II SA/Bk 789/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 marca 2009 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu i piwa w placówce handlowej w Ł. przy ul. Ś. [...]. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W następstwie przeprowadzonej w dniu 22 listopada 2007 r., przez członków Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. kontroli w sklepie spożywczo – przemysłowym J. P. w Ł. przy ul. Ś. [...] w zakresie prawidłowości korzystania z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, Prezydent Miasta Ł. w dniu [...] grudnia 2007 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwolenia Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu i piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w w/w placówce handlowej. Z żądaniem wszczęcia takiego postępowania zwrócił się również Prokurator Prokuratury Rejonowej w Ł. pismem z dnia 30 czerwca 2008 r. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż w dniu 22 listopada 2007 r. pracownica w/w sklepu wbrew przepisom ustawy o wychowaniu w trzeźwości sprzedała alkohol w postaci piwa osobie, której zachowanie wskazywało, że jest nietrzeźwa. Fakt ten potwierdza wyrok Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...] marca 2008 r. za czyn z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Prezydent Miasta Ł. cofnął zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w wyżej opisanej placówce. W uzasadnieniu podjętej decyzji powołano się na wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu 22 listopada 2007 r., w czasie której stwierdzono, że pod sklepem J. P. stał nietrzeźwy mężczyzna i spożywał piwo, które zakupił w sklepie "[...]". Sprzedaży piwa nietrzeźwemu mężczyźnie – K. N. dokonała sprzedawczyni – A. D. W uwagach wniesionych do protokołu zapisano, iż "jest to stały klient, który przychodzi codziennie i zawsze tak wygląda, dlatego sprzedałam mu piwo". Właścicielka placówki wezwana do złożenia wyjaśnień w przedmiotowej sprawie podała, iż "K. N. wyglądał jak zawsze, jest to osoba schorowana po wylewie i zawale, mówi niewyraźnie, ma problemy z poruszaniem się". Organ podkreślił ponadto, iż w rozpatrywanej sprawie bezspornym jest fakt, iż prawomocnym wyrokiem z dnia [...] marca 2008 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w Ł. przyjmując kwalifikację prawną czynu z art. 43 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, postępowanie karne przeciwko oskarżonej A. D. warunkowo umorzył. Powyższe oznacza, iż okoliczności popełnienia czynu zabronionego nie wzbudziły wątpliwości, iż oskarżona wypełniła wszystkie znamiona zarzucanego jej czynu, wymienione w powołanym przepisie. Wyrok ten nie był zaskarżony przez A. D. i stał się prawomocny. Końcowo wskazano, iż potwierdzeniem trafności rozumowania przyjętego w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w sprawie o podobnym stanie faktycznym, gdzie również przyjęło takie stanowisko (decyzja SKO w Łomży z dnia [...] września 2007 r. Nr [...]). W odwołaniu od tej decyzji J. P. podniosła, że osoba, która dopuściła się złamania ustawy o wychowaniu w trzeźwości została ukarana przez nią jako pracownica oraz Sąd Grodzki w Ł. Tym samym karanie jej utratą koncesji jest bardzo niesprawiedliwe. W świetle powyższej ustawy, jak też kodeksu karnego winny tego zajścia został ukarany. Nadmieniła, że w czasie zdarzenia przebywała w USA. Działając w trybie odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...] października 2008 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium wyjaśniło, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) organy jednostek samorządu terytorialnego, podobnie jak organy administracji rządowej, obowiązane są do podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia alkoholu, zmiany struktury jego spożycia i szeregu innych przedsięwzięć. Jednym ze sposobów realizacji tych zadań jest ograniczanie dostępności alkoholu realizowane poprzez reglamentowanie podmiotów zajmujących się obrotem hurtowym i detalicznym napojami alkoholowymi. Stąd sprzedaż detaliczna napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona jedynie na podstawie zezwolenia wydawanego przez tzw. organ zezwalający, którym w mieście Ł. jest Prezydent Miasta. Jednocześnie ten sam organ zezwalający, po zaistnieniu przewidzianych w ustawie okoliczności ma obowiązek cofnięcia wydanego zezwolenia. Art. 18 ust. 10 cytowanej ustawy określa takie właśnie przypadki. W tym miejscu podkreślono, iż brzmienie w/w przepisu nie daje organowi zezwalającemu możliwości stosowania uznania administracyjnego w zakresie cofania zezwoleń. Wskazany organ nie ma zatem wyboru co do tego, czy zezwolenie cofnąć czy też zaniechać cofnięcia, jeżeli stwierdzi zaistnienie jednego z przypadków wymienionych w tym przepisie. Cofnięcie zezwolenia następuje w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności: sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, zabrania się sprzedaży napojów alkoholowych osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości. W konkretnym przypadku Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] zezwolił J. P. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu i piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Oznacza to, że napój alkoholowy w tym piwo nie mógł być sprzedawany osobom, których zachowanie wskazywało, że znajdują się w stanie nietrzeźwości, pod rygorem cofnięcia udzielonego zezwolenia. Również zakupiony w placówce alkohol nie mógł być spożywany w sklepie i na terenie nieruchomości, na której jest ona zlokalizowana. Tymczasem w dniu 22 listopada 2007 r. A. D. pracownica sklepu J. P. sprzedała piwo K. N., którego zachowanie wskazywało, że znajduje się on w stanie nietrzeźwości. Piwo było następnie spożywane przez kupującego pod sklepem. Fakty te potwierdza szereg dowodów i okoliczności faktycznych zebranych w sprawie, w tym: protokół kontroli czteroosobowej Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. z dnia [...] listopada 2007 r., jak też prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...] marca 2008 r. sygn. akt [...]. W sprawie tej A. D. została oskarżona o to, że w dniu 22 listopada 2007 r. w Łomży działając wbrew przepisom ustawy pracując jako sprzedawczyni w sklepie spożywczo - przemysłowym "[...]" przy ul. Ś. sprzedała alkohol w postaci piwa K. N., którego zachowanie wskazywało, że jest w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Postępowanie karne w stosunku do sprawczyni czynu A. D. sąd warunkowo umorzył na okres próby 1 roku i oddał ją w tym czasie pod nadzór kuratora. Zgodnie zaś z art. 66 § 1 kk sąd może umorzyć postępowanie karne w sytuacji, gdy okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości. Także przesłuchani przez Kolegium w charakterze świadków: E. K., A. M., P. K. i A. W. - członkowie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. potwierdzili fakt spożywania pod sklepem "[...]" w Ł. w dniu 22 listopada 2007 r. około godziny 18.00 piwa przez K. N. Piwo to zostało sprzedane wcześniej przez sprzedawczynię sklepu "[...]" A. D., mimo iż zachowanie K. N. wskazywało, że znajduje się on w stanie nietrzeźwości. A. D. wyjaśniła wówczas komisji, że K. N. zakupione piwo miał spożyć w domu. W ocenie Kolegium zeznania tych świadków są wiarygodne, logiczne, jednoznaczne i wzajemnie się uzupełniające. Nadto zeznali oni, że już wcześniej podczas kontroli innego sklepu około godziny 17.00 stwierdzono, że K. N. znajduje się w stanie nietrzeźwości, ma niewyraźną mowę, czuć od niego alkohol. Jego stan był taki, że jeden z członków komisji – P. K. odprowadził go do domu, a ten w tym czasie dwukrotnie się przewrócił. Dalej organ podkreślił, iż sam K. N. przesłuchany w charakterze świadka podał, że w dniu 22 listopada 2007 r. w domu około godziny 17.00 – 17.30 spożył zakupioną wcześniej wódkę, po czym udał się do sklepu "[...]", gdzie zakupił piwo. W tej części jego zeznania uznano za wiarygodne, gdyż odpowiadają ustalonemu przez organ przebiegowi całości zdarzeń. Kolegium nie dało natomiast wiary, jakoby piwo spożywał w dalszej odległości od sklepu między dwoma blokami. Powyższe okoliczności potwierdzają zeznania także innych świadków słuchanych przez Kolegium, a mianowicie: S. S. i R. K., którzy interweniowali wówczas jako patrol Policji. Kolegium nie uwzględniło natomiast wyjaśnień J. P. i zeznań A. D., jakoby w chwili sprzedaży piwa K. N. jego zachowanie nie wskazywało, że znajduje się on w stanie nietrzeźwości a wynikało z jego stanu zdrowa, albowiem jest on człowiekiem schorowanym po wylewie, ma trudności z mową i zawsze tak się zachowuje i wygląda. Organ zauważył, iż uczestnicząc w rozprawie administracyjnej K. N. był osobą trzeźwą, wymowa jego była wyraźna i zrozumiała. Tak, więc z pewnością jego wygląd odbiegał od jego wyglądu w stanie nietrzeźwości. Poza tym J. P. sama przecież wcześniej przyjęła, że A. D. dopuściła się zarzucanego jej czynu, bo w dniu 22 lipca 2008 r. rozwiązała z nią umowę o pracę w trybie dyscyplinarnym bez wypowiedzenia z mocy art. 52 § 1 pkt 2 kp. Końcowo organ stwierdził, iż J. P. jako osoba prowadząca działalność gospodarczą miała obowiązek tak zorganizować tę działalność, aby nie dochodziło do naruszania przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Ponosi ona też odpowiedzialność za postępowanie w tym zakresie swojej pracownicy, niezależnie od odpowiedzialności karnej czy dyscyplinarnej, jaką ta pracownica z tego tytuł już poniosła. Natomiast analiza treści art. 18 ust. 10 pkt 1 lit a oraz art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, uzasadnia stwierdzenie, że przepisy te maja zastosowanie w wypadku jednorazowego naruszenia jednego z zakazów, o których mowa w art. 15 ust. 1 tej ustawy. Takie stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 września 2005 r. sygn. akt II GSK 198/05, LEX 191898, które Kolegium podziela. Nie godząc się z tą decyzją J. P. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., zarzucając w niej: niewłaściwe skorzystanie przez organy obu instancji z przewidzianego w przepisach prawa uznania administracyjnego; nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w następstwie czego ustalono nieprawidłowy (nierzeczywisty) stan faktyczny sprawy, co stanowi obrazę art. 77 § 1 i art. 80 kpa; ograniczenie administracyjnego postępowania dowodowego do przeprowadzenia dowodu z akt postępowania przed Sądem Grodzkim w Ł., toczącego się przed innym organem oraz bez udziału skarżącej i nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłaszanych przez nią w postępowaniu administracyjnym na okoliczności wyjaśnione jak i niewyjaśnione w postępowaniu przez Sądem Grodzkim w Ł.; naruszenie swobodnej oceny dowodów, poprzez globalne przyjęcie w poczet materiału dowodowego dokumentów postępowania karnego; pominięcie, że w świetle ciążących na skarżącej jako pracodawcy powinności nie dopuściła się ona naruszenia swoich obowiązków i właściwie zorganizowała pracę w zakresie zakazu oraz ograniczenia sprzedaży napojów alkoholowych, co powinno skutkować wyłączeniem jej odpowiedzialności za nieprzestrzeganie zasad obrotu napojami alkoholowymi. Podnosząc powyższe zarzuty i rozbudowując w uzasadnieniu skargi argumentację, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zakwestionowanej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko zawarte w skarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Kolegium wyjaśniło, iż stan faktyczny w sprawie niniejszej został ustalony na podstawie zebranego materiału dowodowego, w tym zeznań przesłuchanych na rozprawie świadków. W ustaleniach tych nie opierano się wyłącznie na dowodzie z akt sprawy Sądu Grodzkiego w Ł. i nie przyjęto też globalne w poczet materiału dowodowego dokumentów postępowania karnego. Wbrew twierdzeniom skarżącej w postępowaniu uwzględniono wszystkie wnioski dowodowe strony. Organ ponownie podkreślił, iż skarżąca jako osoba prowadząca działalność gospodarczą miała obowiązek tak zorganizować tę działalność, aby nie dochodziło do naruszania przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Ponosi ona też odpowiedzialność za postępowanie w tym zakresie swojej pracownicy, niezależnie od odpowiedzialności karnej, czy dyscyplinarnej, jaką ta pracownica z tego tytuł już poniosła Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Sąd nie posiada natomiast uprawnień do oceny słuszności, czy też celowości skarżonej decyzji, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili ich wydawania. W szczególności uznać należy, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa będące podstawą podjętych decyzji. Przedmiotem dokonywanej kontroli sądowej jest decyzja w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Podstawą materialoprawną tego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. Nr 70, poz. 473 ze zm.) – zwanej dalej ustawą. Zgodnie z jego brzmieniem zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych między innymi osobom nietrzeźwym. W tym miejscu podnieść należy, iż treść tego zakazu nie może być rozumiana w oderwaniu od przepisu art. 15 ust. 1 ustawy, który wiąże powyższy zakaz z "osobą której zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwym". Oznacza to, że zakaz sprzedaży napojów alkoholowych osobom nietrzeźwym należy rozumieć w ten sposób, iż konieczne jest także uwzględnienie zachowania się osoby, której sprzedawany jest napój alkoholowy – chodzi o takie zachowanie, które stwarza realne możliwości oceny, iż osoba kupująca napój alkoholowy jest w stanie nietrzeźwości. Takie rozumowanie tego zakazu stwarza z kolei realne możliwości jego przestrzegania przez przedsiębiorców prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych i ich pracowników (tak: wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. akt II GSK 270/06, Lex 287957). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły, iż w konkretnym przypadku zaistniała podstawa do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, o której mowa w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy. Fakt sprzedaży przez pracownicę sklepu skarżącej – A. D. w dniu 22 listopada 2007 r. piwa K. N., którego zachowanie wskazywało, że znajduje się w stanie nietrzeźwym nie budzi wątpliwości i ma odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Wbrew twierdzeniom skarżącej powyższe stanowisko organu nie opiera się wyłącznie na aktach postępowania karnego dotyczącego jej pracownicy. Oprócz bowiem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...] marca 2008 r. sygn. akt [...] warunkowo umarzającego postępowanie karne wobec A. D, okoliczności stanowiące podstawę cofnięcia zezwolenia potwierdzają zeznania świadków tego zdarzenia oraz protokół kontroli przeprowadzonej w sklepie skarżącej przez Miejską Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. W szczególności słuchani podczas rozprawy administracyjnej w dniu 9 października 2008 r. świadkowie – członkowie Komisji: E. K., A. M., P. K. i A. W. jednoznacznie wskazali, iż w dniu 22 listopada 2007 r. około godz. 18.00 pod sklepem skarżącej miało miejsce spożywanie przez K. N. piwa, które wcześniej zostało sprzedane mu przez A. D. mimo, iż zachowanie jego wskazywało, iż znajduje się w stanie nietrzeźwości. Nadto w/w świadkowie zeznając w innej sprawie, dotyczącej przeprowadzanej przez nich kontroli sklepu K. Ch. w zakresie prawidłowości korzystania z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych (skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wydanej w tej sprawie została oddalona przez tutejszy Sąd wyrokiem z dnia [...] marca 2008 r., sygn. akt [...]) stwierdzili, iż K. N. już wcześniej, bo około godz. 17.00 znajdował się w stanie nietrzeźwości, miał niewyraźną mowę i czuć było od niego alkohol. Z uwagi na jego stan, jeden z kontrolujących – P. K. odprowadził go do domu, a ten w tym czasie dwukrotnie się przewrócił. Okoliczności stanu nietrzeźwości K. N. potwierdzili także pozostali świadkowie – S. S. i R. K. dokonujący w dniu 22 listopada 2007 r. interwencji policyjnej przed sklepem skarżącej. Świadkowie ci podali, iż mężczyzna, którego nazwiska nie pamiętają, a który znany jest im z innych incydentów chwiał się na nogach, czuć było od niego silną woń alkoholu. Nadto R. K., zeznał, iż w/w mężczyznę widział w stanie wskazującym na mniejsze spożycie alkoholu niż w dniu dokonywania interwencji, stąd wywodzi, iż w czasie interwencji był on "pijany". Powyższym zeznaniom, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy nie sposób odmówić wiarygodności. Są one zbieżne ze sobą, nadto korelują z pozostałym materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. W szczególności powyższe zdarzenie potwierdza protokół kontroli komisji, w którym zapisano, iż "pod sklepem stał nietrzeźwy mężczyzna i spożywał piwo, które zakupił w sklepie "[...]". Sprzedawca – A. D. sprzedała piwo nietrzeźwemu mężczyźnie – K. N., zam. Ł. ul. Ś. [...]." Faktu sprzedaży piwa w/w nie neguje też sprzedawczyni – A. D., z tym jednak zastrzeżeniem, iż zachowanie K. N. nie wskazywało w jej ocenie, iż był w stanie nietrzeźwym. W uwagach do protokołu podała, iż "jest to stały klient, który przychodzi codziennie i zawsze tak wygląda, dlatego sprzedałam mu piwo". Także sam K. N. słuchany w charakterze świadka zeznał, iż w dniu 22 listopada 2007 r. około godziny 17.00 – 17.30 spożywał w domu wódkę zakupioną wcześniej w innym sklepie, po czym udał się do sklepu "[...]", gdzie zakupił piwo. Piwo to spożywał jednakże w dalszej odległości od sklepu, między blokami. Zeznaniom tym, za wyjątkiem twierdzenia o spożywaniu alkoholu w dalszej odległości od sklepu również należy dać wiarę, albowiem są one zgodne z ustalonym w sprawie przebiegiem zdarzeń. W pozostałej zaś części, zeznania tego świadka - co słusznie zauważa organ - nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Reasumują powyższe uznać należy, iż organy obu instancji właściwie postąpiły orzekając w konkretnej sprawie o cofnięciu przedmiotowego zezwolenia. Dodać przy tym należy, iż stanowisko organów, co do naruszenia zakazu sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej, zostało przekonywująco uzasadnione, także w tym zakresie, iż była to sprzedaż dokonana osobie, której zachowanie wskazywało, że znajduje się w stanie nietrzeźwości. Jak już wyżej wskazano organy ustaliły, iż stan nietrzeźwości osoby, której sprzedano napój alkoholowy został zauważony i potwierdzony przez Miejską Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. (w protokole oraz złożonych zeznaniach), jak również przez patrol policji dokonujący interwencji przed sklepem skarżącej. Świadkowie ci zeznali, iż osoba ta chwiała się na nogach, czuć było od nie silną woń alkoholu, w czasie zaś jej odprowadzania do domu dwukrotnie upadła. Fakt spożywania alkoholu przed zakupem piwa w sklepie skarżącej potwierdził sam K. N. Nie sposób zatem zakładać, iż określone zachowanie tej osoby, zauważone przez w/w świadków nie mogło być zauważone przez pracownicę sklepu, która sprzedała tej osobie alkohol. W tych okolicznościach nie było zatem podstaw do podważenia prawidłowości oceny organów w tym zakresie. Sprawa zdaniem Sądu została wyjaśniona w stopniu wystarczającym do ustalenia, iż został naruszony zakaz sprzedaży napojów alkoholowych osobie nietrzeźwej, co uzasadniło cofnięcie zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit a ustawy. Poglądu tego nie zmienia podnoszona przez pełnomocnika skarżącej okoliczność, iż K. N. jest osobą schorowaną, po wylewie, źle mówi oraz zastrzeżenie sprzedawczyni, iż "mężczyzna ten zawsze tak wygląda". Dla ustalenia spełnienia przesłanek cofnięcia zezwolenia nie miało również znaczenia twierdzenie, iż komisja zastała K. N. przed sklepem skarżącej pijącego piwo "[...]", którego jak wynika z zapisów wydruków kasowych z tego dnia - w poprzednich godzinach nie sprzedano. Jeszcze raz bowiem należy podkreślić, iż okoliczność sprzedaży w dniu 22 listopada 2007 r. alkoholu osobie nietrzeźwej przez pracownicę sklepu skarżącej nie budzi wątpliwości i została należycie udokumentowana. Dodać przy tym należy, iż postępowanie karne wobec A. D., która została oskarżona o to, że w dniu 22 listopada 2007 r. w Ł. działając wbrew przepisom ustawy, pracując jako sprzedawczyni w sklepie "[...]" sprzedała alkohol w postaci piwa K. N., którego zachowanie wskazywało, że jest w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - warunkowo umorzono. Zgodnie zaś z art. 66 § 1 kk sąd może umorzyć postępowanie karne w sytuacji, gdy okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, iż decyzja o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie jest decyzją zależną od uznania organu. Przeciwnie jest to decyzją wynikającą ze spełnienia określonych przesłanek wskazanych w ustawie, a więc w całości determinowana przepisami prawa. Katalog tych przesłanek ma charakter zamknięty i został ujęty w art. 18 ust. 10 pkt 1 - 7 ustawy. Powyższe oznacza, iż organ bada konkretny stan faktyczny pod kątem zgodności z tymi przepisami prawa. W przypadku stwierdzenia naruszenia zakazów dotyczących sprzedaży alkoholu zobowiązany jest wydać decyzję o cofnięciu zezwolenia. Należy też podzielić stanowisko organów, iż nawet jednorazowe naruszenie zasad sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej prowadzi do cofnięcia zezwolenia na jego sprzedaż. Pogląd ten znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanym już w tym przedmiocie orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyroki NSA z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt II GSK 148/05, z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt II GSK 175/06 i z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. akt II GSK 270/06). Z wyżej wskazanych powodów zaskarżonej decyzji nie można czynić zarzutu naruszenia prawa materialnego. W niniejszej sprawy nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 kpa). W tym miejscu godzi się zauważyć, iż przedmiotem dowodu mogą być jedynie okoliczności mające znaczenie dla sprawy, a więc dotyczące jej przedmiotu i mające znaczenie dla rozstrzygnięcia. O tym zaś przesądza norma prawa materialnego. Zgodnie zaś z art. 107 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak na wstępie.-