II FSK 173/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Kalamala, Sędzia WSA del. Andrzej Jagiełło (spr.), Protokolant Tomasz Jankowski, po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 września 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 394/09 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 27 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary porządkowej. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę, 2) zasądza od T. S.A. z siedzibą w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1.1 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 394/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi T. S.A. w W., uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 27 lutego 2009 r. [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej. 1.2 Jak ustalił Sąd pierwszej instancji postanowieniem tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia T. S.A. (T. S.A, spółka) utrzymało w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Burmistrza P. przez podinspektora do spraw wymiaru podatku z dnia 5 stycznia 2009 r. [...], nakładające na spółkę karę porządkową w kwocie 2.500 zł. Organ ten ustalił, że po złożeniu przez nią deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008 r. organ podatkowy pierwszej instancji powziął wątpliwości co do poprawności wykazanych tam danych. Wskazując, że w deklaracji podano o wiele niższą niż w latach poprzednich wartość budowli wezwał ją do korekty deklaracji. Wobec braku reakcji spółki wszczęto postępowanie w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2008 r. Burmistrz P. na podstawie art. 155 w zw. z art. 181, art. 262 oraz art. 216 Ordynacji podatkowej (dalej: Ord. pod.) wezwał T. S.A. do złożenia w terminie 7 dni, pod rygorem ukarania karą porządkową w kwocie do 2500 zł., projektu budowli linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych na terenie gminy P., decyzji pozwalającej na budowę linii kablowej, ewidencji środka trwałego prowadzonej dla tej budowli za 2008 r., dokumentacji technicznej oraz kosztorysów związanych z tą budowlą, celem dokonania ich oględzin, co uznał za niezbędne dla rozpatrzenia sprawy. Wobec zaś niezastosowania się do wezwania, postanowieniem z 5 stycznia 2009 r. ukarał ją karą porządkową w takiej kwocie. Rozpoznając zażalenie spółki organ drugiej instancji wskazał, że art.155 Ord. pod. zezwalający na wezwanie strony lub innych osób do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy, pozostaje w zgodzie z art.122 tej ustawy zobowiązującym organ do podejmowania wszystkich czynności procesowych, które są niezbędne dla wyjaśnienia sprawy i jej załatwienia. Przepis art.262 § 1 pkt.2 Ord. pod. stanowi, że strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny mimo, że byli do tego zobowiązani (pkt.1), lub bezzasadnie odmówili złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności (pkt.2) lub bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej ukończeniem (pkt.3), mogą zostać ukarani karą porządkową do 2.500 zł. Stosowanie przez organy kar porządkowych ma na celu zdyscyplinowanie uczestników postępowania podatkowego. Żądane dokumenty były niezbędne dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy. Wynikające zaś z art. 122 i art. 187 § 1 Ord. pod. obowiązki organów podatkowych nie wykluczają możliwości nałożenia na podatnika powinności przedstawienia środków dowodowych będących w jego dyspozycji i niezbędnych do udowodnienia tez strony, jeżeli od przedłożenia tych dowodów uzależnione jest uznanie jej racji. W skardze na postanowienie organu odwoławczego T. S.A. wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji i zarzuciła naruszenie art.262 § 1 pkt.2 Ord. pod. polegające na nałożeniu kary porządkowej w związku z zaistnieniem zdarzenia, które nie zostało wskazane w tym przepisie jako przesłanka nałożenia kary porządkowej. Analizując treść wskazanego przepisu spółka wywiodła, że przedłożenie dokumentów żądanych przez organ nie stanowi żadnego z wymienionych w nim zdarzeń skutkujących nałożeniem kary porządkowej. Żądanie, zaś przedłożenia wskazanych przez organ pierwszej instancji dokumentów jest próbą przerzucenia na podatnika ciężaru dowodu w postępowaniu, który zgodnie z art. 122 w zw. z art.187 § 1 Ord. pod. ciąży na organie podatkowym. Odwołując się do treści art.6 ust.9 pkt.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskazała, że strona jest zobowiązana jedynie do złożenia deklaracji podatkowej, w której podatnik wykazuje obiekty podlegające opodatkowaniu. Art.155 Ord. pod. nie może służyć, jej zdaniem, rozszerzeniu zakresu obowiązków formalnych podatnika, tym bardziej w zakresie obiektów, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Skarżąca powołała się także na stanowisko prof. dr. hab. B. B. oraz dr. W. M. zawarte w załączonej do skargi prywatnej ekspertyzie prawnej, dotyczącej wymierzenia podatnikowi kary porządkowej. 1.3 Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd pierwszej instancji uznał je za uzasadnione . Przywołując treść art. 262 § 1 Ord. pod. wskazał, że przewiduje on możliwość nałożenia kary porządkowej na stronę, pełnomocnika strony, świadka lub biegłego, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani, lub bezzasadnie odmówili złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności, lub bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem. Rozwiązanie to ma, zatem na celu zdyscyplinowanie uczestników postępowania podatkowe i w konsekwencji usprawnienie postępowania jako pewnego procesu, w znaczeniu technicznym. Nie służy zaś, jako sankcja w przypadku odmowy dostarczenia przez stronę materiałów niezbędnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Nałożenie kary pieniężnej może nastąpić tylko w wyliczonych w powołanym przepisie okolicznościach. Wyliczenie to jest zamknięte a kara nie może być stosowana w innych stanach faktycznych jak np. nieprzedstawienia w wyznaczonym terminie dowodu (także z dokumentu). Art.189 Ord. pod. stanowi wprawdzie , że organ podatkowy może wyznaczyć stronie termin do przestawienia dowodu będącego w jej posiadaniu, ale jego niezachowanie nie jest obwarowane sankcją prawną, zatem nieprzedstawienie dowodu nie może skutkować ukaraniem strony karą porządkową. Czynności procesowe podejmowane przez organ podatkowy w zakresie gromadzenia materiału dowodowego powinny być wspierane przez podmiot biorący udział w postępowaniu, ponieważ sam organ nie zawsze będzie mógł obiektywnie wyjaśnić wszystkie istotne okoliczności sprawy. Przepis art. 187 § 1 Ord. pod. nie zwalnia podatnika z obowiązku współdziałania z organem podatkowym we wszechstronnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. Za bierną postawę i ignorowanie wezwań organu podatkowego, strona powinna ponieść konsekwencje, jednakże nie w postaci sankcji o charakterze porządkowym, ale w postaci merytorycznej treści rozstrzygnięcia wydanego w oparciu o dostępny organowi materiał dowodowy. 2.1 Powyższy wyrok w całości zaskarżyło skargą kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.. Organ ten wskazując ogólnie na przepis art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm) – dalej: p.p.s.a – zarzucił: - naruszenie prawa materialnego tj art. 145 § 1 pkt 1lit a) p.p.s.a poprzez błędną wykładnię art. 262 § 1 Ord. pod. polegająca na przyjęciu, że przepis ten nie daje podstaw do obciążenia strony karą porządkową za nieprzedstawienie żądanych dokumentów, mimo wezwania jej do tego w trybie art. 155 Ord. pod.; - niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia z uwagi na naruszenie przepisów postępowania tj. art. 262 § 1 Ord. pod., który nie jest przepisem postępowania, lecz prawa materialnego. Przy tak sformułowanych zarzutach wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie skargi Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przytoczył treść art. 155 Ord pod. oraz art. 262 § 1 Ord. pod. wskazując, że strona , jej pełnomocnik, świadek lub biegły, którzy pomimo prawidłowego wezwania przez organ bezpodstawnie odmówili wykonania nałożonych na nich a wskazanych w tym przepisie obowiązków, mogą zostać ukarani karą porządkową do 2500 zł. W rozpoznawanej sprawie podatnik nie zastosował się do wezwania do przedłożenia do oględzin dokumentów, co było niezbędne dla rozpatrzenia sprawy. Błędne jest natomiast, zdaniem organu, stanowisko Sądu, że niedokonanie przez T. S.A. czynności przedłożenia żądanych dokumentów nie jest okolicznością wymienioną w art. 262 § 1 Ord. pod. dającą podstawę do nałożenia kary porządkowej. Sąd pominął bowiem, że organ podatkowy wezwał podatnika do przedłożenia wymienionych dokumentów celem dokonania ich oględzin a bezzasadne odmówienie okazania przedmiotu oględzin jest właśnie jedną z czynności wymienionych w tym przepisie. Okoliczności tej Sąd nie uwzględnił dokonując wykładni art. 262 § 1 Ord. pod i w konsekwencji bezzasadnie przypisał organom podatkowym jego naruszenie. Nadto błędnie uznał go za przepis postępowania podczas, gdy jest to przepis prawa materialnego. 2.1 T. S.A. nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną. 3.1 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej. 3.2 Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego należy w pierwszym rzędzie przywołać treść art. 262 § 1 pkt 2 Ord. pod. który stanowi, że strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego bezzasadnie odmówili złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności, mogą zostać ukarani karą porządkową do 2.500 zł. Celem powyższej regulacji jest zdyscyplinowanie uczestników postępowania i wymuszenie posłuchu postanowieniom organów podatkowych. Równocześnie ma zapewnić sprawny przebieg postępowania i wydanie rozstrzygnięcia w przewidzianym ustawowo terminie (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Toruń 2007, tom II, s. 627 i n.). Przesłanką uzasadniającą nałożenie kary porządkowej jest bezzasadna a więc nieznajdująca potwierdzenia w obowiązujących przepisach (np. art. 195 lub 196 Ord pod.), odmowa złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału. Odmowa musi mieć charakter jednoznaczny i wskazywać na brak woli poddania się obowiązkom nałożonym przez organy podatkowe. Analizując treść tego przepisu należy również odnieść się do zasad postępowania podatkowego uregulowanych w Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 122 Ord. pod. organy podatkowe mają obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a z kolei z art. 187 § 1 Ord. pod. wynika obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i doktrynie ugruntowany jest pogląd, że wynikające z tych przepisów obowiązki organów podatkowych, nie oznaczają, że ciężar dowodu, czy dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego spoczywa wyłącznie na organie podatkowym (por. np. wyroki NSA z dnia: 6 sierpnia 2009 r., I FSK 205/08, LEX nr 552148; 7 lipca 2009 r., II FSK 372/08, LEX nr 529353; 4 czerwca 2009 r., II FSK 293/08, LEX nr 511333; 23 grudnia 2008 r., II FSK 1327/07, LEX nr 515351; 30 maja 2006 r. II FSK 835/05, LEX nr 180477; oraz A. Hanusz, Strony postępowania podatkowego a ciężar dowodu, PP 2004/9/49). Zgodnie z art. 122 Ord. pod. do organu podatkowego należy inicjatywa w zbieraniu dowodów i wyjaśnianiu stanu faktycznego, a temu celowi służy m.in. instytucja wezwania strony lub innej osoby do złożenia wyjaśnień niezbędnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego. Nie budzi bowiem wątpliwości, że szereg informacji dotyczących stanu faktycznego sprawy posiada podatnik i nie może to on decydować o tym, które dane przekazać organowi podatkowemu, a które nie mają znaczenia w sprawie. Organ podatkowy, jako gospodarz postępowania, ma obowiązek zebrać dowody i ustalić stan faktyczny, ale to nie oznacza, że strona postępowania nie ma obowiązku przekazania dowodu, informacji lub wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy, na żądanie organu, będących w jego posiadaniu. Wynika to, bowiem jednoznacznie z art. 189 § 1 i 2 Ord. pod. Organ ma obowiązek wszechstronnie zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy a więc wskazując okoliczności faktyczne korzystne i niekorzystne dla podatników. Wynika to także z art. 191 i art. 192 Ord. pod. Zatem przepis art. 189 ord. pod. należy interpretować łącznie z art. 155 a także art. 187 § 1, art. 191 – 192 ord. pod. W możliwości wezwania strony, czy innej osoby do określonego zachowania na podstawie art. 155 Ord. pod., realizowany jest przez organ podatkowy obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W sytuacji gdy podatnik ogóle nie stosuje się do wezwania organu, organ podatkowy ma prawo podjąć dopuszczalne prawem kroki zmierzające do uzyskania od podatnika wyjaśnień, czy przedstawienia dowodu. Ocena bowiem, czy złożenie przez podatnika dowodu jest niezbędne pozostaje w gestii organu, przed którym toczy się postępowanie. (por. wyroki NSA z dnia 30.11.2010 r., sygn. akt: II FSK 1270/09 II FSK 921/10 i II FSK 1691/10 publ. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy przede wszystkim zwrócić uwagę na fakt, że postanowieniem z 28listopada 2008 r. organ pierwszej instancji wezwał T. S.A. do złożenia w terminie 7 dni określonych dokumentów w celu dokonania ich oględzin wyjaśniając, że przeprowadzenie tych oględzin jest niezbędne w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Okoliczność tę całkowicie pominął Sąd pierwszej instancji w swoich rozważaniach. Uznał on bowiem, że aczkolwiek przepis art. 187 § 1 Ord. pod. nie zwalnia podatnika z obowiązku współdziałania z organem podatkowym w wyjaśnieniu stanu faktycznego, to za bierną postawę i ignorowanie wezwań do przedstawienia dowodu nie może ponosić konsekwencji w postaci kary porządkowej, ale w postaci merytorycznej treści rozstrzygnięcia wydanego w oparciu o dostępny organowi materiał dowodowy. Tymczasem jak wyżej wskazano okolicznością uzasadniającą nałożenie kary porządkowej na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 Ord. pod. jest bezzasadna odmowa okazania przedmiotu oględzin. Oględziny w postępowaniu podatkowym mogą mieć dwojaki charakter: jako środek dowodowy oraz jako czynność w zakresie postępowania dowodowego, które służą do uzyskania innych środków dowodowych. W trakcie czynności oględzin można, bowiem uzyskać szereg innych dowodów, posiadających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Nie ulega, bowiem wątpliwości, że oględziny mogą służyć organowi podatkowemu w celu zebrania materiału faktycznego w sprawie podatkowej a także zebrania dowodów, w celu wyjaśnienia istoty sprawy podatkowej. Nawet wtedy, gdy czynności kontrolne mają charakter rutynowy, mogą dostarczyć dowodów decydujących o rozstrzygnięciu przez organ podatkowy kwestii wysokości zobowiązania podatkowego. W tej sytuacji należy wskazać, że informacje uzyskane w trakcie oględzin mogą zostać uznane za dowody i mogą mieć bezpośredni wpływ na wysokość ustalonego w trakcie postępowania wymiarowego zobowiązania. W trakcie czynności oględzin można, bowiem uzyskać szereg innych dowodów, posiadających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej – np. księgi, rachunki, faktury, dowody prowadzenia działalności gospodarczej, dokumentacja techniczna itp. W katalogu środków dowodowych określonych w art. 181 Ord. pod., ustawodawca zamieścił oględziny, jako czynność w trakcie, której organ podatkowy zbiera dowody w postaci materiałów i informacji, nie definiując pojęcia oględzin. Według definicji słownikowej oględziny to oglądanie, obejrzenie kogoś, czegoś, lustracja, przegląd (Słownik języka polskiego, red. M. Szymczak, t. II, Warszawa 1979, s. 490.). Oględziny, zatem polegają na bezpośrednim zbadaniu osoby, nieruchomości, miejsca bądź rzeczy ruchomej przez właściwy organ podatkowy, w celu dokonania spostrzeżeń mających znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Ustawodawca wskazując w art. 198 § 1 Ord. pod., że organ podatkowy może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny faktycznie pozostawia mu pewną swobodę w zakresie podjęcia decyzji o przeprowadzeniu oględzin. Znajduje to odzwierciedlenie poprzez użycie w tej normie prawnej słowa "może". Jednakże granice tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy materialnej a potrzeba przeprowadzenia oględzin oceniana jest każdorazowo przez organ podatkowy. Dlatego też ustawodawca wyposażył organy podatkowe w środek dyscyplinujący, pozwalający wyegzekwować zachowania zgodne z prawem. W sytuacji, gdy podatnik w ogóle nie stosuje się do wezwania organu podatkowego, organ ten ma możliwość podjęcia dopuszczalnych prawem kroków zmierzających do uzyskania od podatnika takiego zachowania, do jakiego go na podstawie przepisów prawa zobowiązał a więc np. przedstawienia przedmiotu oględzin dowodu. Takim dopuszczalnym środkiem dyscyplinującym jest przewidziana w art. 262 § 1 Ord. pod. kara porządkowa (por. cyt. wyroki NSA z dnia 30.11.2010 r., sygn. akt: II FSK 1270/09, II FSK 921/10 i II FSK 1691/10 publ. na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na tle powyższych rozważań należy podnieść, że w rozpoznawanej sprawie strona postępowania – T. S.A została , w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo, zgodnie z wymogami określonymi w art. 159 Ord. pod. wezwana do przedłożenia dowodu z oględzin. Organ pierwszej instancji wskazał, przedstawienia jakich dokumentów do przeprowadzenia oględzin oczekuje min. ewidencji środków trwałych w związku ze wszczętym i prowadzonym postępowaniem w sprawie określenia wysokości zobowiązani w podatku od nieruchomości za 2008 r. oraz przyczyny, dla których dokumenty te są mu niezbędny. Odmawiając wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności ustalenia podstawy opodatkowania spółka uniemożliwiła organowi podatkowemu przeprowadzenie postępowania podatkowego, a skoro odmowa przekazania przedmiotu była bezzasadna, nałożenie kary porządkowej na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 Ord. pod. należy uznać za zasadne a tym samym, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. W tym kontekście zawarte w skardze wniesionej do Sądu pierwszej instancji wywody T. S.A. o braku podstaw do wymierzenia kary porządkowej są całkowicie chybione. Należy przy tym zwrócić uwagę, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji wydane na podstawie art. 155 w zw. z art. 181, art. 262 i art. 216 Ord. pod. wzywające do przedłożenia do oględzin wskazanych dokumentów w terminie 7 dni pod rygorem ukarania kara porządkową do 2500 zł oraz dowód jego doręczenia stronie. Uchylając kwestionowane postanowienie Sąd pierwszej instancji dopuścił się, więc naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy a zatem postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w zw. z art. 262 § 1 Ord. pod. miał usprawiedliwione podstawy. Należy także zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że przepis art. 262 § 1 Ord. pod jest przepisem prawa materialnego, stąd też przywołana podstawa prawna rozstrzygnięcia tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. była błędna. 3.3 Z powyższych względów, przy braku naruszeń ze strony Sądu pierwszej instancji przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę T. S.A. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.209 w zw. z art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a.