II FSK 1366/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA del. Hanna Kamińska, , po rozpoznaniu w dniu 15 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej J. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 lutego 2009 r. sygn. I SA/Gl 1148/08 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 września 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki p o s t a n a w i a uchylić zaskarżone postanowienie. J. Ż. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 30 września 2008 r., w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich. Postanowieniem z 23 lutego 2009 r. sygn. I SA/Gl1148/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę strony z powodu nieuzupełnienia w terminie siedmiu dni braku skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W uzasadnieniu, Sąd I instancji wskazał, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało skarżącemu doręczone, zastępczo w dniu 28 stycznia 2009 r., zaś siedmiodniowy termin dla dokonania tej czynności upłynął, bezskutecznie 4 lutego 2009 r. Sąd I instancji uznał, ze niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w przypadku decyzji o odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe, należy uznać za brak formalny skargi. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 65 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.) oraz § 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm., dalej jako rozporządzenie) "poprzez przyjęcie, iż skierowana do skarżącego przesyłka, zawierająca wezwanie do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia została skarżącemu doręczona zastępczo, a nadto, że skarżący nie uzupełnił w terminie braku formalnego skargi, gdyż nie wskazał w terminie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz przez odrzucenie skargi". Powołując się na te uchybienia Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego, listonosz nie pozostawił w skrzynce pocztowej ani pierwszego zawiadomienia (z 13 stycznia 2009 r.), ani drugiego zawiadomienia (z 21 stycznia 2009 r.), gdyż – w takiej sytuacji – skarżący odebrałby przesyłkę, wraz z innymi, które odbierał w tamtym okresie. Skarżący poinformował nadto o częstej zmianie listonoszy w jego miejscu zamieszkania i o zdarzających się pomyłkach w doręczaniu korespondencji: zamiast pod numer 237a – pod numer 237. Zapewnił nadto o braku zawiadomień w skrzynce pocztowej: zarówno z 13 stycznia, jak też z 21 stycznia. Zdaniem skarżącego nie można przyjąć, że nastąpiło skuteczne doręczenie wezwania i w konsekwencji, że skarżący uchybił terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi. Dlatego odpadła podstawa odrzucenia skargi, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., zatem Sąd I instancji, odrzucając skargę, naruszył ten przepis. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę kasacyjną należy uwzględnić. Art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. znajduje zastosowanie w przypadku takich braków, które uniemożliwiają nadanie skardze prawidłowego biegu tzn. wywołanie przez skargę właściwych skutków procesowych. Taka sytuacja nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, iż od skargi na decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki należy pobierać wpis stały w wysokości 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz.2193 ze zm.; por. np. orzeczenia: z dnia 15 maja 2008, sygn. akt II FZ 182/08; z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt I FSK 1678/08; z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt I FZ 424/08; z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FZ 118/09 - publ. w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko powyższe, jak i argumentację na jego poparcie wywodzoną, Sąd odwoławczy w pełni podziela, czego następstwem jest konieczność stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji, art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. Skoro przedmiotem sporu w sprawie nie jest akt kreujący (albo stwierdzający istnienie) należności pieniężnej, to stosownie do art. 231 u.p.p.s.a. należny jest w niej wpis stały. Jednocześnie stwierdzić należy, że sprawa ze skargi na decyzję w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki zalicza się do spraw "z zakresu zobowiązań podatkowych" w ujęciu § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, gdyż zwrot "z zakresu" wskazuje na to, iż chodzi w tym przepisie o akty prawne, których przedmiot wiąże się bezpośrednio z określeniem wysokości, terminu, miejsca, czy warunków zapłaty zobowiązania podatkowego (por. post. NSA z dnia 29 grudnia 2005 r., sygn. akt II FZ 727/05, ONSAiWSA 2006 nr 3, poz. 78). Stąd brak odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braków formalnych poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia nie powinien wywierać negatywnego skutku dla skarżącego, ponieważ kwota wymaganego wpisu od skargi była znana Sądowi I instancji, który – pomimo tego – nie wezwał skarżącego o jego uiszczenia, do czego był zobowiązany. Bowiem nie ma potrzeby podawania wartości zaskarżenia, jeżeli w danej sprawie wpis jest określony w wysokości stałej (art. 215 § 1 u.p.p.s.a.). Należy zauważyć, iż konsekwencją przyjęcia nieprawidłowego wpisu od skargi, jest również zawyżenie kwoty wpisu wymaganego od skargi kasacyjnej, niezgodne z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), dlatego też Sąd I instancji zobligowany jest do wydania stosownego postanowienia w tym przedmiocie na podstawie art. 225 u.p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego rozstrzygnie sąd I instancji, kończąc sprawę w danej instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 182 § 1 i art. 185 § 1 u.p.p.s.a uchylił zaskarżone postanowienie.