II OSK 1411/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant Daniel Zdzieszyński po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1461/08 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na broń palną sportową 1) oddala skargę kasacyjną 2) zasądza od M. M. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 ( słownie sto osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1461/08 oddalił skargę M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na broń palną sportową. Wyrok wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a k.p.a. i art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] o odmowie wydania M. M. pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych w ilości 7 egzemplarzy broni. W motywach tego rozstrzygnięcia wskazano, iż M. M., pismem z dnia 5 lutego 2008 r. r. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie wniosek o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych w ilości 7 sztuk. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, iż swoją przygodę ze strzelectwem sportowym rozpoczął we wrześniu 2006 r. W maju 2007 r. wziął udział w swoich pierwszych zawodach strzeleckich. Jest członkiem [...]Klubu Strzeleckiego "[...]" w J. W dniu 10 czerwca 2007 r. przeszedł przeszkolenie zorganizowane przez Ligę Obrony Kraju w O. i uzyskał uprawnienia do prowadzenia strzelania z broni pneumatycznej oraz broni palnej sportowej. W dniu [...] września 2007 r. uzyskał patent strzelecki Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego w zakresie strzelań pneumatycznych, kulowych oraz śrutowych. Na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] uzyskał licencję Polskiego Związku Strzelectwa sportowego uprawniającą do udziału we współzawodnictwie sportowym. Niezależnie od strzelań treningowych i rekreacyjnych na strzelnicach w [...] i [...], systematycznie uczestniczy we współzawodnictwie strzeleckim organizowanym przez [...] Związek Strzelectwa Sportowego i klubach strzeleckich regionu: Klubie Strzeleckim [...] w O., [...] Klubie Strzeleckim "[...]" w J. i Klubie Strzeleckim [...] w O. Wskazał, iż łącznie w okresie maj 2007 r. - styczeń 2008 r. uczestniczył w 13 zawodach strzeleckich, które objęły 41 konkurencje strzeleckie w tym 15 strzelania precyzyjne i 26 dynamicznych z których dwa wygrał a 2 razy uzyskiwał 3 miejsca. Dodatkowo raz zajął 5 i dwa razy 6 miejsca. Podczas VI Otwartych Mistrzostw Województwa [...] Strzelców Grupy Powszechnej [...] w dniu 23 września 2007 r. zdobył Złotą Odznaką Strzelecką w strzelaniu z pistoletu sportowego bocznego zapłonu oraz 2 Brązowe Odznaki Strzeleckie w strzelaniu z karabinka sportowego i pistoletu centralnego zapłonu. M. M. zauważył ponadto w swoim wniosku, że uprawianie strzelectwa przez osobę nie posiadającą własnej broni jest wyjątkowo utrudnione, gdyż na każdym treningu czy każdych zawodach strzela z broni nieznanej, a to nie pozwala mu na osiąganie dobrych rezultatów. Wskazał, iż posiadanie własnej broni pozwoliłoby mu na systematyczną pracą nad poprawą osiąganych rezultatów oraz uczestnictwo w zawodach na terenie kraju. Dodatkowo podniósł, iż posiadanie własnej broni jest szczególnie ważne przy konkurencjach dynamicznych, gdyż żaden z klubów nie udostępnia takiej broni podczas zawodów. Wnioskodawca podniósł, iż w związku z: 1) brakiem po jego stronie przesłanek negatywnych, stanowiących przeszkodę w wydaniu mu pozwolenia na broń palną sportową, 2) posiadaniem patentu strzeleckiego, 3) przynależnością do WKS " [...]" J., który nie dysponuje bronią palną na okaziciela, 4) aktywnym uczestnictwem w uprawianiu szczególnej formy strzelectwa sportowego jakim jest strzelectwo dynamiczne, 5) uzyskiwaniem dobrych wyników, 6) wyjątkowymi utrudnieniami w uprawianiu strzelectwa sportowego z powodu braku stałego dostępu do broni palnej, 7) brakiem możliwości wejścia na wyższy poziom w zakresie uzyskiwania wyników we współzawodnictwie w strzelectwie dynamicznym, wobec niemożności prowadzenia systematycznych treningów z powodu braku broni, 8) posiadaniem uprawnień prowadzącego strzelanie, 9) posiadaniem licencji PZSS - chciałby posiadać pozwolenie na broń palną sportową w ilości 7 (siedmiu) sztuk broni do celów sportowych. Do wniosku dołączono: - orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. stwierdzające, iż skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, - orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. stwierdzające, iż skarżący nie należy do osób wymienionych a art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, - decyzję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] o nadaniu patentu strzeleckiego w zakresie strzelań pneumatycznych, kulowych oraz śrutowych, - decyzję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] przyznającą licencję na uprawianie strzelectwa sportowego w dziedzinie strzelań pneumatycznych, kulowych oraz śrutowych, - komunikaty klasyfikacyjne z zawodów w których uczestniczył skarżący w okresie od 20 maja 2007 r. do 9 lutego 2008 r. - zaświadczenie Klubu Strzeleckiego [...] w O. o uczestnictwie skarżącego w zawodach strzeleckich, - zaświadczenie [...] Klubu Strzeleckiego "[...]" w J. potwierdzające członkostwo skarżącego w klubie, - zaświadczenie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego o członkostwie w związku. - zaświadczenia Firmy Szkoleniowej "[...]" w O. oraz [...] Klubu Strzeleckiego "[...]" w Jonkowie o udziale skarżącego w treningach strzeleckich. Podczas przesłuchania przeprowadzonego w dniu 29 lutego 2008 r. M. M. zeznał, iż od września 2006 r. jest członkiem [...] Klubu Strzeleckiego "[...]" w Jonkowie, który nie posiada pozwolenia na broń obiektową. W zawodach strzeleckich bierze udział od maja 2007 r. Od tego też czasu regularnie bierze udział w zawodach klubowych oraz dwa razy brał udział w zawodach szczebla wojewódzkiego. W zawodach szczebla okręgowego oraz ogólnopolskiego do tej pory nie brał udziału. Nie posiada uprawnień instruktora strzelectwa sportowego. Ponadto strona w dniu 29 lutego 2008 r. złożyła kolejne komunikaty klasyfikacyjne z zawodów, w których uczestniczył skarżący. Pismem z dnia 2 marca 2008 r. [...] Klub Strzelecki "[...]" w J. poinformował organ, iż nie ubiega i nie zamierza ubiegać się o pozwolenie na broń obiektową, w związku z czym wszelkie zawody lub treningi prowadzone są przy użyciu broni udostępnionej przez członków klubu posiadających stosowne pozwolenia. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie odmówił skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych w ilości 7 egzemplarzy broni. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ powołał art. 10 ust 1 i 3 pkt 3, art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji oraz art. 268a k.p.a. W uzasadnieniu wskazał, iż argumenty przedstawione przez skarżącego nie wskazują na istnienie szczególnych okoliczności faktycznych, które miałyby skutkować wydaniem mu pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych. Powołując się na orzecznictwo sądowe zaznaczył, że potrzeba posiadania broni sportowej istnieje w stosunku do wybitnych zawodników sportów strzeleckich lub czynnych instruktorów tych sportów. Sam fakt przynależności do klubu strzeleckiego, posiadanie licencji strzeleckiej uprawniającej do udziału w zawodach, a także patentu strzeleckiego nie są okolicznościami uzasadniającymi w sposób wystarczający posiadanie własnej broni sportowej. Organ podniósł, iż ze zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodów wynika, że skarżący od dnia 1 września 2006 r. jest członkiem [...] Klubu Strzeleckiego "[...]" w J., patent strzelecki uzyskał w dniu 21 września 2007 r., a licencją Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego uprawniającą do udziału we współzawodnictwie sportowym w dniu 7 grudnia 2007 r. Skarżący w zawodach uczestniczy od maja 2007 r., czyli dopiero od 10 miesięcy, przy czym w znacznej części są to zawody klubowe, w których osiąga zróżnicowane lokaty, od pierwszych, trzecich, piątych oraz szóstych miejsc po lokaty w drugiej i trzeciej dziesiątce. W zawodach rangi wojewódzkiej (w których strona uczestniczyła dwukrotnie), zajmuje miejsca dopiero w drugiej i trzeciej dziesiątce lub dalsze (w VI Otwartych Mistrzostwach Województwa [...] strzelców grupy powszechnej z dnia 83 września, zajął odpowiednio w konkurencji: 1) pistolet sportowy bocznego zapłonu - 33 miejsce na 37 startujących, 2) pistolet centralnego zapłonu - 30 miejsce na 35 startujących, 3) karabin sportowy bocznego zapłonu - 40 miejsce na 43 startujących. W XIV Pucharze [...] strzelców grupy powszechnej w dniu 13 października 2007 r., zajął odpowiednio w konkurencji: 1) pistolet sportowy bocznego zapłonu - 14 miejsce na 24 startujących, 2) pistolet centralnego zapłonu - 21 miejsce na 30 startujących, 3) karabin sportowy bocznego zapłonu - 9 miejsce na 26 startujących. W zawodach wyższej rangi (okręgowych, ogólnopolskich) skarżący nie uczestniczył. W związku z powyższym, biorąc pod uwagą fakt krótkotrwałego związania skarżącego ze sportem o charakterze strzeleckim oraz brak szczególnych ponadprzeciętnych sukcesów sportowych w zawodach o stosownej randze, które świadczą, że jest on zawodnikiem początkującym i dopiero doskonali swoje umiejętności, organ uznał, iż wydanie skarżącemu pozwolenia na broń stałoby w rażącej sprzeczności z reglamentowanym charakterem ustawy o broni i amunicji. Wskazał, iż uprawianie strzelectwa powinno być realizowane przede wszystkim przy użyciu broni należącej do stowarzyszenia lub klubu strzeleckiego. Przepisy ustawy o broni i amunicji zawierają regulacje pozwalające klubom i stowarzyszeniom sportowym ubiegać się o pozwolenie na broń palną sportową, a tym samym dają możliwość realizacji ich statutowych celów, a w szczególności umożliwiają zaopatrzenie się w taką ilość i rodzaj broni, jaka potrzebna jest do zaspokojenia potrzeb ich członków. Sam fakt nie wywiązania się klubu macierzystego z tego zadania nie może oznaczać dla organu Policji obowiązku wydania wnioskodawcy indywidualnego pozwolenia na broń palną sportową. Ponadto skarżący ma możliwość przynależności do strzeleckiego klubu sportowego, który posiada broń obiektową zgodną z jego zainteresowaniami M. M. złożył od tej decyzji odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez dowolność w wyborze i ocenie materiału dowodowego oraz niedopatrzenie się uzasadnionych okoliczności stanowiących pozytywną przesłankę wydania pozwolenia na broń, - naruszenie przepisów prawa procesowego polegające na nieuwzględnieniu przedłożonych dowodów świadczących w szczególności o intensywności uprawiania strzelectwa sportowego oraz nieuwzględnieniu w całości dowodów dotyczących osiąganych wyników w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., - naruszenie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez złamanie zasady równego traktowania obywateli wobec prawa oraz zasady wolności zrzeszania się, w szczególności art. 12, art. 31 pkt 2, art. 32 pkt 1 i art. 58 pkt 1 Konstytucji. Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ powtórzył argumentację zawartą w decyzji I instancji. Stwierdził, że okoliczności przedstawione przez odwołującego się we wniosku o wydanie pozwolenia na broń nie przekonały organu o konieczności wyposażenia skarżącego w prawo do prywatnej broni palnej sportowej. Strona uprawia strzelectwo sportowe niespełna półtora roku, a w zawodach strzeleckich uczestniczy od około roku, jest więc osobą początkującą w tej dyscyplinie sportu. Bierze przede wszystkim udział w zawodach rangi klubowej i co najwyżej międzyklubowych. Osiągane wyniki także nie świadczą o jej wybitnych osiągnięciach, z przedstawionych przez nią komunikatów z zawodów wynika bowiem, że w zawodach o Puchar [...] oraz zawodach wojewódzkich zajął miejsce od pierwszej do czwartej dziesiątki. W zawodach klubowych natomiast zajmuje z reguły miejsca w drugiej i trzeciej dziesiątce; lokaty od 1 do 5 uzyskał w zawodach, gdzie liczba zawodników nie przekroczyła 10 osób. Ponadto zdaniem organu skarżący nie posiada żadnych dodatkowych uprawnień, np. instruktora strzelectwa sportowego czy sędziego strzelectwa sportowego. A właśnie takie dodatkowe uprawnienia, jak również wysokie osiągnięcia, jak niejednokrotnie podkreślały w swoich orzeczeniach sądy administracyjne, kwalifikują daną osobę do posiadania indywidualnej broni strzeleckiej Dodatkowo ustosunkowując się do argumentów zawartych w odwołaniu skarżącego organ wskazał, iż jakkolwiek przepisy prawa nie nakładają na kluby obowiązku uzyskania pozwolenia na broń obiektową (tzw. świadectwa broni), czy też zapewnienia broni ich członkom w inny sposób, to okoliczność, iż dany klub broni obiektowej nie posiada, nie obliguje organów Policji do wydawania jego członkom indywidualnych pozwoleń na broń prywatną do celów sportowych. Członkowie takich klubów, który samodzielnie decydują o swojej przynależności do konkretnego klubu czy stowarzyszenia strzeleckiego, muszą się zatem liczyć z konsekwencjami wyboru klubu nie posiadającego broni własnej przewidując taką sytuację, w której nie uzyskają pozwolenia na własną broń sportową. Skarżący dokonał wyboru klubu sportowego, do niego więc winien wystąpić o udostępnienie mu wymaganej broni. Jeżeli klub takiej broni, jaka jest mu potrzebna, nie posiada bądź jej nie udostępnia, skarżący nie może żądać rozwiązania tego problemu przez organy Policji. Ponadto organ podniósł, iż każda sprawa jest rozpatrywana indywidualnie, tym samym nie ma możliwości rozpatrzenia sprawy na podstawie innego stanu faktycznego i prawnego niż ten, który dotyczy danej osoby. Na powyższą decyzję M. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o dopuszczenie dowodu z przesłuchania skarżącego na okoliczność czynnego uprawiania strzelectwa sportowego, spełnienia wszelkich warunków niezbędnych do uzyskania pozwolenia na broń palną sportową. Skarżący powtórzył w skardze zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. Dodatkowo podniósł, że od dnia 16 czerwca 2008 r. będzie przechodził szkolenie w celu uzyskania uprawnień sędziowskich III klasy, a w najbliższym czasie weźmie udział w kursie na instruktora strzelectwa sportowego organizowanego przez Akademię Wychowania Fizycznego w G. Ustosunkowując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podniósł, że nie jest rzeczą organu administracji dokonywanie oceny, jakie wyniki uzasadniają udzielenie pozwolenia na broń a uzyskanie pozwolenia na broń nie jest nagrodą za wyniki sportowe, albowiem argumentem za przyznaniem pozwolenia na broń jest intensywność zaangażowania się strony w uprawianie strzelectwa. W odniesieniu do argumentu braku uprawnień instruktora i sędziego skarżący podniósł, że ich brak nie jest przesłanką wykluczającą, a według jego wiedzy zdecydowana większość osób posiadających pozwolenie na broń palna sportową nie ma takich uprawnień. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W skierowanym do Sądu piśmie z dnia 1 września 2008 r. skarżący wnosił o zobowiązanie organu I instancji do przedłożenia akt sprawy J. S. Na rozprawie w dniu 3 września 2008 r. Sąd postanowił nie dopuścić dowodu w postaci zobowiązania organu I instancji do przedłożenia akt sprawy J. S. oraz dowodu w postaci przesłuchania skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie i dlatego też na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia zasad określonych w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych jak i art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawą jej wydania był przepis art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) a zarzuty skargi opierają się na mylnej jego interpretacji przez skarżącego. Zgodnie z art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje wnioskodawca, uzasadniają jego wydanie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2003 r. (sygn. III SA 1515/01) stwierdził, że "brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu, nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej". Należy więc mieć na względzie, że sam brak przesłanek negatywnych nie wystarcza do wydania pozwolenia na broń palną, a jego uzyskanie jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującej okoliczności faktycznych, które przekonają organ, że wydanie pozwolenia jest uzasadnione. Organy Policji nie mogą przy wydawaniu pozwoleń na broń kierować się uznaniem administracyjnym, jednak mają prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia wydanie pozwolenia. Rzeczą Sądu jest zbadać, czy ocena ta nie była dowolna, jednak rzeczą organu jest wypracowanie jej kryteriów. Kontrolując prawidłowość oceny okoliczności, które zdaniem skarżącego uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń, Sąd miał na względzie, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. NSA w wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt II OSK 97/05) potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego". Ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji w całości podzielił. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że organ zgodnie z prawem przeprowadził postępowanie dowodowe i prawidłowo ustalił samo istnienie wskazanych przez wnioskodawcę okoliczności, a następnie rozważył ich znaczenie i dokonał oceny, czy uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Należy podzielić pogląd organu, że w sprawie niniejszej skarżący nie wykazał istnienia szczególnych i zarazem obiektywnych potrzeb uzasadniających wydanie mu pozwolenia na broń sportową. Organ zasadnie przyjął, że sam fakt przynależności do klubu strzeleckiego, posiadanie licencji strzeleckiej uprawniającej do udziału w zawodach, a także patentu strzeleckiego, czy też udział w zawodach strzeleckich na szczeblu klubowym oraz dwukrotny udział w zawodach szczebla wojewódzkiego nie są okolicznościami uzasadniającymi w sposób wystarczający posiadanie własnej broni sportowej. W cytowanym wyżej orzeczeniu z 13 października 2005 r. NSA wyjaśnił, że "uzasadniona okoliczność" (z art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji) zachodzi względem wnioskodawcy wtedy, gdy legitymuje się on taką cechą odróżniającą go od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią". Do takich cech, według NSA, nie należy korzystanie z prawa do stowarzyszania się w ramach klubu strzeleckiego i uprawianie sportów strzeleckich. Wśród osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można wyróżnić, jak to niejednokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, instruktora strzeleckiego, wybitnego zawodnika sportów strzeleckich (np. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2000r. sygn. III SA 2865/99 Lex 47998, wyrok NSA z dnia 6 listopada 2003r. sygn. III SA 3189/01, wyrok NSA z 5 listopada 2002r. sygn. III SA 454/01). Skarżący co prawda wskazuje w skardze, iż od dnia 16 czerwca 2008 r. będzie przechodził szkolenie w celu uzyskania uprawnień sędziowskich, a w najbliższym czasie weźmie udział w kursie na instruktora strzelectwa sportowego, jednakże uprawnień tych w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie posiadał. W ocenie Sądu, organ nie naruszył prawa przyjmując, iż skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Ze zgromadzonego materiału wynika bowiem, że dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby posiadania przez skarżącego własnej broni i ma on możliwość dalszego uprawiania strzelectwa. Odnosząc się do argumentów skarżącego, iż jest członkiem klubu strzeleckiego, który nie posiada broni obiektowej, wskazać należy, iż uprawianie strzelectwa powinno być realizowane przy użyciu broni klubowej. Celem tworzenia klubów strzeleckich jest umożliwienie ich członkom uprawiania strzelectwa sportowego i rekreacyjnego bądź wyczynowego, a nie umożliwienie określonej grupie ludzi uzyskania indywidualnych pozwoleń na broń. (patrz: wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2007 r. sygn. II OSK 1619/06, wyrok NSA z 25 kwietnia 2003 r. sygn. III SA 1998/01). Należy podzielić pogląd organu, iż skarżący może nadal uprawiać strzelectwo w ramach członkowstwa w macierzystym klubie strzeleckim przy wykorzystaniu broni udostępnionej przez organizatorów zawodów czy innych zawodników ewentualnie ma możliwość zmiany strzeleckiego klubu sportowego na taki, który posiada broń obiektową zgodną z jego zainteresowaniami. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż organ poprawnie ocenił, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie mu takiego pozwolenia. Krótki okres czynnego uprawiania strzelectwa sportowego oraz osiągane wyniki, które nie pozwalają uznać skarżącego za zawodnika wyróżniającego się w rywalizacji sportowej, w świetle powyższego orzecznictwa oraz ugruntowanej praktyki nie pozwalają na stwierdzenie, iż w przypadku skarżącego zachodzi rzeczywista potrzeba posiadania indywidualnej broni sportowej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego Sąd wskazał, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). W ocenie Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Prawidłowo też przyjął, że podstawowym ale nie jedynym kryterium wydania pozwolenia na broń palną sportową winny być wyniki uzyskane w tej dziedzinie sportu, w ramach czynnego udziału strony wnioskującej w zawodach strzeleckich o stosownej randze. W tym stanie rzeczy organ nie dopuścił się naruszenia prawa przyjmując, że skarżący nie wykazał, iż istniejące okoliczności uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń indywidualną. Odnosząc się do argumentu skarżącego, iż inny członek macierzystego klubu skarżącego – J. S. - w podobnym jak w jego przypadku stanie faktycznym (krótszy staż klubowy, wyniki sportowe słabsze niż te osiągane przez skarżącego) otrzymał pozwolenie na broń, Sąd podzielił pogląd organu, iż każda sprawa jest rozpatrywana indywidualnie, tym samym nie ma możliwości rozpatrzenia sprawy na podstawie innego stanu faktycznego i prawnego niż ten, który dotyczy danej osoby. Zaskarżona decyzja była zatem zgodna z prawem. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M. M., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzucił : 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.): art. 10 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) polegające na naruszeniu Konstytucji RP poprzez złamanie zasady równego traktowania, uznaniu i zastosowaniu poza ustawowych kryteriów jako podstawy zaskarżonego orzeczenia, a także przez dowolność dokonania oceny materiału dowodowego oraz nie uwzględnienie pozytywnych przesłanek stanowiących podstawę wydania pozwolenia na broń palną sportową w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), 2) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. art. 106 § 2, 3 i 5 oraz art. 113 § 1 tej ustawy, przez błędne przeprowadzenie dowodów znajdujących się w aktach sprawy i pominięciu dowodów uzupełniających żądanych przez skarżącego. Skarżący wskazując powyższe podstawy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu autor skargi podniósł, że przedmiotem postępowania było ustalenie czy w świetle złożonego przez skarżącego wniosku o wydanie pozwolenia na broń palną do celów sportowych oraz wniosków dowodowych składanych w toku postępowania wobec treści przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) organ administracji miał obowiązek wydać wnioskowane pozwolenie na broń. Rolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było zbadanie czy ocena dokonana przez organ administracji była dowolna. W ocenie skarżącego zarówno ocena dokonana przez organ policji jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny była całkowicie dowolna, zaś rozstrzygnięcie opierało się na pozaustawowych kryteriach, a przede wszystkim naruszyło konstytucyjną zasadę równego traktowania. Skarżący przypomniał co zawierał jego wniosek o przyznanie prawa do broni sportowej, osiągane wyniki w zawodach sportowych i stanowisko organów oraz Sądu w tym zakresie stąd też wskazał , że odmowa uwzględnienia wniosku była wynikiem zastosowania przez organy Policji pozaustawowych kryterium. Ponadto zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i postępowania sądowoadministracyjnego skarżący wskazał, że inny członek macierzystego klubu J. S. w podobnym stanie faktycznym (krótszy staż klubowy, wyniki sportowe słabsze od osiągniętych przez skarżącego) uzyskał pozwolenie na broń ([...] z dnia [...] stycznia 2008 r.). Ma to wręcz fundamentalne znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem stanowi to niewątpliwą podstawę do uznania, że doszło do naruszenia przepisów Konstytucji, tj. naruszenia zasady równości obywateli wobec prawa. Jarosław Starków w stosunku do skarżącego uzyskiwał niższe noty podczas rywalizacji sportowej co wskazuje na jego niższe osiągnięcia jak i umiejętności sportowe. Pomimo tego w jego przypadku właściwy organ wydał ocenę pozytywną i przyznał pozwolenie na indywidualną broń sportową. Rażący jest więc fakt, że zastosowany względem skarżącego zarzut braku ponadprzeciętnych wyników jak też niewielki staż w dyscyplinie jaką jest strzelectwo sportowe, ani też brak broni klubowej nie stanowił przesłanki do wydania decyzji odmownej przyznania pozwolenia na posiadanie broni przeznaczonej do celów sportowych. Zgodnie z art. 10 ust 1 ustawy o broni i amunicji nie może to być decyzja uznaniowa (wyrok WSA w Warszawie VI SA/Wa 1570/07 z dnia 16 października 2007 r., wyrok WSA w Warszawie VI SA/Wa 2520/05 z dnia 17 lutego 2006 r., wyrok NSA II OSK 1082/06 z dnia 26 lipca 2007 r.). Nie mogą mieć miejsca sytuacje, w których dane kryteria raz stanowią przesłankę pozytywną, a w innym przypadku negatywną do wydania pozwolenia na posiadanie broni. Postawa taka bez wątpliwości przedstawia dowolność i uznaniowość organu wydającego decyzję. Taka postawa jednakże miała miejsce w przypadku skarżącego, co jest szczególnie widoczne na tle przypadku J. S. W tym przypadku niewątpliwie doszło do naruszenia tak istotnej zasady konstytucyjnej jaką jest równość obywateli wobec prawa. Wskazano, że zarówno organ administracji jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w ogóle nie zbadał tej kwestii mimo wniosków składanych przez skarżącego, wskazując jedynie, iż każda sprawa rozpatrywana jest indywidualnie. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny podobnie jak organ administracji wbrew twierdzeniom skarżącego powołał się na warunki i kryteria pozaustawowe uznając, że rzeczą organu jest wypracowanie kryteriów oceny. Oparcie rozstrzygnięcia na powołanych kryteriach stanowiło naruszenie art. 10 ust 1 wymienionej wyżej ustawy, co potwierdza: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 1082/06 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1570/07. Powołany art.10 ust 1 nie daje organowi prawa do ustalania dowolnych kryteriów. Kryteria mówiące o tym kto jest a kto nie jest są wskazane w Uchwale Zarządu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego nr 62 z dnia 19 listopada 2005 r. w § 2 tejże uchwały - uchwała w aktach sprawy. W świetle obowiązujących przepisów prawa tylko Polski Związek Strzelectwa Sportowego określa wymogi formalne decydujące o czynnym uprawianiu strzelectwa sportowego, które skarżący spełniał i spełnia z nawiązką. Bezspornym jest, że osiąganie coraz to lepszych wyników i uzyskiwanie coraz wyższej pozycji jest całkowicie uzależnione od jakości i właściwości technicznych używanej podczas treningów oraz zawodów broni. Przeszkodą nie do ominięcia stał się więc dla skarżącego brak odpowiedniej broni, dostępu do której nie może uzyskać inaczej jak tylko przez uzyskanie zezwolenia właściwego organu. Klub, w którym skarżący aktywnie uczestniczy nie jest w stanie zapewnić swojemu członkowi odpowiedniego sprzętu. W świetle przywołanych wyżej okoliczności autor skargi kasacyjnej wskazał, iż jest w pełni uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Komendant Główny Policji, wniósł o jej oddalenie wskazując, iż nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił na podstawie art. 125 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. postępowanie w tej sprawie z uwagi na wystąpienie Rzecznika Praw Obywatelskich do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygniecie zagadnienia prawnego " czy okoliczności uzasadniające w myśl art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji wydanie pozwolenia na broń jest uprawianie sportu strzeleckiego czy też uprawianie tego sportu z wyróżniająco wysokim poziomem wyników " . W dniu 1 lipca 2010 r. postępowanie w tej sprawie zostało podjęte. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera jednak usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Na wstępie należy podkreślić, iż zagadnienie, które stanowi istotę sporu w przedmiotowej sprawie było przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów w postanowieniu z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II OPS 6/09. Wprawdzie Sąd odmówił podjęcia uchwały mającej na celu wyjaśnienie przedstawionego przez Rzecznika Praw Obywatelskich zagadnienia prawnego: "Czy okolicznością uzasadniającą w myśl art. 10 ust.1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) wydanie pozwolenia na broń jest uprawianie sportu strzeleckiego, czy też uprawnianie tego sportu z wyróżniająco wysokim poziomem wyników?", to jednak z uzasadnienia tego postanowienia wynikają pewne wskazówki co do sposobu interpretacji przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Brzmienie tego przepisu przemawia za przyjęciem, że decyzja w sprawie pozwolenia na broń ma zatem charakter decyzji związanej. Wykazanie bowiem istnienia okoliczności, które z zasady uzasadniają wydanie pozwolenia na broń, przy jednoczesnym braku ustawowych przeciwwskazań (art. 15 ustawy), zobowiązuje organy Policji do wydania pozwolenia na broń. Jednocześnie nie sposób nie dostrzec, iż to "związanie" organu ma szczególny wymiar, nadający mu pewne cechy uznaniowości (por. M. Filar, Prawo do posiadania broni palnej jako obywatelskie prawo podmiotowe, PiP 1997, nr 5, s. 43-44). Dzieje się tak za sprawą sformułowań, jakich ustawodawca używa w przepisach ustawy – zwrotów ocennych i zwrotów niedookreślonych, które wymagają przeprowadzenia procesu odkodowania, m.in. takich jak "uzasadniona obawa", "uzasadnione okoliczności". W art. 10 ust. 3 tej ustawy prawodawca postanowił, iż pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w następujących celach: ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia ( pkt 1 ), łowieckich ( pkt 2 ), sportowych ( pkt 3), kolekcjonerskich ( pkt 4 ), pamiątkowych ( pkt 5 ), szkoleniowych ( pkt 6 ). A zatem, przepis art. 10 ustawy o broni i amunicji, określając przesłanki wydania pozwolenia na broń, posługuje się pojęciem uzasadnionych okoliczności i celów, dla których takie pozwolenie może być wydane. Takim celem jest m. in. uprawianie sportu strzeleckiego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w powołanym wyżej postanowieniu z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II OPS 6/09 zgodził się z traktowaniem przepisu art. 10 ust. 3 ustawy jako przesłanki wydania pozwolenia na broń, przy czym podkreślił, iż należy dopuścić możliwość postrzegania katalogu celów, o których mowa w art. 10 ust. 3 ustawy, jako pomocniczego źródła dyrektyw interpretacyjnych, wskazujących w przykładowy sposób, w jakich sferach stosunków społecznych należy poszukiwać cech i okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Proces odkodowania znaczenia użytego przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "uzasadnione okoliczności" może zatem nawiązywać do przywołanej kategorii prawnej "celów" wydania pozwolenia na broń. Wyszczególnione cele odwołują się bowiem do zjawisk i stanów rzeczy ujętych na tyle w generalny sposób, iż muszą się w jakimś stopniu pokrywać z okolicznościami uzasadniającymi wydanie pozwolenia na broń, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy. Analiza językowa sformułowania "uzasadnione okoliczności" pozwala w związku z tym uznać, że sytuacje i fakty, na które powołuje się osoba występująca o pozwolenie na broń, według ustawodawcy, muszą być usprawiedliwione, słuszne i mieć odzwierciedlenie w rzeczywistości ( por. LEX nr 577571 ). Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela ten pogląd. Użycie przez ustawodawcę zwrotów ocennych w przepisie normującym wydawanie pozwolenia na broń uniemożliwia jakiekolwiek abstrakcyjne określenie pozytywnych przesłanek wydania decyzji. A zatem, prawidłowe zastosowanie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wymaga nadania zawartemu w przepisie zwrotowi ocennemu konkretnej treści. W takiej zaś sytuacji autorytatywne stwierdzenie, jakie przyczyny usprawiedliwiają wydanie pozwolenia na broń sportową, a jakie muszą być uznane za niewystarczające, może nastąpić jedynie a casu ad casum. "Uprawianie sportu strzeleckiego" jest wyrażeniem nieposiadającym definicji legalnej, które poprzez swoją niedookreśloność, nie pozwala określić koniecznych warunków ustalenia jego znaczenia. Do każdego z przypadków podchodzić należy indywidualnie. To zaś może oznaczać różny sposób konkretyzacji przesłanek, których zaistnienie może być zrównane z wystąpieniem w danej sprawie okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Nie można wykluczyć, że to co w jednej sprawie będzie mogło zostać uznane za wystarczającą podstawę faktyczną wydania pozwolenia na broń sportową w innej sprawie okaże się niewystarczające. Kwestie związane z uprawianiem sportu strzeleckiego w konkretnych sprawach mogą zostać odmiennie ocenione, a to np. z uwagi na aktywność sportową osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń. Mają powyższe na uwadze należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że skarżący nie mógł skutecznie powoływać się na zarzut przyznania innemu członkowi macierzystego klubu sportowego skarżącego, J. S. pozwolenia na broń z uwagi na krótszy staż sportowy i gorsze wyniki sportowe, a przede wszystkim domagać się dopuszczenia dowodu z akt tej sprawy administracyjnej albowiem co trafnie zaznaczył w motywach zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, każda sprawa przyznania prawa do broni musi być rozpatrywana indywidualnie. Tym samym bezspornym pozostaje okoliczność, iż nie ma możliwości rozpoznawanie sprawy skarżącego domagającego się wydania pozwolenia na 7 sztuk broni sportowej na podstawie innego stanu faktycznego niż ten który dotyczy danej osoby. Poza tym jedynie bardzo ogólnikowe tak jak w tej sprawie, powoływanie się na przesłanki przyznania innej osobie prawa do posiadania broni sportowej w żadnym wypadku nie uzasadniało dopuszczenia dowodu z akt innej sprawy administracyjnej. Stanowisko Sądu I instancji potwierdza przywołane wyżej uzasadnienie do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt II OPS 6/09, w którym również przyznano, że ocena czy pozwolenie na broń sportową może być wydane musi nastąpić tylko i wyłącznie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy na podstawie wskazanych przesłanek przez wnioskodawcę. Tym samym nieusprawiedliwiony pozostaje zarzut kasacji naruszenia art. 106 § 2 ,3 i 5 oraz art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne przeprowadzenie dowodów znajdujących się w aktach sprawy i pominięcie dowodów uzupełniających żądanych przez skarżącego. Zauważyć należy, iż przepis art. 106 p.p.s.a. generalnie odnosi się do przebiegu rozprawy i norma ta nie może służyć do podważania ustaleń Sądu przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Przede wszystkim podkreślić należy , iż co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontroluje legalność opierając się na materiale zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję ( art. 133 § 1 p.p.s.a.). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., a więc Sąd może ma wniosek lub z urzędu przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia w sprawie. Tak więc tylko te dowody z dokumentów mogą być przedmiotem ewentualnego rozpoznania przez Sąd administracyjny. Trafnie zatem na rozprawie Sąd I instancji odmówił dopuszczenia dowodu z akt sprawy J. S. jak również odmówił dowodu z przesłuchania skarżącego. Nie można również mówić w tej sprawie o naruszeniu art. 113 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że przewodniczący zamyka rozprawę gdy sąd uzna sprawę, za dostatecznie wyjaśnioną . Dostatecznie wyjaśniona sprawa to stan zdolności sprawy do wydania wyroku, niezależnie od stopnia wyjaśnienia sprawy z punktu widzenia "prawdy materialnej". Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie w okolicznościach faktycznych i prawnych tej sprawy Sąd I instancji miał podstawy do tego by zamknąć rozprawę i wydać wyrok. Nie można bowiem uznać, że zamknięcie rozprawy nastąpił z naruszeniem w/w normy prawa procesowego skoro sprawa ta była dostatecznie wyjaśniona a wydany wyrok odpowiada prawu. Poza tym nie można również uznać, że w tej sprawie niedopuszczenie dowodów z akt sprawy J. S. doprowadziło do naruszenia prawa materialnego a to art. 32 ust. 1 Konstytucji R.P. statuującego zasadę, że wszyscy są równi wobec prawa i że wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Równość wobec prawa jest oczywistą zasadą demokratycznych ustrojów państwowych, lecz nie oznacza, że wszyscy mają takie same prawa i obowiązki. Oznacza natomiast, że jednakowe prawa i obowiązki będą dotyczyć wszystkich osób należących do tych samych kategorii, przy czym wyróżnienie owych kategorii nie będzie arbitralne, lecz oparte na usprawiedliwionych kryteriach możliwych do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa. W sprawie dotyczącej prawa do broni, przyznanie tego prawa następuje przy uwzględnieniu indywidualnych przesłanek wskazywanych przez stronę tego postępowania. Dlatego też zarzut naruszenia tej normy mógłby być uznany za uzasadniony gdyby w teorii wystąpiła wyłącznie tożsama ( identyczna we wszystkich aspektach) sytuacja dwóch podmiotów z których jeden otrzymałby takie zezwolenie a drugi nie, lecz z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w tej sprawie, zarówno bowiem w skardze jak i w skardze kasacyjnej tylko ogólnie powoływano się na przyznanie innemu podmiotowi stosownego uprawnienia, który zdaniem skarżącego legitymował się gorszymi wynikami sportowymi ( kryterium bardzo ocenne). To zaś nie świadczy o naruszeniu w/w normy ustawy zasadniczej. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sytuacji uznania i zastosowania pozaustawowych kryteriów jako podstawy zaskarżonego orzeczenia. Nie można się zgodzić z wykładnią art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, dokonaną przez skarżącego, iż wskazanie jednego z celów wymienionych w ust. 3 tego przepisu, w tym przypadku w celach sportowych i potrzeba doskonalenia wyników sportowych poprzez dysponowanie własną bronią uzasadniała przyznanie prawa do siedmiu sztuk broni sportowej. Niewątpliwie oprócz wskazania celu, w jakim osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń występuje z wnioskiem, powinna jeszcze wskazać okoliczności uzasadniające wydanie takiego pozwolenia. Ocena tych okoliczności bez wątpienia należy do właściwego organu Policji, co następnie podlega kontroli sądowej. Ustawa o broni i amunicji jak już wyraźnie wskazano we wstępnej części tego uzasadnienia nie precyzuje, jakie to okoliczności w rozumieniu art. 10 ust. 1 uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Zważywszy na cele, w jakich może być wydane pozwolenie na broń, wymieniane w ust. 3 art. 10 ustawy, w każdym z tych przypadków okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia, będą różne. W przypadku ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych (art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3), oprócz wymagań formalnych określonych w ustawie, w orzecznictwie najczęściej jako okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia, brano pod uwagę: a) przynależność do klubu sportowego, b) udział i wyniki osiągane w zawodach, c) posiadanie patentu strzeleckiego i licencji. Ponieważ ustawodawca jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie NSA ( porównaj wyrok NSA z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1243/10 publikowany na stronie internetowej NSA: https://cbois.nsa.gov.pl ), nie określił żadnych okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń, a z drugiej strony uzależnił wydanie pozwolenia od istnienia takich okoliczności, które uzasadniają wydanie pozwolenia, to wszelkie próby zmaterializowania i zracjonalizowania stosowania tego przepisu, mogą być narażone na zarzut, że wprowadza się dodatkowe, pozaustawowe kryteria przyznawania tego prawa. Nie można też dokonując wykładni przepisu art. 10 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, opuścić (wyłączyć) tej jego części odwołującej się do "okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie (i) które uzasadniają jego wydanie". Poza tym należy zauważyć, że przepis art. 10 ust. 1 został sformułowany w trybie warunkowym, tzn. jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia, uzasadniają jego wydanie, to właściwy organ Policji wydaje takie pozwolenie. Z czego wynika też, że ocena czy okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń, uzasadniają wydanie takiego pozwolenia, należy do właściwego organu Policji. A zatem skoro prawidłowe zastosowanie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wymaga nadania zawartemu w tym przepisie zwrotowi ocennemu konkretnej treści, przez co autorytatywne stwierdzenie tego, jakie przyczyny usprawiedliwiają wydanie pozwolenia na broń sportową, a jakie muszą być uznane za niewystarczające, może nastąpić jedynie a casu ad casum" (postanowienie NSA z 20 maja 2010 r., II OPS 6/09). W powyżej cytowanym orzeczeniu nie wykluczono też możliwości przyjmowania przez organ jakichkolwiek dodatkowych kryteriów, mogących świadczyć o istnieniu okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Tym samym nie można też wykluczyć brania pod uwagę kryteriów przemawiających za odmową wydania pozwolenia na broń na podstawie powyższego przepisu. Zwrócono jednak uwagę w omawianym orzeczeniu, że "pomiędzy formą uprawiania sportu strzeleckiego a liczbą i rodzajem broni objętej wnioskiem powinna istnieć odpowiednia korelacja. Inaczej powinno się postrzegać indywidualne potrzeby dotyczące rodzaju i ilości broni zgłoszone przez osobę będącą sportowcem wyczynowym (osobę startującą w zawodach i uzyskująca w nich wysokie lokaty), a inaczej potrzeby amatora, którego "aktywność sportowa" wyczerpuje się w okazjonalnym korzystaniu ze strzelnicy. Do każdego z tych przypadków podchodzić trzeba odmiennie, co przekłada się również na różny sposób konkretyzacji przesłanek, których zaistnienie zrównane być może z wystąpieniem w sprawie "uzasadnionych okoliczności" wydania pozwolenia na broń. Nie można w związku z tym wykluczyć, że w jednej sprawie wystarczającą podstawą faktyczną wydania pozwolenia na broń sportową będzie "uprawianie sportu strzeleckiego", a w innej wymóg ten będzie dotyczył "uprawiania sportu strzeleckiego z wyróżniająco wysokim poziomem wyników". Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 maja 2010 r. II OPS 6/09, nie jest tak oczywisty i uprawniony pogląd, że branie pod uwagę przez organy Policji różnych kryteriów związanych z uprawianiem przez stronę sportu strzeleckiego, jest wprowadzaniem dodatkowego, pozaustawowego kryterium, czy też wykładni zawężającej przepisów art. 10 ust. 1 w związku z ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Udział osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń palną sportową w treningach, zawodach i zajmowane tam lokaty, są to fakty mogące w rozumieniu powyższych przepisów, stanowić okoliczności uzasadniające wydanie decyzji pozytywnej. Nie można więc twierdzić, że ocena tych dowodów "nie należy do kompetencji organów Policji", skoro ustawodawca właśnie tym organom powierzył kompetencje do wydawania pozwoleń na broń, uzależniając wydanie decyzji od ich oceny okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowo zinterpretował i właściwie zastosował wskazane wyżej przepisy prawa materialnego, mając na uwadze osiągane przez stronę skarżącą wyniki w sporcie strzeleckim, ale przede wszystkim bardzo krótki okres uprawiania czynnego sportu strzeleckiego ( początek od września 2006 r., zaś wniosek o wydanie pozwolenia na broń wniesiono 5 lutego 2008 r.), przy jednoczesnym złożeniu wniosku o dużą ilość broni ( 7 sztuk) co prowadzi do uznania, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie mu takiego pozwolenia na taką ilość broni . Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wprawdzie w sposób wyraźny tego nie wskazano w motywach zaskarżonych decyzji, lecz ilość żądanej broni musi być również brana pod uwagę skoro jak już wyżej zauważono pomiędzy formą uprawiania sportu strzeleckiego a ilością i rodzajem broni objętej wnioskiem powinna istnieć określona korelacja. Takiej właśnie korelacji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał w okolicznościach tej sprawy a to musiało się przecież wiązać z wyróżniająco wysokim poziomem wyników sportowych , których niestety w tej sprawie skarżącemu brak. Poza tym również podnieść należy, że organy Policji związane są wnioskiem złożonym przez stronę w sprawie. Skoro więc M. M. wniósł o wydanie pozwolenia na broń palną sportową w ilości 7 sztuk to właściwe organy mogły rozpoznać wniosek co do tej właśnie liczby broni, nie mogły zaś w żadnym wypadku ograniczyć tego żądania np. przyznając mniejszą liczbę tej broni albowiem wówczas nastąpiłoby to z naruszeniem prawa. Konkludując uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie mając na uwadze całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy słusznie Sąd uznał za zgodną z prawem, odmowę wydania stronie pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych w ilości 7 sztuk przy czym przesłanki tej odmowy w całokształcie nie mogą być uznane jako pozaustawowe kryteria jak to wadliwie zarzucono w skardze kasacyjnej. Dotychczasowe rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego prowadzą do wniosku, iż wniesiona kasacja nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 184 i art. 204 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł o jej oddaleniu.