji powoduje, iż osiąga średnie wyniki. Stronie zapewniono udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania pozwolenia na broń palną sportową. Zgodnie z art. 10 k.p.a. została zawiadomiona o możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Została także poinformowana, iż ma możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Z prawa tego strona skorzystała nie wnosząc uwag. Odnosząc się do wniosku strony, popartego dołączonymi doń dokumentami, organ I instancji stwierdził, iż zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o. broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń sportową, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Cele wydania pozwolenia zostały natomiast sprecyzowane w ust. 3 tegoż artykułu, gdzie w pkt 3 przewidziano wydanie pozwolenia w celach sportowych. Jednocześnie ustawodawca nie ustalił w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nawet przykładowego katalogu okoliczności, które uzasadniają wydanie pozwolenia. Oznacza to, iż kryteria ich oceny pozostawił wyłącznie organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń. Wobec powyższego, w oparciu o art. 10 ust. 1 powołanej ustawy organ Policji dokonał oceny wskazanych przez stronę okoliczności rozważając, czy uzasadniają one wydanie pozwolenia na broń w danym celu. Ocena w tym zakresie zależy wyłącznie od organu Policji, który na podstawie art. 80 k.p.a. korzysta ze swobodnej oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym. W związku z powyższym, posiłkując się orzecznictwem sądów administracyjnych organ uznał, że w praktyce przyjęto, iż pozwolenie na broń palną winno być wydane, gdy powoływane przez wnioskodawcę okoliczności potwierdzają oczywistą konieczność przyznania mu tego prawa. W przypadku broni palnej sportowej utrwalony został pogląd, iż taka niewątpliwa konieczność zachodzi w stosunku do wybitnych zawodników sportów strzeleckich, czy też osób wykazujących ponadprzeciętne zaangażowanie w rywalizacji sportowej. Takie stanowisko reprezentują również sądy administracyjne stwierdzając, że wyłącznie osobiste zamiłowanie, predyspozycje, czy też życzenia osoby ubiegającej się o pozwolenie nie mogą być uznane za wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną (wyrok z dnia 30 sierpnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 913/05). W przedmiotowej sprawie organ I instancji nie ustalił przesłanek mogących stanowić o wydaniu decyzji pozytywnej. Z dokumentacji zebranej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego wynika, że strona jest członkiem [...] w [...] oraz [...] w [...]. Decydując się na wybór [...] była świadoma, że będzie miała ograniczony dostęp do broni. Jednocześnie wskazano, iż strona przynależy do [...] w (...), który dysponuje ok. 100 jednostkami broni palnej sportowej centralnego i bocznego zapłonu. Ponadto strona w 2006 r. i w 2007 r. uzyskała dokumenty uprawniające do uczestnictwa w sporcie strzeleckim (licencja, patent strzelecki). W obecnym stanie prawnym uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga bowiem posiadania kwalifikacji sportowych potwierdzonych stosownym dokumentem wydanym przez właściwy polski związek sportowy (art. 53b ust. 3 ustawy o kulturze fizycznej), a udział w rywalizacji sportowej - licencji właściwego związku sportowego (art. 29 ust. 1 ustawy o sporcie kwalifikowanym). Dokumenty te strona posiada od niedawna. Dlatego też nie sposób zaliczyć jej do grona doświadczonych, długoletnich strzelców sportowych; przeciwnie można uznać go za zawodnika początkującego. Nadto z analizy przedstawionych w sprawie dokumentów wynika, że w 2006 r. i w 2007 r. strona brała udział ośmiokrotnie w zawodach strzeleckich organizowanych wyłącznie przez OZSS w (...). Przedstawione komunikaty potwierdzają starty w konkurencjach z broni centralnego i bocznego zapłonu oraz zajmowanie przez stronę niskich, mieszczących się głównie w ostatnich miejscach, lokat. Zdaniem organu I instancji, osiągane wyniki we współzawodnictwie sportowym są odzwierciedleniem umiejętności, zaangażowania i doświadczenia strzelca. W chwili obecnej konieczne jest nabywanie i doskonalenie przez stronę umiejętności strzeleckich na dotychczasowych zasadach. Brak własnej broni nie ogranicza możliwości treningów ani też udziału w zawodach strzeleckich. Faktem jest, iż strona przynależy do klubu, który nie dysponuje bronią. Jednakże zainteresowany jako członek klubu, opłacający składki członkowskie, winien - wykorzystując statutowo-organizacyjne możliwości - wpływać na politykę klubu, również w kwestii wyposażenia w broń. Ponadto inny klub strzelecki, do którego strona przynależy, wyposażony jest w ponad 100 jednostek broni sportowej. Wskazano przy tym, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wielokrotnie podnosił, iż kluby czy towarzystwa strzeleckie istnieją nie po to, aby ich członkowie mogli, niejako w sposób automatyczny, uzyskiwać pozwolenia na broń palną sportową i to na tych podmiotach, a nie na organach Policji ciąży statutowy obowiązek stwarzania i zapewniania swym członkom odpowiednich warunków uprawiania sportów strzeleckich. W oparciu o zgromadzone materiały przyjęto, iż strona miała okazję osobiście zapoznać się ze strzelectwem w ramach odbywanej służby wojskowej i nauki w szkole oficerskiej, a aktualnie również w związku z zatrudnieniem na stanowisku nauczyciela przedmiotu "przysposobienie obronne" oraz jako współorganizator D. Okoliczności te potwierdzają niewątpliwie związek strony z bronią palną oraz sportem strzeleckim. Z powyższego wynika ponadto, że działalność ta wzbudziła u strony psychologiczną potrzebę samorealizacji poprzez osobisty udział w strzelectwie sportowym. Nie uzasadnia to jednak wydania pozwolenia na broń palną. Ta teza ma potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, np. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2520/05, gdzie w uzasadnieniu stwierdzono, m.in., że "wyłącznie osobiste zamiłowanie, predyspozycje, czy też życzenia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń nie mogą być uznane za wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną". Odwołanie od powyższej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] złożyła strona wnosząc o wydanie decyzji pozytywnej w rozpatrywanej sprawie. W uzasadnieniu strona zarzuciła, że organ Policji w sposób niewyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a nadto w sposób błędny, dowolny i nielogiczny dokonał jego oceny. Tym samym naruszył art. 77 i 80 k.p.a. W ocenie strony stwierdzenie, iż nie należy ona do grona długoletnich strzelców, nie ma potwierdzenia w materiale dowodowym. Jest to ewidentna nieprawda. Strona interesuje się strzelectwem od szeregu lat, a jej kontakt z bronią rozpoczął się w 1969 r., tj. z chwilą wstąpienia do Wyższej Szkoły [...] w (...). Od tego czasu, poprzez służbę w wojsku, startowanie w zawodach strzeleckich i zatrudnienie na stanowisku nauczyciela przysposobienia obronnego strona ma kontakt ze strzelectwem. Od 1995 r. bierze udział w strzelaniu sportowym jako nauczyciel oraz przygotowując młodzież do zawodów oraz uczestniczy w strzelaniu w ramach D. Od trzech lat strona należy do [...] w [...]. Jest również członkiem w [...] w (...). Zainteresowanie strony strzelectwem ma więc charakter wieloletni i trwały. Nie jest to chwilowy kaprys, ale długotrwałe, nieprzemijające hobby, będące konsekwencją dotychczasowej nauki i służby wojskowej, a ostatnio pracy w charakterze nauczyciela przysposobienia obronnego. Uzyskanie w tej sytuacji pozwolenia na broń jest w sensie obiektywnym słusznym interesem strony i zasługuje na poparcie. Całkowicie dowolną oceną organu I instancji jest stwierdzenie, że strona osiąga niskie, mieszczące się głównie w ostatnich miejscach lokaty i nie wyróżniające spośród innych osób wyniki strzeleckie. Błędem organu jest też stwierdzenie, że w latach 2006 - 2007 strona brała udział tylko w ośmiu zawodach strzeleckich. Owszem, imprez strzeleckich było osiem. Ale podczas każdej z nich odbyło się więcej konkurencji strzeleckich, w których strona startowała. Tym samym ilość startów strony należy oceniać jako trzynaście, a nie tylko osiem. Interpretacja wyników startów strony jako "mieszczących się głównie w ostatnich miejscach" jest całkowicie dowolna i krzywdząca. Strona startowała bowiem z bardzo dobrymi zawodnikami, strzelającymi z własnej broni, i dlatego jej lokaty oscylowały w drugiej części listy startowej. Strona wskazała przy tym, że ocena jej wyników w zawodach, odpowiadających normom na złote i srebrne odznaki strzeleckie, jako niskich, jest oceną całkowicie dowolną, która nie ma poparcia w rzeczywistości. Organ I instancji nie wyjaśnił też jakie wyniki uważa za "dobre" do spełnienia wymogów organu I instancji. Strona zwróciła też trzeba uwagę na fakt, iż na zawodach każdorazowo korzysta z broni użyczanej jej przez innych zawodników broni, co nie pozwala mi na wcześniejsze zapoznanie się z jej charakterystykami, a zatem w sposób istotny ogranicza uzyskiwane przez nią wyniki. W ocenie strony organ I instancji całkowicie też zignorował wzmiankę o uzyskiwaniu przez nią dobrych wyników w sporcie strzeleckim, zawartą w piśmie potwierdzającym czynne uprawianie strzelectwa w ramach PZSS, wydaną i podpisaną przez Prezesa OZSS w [...], a więc osobę jak najbardziej kompetentną. Dokonując tych działań organ I instancji naruszył także zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa przez to, że błędnie i nieobiektywnie zinterpretował przedstawione przez stronę wyniki z zawodów. Organ I instancji nie wskazał też jakie wyniki byłyby wystarczające do otrzymania pozwolenia na broń palną sportową. Strona zwróciła również uwagę na błędy popełnione przez organ I instancji, dotyczące ilości startujących w zawodach zawodników; w jej ocenie miało to wpływ na relację zajętego przez nią miejsca do ogólnej liczby startujących. Dowodzi to też nierzetelności zbierania materiału dowodowego. Również jako gołosłowne strona oceniła zawarte w decyzji stwierdzenie, iż "brak własnej broni nie ogranicza możliwości treningów ani też udziału w zawodach strzeleckich". Na ten temat organ Policji nie przedstawił żadnego dowodu. Tymczasem każdy uprawiający strzelectwo wie, że na wynik prócz umiejętności i doświadczenia strzelca składa się również jakość broni, a także jej znajomość przez strzelającego. Organ I instancji pominął też przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy słuszny interes strony jakim jest możliwość rozwijania jej hobby w sposób nieskomplikowany i nie utrudniający jej codziennego życia, związany z koniecznością korzystania z cudzej broni. Chybionym jest również stwierdzenie, że nie może być argumentem przemawiającym za wydaniem pozwolenia na broń fakt, iż kluby strzeleckie, których strona jest członkiem nie posiadają własnej broni. Jest to niewątpliwie słuszne w stosunku do początkujących strzelców. Nie jest to natomiast przekonywujące wobec osoby o trzydziestoośmioletnim stażu strzeleckim, która chce podnieść swe wyniki na wyższy poziom. Organ Policji nie badał czy w przypadku strony klub mógłby zapewnić jej broń do systematycznych treningów. [...] rzeczywiście posiada broń do celów sportowych. Gdyby jednak organ I instancji wykazał się rzetelnym podejściem do zbierania dowodów i przeanalizowania ich, zauważyłby zapewne, iż sprzęt ten odstaje od współczesnych oczekiwań strzelców. Strona ponadto podniosła, że ustawa o broni i amunicji nie zawiera żadnego przepisu, z którego wynikałoby, iż należy preferować w sporcie strzeleckim korzystanie z broni klubowej, bądź wymagać od osób ubiegających się o pozwolenie na broń przynależności do takich klubów. Ustawa na równi stawia pozwolenia na broń dla osób fizycznych z pozwoleniami na broń (świadectwami broni) dla innych podmiotów. W tym ostatnim przypadku ustawa stawia nawet wyższe - niż wobec osób fizycznych - wymagania odnośnie przechowywania broni i korzystania z niej przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami. W kwestii przynależności do klubów strzeleckich strona zwróciła też uwagę na konstytucyjną zasadę wolności stowarzyszania się. Tym samym odwoływanie się organu Policji do konieczności korzystania z broni klubowej jest przesłanką doraźnie stworzoną przeze ten organ, której byt nie jest oparty na przepisach prawa. Wątpliwe jest także powoływanie się na decyzje sądów administracyjnych, które zapadły w innych sprawach niż omawiana, wobec innych osób, spełniających inne warunki. W Polsce prawo nie działa na zasadzie precedensu, zatem powoływanie się organu I instancji na decyzje sądów administracyjnych jest bezpodstawne. Odwołanie się przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji – przy ocenie przesłanek wydania pozwolenia na broń sportowa - do poglądu orzecznictwa sądów administracyjnych, że "w przypadku broni palnej sportowej utrwalony został pogląd, iż taka niewątpliwa konieczność zachodzi w stosunku do wybitnych zawodników sportów strzeleckich czy też osób wykazujących ponadprzeciętne zaangażowanie w rywalizacji sportowej" strona uznała za niezrozumiałe (przynajmniej w stosunku do strony). Reasumując strona uznała, że dowolna ocena zebranego materiału dowodowego i nielogiczna argumentacja negatywnej decyzji jest związana również z niewłaściwą wykładnią art. 10 ust. 1 i 3 pkt. 3 ustawy o broni i amunicji? Decyzją Komendanta Głównego policji z dnia [...] listopada 2007 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 art. 268 a k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanego od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], odmawiającej wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Komendant Główny Policji nie dopatrzył się uchybień formalnych w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, w tym także naruszenia zasad rzetelności oceny przedstawionych przez stronę dowodów. Organ podkreślił przede wszystkim, iż prawo do posiadania broni palnej nie jest prawem powszechnym, a dostęp do niego z woli ustawodawcy podlega administracyjnej reglamentacji, ponieważ można je posiadać za zgodą właściwego organu, wyrażoną w decyzji administracyjnej, W myśl art. 10 ust 1 ustawy pozwolenie należy wydać, gdy okoliczności przedstawione przez osobę o nie się ubiegającą, takie rozstrzygnięcie uzasadniają, co oznacza, że ciężar udowodnienia, iż pozwolenie na broń powinno być wydane, spoczywa na wnioskodawcy, przy czym ocenę dowodów ustawodawca pozostawił organom określonym w ustawie. Nie zwalnia to tych organów z obowiązków określonych w przepisach prawa procesowego, m.in. w art. 8 k.p.a. (zasada pogłębiania zaufania obywateli w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym), art. 77 § 1 i 80 k.p.a. (zasada zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz jego rzetelnego rozpatrzenia w celu ustalenia czy istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały udowodnione). Jak wynika z akt sprawy, skarżący przedłożył obszerny materiał dowodowy na poparcie wniosku o wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie dwóch jednostek broni palnej pistoletu centralnego i pistoletu bocznego zapłonu. Ustawa o broni i amunicji nie określa jednak wprost kryteriów, jakimi organy Policji powinny się kierować przy wydawaniu pozwolenia. Decyzja wydana na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji jest decyzją związaną, ale warunki uwzględnienia żądania strony leżą w sferze celowości i zasadności działania organów Policji (wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt III S.A. 1863/01, LEX nr 121778). Osoba ubiegająca się o broń jest zatem zobowiązana w toku postępowania administracyjnego przekonać organy Policji, że zachodzi względem niej uzasadniona okoliczność, a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się własną bronią. Powyższe nie ma więc związku tylko z formalną oceną, czy osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń palną do celów sportowych posiada kwalifikacje sportowe. Kwalifikacje takie strona potwierdziła właściwymi dokumentami, tj. patentem strzeleckim i licencją sportową, jednocześnie sam fakt ich posiadania nie stanowi okoliczności przesądzającej o wydaniu pozwolenia na broń. Organy Policji mają bowiem prawo i obowiązek ustalić, czy osoba ubiegająca się o pozwolenie poprzez powoływanie określonych okoliczności wykazała niewątpliwą konieczność posiadania indywidualnej broni palnej do celów sportowych. Ponieważ - jak wcześniej wskazano - ustawodawca w art. 10 ust. 1 ustawy nie podał nawet przykładowego ich katalogu, zostały one opracowane w drodze praktyki organów Policji, w oparciu o orzecznictwo Naczelnego Sądu i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z licznych wyroków tych sądów w podobnych jak rozpatrywana sprawach wynika jednoznacznie, iż muszą to być okoliczności szczególne, wyróżniające wnioskodawcę na tle innych osób znajdujących się w podobnej sytuacji i takimi osobami są (co niesłusznie stara się kwestionować strona) np. wybitni zawodnicy, osiągający znaczące sukcesy w rywalizacji sportowej czy instruktorzy wyszkolenia strzeleckiego. Organy Policji oceniają zatem zaangażowanie w uprawianie strzelectwa nie na podstawie działalności organizatorskiej czy społecznej w propagowaniu strzelectwa powszechnego, ale na podstawie udziału w zawodach sportowych oraz wyników uzyskiwanych w rywalizacji sportowej; w oparciu o przedstawione przez zainteresowaną osobę komunikaty i rangę tych zawodów. Biorą też pod uwagę czy osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń sportową jest objęta indywidualnym cyklem treningowym z uwagi na osiągane wyniki sportowe i w związku z tym czy jest powołana do reprezentacji co najmniej rangi klubowej. Ze zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie materiału dowodowego wynika, iż strona jest członkiem klubu strzelectwa sportowego [...] od niedawna, dopiero od 2005 r. Jest też członkiem [...], od niespełna roku posiada patent strzelecki oraz licencję sportową, uprawniającą ją do udziału w rywalizacji sportowej. Od niedawna też, bo od 2006 r., bierze udział w zawodach sportowych organizowanych przez OZSS w [...] osiągając - w opinii Prezesa tego stowarzyszenia - dobre rezultaty, na miarę możliwości sprzętowych. Strona na potwierdzenie swojego udziału w rywalizacji sportowej przedstawiła 8 komunikatów z zawodów w konkurencji pistolet sportowy i pistolet centralnego zapłonu, przy czym z 8 imprez sportowych 5 dotyczy zawodów w 2006 r., a trzy w 2007 r. Organ I instancji wbrew temu, co strona podnosi w odwołaniu, stwierdza, że strona w marcu i kwietniu 2007 r. brała udział w jednej konkurencji strzeleckiej pistoletu sportowego (20 strzałów), a więc z broni, o którą się ubiega (pistolet sportowy), w maju 2007 r. w dwóch konkurencjach pistoletu sportowego i pistoletu centralnego zapłonu. Natomiast w 2006 r. dwukrotnie w marcu ([...] i [...]) w czerwcu i listopadzie w dwóch konkurencjach pistoletu sportowego i centralnego zapłonu. Zatem faktycznie jej udział w rywalizacji sportowej sprowadza się do 13 startów w tych konkurencjach. Nie zmienia to jednak faktu, iż zajęła w nich bardzo odległe lokaty. Tak więc argument strony, iż osiągnięte przez nią wyniki są wystarczające dla ubiegania się o złotą i srebrną odznakę strzelecką nie przekonuje o konieczności wydania jej pozwolenia na własną broń sportową. Wyniki te nie wyróżniają bowiem strony na tle innych osób uprawiających sporty strzeleckie. Zaangażowanie w propagowaniu sportów obronnych, udokumentowany udział w działalności społecznej i organizatorskiej wśród młodzieży szkolnej nie mogą świadczyć o ponadprzeciętnym zaangażowaniu zainteresowanego w bezpośredniej rywalizacji sportowej. Poziom wyników sportowych osiąganych przez stronę w postaci uzyskanych punktów w poszczególnych konkurencjach uzasadniają ocenę, iż strzelectwo sportowe uprawia ona de facto rekreacyjnie, co w myśl art. 11 pkt 4 ustawy o broni i amunicji - nie wymaga indywidualnego pozwolenia na broń sportową. Przepis ten stanowi bowiem, że pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku używania broni w celach sportowych, szkoleniowych lub rekreacyjnych na strzelnicy działającej na podstawie zezwolenia właściwego organu. Okoliczność, że kluby sportowe, których strona jest członkiem, nie posiadają broni niezbędnej do uprawiania sportów strzeleckich, bądź jest ona wyeksploatowana i nienowoczesna (nie spełnia wymagań członków [...]) także nie przemawia za zgodnym i pozytywnym z jej wolą rozstrzygnięciem sprawy. Organy Policji nie miały żadnego wpływu na wybór przez stronę klubu strzeleckiego, a strona decydując się na członkostwo w tych klubach niewątpliwie liczyła się z ograniczeniami wynikającymi z faktu, iż nie posiadają one broni przez nią pożądanej, a tym samym z koniecznością korzystania z broni innych członków klubu czy organizatora zawodów sportowych. Obowiązujące przepisy (co także zasadnie wskazał organ I instancji) umożliwiają wszystkim klubom i organizacjom strzeleckim prawną możliwość dostępu do broni obiektowej i jej zakupu w ilości i w rodzaju, w jakich jest ona potrzebna członkom tych klubów. Stanowisko organów Policji, że uprawianie strzelectwa powinno być realizowane przede wszystkim przy użyciu broni stowarzyszenia lub klubu strzeleckiego (wbrew temu co podważa strona w odwołaniu) jest zasadne, gdyż są one powoływane po to, aby umożliwić swoim członkom uprawianie strzelectwa sportowego i rekreacyjnego. Stanowisko to podzielają też sądy administracyjne. Chybione jest twierdzenie strony, iż organy administracji nie powinny powoływać się na orzeczenia sądów administracyjnych, gdyż obowiązujący system prawa nie opiera się na zasadzie precedensu. Odpowiadając na ten zarzut organ policji przypomniał, że sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięć organów administracji i przestrzegania zasad postępowania administracyjnego w prowadzonych postępowaniach. Jest faktem, iż wyroki tych sądów wiążą organy administracji jedynie w sprawach, których dotyczą, jednakże i w innych sprawach tego samego rodzaju organy te wydają rozstrzygnięcia uwzględniające linię orzeczniczą sądów administracyjnych. Tak właśnie postąpiono w niniejszej sprawie. W przedstawionej sytuacji należało – w ocenie organu - przyznać prymat interesowi społecznemu, którego racje wyrażają się w tym, aby pozwoleń na broń nie było więcej ponad oczywistą konieczność, wynikającą z celu, do którego broń ma być używana. Strona nie przekonała organu odwoławczego, że przedstawione przez nią okoliczności uzasadniają potrzebę posiadania własnej broni palnej sportowej, a jej brak uniemożliwia jej uprawianie sportu strzeleckiego. Przesłanki, o których mowa w art. 10 ust 1 ustawy o broni i amunicji, nie zostały więc w niniejszej sprawie spełnione, a zawarte w odwołaniu argumenty nie dają podstaw do innego, niż to uczynił organ I instancji, rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowany wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wobec naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania oraz prawa materialnego poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 77 § l, art. 80, art. 107 i art. 138 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 3 pkt. 3 i art. 17 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w zw. z art. 58 Konstytucji RP, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie skarżącego uznanie przez organ zarówno I, jak i II instancji, iż brak określenia przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji przykładowego katalogu okoliczności wykazujących niewątpliwą konieczność posiadania indywidualnej broni palnej do celów sportowych jest podstawą do pominięcia tych przepisów, a oparcie się wyłącznie na własnych procedurach nie przewidzianych w ustawie ani przepisach dodatkowych, stanowi nadużycie prawa, co prowadzi do naruszenia słusznego interesu strony. Gdyby ustawodawca, jak sugerują oba organy, pozostawił kwestię wydania pozwolenia na posiadanie broni sportowej do swobodnego uznania organu , to zawarłby w ustawie taką delegację. Organ II instancji błędnie przyjął za wyłączną podstawę odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni sportowej wewnętrzne procedury stosowane w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] (ogłoszone na oficjalnej stronie internetowej Policji), a także orzeczenia sądów, które nie mogą stanowić samoistnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, skoro ustawodawca w art. 17 w/cyt. ustawy w sposób taksatywny wskazał okoliczności, w których właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z tych przesłanek. Organ I i II instancji w ogóle pominął tę podstawę prawną, a jedynie powołał się na orzecznictwo i własne procedury. Uzurpowane przez organ prawo do wydawania decyzji na podstawie dokonywania oceny co do osiąganych wyników sportowych, a tym samym przyjęcie nie wymaganego przez ustawę kryterium osiągnięć sportowych "tylko wybitnych", legło u podstaw wydanej decyzji o odmowie uzyskania pozwolenia na broń sportową. Zarówno ustawa o broni i amunicji, jak i ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym, czy ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej, nie przewidują aby starający się o pozwolenie miał spełniać warunek "wybitnych" osiągnięć sportowych w sporcie kwalifikowanym. Zdaniem skarżącego, organy obu instancji naruszyły również zasadę wyrażoną w art.77 k.p.a., a w szczególności poprzez niedopełnienie w toku postępowania obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wskazany w uzasadnieniu kolejny argument dotyczący wyboru przez skarżącego klubu strzeleckiego, przemawiający - zdaniem organu II instancji - o zasadności dokonanej odmowy wydania zezwolenia na posiadanie broni sportowej, świadczy o tym, iż organ zarówno I jak i II instancji nie wykonały nałożonego art. 77 k.p.a. obowiązku zebrania i rozpatrzenia wszelkich dowodów w sprawie. Narzucanie przez organ zainteresowanemu dokonywania wyboru klubu posiadającego broń nadającą się do celów sportowych jest naruszeniem prawa do swobodnego wyboru przynależności do organizacji sportowej i stanowi niewątpliwie naruszenie zasady wolnego wyboru przynależności do stowarzyszeń określonego w art.58 Konstytucji Rzeczypospolitej. Z informacji powszechnie znanych, które winny być znane również organowi I instancji jako właściwemu do wydawania pozwolenia na zakup broni wynika, że trzy kluby sportowe zlokalizowane w promieniu 35 km od miejsca zamieszkania skarżącego, tj. [...];[...] i [...], zajmujące się strzelectwem sportowym w województwie [...], nie posiadają własnej broni klubowej, zrzeszają członków posiadających własną broń. Jedynie klub strzelecki znajdujący się w odległości 75 km od miejsca zamieszkania skarżącego w C. posiada podstawowe wyposażenie strzeleckie, ale ze względów na odległość nie spełnia wymagań skarżącego. Nie do przyjęcia jest uznanie organu o dowolności wydania pozwolenia, tj. jak określa to organ "brak zobligowania" do wydania pozwolenia. Jedynym kryterium uzasadniającym odmowę wydania pozwolenia w oparciu o przepisy obowiązującej ustawy są przesłanki wynikające wprost z art. 17 ustawy o broni i amunicji. W świetle powyższego przyjęcie przez organ I, jak i II instancji, za podstawę rozstrzygnięcia opracowanych w drodze praktyki organów Policji pozaprawnych kryteriów (procedur) narusza uprawnienia skarżącego i jest niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymuje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. Uzasadniając swoje stanowisko organ Policji powtórzył przedstawioną w decyzji wykładnię art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji. Stwierdzając po raz wtóry, że w przypadku skarżącego nie występuje ponadprzeciętna potrzeba posiadania indywidualnej broni sportowej i uprawianie przez niego sportu powinno odbywać się na dotychczasowych zasadach, Komendant Główny Policji odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1883/01, stwierdzającego, że "klub strzelecki tworzy się po to, aby umożliwić jego członkom uprawianie strzelectwa sportowego rekreacyjnego bądź wyczynowego, a nie po to, aby określona grupa ludzi uzyskała indywidualne pozwolenia na broń", a także do wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2481/05, w którym uznano, że "uprawianie amatorskiego strzelectwa sportowego w celach rekreacyjnych jest możliwe w ramach działalności klubu i nie wymaga posiadania broni indywidualnej." W kontekście powołanych orzeczeń organ nie zgodził się z zarzutem, iż organy Policji narzucają skarżącemu wybór klubu sportowego, a tym samym naruszają zasadę przewidzianą w art. 58 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Odnoszą się do pozostałych zarzutów skarżącego organ Policji podniósł, że przepisy ustawy bardzo ogólnie określają przesłanki wydawania pozwolenia na broń. Ustawodawca nie stworzył bowiem, nawet przykładowego, katalogu okoliczności uzasadniających takie rozstrzygnięcie sprawy. Z tego względu stało się konieczne, w celu zapewnienia równości obywateli wobec prawa, wypracowanie przez organy Policji jednolitych kryteriów oceny okoliczności uzasadniających wydanie przedmiotowych pozwoleń. Komendant Główny Policji zaznaczył, że organy Policji nie opracowały żadnych wewnętrznych procedur, na podstawie których wydawane są decyzje dotyczące pozwoleń na posiadanie broni palnej. Kryteria te zostały natomiast wypracowane na podstawie orzecznictwa sądów administracyjnych w podobnych jak niniejsza sprawach administracyjnych. W konsekwencji Komendant Główny Policji uznał za bezzasadne zarzuty przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów czy też pominięcia niektórych z nich, a także naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2007 r., którą odmówiono skarżącemu wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Skarżący zarzucił, iż obie decyzje organów Policji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 77 § l, art. 80, art. 107 i art. 138 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 3 pkt. 3 i art. 17 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a także w zw. z art. 58 Konstytucji RP, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując najpierw – zgodnie z zasadami orzekania w sądach administracyjnych – zarzut naruszenia art. 58 Konstytucji RP, tj. wolności zrzeszania się, należy zauważyć, że dotyczy on swobody zakładania zrzeszeń; jej ograniczeniem jest m.in. wymóg sądowej rejestracji zrzeszenia. Wolność zrzeszania się podlega również szczególnym ograniczeniom, bo cele lub działalność zrzeszenie nie mogą być sprzeczne z Konstytucją lub ustawą (art. 58 ust. 2). Szczególne warunki dotyczą też programów zrzeszeń, które nie mogą odwoływać się do określonych ideologii (nazizmu, faszyzmu, komunizmu, dopuszczających nienawiść rasową lub narodowościową, stosowanie przemocy w celu zdobycia władzy itp.), zakazanych w art. 13 Konstytucji RP (tak. L. Garlicki, Polskie prawo Konstytucyjne. Zarys wykładu, Warszawa 2001, wyd. 5, str. 113).W ocenie Sądu wolność zrzeszania się może również ograniczyć nakaz przynależności do określonego stowarzyszenia, nawet hobbystycznego. Nie jest natomiast ograniczeniem tej wolności – mimo takiej oceny przez skarżącego – sugestia organów Policji dotycząca wyboru przez stronę odpowiedniego klubu strzeleckiego. Z sugestią tą nie łączył się żaden nakaz, a już na pewno organy Policji nie wiązały z nią swojego stanowiska co do wydania stronie pozwolenia na bron palną sportową. Zarzut naruszenia przez wspomniane decyzje art. 58 Konstytucji RP jest więc zarzutem chybionym. Życiorys skarżącego świadczy, że jego umiejętności obchodzenia się z bronią palną nie mogą być kwestionowane. Nie oznacza to jednak, że te umiejętności przesądzają niejako automatycznie o przyznaniu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Istotnym problemem w rozpatrywanej sprawie jest fakt, iż wnioskodawca, mający krótki staż klubowy, posiadający również przez krótki czas patent i licencję uprawniające do uprawiania strzelectwa sportowego i nie legitymujący się szczególnymi wynikami sportowymi, wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na posiadanie 2 egzemplarzy broni palnej sportowej. Organy Policji były tym wnioskiem związane i odmówiły wydania stosownego pozwolenia. Rozpatrując kolejno przedstawione zarzuty należy stwierdzić, co następuje. W odniesieniu do zarzutu braku podstawy prawnej odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową w rozpatrywanej sprawie organy Policji trafnie przyjęły, że materialno-prawną podstawę decyzji w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną sportową stanowi przepis art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Przepis ustępu 3 pkt 3 art. 10 cytowanej ustawy stanowi, iż pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. Z brzmienia dyspozycji przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, że organy Policji mają obowiązek wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, że wydanie pozwolenia na broń palną – przy przestrzeganiu zasady, że może to mieć miejsce w sytuacjach szczególnych – jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującej okoliczności faktycznych, które uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. W ocenie Sądu, organy Policji nie mogą kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiały dowodowego (art. 80 k.p.a.), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie (tak też wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1825/06, LEX nr 302567). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. III SA 1515/01, stwierdził, że brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu, nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej. Takie stanowisko zajął też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, LEX nr 201345. Tożsame stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 587/05, LEX nr 198319, w którym stwierdził również, że " Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zwłaszcza ochronie przewidzianej w art. 31 ust. 3 Konstytucji). Posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Decyzja w sprawie pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej, co rodzi obowiązek wykazania przez ubiegającego się o pozwolenie na broń uzasadnionych okoliczności. Sam fakt przynależności do klubu strzeleckiego takiego powodu nie stanowi. Takimi okolicznościami uzasadniającymi posiadanie broni mogłyby być m.in. wybitne osiągnięcia w sporcie strzeleckim lub wykonywanie zawodu instruktora strzelectwa. (...)". Ocena, czy w konkretnym przypadku występują szczególne okoliczności faktyczne należy do organów Policji. Organy te mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie, czy ta ocena nie ma cech dowolności oraz czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego (tak również wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2520/05, LEX nr 220053). Wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, przy czym – zgodnie z powołanym wyżej przez Głównego Komendanta Policji wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego - nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Mając na względzie powyższe, oraz ustawową reglamentację pozwoleń na broń, podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, w orzecznictwie sądowym przyjęto, że wyłącznie osobiste zamiłowanie, predyspozycje, czy też życzenia osoby ubiegającej się o pozwolenie nie mogą być uznane za wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną. W sprawach pozwoleń na broń palną sportową Policja winna się kierować indywidualnymi i rzeczywistymi potrzebami wnioskodawców - członków klubu i stowarzyszeń strzeleckich. Wśród osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można wyróżnić, jak to niejednokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, instruktora strzeleckiego, wybitnego zawodnika sportów strzeleckich (np. wyroki NSA: - z dnia 29 grudnia 2000 r., sygn. III SA 2865/99, LEX nr 47998; - z dnia 6 listopada 2003 r., sygn. III SA 3189/01; z dnia 5 listopada 2002 r., sygn. III SA 454/01). Zdaniem Sądu, z uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji wynika, iż skarżący spełnia w ocenie organów Policji kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną sportową, zaś odmowa jego wydania jest następstwem przede wszystkim uznania, że skarżący nie wykazał w toku postępowania administracyjnego, aby znajdował się w szczególnej sytuacji usprawiedliwiającej wydanie mu indywidualnego pozwolenia na broń sportową. Nie można zatem podzielić stanowiska strony skarżącej, jakoby organy Policji dokonały w rozpatrywanej sprawie merytorycznej oceny kwalifikacji skarżącego i zdyskredytowały umiejętności, których ocena znalazła potwierdzenie w uzyskanym przez stronę zaświadczeniu wydanym przez Okręgowy Związek Strzelectwa Sportowego w [...]. Powyższe stanowisko nie ma oparcia w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby posiadania przez skarżącego własnej broni, a skarżący ma możliwość dalszego uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej. Należy poza tym zauważyć, że członkowie klubu sportowego mają statutowo - organizacyjne możliwości wpływania na decyzje macierzystego klubu tak co do ilości, jak i jakości broni niezbędnej do uprawiania strzelectwa. W ocenie Sądu, organy Policji prawidłowo przyjęły, iż uprawianie strzelectwa powinno być realizowane przede wszystkim przy użyciu broni należącej do stowarzyszenia lub klubu strzeleckiego, gdyż organizacje te tworzy się właśnie po to, aby umożliwić członkom uprawianie strzelectwa sportowego i rekreacyjnego bądź wyczynowego, a nie po to, aby określona grupa ludzi uzyskała indywidualne pozwolenie na broń (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 1998/01, nie publ.). W ocenie Sądu, organy Policji miały prawo przyjąć - kierując się potrzebą ujednolicenia zasad wydawania pozwoleń na broń - że podstawowym kryterium wydania pozwolenia na broń palną sportową winny być wyniki uzyskane w tej dziedzinie sportu, w ramach czynnego udziału strony wnioskującej w zawodach strzeleckich o stosownej randze. Należy zauważyć, iż argumenty o posiadaniu przez skarżącego patentu i licencji uprawniającej do uprawiania strzelectwa, fakt przynależności do klubu strzeleckiego, a także to, że posiadanie własnej broni pozwoliłoby mu na poprawienie wyników sportowych, nie nakładają na Policję obowiązku wydania pozwolenia na broń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 81/01 oraz wyrok z dnia 9 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 1965/01, nie publ.). Zdaniem Sądu, w motywach zaskarżonych decyzji organy Policji dostatecznie wyjaśniły kryteria, jakimi kierowały się przy podjęciu decyzji odmawiającej udzielenia stosownego pozwolenia na broń, a stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Należy zauważyć, iż reglamentacja, oznaczająca w odniesieniu do broni palnej ograniczenie dostępu m.in. do jej posiadania, została wprowadzona ustawą i dotyczy w równym stopniu, na tych samych zasadach wszystkich obywateli, którzy dla otrzymania pozwolenia na broń powinni wykazać się szczególnymi cechami, różnymi zresztą w odniesieniu do różnych rodzajów tej broni. Fakt, że organy Policji odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną sportową nie oznacza, że nie jest on równo traktowany, lecz że nie spełnia warunków uzasadniających wydanie takiego pozwolenia. Ma on natomiast równe prawo do starania się o wydanie pozwolenia na broń i udowodnienia – zgodnie z przepisami ustawy – że powinno mu ono zostać wydane, o ile oczywiście uzasadni potrzebę i okoliczności uzasadniające wydanie takiego pozwolenia. Zarzut naruszenia zasady zaufania obywateli do organów Państwa, tożsamy w istocie z zarzutem naruszenia jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, odnosi się w istocie do sposobu przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie. Wbrew zarzutom skarżącego nie narusza tej zasady wydanie decyzji odmownej – o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Natomiast odnosząc się do sposobu przeprowadzenia postępowania administracyjnego Sąd uznał, że organy Policji zgodnie z prawem przeprowadziły postępowanie dowodowe i prawidłowo ustaliły istnienie wskazanych przez wnioskodawcę okoliczności, a następnie rozważyły ich znaczenie i dokonały oceny, czy uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Na tym etapie, przy ocenie znaczenia powołanych i udowodnionych okoliczności, było miejsce na "uznaniowość" ze strony organu, nie oznaczające jednak dowolności. Organy Policji zasadnie przyjęły, że brak po stronie wnioskodawcy negatywnych przesłanek posiadania broni oraz fakt przynależności do klubu strzeleckiego, posiadanie licencji strzeleckiej uprawniającej do udziału w zawodach, a także patentu strzeleckiego nie są okolicznościami uzasadniającymi w sposób wystarczający posiadanie własnej broni sportowej. Organy Policji prawidłowo też oceniły, że wskazane okoliczności pozwalają wnioskodawcy na czynne uprawianie sportu strzeleckiego w klubie sportowym przy użyciu broni klubowej, ale nie wystarczają do uzyskania prawa do własnej broni. W cytowanym wyżej orzeczeniu z 13 października 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "uzasadniona okoliczność" (z art. 10 ust.1 ustawy o broni i amunicji) zachodzi względem wnioskodawcy wtedy, gdy legitymuje się on taką cechą odróżniającą go od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią. Do takich cech, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie należy korzystanie z prawa do stowarzyszania się w ramach klubu strzeleckiego i uprawianie sportów strzeleckich. Wśród osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można wyróżnić, jak to niejednokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, instruktora strzeleckiego, wybitnego zawodnika sportów strzeleckich (np. wyrok z dnia 29 grudnia 2000 r. sygn. III SA 2865/99, LEX nr 47998, wyrok z dnia 6 listopada 2003 r. sygn. III SA 3189/01, wyrok z 5 listopada 2002 r. sygn. III SA 454/01). W ocenie Sądu, organ nie naruszył prawa przyjmując, iż skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Ze zgromadzonego materiału wynika bowiem, że dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby posiadania przez skarżącego własnej broni i ma on możliwość dalszego uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej. Trafnie też zauważył Komendant Główny Policji, iż skarżący głównie propaguje sport strzelecki, sam zaś uprawia w istocie strzelectwo w sposób rekreacyjny, a więc zgodnie z art. 11 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Należy przypomnieć, że zgodnie z tym przepisem pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku używania broni w celach sportowych, szkoleniowych lub rekreacyjnych na strzelnicy działającej na podstawie zezwolenia właściwego organu. Przypomniał o tym Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1863/01, LEX nr 121778, stwierdzając, iż "Uprawianie amatorskiego strzelectwa sportowego w celach rekreacyjnych jest możliwe w ramach działalności klubu i nie wymaga posiadania broni indywidualnej." W ocenie Sądu nie jest też zasadny pogląd skarżącego, że nie potrzeba żadnych wyjątkowych, wyróżniających okoliczności dla uzyskania pozwolenia na broń sportową, poza okolicznościami wynikającymi z ustawy o kulturze fizycznej i sporcie kwalifikowanym. Wskazane ustawy regulują bowiem kwestie związane z uprawianiem sportu strzeleckiego, nie zaś prawo do dysponowania własną bronią sportową. Prawo do posiadania broni reguluje zaś, jak trafnie podkreślił Komendant Główny Policji, jedynie powołana wyżej ustawa o broni i amunicji i dlatego prawidłowość wydanych decyzji musi być oceniana z punktu widzenia przepisów tej właśnie ustawy, ona zaś nie zwalnia członków klubów strzeleckich, posiadających patent i licencję, z obowiązku wykazania istnienia okoliczności uzasadniających uzyskanie pozwolenia na własną broń sportową. (Podobnie WSA w Warszawie w wyroku z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1801/06, LEX nr 302787, stwierdzając, że " O ile Polski Związek Strzelectwa Sportowego jest upoważniony do wydania zaświadczenia w zakresie potwierdzenia posiadanych przez określoną osobę kwalifikacji sportowych, to stwierdzając spełnienie przez nią warunku występowania okoliczności, o jakich mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, do otrzymania pozwolenia na broń, w celach wymienionych w art. 10 ust. 3 pkt 3, przekracza swoje uprawnienia, albowiem zgodnie z treścią przepisu art. 10 ust. 1 tej ustawy tylko organy Policji uprawnione są do oceny, czy przedstawione przez stronę okoliczności uzasadniają wydanie pozwolenia na broń." Z zaskarżonej decyzji wynika, iż organ poprawnie ocenił, że skarżący spełnia kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną sportową, ale nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie mu takiego pozwolenia. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa procesowego należy wskazać, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Należy też pamiętać, że w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na broń, z samego sformułowania art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji wynika, iż to na stronie (wnioskodawcy) spoczywa ciężar udowodnienia – wykazania okoliczności uzasadniających wniosek ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2002 r., sygn. akt III SA 448/01, nie publ.). To nie organy Policji mają poszukiwać tych okoliczności, tylko wnioskodawca ma je wskazać i udowodnić. Nie jest więc zasadny zarzut sprzecznego z prawem przerzucenia ciężaru prowadzenia postępowania dowodowego na stronę. Prawdziwości stwierdzonych przez organy Policji informacji, dostarczonych zresztą głównie przez stronę, strona nie zakwestionowała. W ocenie Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art.107 § 3 k.p.a. Prawidłowo też przyjął, że podstawowym kryterium wydania pozwolenia na broń palną sportową winny być wyniki uzyskane w tej dziedzinie sportu, w ramach czynnego udziału strony wnioskującej w zawodach strzeleckich o stosownej randze. W tym stanie rzeczy organ nie dopuścił się naruszenia prawa przyjmując, że skarżący nie wykazał, iż istniejące okoliczności uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń indywidualną, ani nie wykazał, że brak własnej broni w tak znacznej ilości uniemożliwi mu realizację zamiłowań strzeleckich oraz uprawianie sportu. Zaskarżona decyzja była zatem w płaszczyźnie procesowej zgodna z prawem. O zarzucie przekroczenia granic swobody administracyjnej mające cechy dowolności przy wydawaniu zaskarżonej decyzji była już wyżej po części mowa. Jak wyżej wskazano, decyzja w przedmiocie wydania pozwolenia na broń nie ma charakteru uznaniowego. Jest to decyzja, która ma charakter decyzji związanej. Jej związanie nie polega jednak na tym, że brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji rodzi po stronie właściwych organów Policji obowiązek wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji). Jeżeli jednak zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Jak wskazały organy orzekające w sprawie, Policja, korzystając z orzecznictwa sądów administracyjnych, wypracowała odpowiednie kryteria, pozwalające stwierdzić wystąpienie okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń – w rozpatrywanym przypadku – palną sportową. Łączą się one z okresem uprawiania sportu strzeleckiego, przynależnością klubową, udziałem w treningach, intensywnością uprawiania tego sportu, udziałem w zawodach odpowiedniej rangi, osiąganymi na tych zawodach wynikami i podobnymi okolicznościami, które przekonują o tym, że dalszy rozwój zawodnika dysponującego wyłącznie bronią klubową jest wyraźnie utrudniony i wymaga przyznania mu uprawnienia do dysponowania odpowiednią bronią indywidualną, wymagająca odrębnego pozwolenia. Tak więc organy Policji nie mogą przy wydawaniu pozwoleń na broń kierować się nieskrępowanym uznaniem administracyjnym, gdyż kryteria w tym zakresie zostały już określone i są w zasadzie bezdyskusyjne. Organy te maja jednak prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), który ma obowiązek przede wszystkim przedstawić strona, przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy Policji wyraźnie i jednoznacznie określiły kryteria postępowania w sprawie i dokonały oceny stanu faktycznego w świetle tych kryteriów, co oznacza, że dokonana ocena nie była dowolna i nie miało tu miejsce przekroczenie granic uznania administracyjnego. Co do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15 i 17 ustawy o broni i amunicji oraz art. 53 b ustawy o kulturze fizycznej, to tym zakresie Sąd podziela opinię organów Policji, iż określone w art. 15 ustawy o broni i amunicji tzw. przesłanki negatywne, wykluczające obligatoryjnie możliwość wydania pozwolenia na broń określonym osobom, nie mają w zasadzie punktów stycznych z sytuacjami wymienionymi w art. 17 ust. 1 ustawy, w których dopuszczalna jest fakultatywna odmowa wydania pozwolenia na broń w przypadku naruszeń mniejszej wagi. Przepisy te regulują całkowicie odrębne stany faktyczne i prawne, a użyte w art. 17 ust. 1 sformułowanie, iż "właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia..." nie dotyczy w żadnym razie bezwzględnego zakazu wydawania pozwolenia na broń osobom określonym w art. 15 ustawy W żadnym zaś przypadku przepisy te nie są przyporządkowane treści art. 53 b ustawy o kulturze fizycznej, który ustala jedynie, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń palną sportową musi posiadać odpowiednie kwalifikacje sportowe. Ich potwierdzeniem jest egzamin przeprowadzany przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego, który też wydaje odpowiedni dokument (zaświadczenie). Z powyższego przepisu nie wynika więc, że Związek ma kompetencje do ustalania i oceniania czy w konkretnym przypadku zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, uzasadniające wydanie pozwolenia na broń. Należy zgodzić się z Komendantem Głównym Policji, iż jedynym aktem prawnym, który reguluje kwestie dotyczące pozwoleń na broń, jest ustawa o broni i amunicji. W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko organu, że w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał, iż brak własnej broni uniemożliwia mu realizację zamiłowań strzeleckich oraz uprawianie sportu. Zdaniem Sądu, działanie organów Policji w rozpatrywanej sprawie było zgodne z prawem materialnym i przepisami postępowania. Organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swe zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela chyba, że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego podjęły decyzje kierując się celami wynikającymi z ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej. Zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Wojewódzki Komendant Policji w [...], nie dopuścili się, w ocenie Sądu, obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparli się na dowodach przedłożonych przez skarżącego oraz materiale zebranym przez Policję, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Zajmując przedstawione wyżej stanowisko Sąd miał świadomość, że w jednym z ostatnich wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną sportową, tj. w wyroku z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt OSK 1082/06, Sąd ten stwierdził, że obowiązujące sformułowanie przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, który stanowi, że właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie, "... wskazuje, iż wykazanie istnienia okoliczności, które z zasady uzasadniają wydanie pozwolenia na broń, przy jednoczesnym braku ustawowych przeciwwskazań (art. 15 ustawy) zobowiązuje organy Policji do wydania pozwolenia na broń. Sam ustawodawca wskazał przy tym w sposób przykładowy w art. 10 ust. 3 ustawy takie okoliczności, które uzasadniają przyznanie pozwolenia na broń. Wśród tych przykładów wymienione jest posiadanie broni w celach sportowych (art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy). (...) Okolicznością uzasadniającą w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji jest uprawianie sportu strzeleckiego, a nie uprawianie takiego sportu przy jednoczesnym uzyskiwaniu ponadprzeciętnych wyników sportowych. Przyjmując, iż tylko uzyskiwanie takich szczególnych wyników w sportach strzeleckich uzasadnia przyznanie pozwolenia na broń, organy Policji i Wojewódzki Sąd Administracyjny wprowadziły dodatkowe pozaustawowe kryterium przyznawania tego prawa. Trafne jest bowiem stwierdzenie, iż prawo do legalnego posiadania broni jest ściśle reglamentowane i tylko wykazanie istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnych okoliczności, odróżniających go od ogółu obywateli, uzasadnia jego przyznanie. Taką szczególną okolicznością w rozpoznawanej sprawie jest jednak fakt uprawiania przez p. (...), w sposób zorganizowany, w ramach Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego i [...] i po uzyskaniu koniecznego patentu strzeleckiego, sportu. Z żadnego przepisu nie wynika przy tym, iż tylko osiąganie wybitnych, ponadprzeciętnych wyników sportowych uzasadnia przyznanie pozwolenia na posiadanie broni. Prawo do broni nie jest bowiem nagrodą za wybitne osiągnięcia sportowe, a przyznanie takiego prawa zawodnikowi może właśnie służyć podniesieniu jego kwalifikacji sportowych. Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z przepisami § 6 pkt 4 i § 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (Dz.U. Nr 141, poz. 1586) patent strzelecki uprawnia do ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń sportową i potwierdza zakres kwalifikacji sportowych jakie spełnia osoba ubiegająca się o wydanie zezwolenia na taką broń na podstawie odrębnych przepisów." Nadto NSA w powołanym wyroku stwierdził, że przyjęcie odwrotnego stanowiska "...prowadziłoby do dowolnego ustalania przez organy Policji kryterium " ponadprzeciętnych wyników sportowych" bowiem nie zostało skonkretyzowane jakie wyniki i w jakiej rangi zawodach uzyskiwane uzasadniają przyznanie pozwolenia na broń. Słuszne jest też stwierdzenie, że skoro przyznanie takiego pozwolenia uzasadnia sam fakt uprawiania łowiectwa (art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy), a nie wybitne osiągnięcia na tym polu, o stwarzanie dodatkowych, pozaustawowych kryteriów przy uprawianiu strzelectwa sportowego jest szczególnie rażące i naruszające zasadę równości obywateli. (...)" Sąd w tym składzie uważa, że art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji określa nie kryteria lecz cele wydania pozwolenia na broń. Określenie to, przez użycie zwrotu " w szczególności", nie ma charakteru zamkniętego, lecz nie powinno być utożsamiane z kryteriami wydania takiego pozwolenia. Te ostatnie zostały zawarte w art. 10 ust. 1 powołanej ustawy, odnoszącej je do okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniające jego wydanie. Poza dyskusją jest charakter decyzji dotyczących pozwolenia na broń – mają one charakter decyzji związanych. Organ Policji wydaje pozwolenie na broń – ale tylko wtedy, gdy okoliczności, na które powołuje się zainteresowany uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. Oznacza to nie tylko przesunięcie dowodu w tych sprawach na zainteresowanego. Z brzmienia dyspozycji przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, że organy Policji mają obowiązek wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, że wydanie pozwolenia na broń palną – przy przestrzeganiu zasady, że może to mieć miejsce w sytuacjach szczególnych – jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującej okoliczności faktycznych, które uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. W ocenie Sądu, organy Policji nie mogą kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiały dowodowego (art. 80 k.p.a.), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie. Przedstawiony pogląd, wyraźnie rozróżniający cele wydania pozwolenia na broń od kryteriów oceny wniosku ubiegającego się o to pozwolenie, pozostawionych uznaniu organów Policji, które wszak nie jest dowolne, jest zgodne nie tylko z wieloletnim orzecznictwem sądów administracyjnych w tych sprawach, lecz również z reglamentacyjnym charakterem samej ustawy o broni i amunicji. Nie widać wyraźnych powodów, by takie stanowisko, wynikające głównie z takiego charakteru ustawy, miało ulec zmianie akurat w przypadku wydawania pozwoleń na broń sportową. Niewłaściwe użycie tego rodzaju broni może być tak samo groźne – szkodliwe dla porządku i bezpieczeństwa publicznego – jak użycie innych rodzajów broni, wydawanej w innych celach. W związku z tym Sąd w tym składzie uważa, że w rozpatrywanej sprawie nie można mówić o pozaustawowych procedurach czy kryteriach wydawania pozwoleń na broń sportową, lecz o swobodnej ocenie przez organy Policji – w granicach art. 80 k.p.a. – przedstawianych przez wnioskodawcę okoliczności mających uzasadnić wydanie stosownego pozwolenia. Kryteria te podlegają kontroli sądów administracyjnych. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że odwołanie się w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (Dz.U. Nr 141, poz. 1586) jest równoznaczne z odwołaniem się do aktu mającym już wyłącznie znaczenia archiwalne. Nie ma to, oczywiście, żadnego istotnego wpływu na tezę cytowanego wyroku. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.