VII SA/Wa 755/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2008 r. sprawy ze skargi A. S.A. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala VII SA/Wa 755/08 UZASADNIENIE Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] maja 2007r. nr [...], działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm./ wniósł sprzeciw do zgłoszenia dokonanego przez [...] S.A. z siedzibą w P. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na ustawieniu urządzenia reklamowego o wymiarach 6,0 x 3,0 m, na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. P. w W. Na wstępie organ podał, iż zgłoszenia dokonano w Urzędzie Dzielnicy B. m. W., a więc niezgodnie z właściwością miejscową. Nadto w uzasadnieniu Prezydent Miasta W. wskazał, że planowana budowa na wskazanym terenie narusza ustalenia obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obejmującego teren "[...]", rejon ulicy M. do osi ulicy P., w Dzielnicy B. m. W., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy W.-B. z dnia [...] czerwca 2002r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002r., poz. [...]. Plan bowiem dopuszcza lokalizację reklam w formie słupów reklamowych do wysokości max 4m i średnicy max 1,5 m; tablic, neonów i ekranów do powierzchni max 8m2, w powiązaniu z elementami małej architektury oraz w formie szyldów w części parterowej budynków. Ponadto ustawienie reklamy przy głównej ulicy Dzielnicy B., wymaga uzyskania opinii Wydziału Estetyki i Przestrzeni Publicznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu m. W. Podsumowując organ wyjaśnił, że powyższe oznacza brak zgody na przystąpienie do robót objętych zgłoszeniem. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] S.A. z siedzibą w P. zarzucając naruszenie: art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez wniesienie sprzeciwu po upływie 30-dniowego terminu; art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną interpretację /niezastosowanie § 33/ miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren "[...]", rejon ulicy M. do osi ulicy P. dla Dzielnicy B. m. W. uchwalonego dnia [...] czerwca 2002r.; - oraz art. 7, 77 i 107 kpa poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2008r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej kpa./, po rozpatrzeniu odwołania - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ drugiej instancji wskazał, iż przedmiotem zgłoszenia dokonanego na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego przez [...] S.A. jest budowa wolnostojącego urządzenia reklamowego o wysokości 7,61 m, trwale związanego z gruntem poprzez betonową podstawę fundamentową o wymiarach 0,45 x 2,40 x 3,40 m, składającego się z konstrukcji nośnej oraz zainstalowanej na niej tablicy reklamowej o powierzchni ekspozycyjnej 6,16 x 3,16 m, zamontowanej na słupie o wysokości 4 m. Organ wyjaśnił, że z opisu technicznego inwestycji wynika, że prace budowlane podejmowane przez inwestora będą polegały na wykonaniu nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu, a nie tylko jego instalację czy remont. Wojewoda [...] powołując się na pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2006r. sygn. akt: II OSK 923/05 i z dnia 25 maja 2007r. sygn. akt: II OSK 1509/06 wskazał, że zwarty układ konstrukcyjny, który tworzą stopa żelbetowa, słup oraz tablica stanowią bowiem służącą jednemu celowi, techniczno - użytkowa całość stabilnie zamocowaną na gruncie; całość odpowiada zatem ogólnym cechom budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Do tego zaś typu budowli nie ma zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, gdyż jako wolnostojąca, trwale z gruntem związana wymaga ona pozwolenia na budowę. Dla trwałego związania z gruntem nie bowiem znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie, posadowienie musi być jedynie na tyle trwałe, żeby opierać się czynnikom mogącym zniszczyć, przesunąć czy przenieść ustawioną na nim konstrukcję, co sprowadza się do zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy. Ponadto organ odwoławczy zgodził się z argumentacją organu I instancji wskazując, że projektowane urządzenie reklamowe narusza ustalenia obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obejmującego teren "[...]", rejon ulicy M. do osi ulicy P., w Dzielnicy B. m. W., tj. § 33 pkt 3 tego planu. Odnosząc się do argumentu odwołania organ drugiej instancji stwierdził, iż od dnia wpłynięcia zgłoszenia do dnia doręczenia decyzji upłynęło 30 dni, jednakże jeżeli zgłoszenie dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, nie jest zgłoszeniem w rozumieniu art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego i nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że przedłożone zgłoszenie w formie kserokopii jest niezgodne z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie dotyczy bowiem konkretnej inwestycji oraz jej lokalizacji, a także rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót. Nie można więc uznać tego pisma za zgłoszenie robót budowlanych. Korespondencja ta stanowi natomiast ofertę reklamową firmy. Na marginesie organ wskazał, iż nieuzasadniony jest argument odwołującego się odnośnie uchybienia terminu do wniesienia sprzeciwu. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 12 grudnia 2006r. sygn. akt: II OSK 79/06, termin do zgłoszenia sprzeciwu będzie zachowany, jeżeli przed jego upływem decyzja ta zostanie nadana w polskiej placówce pocztowej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła [...] S.A. z siedzibą w P. W skardze Spółka zarzuciła organowi naruszenie przepisów art. 30 ust. 5, art. 30 ust. 6 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowane oraz przepisów art. 7, 77 i 107 kpa poprzez akceptację sprzeciwu wniesionego po upływie terminu do jego wniesienia, oraz poprzez uznanie, że w ogóle istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu, a także poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji. Zdaniem strony skarżącej sprzeciw został doręczony po upływie terminu do jego wniesienia, gdyż zgłoszenia inwestor dokonał w dniu 23 kwietnia 2007r., a sprzeciw doręczono inwestorowi w dniu 24 maja 2007r., zaś zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą akt administracyjny wywiera skutki prawne od dnia jego doręczenia bądź ogłoszenia. Zdaniem skarżącej Spółki błędne jest również stanowisko organów obu instancji dotyczące zastosowania przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Orzecznictwo sądów administracyjnych stoi na stanowisku, zgodnie z którym zasadą jest montaż reklam wolnostojących na terenie zabudowanym na podstawie zgłoszenia. W obowiązującym orzecznictwie funkcjonuje pogląd, iż zarówno instalacja tablic reklamowych na obiektach budowlanych, jak i budowa wolnostojących urządzeń reklamowych na gruncie, z wyjątkiem reklam świetlnych, nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Z przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego wynika, że od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnione są nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, czyli całość urządzenia reklamowego, a więc także elementy konstrukcyjne do mocowania samej tablicy. Powołując się więc na orzecznictwo sądów administracyjnych strona skarżąca wskazała, iż nie nadużywała prawa przyjmując, że zgłoszenie może zostać dokonane właśnie na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Nadto skarżąca Spółka podniosła, że organ w ogóle nie wyjaśnił, dlaczego uznał, że zgłoszenie to nie jest zgłoszeniem w rozumieniu art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a mimo to wniósł sprzeciw, od zgłoszenia które według organu nie wywołuje skutków prawnych. Takiemu stanowisku przeczy przepis art. 30 ust. 6 pkt 1, który nakłada na organ obowiązek wniesienia sprzeciwu, gdy zgłoszenie dotyczy zamiaru wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Biorąc pod uwagę powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie są dotknięte wadami prawnymi na tyle istotnymi by mogły być one przyczyną uchylenia tych decyzji. Kontroli Sądu podlegała decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008r., utrzymała ona w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] maja 2008r., którą organ wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia złożonego przez skarżącą spółkę do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na ustawieniu urządzenia reklamowego przy ul. P. w W. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Jak ustalił organ I instancji, lokalizacja przedmiotowej budowli narusza ustalenia § 33 obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obejmującego teren: "[...]", rejon ulicy M. do osi ulicy P., w Gminie W.-B. (obecnie Dzielnicy B. m. W.), zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Gminy W.– B. z dnia [...] czerwca 2002r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002r., poz. [...]. Wyżej wymieniony plan dopuszcza lokalizację reklam w formie: słupów reklamowych do wysokości max 4 m i średnicy max 1,5 m, tablic, neonów i ekranów do powierzchni max 8 m ², w powiązaniu z elementami małej architektury oraz w formie szyldów w części parterowej budynków. Tym samym Sąd uznał, iż wniesienie przez organ sprzeciwu do zamiaru wykonania określonych robót budowlanych, należy uznać za zasadne, bowiem projektowane urządzenie reklamowe znacznie przekracza dopuszczalne wymiary wynikające z ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie Sąd wskazuje na błędną argumentację organu odwoławczego, iż przedmiotowa inwestycja wymaga pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz z wyjątkiem reklam świetlnych podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonanie powyższych robót obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy). Z powyżej zacytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Przepisy Prawa budowlanego w żaden sposób nie łączą tej kwestii z wymogiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu brzmienie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego jednoznacznie wskazuje, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem okoliczności wskazanych w tym przepisie, a więc sytuowania ich na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz z wyjątkiem reklam świetlnych podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, a więc bez względu na ich kwalifikację. Powyższy pogląd został wyrażony i ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2005r., sygn. akt: VII SA/Wa 1311/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2005r., sygn. akt: VII SA/Wa 903/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2005r., sygn. akt: VII SA/Wa 1182/04). Skład orzekający w niniejszej sprawie, nie podziela poglądu wyrażonego w zaskarżonej decyzji, o bezwzględnej konieczności uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych, co jednak pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności z przepisami prawa zaskarżonej decyzji, wobec naruszenia projektowaną inwestycją postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu do zarzutu podniesionego w skardze, dotyczącego przekroczenia przez organ I instancji 30-dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu do zamiaru ustawienia urządzenia reklamowego przez skarżącą spółkę, to w opinii Sądu jest to zarzut chybiony. Wykładnia art. 30 Prawa budowlanego wskazuje, iż zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, a do ich wykonywania można przystąpić, jeśli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. A zatem Prezydentowi m. W., do którego wpłynęło zgłoszenie przysługiwało 30 dni na zgłoszenie sprzeciwu. Oznacza, to że jeżeli organ do końca 30-dniowego terminu nie wniesie sprzeciwu lub nie wyda postanowienia w przedmiocie uzupełnienia braków zgłoszenia, traci z tą chwilą kompetencję do działania w sprawie. Termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem prawa materialnego, jest to termin do załatwienia sprawy, a nie do wydania decyzji. Termin ten jest dla organu aby wniósł sprzeciw, nie jest to termin, ani dla strony, ani dla doręczyciela. Wniesienie sprzeciwu w rozumieniu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego należy rozumieć jako sporządzenie i wysłanie decyzji przez organ, nie można utożsamiać tego terminu z doręczeniem decyzji o wniesieniu sprzeciwu. Od chwili wysłania pisma organ traci wpływ na dalsze losy tego pisma, nie można wymagać od organu aby wniesienie decyzji o sprzeciwie obejmowało zarówno działanie organu jak i działania np. Poczty Polskiej oraz innych stron, które również mogą mieć wpływać na losy pisma. Gdyby przyjąć odmienne stanowisko, że termin upływa z chwilą doręczenia stronie decyzji w której zgłoszono sprzeciw, mogłoby dojść do sytuacji, że organ miałby zaledwie kilka dni do wydania takiej decyzji np. w przypadku doręczenia zastępczego, czy też w przypadku konieczności awizowania przesyłki. Dlatego też dla określenia daty z jaką termin uważa się za zachowany należałoby sięgnąć do zasad określonych w art. 57 § 5 kpa, w myśl którego termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo, a tym w sprawie będzie decyzja wnosząca sprzeciw, zostało np. nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, wysłane w formie dokumentu elektronicznego za poświadczeniem przedłożenia. Nawiązanie do treści art. 57 § 5 kpa przy ocenie, czy organ zachował 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu z jednej strony zobliguje organ do terminowego podejmowania czynności, z drugiej zaś będzie niezależne od strony, która może podejmować starania, aby np. nie odbierać korespondencji, czy też czynić to ze zwłoką, która będzie z kolei skutkowała uchybieniem tegoż terminu przez organ. Jednocześnie taki sposób obliczenia terminu 30-dniowego pozwoli na zachowanie dla organu stosownego czasu dla podjęcia określonej decyzji, a inwestorowi nie przedłuży to ponad dopuszczalną miarę okresu oczekiwania dla ewentualnego wniesienia sprzeciwu przez organ, a tym samym nie wpłynie na przedłużenie procesu inwestycyjnego, co zresztą jest podstawowym celem, dla którego wprowadzono w ogóle możliwość dokonywania zgłoszenia w sytuacjach ustawą przewidzianych (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006r., sygn. akt: II OSK 79/06). W niniejszej sprawie zgłoszenia dokonano w dniu 23 kwietnia 2007r., decyzja z dnia 4 maja 2007r., zgłaszająca sprzeciw nadana została w dniu 7 maja 2007r. (co wynika z datownika placówki nadawczej), a zatem sprzeciw wniesiony został w terminie przewidzianym w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, iż zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. W związku z tym Sąd podziela pogląd organu, iż zgłoszenie musi dotyczyć konkretnej inwestycji oraz lokalizacji, a zatem nie można uznać że kserokopia pisma z dnia 23 kwietnia 2007r., złożonego przez K.W. – pełnomocnika firmy [...] S.A. z siedzibą w P., wbrew jego twierdzeniom można było nie uznać za zgłoszenie robót budowlanych. Korespondencja ta może stanowić jedynie ofertę reklamową skarżącej spółki, poprzez swój abstrakcyjny i nieskonkretyzowany charakter. Jednakże organy jak wynika z akt sprawy, wypowiadając taki pogląd nie zastosowały do przedstawionej kserokopii art. 64 § 2 kpa, składając zaś sprzeciw do dokonanego zgłoszenia uznały w/w pismo za zgłoszenie budowy. W okolicznościach niniejszej sprawy, co zostało wyżej omówione zgłoszenie przez organ sprzeciwu było zasadne w świetle art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną oddalił.