I OSK 804/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.), Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 marca 2009r. sygn. akt II SA/Bd 82/09 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy z dnia [...] listopada 2008r. nr [...] w przedmiocie należności pieniężnych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od Z. K. na rzecz Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 24 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 82/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził nieważność decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy z [...] listopada 2008 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika 1 Okręgowych Warsztatów Technicznych w Grudziądzu z [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie należności pieniężnych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu orzeczenia, Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: Z. K. został najpierw zwolniony ze służby z dniem 31 stycznia 2003 r., w oparciu o decyzję nr [...] z [...] grudnia 2002 r. i wypłacono mu należną odprawę w wysokości 6 752, 64 zł wraz z ekwiwalentem za urlop wypoczynkowy w kwocie 2 110, 2 zł. W następstwie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, Z. K. skierowany został do pełnienia służby w Wojskowej Komendzie Uzupełnień Gdańsk 2. Odmówił przy tym zgody na potrącenie z uposażenia wypłaconych mu kwot odprawy i ekwiwalentu za urlop. W związku z ponownym zwolnieniem Z. K. z dniem 30 kwietnia 2007 r. z zawodowej służby wojskowej, na mocy decyzji Kierownika 1 Okręgowych Warsztatów Technicznych w Grudziądzu nr [...] z [...] grudnia 2007 r., przyznano mu odprawę w wysokości 480 % uposażenia zasadniczego wraz ze stałymi dodatkami w kwocie 13 358,4 zł, ekwiwalent pieniężny za 72 dni urlopu wypoczynkowego w kwocie 9 108 zł oraz dodatkowe uposażenie roczne, proporcjonalne do liczby miesięcy, za które wypłacono uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami, w wysokości 927, 68 zł. Jednocześnie orzeczono o potrąceniu odprawy i ekwiwalentu za urlop pobranych w związku z poprzednim zwolnieniem ze służby. Na skutek odwołania Z. K., powyższa decyzja została uchylona [...] marca 2008 r. i sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z [...] kwietnia 2008 r. nr [...], Kierownik 1 Okręgowych Warsztatów Technicznych w Grudziądzu przyznał Z. K.: odprawę oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, pomniejszone o wypłacone 31 stycznia 2003 r. dodatkowe uposażenie roczne, oraz nagrodę jubileuszową wraz z dodatkami o charakterze stałym. Organ I instancji uznał, iż świadczenia pobrane wskutek wydania decyzji uznanej następnie za nieważną są, zgodnie z art. 410 § 2 Kodeksu cywilnego, świadczeniami nienależnymi, w związku z czym należało orzec o ich zwrocie. Wobec odmowy zwrotu, w niniejszej sprawie należało zastosować, zgodnie z zaleceniem Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej z 22 stycznia 2007 r., tryb zaliczenia wypłaconych należności na poczet należności pieniężnych przysługujących w związku z ponownym zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, co nie stanowi jednak potrącenia, o którym mowa w art. 103 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm. – w brzmieniu wówczas obowiązującym). Podniesiono także, iż świadczenia wymienione w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych są obwarowane kryterium jednorazowości i nie ma możliwości dwukrotnego wypłacenia świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby. Decyzją nr [...] z [...] listopada 2008 r., Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego utrzymał w mocy decyzję nr [...] Kierownika 1 Okręgowych Warsztatów Technicznych w Grudziądzu z [...] kwietnia 2008 r. w przedmiocie należności pieniężnych Z. K. z tytułu zwolnienia ze służby wojskowej, stwierdzając, iż odwołujący się nie został skutecznie zwolniony, a tym samym nie nabył prawa do wymienionych świadczeń, w związku z czym wypłacone należności stanowią świadczenia nienależne. Prawo do odprawy i ekwiwalentu za urlop ma charakter jednorazowy - nie ma możliwości wypłaty dwóch odpraw czy dwóch ekwiwalentów. Osobie, która po zwolnieniu ponownie podjęła służbę, może przysługiwać jedynie odprawa uzupełniająca. Zaskarżając do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego, Z. K. wniósł o stwierdzenie nieważności tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w kwestionowanej części, względnie o uchylenie obydwu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że skarga jest zasadna. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podniósł, że stwierdzenie przez Dowódcę Wojsk Lądowych nieważności decyzji wypowiadającej skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej oznacza, iż wypowiedzenie to nie było skuteczne, a więc i skutecznie Z. K. nie został zwolniony, co jest równoznaczne z pełnieniem przez niego przez cały czas służby. Służbę tę skarżący pełnił do 30 kwietnia 2007 r., kiedy to rozkazem personalnym Szefa Sztabu Generalnego został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy. 30 kwietnia 2007 r. aktualne stało się zatem jego prawo do określonych w art. 94 i 95 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych świadczeń, przewidzianych w razie zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby. Stosownie do art. 77 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, uposażenie i inne należności, o których mowa w art. 73 pobrane przez żołnierza zawodowego, przysługujące mu według zasad obowiązujących w dniu wypłaty, nie podlegają zwrotowi, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej. Jako uposażenie zaś należy rozumieć, w świetle art. 103 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, między innymi odprawę z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oraz ekwiwalent za urlop wypoczynkowy. Sąd pierwszej instancji zgodził się z twierdzeniem organu odwoławczego, że stwierdzenie nieważności decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego spowodowało, iż odpadła podstawa prawna wypłacenia mu świadczeń związanych ze zwolnieniem a świadczenia te stały się świadczeniami nienależnymi w rozumieniu art. 410 § 2 Kodeksu cywilnego. Nienależne świadczenie podlega zwrotowi na zasadach określonych w art. 405 i następne Kodeksu cywilnego W uchwale nr II CZP 46/05 z 27 kwietnia 1995 r. (OSNC 1995 z. 7-8 poz. 114) Sąd Najwyższy wskazał, iż przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu należy stosować m.in. wtedy gdy nie ma innego środka prawnego, przy wykorzystaniu którego możliwe byłoby przywrócenie równowagi majątkowej naruszonej bez prawnego uzasadnienia. W ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, brak jest przepisu przewidującego bezpośrednio, bądź pośrednio możliwość orzekania w kwestii zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Ponadto Sąd pierwszej instancji uznał, że dla załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej, jak to w tym przypadku miało miejsce, musiałby istnieć przepis prawa, który wyraźnie taką możliwość przewiduje. W ustawie z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej zawodowych żołnierzy, statuuje się zaś wydawanie w tej formie rozstrzygnięć tylko wówczas, gdy źródłem roszczeń jest stosunek służbowy łączący żołnierza z organem wojskowym, a nie tak jak w przedmiotowej sprawie - gdy roszczenie jedynie pozostaje w związku ze stosunkiem służbowym, który stanowił podstawę przyznania świadczeń. Organy obu instancji, mając świadomość powyższego stanu rzeczy, w swych decyzjach powołały się na przepisy kodeksu cywilnego o bezpodstawnym wzbogaceniu. Dochodzenie zwrotu nienależnego świadczenia wymaga zatem uzyskania, w razie negatywnego stanowiska bezpodstawnie wzbogaconego, odpowiedniego wyroku sądu powszechnego, uwzględniającego wniesione w tym zakresie powództwo. Jedynie też tytuł wykonawczy w postaci prawomocnego wyroku sądowego mógł stanowić, przy braku zgody skarżącego, podstawę do dokonania potrącenia z jego odprawy i ekwiwalentu za urlop. Jak bowiem wynika z art. 103 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, potrąceń z uposażenia żołnierza zawodowego (określenie "uposażenia" zawiera ust. 2 tego przepisu i obejmuje ono wymienione świadczenia) dokonuje się w granicach i na zasadach określonych w przepisach o wynagrodzeniach za pracę, czyli w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.). Przepis art. 87 § 1 pkt 2 kodeksu pracy wymaga posiadania tytułu wykonawczego w celu potrącenia z wynagrodzenia sum egzekwowanych na pokrycie innych należności niż świadczenia alimentacyjne, o ile pracownik nie wyrazi pisemnej zgody na potrącenie (art. 91 § 1 Kodeksu pracy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał, iż brak było prawnych podstaw do rozstrzygnięcia decyzją w przedmiocie zwrotu (poprzez potrącenie z należności przyznanych z tytułu zwolnienia ze służby z dniem 30 kwietnia 2007 r.) przez skarżącego otrzymanych, w związku ze zwolnieniem ze służby, świadczeń. A zatem jakkolwiek decyzja organu I instancji, w części dotyczącej określenia wysokości przyznanych świadczeń z tytułu skutecznego w 2007 r. zwolnienia ze służby, jest prawidłowa, należało orzec o stwierdzeniu jej nieważności w całości ze względu na to, iż rozstrzygnięcie "nie składa się z wyodrębnionych elementów odnoszących się do przyznania należności pieniężnych oraz potrącenia tego rodzaju należności". Wskazany wyrok został zaskarżony w całości przez Dowódcę Pomorskiego Okręgu Wojskowego skargą kasacyjną z 8 maja 2009 r. Wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie: art. 94 i 95 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że w dniu 31 sierpnia 2007 r. aktualne stało się prawo do świadczeń określonych w tych przepisach, a które przewidziane zostały w przypadku zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby wojskowej; oraz art. 103 powołanej ustawy, przez przyjęcie, iż jedynie tytuł wykonawczy w postaci prawomocnego wyroku sądowego może stanowić, wobec braku zgody skarżącego, podstawę do dokonania odpowiedniego potrącenia z jego uposażenia. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, a także zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną organu, istota sporu sprowadza się do oceny, czy organ ponownie zwalniając żołnierza ze służby stałej, miał prawo dokonać potrącenia odprawy i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, należnych w związku ze zwolnieniem ze służby, z wypłaconymi świadczeniami przy uprzednim zwolnieniu. W związku z pierwszym zwolnieniem ze służby wojskowej, skarżący otrzymał w 2003 roku odprawę i ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop. Z chwilą stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., wypłacona odprawa i ekwiwalent stały się świadczeniami nienależnymi, które powinny być przez skarżącego niezwłocznie zwrócone, bowiem odpadła podstawa ich wypłaty. Wobec odmowy zwrotu tych świadczeń przez skarżącego, nie zostały one zaliczone również na poczet przyszłego uposażenia. Z uwagi na przepisy art. 94 ust. 1 i 2 oraz art. 95 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, z których jednoznacznie wynika, że z tytułu jednego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej skarżący mógł otrzymać tylko jedną odprawę i jeden ekwiwalent za niewykorzystany urlop, stanowisko organu II instancji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego, wyrażone w decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, należy uznać za słuszne i prawidłowe. Skoro zatem skarżącemu wypłacono już należności z tytułu odprawy i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, to mimo iż stwierdzono nieważność decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, nie miał on prawa do uzyskania kolejnej odprawy i kolejnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu, Z. K. wniósł o jej oddalenie w całości, w dalszej części pisma przytaczając dokładną treść "pisma procesowego" doręczonego Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy 5 marca 2009 r. W piśmie tym Z. K. zaznaczył, iż wbrew temu co twierdzi organ, fakt dokonania potrącenia z uposażenia wypłaconego skarżącemu wprost wynikał z treści zaskarżonej decyzji organu I instancji (Wojskowego Komendanta Uzupełnień w Gdańsku), która została utrzymana w mocy decyzją organu II instancji. Tymczasem, to uposażenie "zarówno na mocy art. 10 ustawy z 17 grudnia 1974 roku, jak i obecnego art. 77 ustawy z 11 września 2003 roku, nie podlega zwrotowi". W sprawach z zakresu prawa administracyjnego, według Z. K., Kodeks Cywilny nie ma zastosowania i nie może być podstawą wydania decyzji administracyjnej. Ponadto, skoro "potrącenie dotyczyło świadczeń wypłaconych na podstawie art. 18 ustawy z dnia 1974 roku o uposażeniu żołnierzy i w okresie jej obowiązywania, to ta ustawa, a nie przepisy obowiązujące od 1 lipca 2004 roku winny mieć zastosowanie przy wydawaniu obu decyzji". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż usprawiedliwionym okazał się zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem wskazanych w tej skardze przepisów prawa materialnego. W niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zawarte w wyroku NSA z 11 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 546/09, który został wydany w podobnych okolicznościach faktycznych i prawnych. Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm. – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), przewiduje, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje szereg świadczeń pieniężnych. Zgodnie z art. 94 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zawodowemu przysługuje więc, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, odprawa w wysokości określonej w tych przepisach, stanowiąca w zależności od okresu trwania służby odpowiedni procent kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że prawo żołnierza do odprawy powiązane zostało z faktem zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej. Oznacza to, że odprawa ma charakter świadczenia jednorazowego, wypłacanego w związku z zakończeniem służby wojskowej, a żołnierzowi który otrzymał odprawę, nie może już ponownie nabyć do niej prawa w pełnej wysokości. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z dnia 1 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1714/04, z dnia 18 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 902/08, z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1471/08, z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt I OSK 66/09, z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 362/09, czy z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 568/09). Przyjęcie, że odprawa z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej ma charakter świadczenia jednorazowego, nie oznacza że wyłączone jest prawo żołnierza do odprawy uzupełniającej. Żołnierz, który otrzymał odprawę w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, a następnie przywrócony został do służby wskutek stwierdzenia nieważności poprzedniej decyzji, po czym ponownie został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, nabywa prawo do odprawy uzupełniającej, stanowiącej różnicę pomiędzy wyższą odprawą, a uprzednio wypłaconą z tego samego tytułu. W takiej sytuacji, wobec przyznania żołnierzowi odprawę z tytułu zwolnienia ze służby, zachodzi potrzeba zaliczenia odprawy dotychczasowej na poczet odprawy ustalonej po ponownym zwolnieniu ze służby. Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przysługują inne jeszcze należności pieniężne, m.in. ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, w tym za dodatkowy urlop niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za lata poprzednie, nie więcej jednak niż za trzy lata (art. 95 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Także i w odniesieniu do tego świadczenia, w przypadku wypłacenia ekwiwalentu za urlop w związku ze zwolnieniem ze służby wojskowej, po przywróceniu do służby i ponownym zwolnieniu z tego samego tytułu, po stronie żołnierza powstaje prawo do ekwiwalentu za urlop, lecz nie w pełnej wysokości, lecz po zaliczeniu na poczet ustalonego ekwiwalentu za urlop świadczenia uprzednio wypłaconego. Wobec tego, że wymienione świadczenia, zgodnie z tym co rozważono, podlegają zaliczeniu, w tym zakresie nie znajduje zastosowania instytucja, o której mowa w art. 103 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, tj. możliwość potrącenia z uposażenia żołnierza kwot wymienionych w tym przepisie. Skoro tak, nie zachodzi potrzeba wykazywania, że wobec braku zgody żołnierza, możliwość dokonania potrącenia wypłaconych świadczeń uzależniona jest od uzyskania przez organ wojskowy sądowego tytułu wykonawczego, po uprzednim wytoczeniu powództwa o zwrot nienależnego świadczenia, jak przyjął Sąd pierwszej instancji. Zasadnie wywiódł autor skargi kasacyjnej, że przepisy art. 94 ust. 1 i 2 i art. 95 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowią wystarczającą podstawę prawną do zaliczenia wypłaconych świadczeń w decyzji o przyznaniu żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej odprawy i ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy. Tym samym, usprawiedliwiony jest zarzut wnoszącego skargę kasacyjną dotyczący naruszenia wymienionych norm materialnoprawnych przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji także art. 103 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. W kontekście powyższych rozważań, nieadekwatny jest również powołany przez Z. K. zarzut naruszenia art. 10 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 z późn. zm.), jak i art. 77 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepis art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, jeżeli zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, a brak jest naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. I tak, w rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowany stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania. Dokonując więc kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić że Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy prawidłowo utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, którą przyznano skarżącemu odprawę z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i zasadnie zaliczono na jej poczet kwotę wypłaconej w 2003 r. odprawy, jak również pomniejszono wysokość ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy o kwotę wypłaconą z tego tytułu w 2003 r.. Podstawę prawną do takiego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 95 pkt 2 i 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Skoro nie został podważony sposób obliczenia i wysokość świadczeń z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, w tym również dodatkowego uposażenia rocznego, brak było podstaw do podważenia legalności kontrolowanej decyzji. ` Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i oddaleniu skargi na podstawie art. 188 w związku z art. 193 i art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 203 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, koszty te sprowadzają się do uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz kosztów zastępstwa prawnego pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), tj. w kwocie 180 zł.