I SA/Sz 836/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Zienkowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia i rozłożenia na raty należności z tytułu zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie projektu oraz odsetek za zwłokę oddala skargę. E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (dalej: "Beneficjent", "Spółka", "Strona", "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego (dalej: "Zarząd WZ") z dnia 2 września 2025 r., nr [...] ([...]) utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2024 r., nr [...] ([...]) orzekającą o: - odmowie umorzenia należności głównej w wysokości [...] zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych; - odmowie umorzenia w całości odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych od kwoty [...]zł; - rozłożeniu na 84 miesięczne raty należności głównej w kwocie [...]zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych wynikających z decyzji administracyjnej nr [...] z dnia 8 czerwca 2021 r. utrzymanej w całości w mocy decyzją nr [...] z dnia 29 listopada 2021 r.; - określeniu wysokości rat oraz terminów ich zapłaty. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Zarząd WZ decyzją z dnia 8 czerwca 2021 r. orzekł wobec Beneficjenta zwrot środków, przyznanych umową o dofinansowanie z dnia 21 sierpnia 2018 r., nr [...], na realizację projektu pt. "[...]" w kwocie [...]zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Beneficjent wobec prawomocności ww. decyzji, czyli po wyczerpaniu ścieżki odwoławczej i sądowoadministracyjnej, pismem z dnia 27 grudnia 2023 r. zawnioskował o udzielenie ulgi w postaci rozłożenia na raty na okres 5 lat należności głównej objętej obowiązkiem zwrotu, a także o zatrzymanie naliczania odsetek od momentu wpłaty pierwszej raty oraz umożliwienie zapłaty tych odsetek dopiero po zapłacie należności głównej. Beneficjent pismem z dnia 30 stycznia 2024 r. ww. wniosek uzupełnił. Zarząd WZ w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2024 r., przedstawił stanowisko, które jak podkreślił oparł na całościowej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego. Zdaniem Zarządu WZ, w przypadku gdy wniosek dotyczy umorzenie należności głównej wraz z odsetkami, ewentualnie rozłożenie na raty należności głównej i umorzenie odsetek, konieczne było przeanalizowanie zarówno przesłanek dotyczących umorzenia w całości zobowiązania, tj. ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny, jak i w części – względy społeczne lub gospodarcze w tym w szczególności możliwości płatnicze zobowiązanego (tj. art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a i lit. b u.f.p.). Skoro, więc postępowanie administracyjne w przedmiocie udzielenia ulgi wszczęte zostało w niniejszej sprawie w wyniku wniosku złożonego przez Beneficjenta, to w jego interesie było podanie do wiadomości Zarządu WZ wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a także dopilnowanie ich utrwalenia w dokumentach. Zarząd WZ podał, że w pierwszej kolejności przeanalizował sytuację finansową Beneficjenta, przy jednoczesnym uwzględnieniu wysokości należności do spłaty jako warunku niezbędnego do stwierdzenia czy udzielenie ulgi we wnioskowanym zakresie można uznać za zasadne. Odnosząc się do wniosku Beneficjenta o umorzenie całości zobowiązania, Zarząd WZ podał, że przyznanie takiej ulgi jest możliwe w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym (art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.f.). W ocenie Zarządu WZ w sprawie nie zachodzą jakiekolwiek nadzwyczajne okoliczności umożliwiające zastosowanie ulgi w postaci umorzenia całości zobowiązania. Beneficjent w swoich pismach uzasadniał poniesienie przez niego straty w 2023 roku faktem, iż została ustalona cena maksymalna za MWh prądu, a także tym, że był zobowiązany do zapłaty kwoty [...]zł na rzecz Zarządcy Rozliczeń. Zarząd WZ uznał, że okoliczności te nie mają znamion nadzwyczajności, przy czym osiągnięcie w danym roku straty nie jest jednoznaczne z taką sytuacją ekonomiczną spółki, która uzasadnia przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych, nawet jeżeli wynika ona ze zdarzenia wcześniej przez Spółkę nieprzewidzianego i niezaplanowanego. Beneficjent informował również, że w kolejnych latach przewiduje, iż Spółka osiągnie dochód w wysokości [...] zł – [...] zł. Wskazywał na dalsze perspektywy rozwoju, budowę kolejnych farm fotowoltaicznych. Zarząd WZ zauważył, że sam Beneficjent wskazywał, że strata z roku 2023 ma charakter przejściowy, a zarówno suma bilansowa, zgromadzone środki pieniężne, wartość aktywów dowodzi, że sytuacja spółki jest dobra i pozwala na spłatę zobowiązania, chociażby w ratach. Zarząd WZ podkreślił, że instytucja umorzenia zobowiązania podatkowego jako najdalej idąca w skutkach ulga, nie może równoważyć czy rekompensować skutków zaniedbań zobowiązanego, a konsekwencje braku należytej staranności czy dbałości w prowadzeniu własnych spraw nie mogą być przerzucane na organy państwa. W konsekwencji Zarząd WZ uznał, że okoliczności sprawy nakazują stwierdzić brak istnienia ważnego interesu zobowiązanego w umorzeniu należności podatkowych Odnosząc się do istnienia przesłanki interesu publicznego, Zarząd WZ podał, że udzielenie ulgi mogłoby zaburzyć wartości wspólne dla całego społeczeństwa i poczucia sprawiedliwości wobec prawa. Podkreślił, że sytuacja Beneficjenta jest dobra i jest on w stanie spłacać zobowiązania. Ponadto nie zatrudnia on praktycznie pracowników oraz nie prowadzi działalności o profilu użyteczności publicznej, co również nie przemawia za udzieleniem ulgi. Zarząd WZ ustosunkowując się do wniosku w zakresie rozłożenia należności głównej na raty i umorzenia odsetek, wskazał że możliwość orzeczenia w takim zakresie związana jest z koniecznością wystąpienia przesłanek – względów społecznych lub gospodarczych, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego (art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b u.f.p.). Zarząd WZ ustalił, że brak jest podstaw do umorzenia pozostałych do spłaty odsetek wynikających ze wskazanych wyżej orzeczeń administracyjnych. Zapłata odsetek od należności głównej nie powoduje zagrożenia istotnego interesu Spółki, które mogłoby wpłynąć na niemożliwość wywiązania się z istniejących zobowiązań. Zarząd WZ wskazał, że zarówno zgromadzone środki pieniężne, brak długoterminowych zobowiązań, a także prognozowane przez Beneficjenta dochody na przyszłe lata w wysokości [...] zł - [...] zł, wskazują na dobrą kondycję finansowa spółki i możliwość zapłaty należności głównej wraz z odsetkami w ratach. Zarząd WZ podkreślił, że na dzień 31 grudnia 2021 r. Beneficjent posiadał długoterminowe zobowiązanie w kwocie [...]zł, które zostało spłacone do dnia 31 grudnia 2022 r. bowiem nie wykazano go w bilansie za rok 2022. W konsekwencji potwierdza to istnienie możliwości finansowych Beneficjenta dla spłaty wysokich kwotowo zobowiązań. Według Zarządu WZ nie jest przekonująca argumentacja Beneficjenta, iż w okresie zimowym elektrownia fotowoltaiczna generuje małe przychody, ponieważ taka okoliczność nie ma charakteru losowego, tylko jest przewidywalna i wynika z charakteru działalności. Zarząd WZ stwierdził, że sytuacja finansowa Beneficjenta pozwala na zapłatę należności głównej wraz z odsetkami w ratach, a co za tym idzie uzasadniona jest odmowa wnioskowanej ulgi w zakresie umorzenia samych odsetek od należności głównej. Zarząd WZ podkreślił, że co do liczby rat i wysokości rat, Beneficjent w piśmie z dnia 27 grudnia 2023 r. wniósł o rozłożenie na raty należności głównej na okres 5 lat płatnych co miesiąc (60 rat) w kwocie co najmniej [...] zł miesięcznie, a w piśmie z dnia 30 stycznia 2024 r. wskazał, iż przy założeniu średniej dochodowości rozłożenie na raty należności głównej nie powinno być krótsze niż 7 lat. Przedstawiona przez Beneficjenta propozycja nie uwzględnia jednak odsetek jak dla zaległości podatkowych. Tym samym Zarząd WZ wskazał, że rozłożenie należności głównej wraz z odsetkami na 84 co do zasady równe raty (83 raty po [...] zł i jedna rata w wysokości [...] zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych) uwzględni możliwości finansowe Beneficjenta i umożliwi mu skuteczną spłatę zobowiązania. Zarząd WZ stwierdził, że rozłożenie na raty należności głównej wraz z odsetkami jest zasadne, gdyż spłata należności rozciągnięta w czasie zmniejsza ryzyko niespłacenia należności w ogóle. Beneficjent uprawdopodobnił, iż jednorazowa spłata całości należności publicznoprawnej wpłynie negatywnie na jego funkcjonowanie, może nie w takim stopniu jak argumentował (upadłość, likwidacja), ale z pewnością w sposób pogarszający jego płynność finansową. Za zastosowaniem ww. ulgi przemawiają nie tylko względy gospodarcze, a więc możliwości płatnicze Beneficjenta, ale również względy społeczne, które nakazują, aby zobowiązanie zostało zrealizowane. Z przedmiotowym rozstrzygnięciem nie zgodził się Beneficjent, wobec czego pismem z dnia 11 grudnia 2024 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarząd WZ po przeprowadzeniu postępowania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej: "k.p.a."), art. 9 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 2 pkt 9 lit. b ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 818; dalej: "u.z.r.p.p.s."), art. 64 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1530 ze zm.; dalej: "u.f.p.") oraz art. 41 ust. 2 pkt 4 i art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2025 r., poz. 581; dalej: "u.s.w.") wydał decyzję z dnia 2 września 2025 r., którą utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 25 listopada 2024 r. W uzasadnieniu wskazał, że skoro Beneficjent wnioskuje o umorzenie odsetek w całości albo w części, ewentualnie zastosowanie wobec niego obniżonej stawki odsetek za zwłokę przewidzianej w art. 56b O.p., tj. umorzenie 50% odsetek za zwłokę, konieczne było ponowne przenalizowanie przez Zarząd WZ przesłanek dotyczących względów społecznych lub gospodarczych, w tym w szczególności możliwości płatniczych zobowiązanego. Zarząd WZ wyjaśnił, że przywołane pojęcia nie mają stałego zakresu treści i jako swoiste klauzule generalne, odsyłające do ocen pozaprawnych, wymagają ich uściślenia poprzez orzecznictwo sądów administracyjnych, które z tej przyczyny nabiera szczególnego znaczenia. Zarząd WZ rozwinął, że orzeczenia wydane w oparciu o art. 60 pkt 6, art. 64 ust. 1 pkt 2, ust. 2 u.f.p. mają charakter uznaniowy, co potwierdzone zostało w orzeczeniach sądów administracyjnych. Pomimo tego ustawodawca jednak nie pozostawił organom administracji zupełnej swobody w stosowaniu uznania administracyjnego. Stanowisko zajęte przez organ administracji w rozstrzygnięciu musi być oparte na wszechstronnie przeprowadzonym postępowaniu i wyczerpującym ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy. Decyzja w zakresie ulgi w spłacie należności objętych wnioskiem jest instytucją szczególną w systemie prawnym i taki też charakter winny mieć okoliczności uzasadniające pozytywne załatwienie sprawy. Zarząd WZ zwrócił uwagę, że wniosek powinien być należycie uzasadniony i to w interesie wnioskodawcy leży podanie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a także dopilnowanie ich utrwalenia w dokumentach. Poza treścią żądania wnioskodawca zobowiązany jest przywołać okoliczności faktyczne, które jego zdaniem uzasadniają udzielenie przedmiotowej ulgi. Wskazując na przesłanki warunkujące udzielenie wnioskowanej ulgi, Zarząd WZ stwierdził, że ważne są względy społeczne lub gospodarcze zobowiązanego. W rozumieniu art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.f.p. są to sytuacje, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych lub szczególnego splotu okoliczności zobowiązany nie jest w stanie uregulować zaległości, przy czym nie można ich utożsamiać z subiektywnym przekonaniem dłużnika. Oznacza to, że nawet spełnienie określonej w ww. przepisie przesłanki w postaci zaistnienia względów społecznych lub gospodarczych, w szczególności możliwości płatniczych zobowiązanego nie oznacza powstania automatycznie po stronie organów obowiązku udzielenia ulgi, a jedynie stwarza możliwość jej udzielenia. Spełnienie wymienionych w powołanym przepisie przesłanek otwiera tylko możliwość rozważenia zasadności wniosku strony, nie obligując organów do uwzględnienia ulgi. Opierając się na teoretycznych wskazaniach, Zarząd WZ wskazał, że analizie poddał argumenty w zakresie udzielenia ulgi zawarte we wniosku wraz z załączonymi do niego dokumentami oraz argumentację wskazaną we wcześniejszej korespondencji kierowanej do organu. Podkreślił również, że na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Beneficjent nie przedstawił nowych dokumentów obrazujących jego sytuację (w szczególności wskazujących na kondycję finansową Spółki w 2024 r.) poza dołączonymi do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy: - zaświadczeniem o niezaleganiu w opłacaniu składek wydanym w dniu 10 grudnia 2024 r. przez ZUS Oddział w S., z którego wynika, iż Spółka na dzień 10 grudnia 2024 r. nie posiada zaległości wymagalnych, a także zaświadczeniem o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzającym stan zaległości wydanym w dniu 16 grudnia 2024 r. przez Naczelnika US w C., z którego wynika, iż na dzień wystawienia zaświadczenia nie ujawniono zaległości podatkowych Spółki ani odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 53a O.p., jak też że wobec Spółki nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne w administracji, również w zakresie zobowiązań innych niż podatkowe, a także nie jest prowadzone postępowanie mające na celu ustalenie lub określenie wysokości zobowiązań wnioskodawcy lub odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 53a O.p., albo postępowanie mające na celu ustalenie lub określenie wysokości zobowiązań wnioskodawcy lub odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 53a O.p., zostało zakończone. Zarząd WZ podkreślił, że Beneficjent uzasadniając wniosek wskazał na złą sytuację finansową (w momencie jego składania), a także stwierdził, że jednorazowa zapłata powstałego zobowiązania nie jest możliwa, ponieważ Spółka w okresie jesienno-zimowym poprzedzającym złożenie wniosku generowała minimalne dochody ze sprzedaży energii. Beneficjent zwrócił uwagę, że przychody wystarczały na pokrycie bieżących wydatków umożliwiających prawidłowe funkcjonowanie farmy fotowoltaicznej, takich jak m.in. ochrona, monitoring, serwis czy księgowość. Jednocześnie podkreślono, że w następującym okresie wiosennoletnim wpływy ze sprzedaży produkowanej energii powinny być wyższe, co pozwoliłoby regulować deklarowane kwoty. Beneficjent wskazał ponadto, że prowadzi zaawansowane rozmowy w zakresie uczestnictwa w budowie kilku farm fotowoltaicznych, dając tym samym duże prawdopodobieństwo osiągnięcia w roku 2024 i kolejnym dodatkowych przychodów finansowych. Zarząd WZ zauważył, że w toku postępowania o udzielenie ulgi (pismem z dnia 16 stycznia 2024 r.) zobowiązano Beneficjenta do dostarczenia dokumentów obrazujących jego ówczesną sytuację, m.in. dotyczących sytuacji ekonomicznej Spółki uzasadniających udzielenie wnioskowanej ulgi. Spółka pismem z dnia 30 stycznia 2024 r. przedłożyła wymagane dokumenty. Beneficjent wyjaśniał, że ilości produkowanej energii jest zależna od nasłonecznienia w danym roku oraz ceny za wytworzoną energię. Dodał, że w 2021 roku Spółka uzyskała przychód w wysokości [...] zł, w roku 2022 w wysokości [...] zł, zaś w roku 2023 w wysokości [...] zł. Beneficjent podkreślił, że w 2023 r. musiał zwrócić do Zarządcy Rozliczeń kwotę [...]zł. Beneficjent wskazał ponadto, iż zbieg niekorzystnych, niezależnych od niego zdarzeń, spowodował 40% spadek przychodów pomimo produkcji energii mieszczącej się w trzyletniej średniej, co skutkowało wygenerowaniem straty na koniec roku, ale zapewnił, że jest w stanie generować nadwyżkę finansową i realizować założone cele przez wiele lat. Zarząd WZ w toku postępowania ustalił, że Spółka w roku 2021 osiągnęła przychód na poziomie [...] zł netto, zaś zysk wyniósł [...] zł netto; w roku 2022 osiągnęła przychód na poziomie [...] zł netto, a zysk w wysokości [...] zł netto; w roku 2023 osiągnęła przychód na poziomie [...] zł netto, a strata wyniosła [...] zł netto. Zarząd WZ poza analizą rachunków zysków i strat za okres od 2021 r. do 2023 r. zbadał poszczególne pozycje ujęte w odpowiednich bilansach Spółki. W związku z tym stwierdził, że: w okresie od 1 stycznia 2021 r. do grudnia 2021 r. wartość aktywów trwałych wyniosła [...] zł; w okresie od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. wartość aktywów trwałych wyniosła [...] zł; w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. wartość aktywów trwałych wyniosła [...] zł. Suma bilansowa Spółki za poszczególne lata wyniosła [...] zł na dzień 31 grudnia 2021 r., [...] zł na dzień 31 grudnia 2022 r. oraz [...] zł na dzień 31 grudnia 2023 r. Ponadto według Zarządu WZ z zaświadczeń ZUS Oddział w S. z dnia 23 stycznia 2024 r. oraz z dnia 10 grudnia 2024 r. wynikało, iż Spółka według stanu na dzień ich wydania nie posiadała żadnych zaległości wymagalnych. Z zaświadczeń wystawionych przez Naczelnika US w C. wynikało, iż według stanu na dzień 25 stycznia 2024 r. oraz na dzień 16 grudnia 2024 r. Spółka nie posiadała zaległości podatkowych i innych zobowiązań. Zdaniem Zarządu WZ przeanalizowane dane wskazywały, iż pomimo uzyskania w ostatnim okresie, za który Strona przekazała informację, tj. w 2023 r. straty w wysokości [...] zł, Spółka znajdowała się w dobrej kondycji finansowej, o czym świadczyła wysokość zgromadzonych środków pieniężnych, która na dzień 31 sierpnia 2023 r. wynosiła [...] zł. a także suma bilansowa w kwocie [...]zł. Z bilansu wynikało, iż na dzień 31 grudnia 2023 r. Spółka nie posiadała żadnych zobowiązań długoterminowych, zaś krótkoterminowe w kwocie [...]zł. co przy generowanym przez Spółkę przychodzie nie powinno było stanowić problemu w ich spłacie. Twierdzenia Beneficjenta, jak również przedłożone dokumenty finansowe wskazywały, iż Spółka jest w stanie generować nadwyżkę finansową i realizować założone cele przez wiele lat. Zarząd WZ zwrócił uwagę, że Beneficjent w piśmie z dnia 27 grudnia 2023 r. podawał, iż prowadzi zaawansowane rozmowy w zakresie budowy kilku farm fotowoltaicznych, zaś w piśmie z dnia 30 stycznia 2024 r. wskazał, iż realny poziom dochodów z działalności w następnych latach będzie się mieścił pomiędzy [...] zł, a [...] zł rocznie. Powyższe sugerowało, iż Beneficjent miał zdolności do wywiązywania się w terminie z wymagalnych zobowiązań, o czym świadczył m.in. brak zaległości podatkowych oraz zaległości z tytułu opłacania składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Spółka do prawidłowego funkcjonowania nie potrzebowała zatrudniać wielu pracowników - w 2023 r. na wynagrodzenia przeznaczono kwotę [...]zł, a na ubezpieczenia społeczne i inne świadczenia kwotę [...]zł. We wniosku z dnia 11 grudnia 2024 r. Beneficjent nie opisał innych okoliczności, które mogły spowodować zmianę sytuacji Spółki w roku 2024, skupił się natomiast na subiektywnych przewidywaniach, co mogłoby nastąpić w przyszłości. Zarząd WZ podkreślił, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy działając z urzędu dopuścił i przeprowadził dowód z dokumentu w postaci powszechnie dostępnej w Internecie informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (stan na dzień 30 lipca 2025 r). W tym zakresie ustalił, że Spółka funkcjonuje i prowadzi działalność gospodarczą, nie posiada zaległości ani wierzytelności, ponadto brak jest wpisów dotyczących likwidacji, rozwiązaniu lub unieważnieniu spółki, prowadzonego postępowania upadłościowego, czy prowadzonego postępowania restrukturyzacyjnego, naprawczego czy przymusowej restrukturyzacji oraz brak wzmianki o zawieszeniu działalności gospodarczej. Kolejnym dopuszczonym przez Zarząd WZ z urzędu dowodem z dokumentu jest zamieszczone w Portalu Rejestrów Sądowych Sprawozdanie Zarządu z działalności Spółki z dnia 28.03.2025 r. za rok obrotowy 2024 r. (dostęp z dnia 29 lipca 2025 r.), z którego wynika, iż kierownik jednostki dokonał oceny zasadności założenia kontynuacji działalności, zwłaszcza w okresie wzrastającej inflacji - przeprowadzono analizę ryzyka i zagrożeń natury finansowej i operacyjnej oraz czynników prawno-regulacyjnych, które mogłyby ujemnie wpływać na zdolność jednostki do dalszego jej działania. We wskazanym dokumencie stwierdzono, że nie istnieją okoliczności wskazujące na zagrożenie kontynuowania działalności. Ponadto w sprawozdaniu podano, że aktualna sytuacja finansowa Spółki jest stabilna, a Spółka nie przewiduje podejmowania działań, które mogłyby zaburzyć stabilność jej sytuacji finansowej. W dalszej kolejności Zarząd WZ poddał analizie przesłanki umorzenia zaległości podatkowych zawarte w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.f.p., zestawiając je z ww. ustaleniami faktycznymi. Zarząd WZ przeanalizował sprawę w zakresie względów społecznych lub gospodarczych w tym w szczególności możliwości płatniczych. Zarząd WZ uznał, że dokumenty pozostające w jego posiadaniu organu, które mogłyby w sprawie stanowić dowód na okoliczność bieżących możliwości płatniczych Spółki, dotyczą lat 2021-2023, a więc nie przedstawiają aktualnej sytuacji finansowej. Tym samym nie miał podstaw do stwierdzenia, że aktualna sytuacja materialna Spółki jest trudna, i to na tyle, że ograniczy jej możliwość funkcjonowania czy też ograniczy zdolność do odpowiedniej realizacji zobowiązań Spółki. Beneficjent nie opisał ani nie udokumentował w sposób pełny i wyczerpujący aktualnie uzyskiwanych dochodów oraz koniecznych wydatków, w tym ciążących na nim comiesięcznych zobowiązań oraz relacji między nimi, jak również posiadanego majątku. Dodatkowo. Beneficjent nie wskazał także ewentualnie na to, ażeby w związku z zaciągniętymi zobowiązaniami miał problemy z ich regulowaniem, czy też z pokrywaniem innych należności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Beneficjent nie przedstawił okoliczności, z których wynika, że wystąpiły jakiekolwiek trudności finansowe związane z regulowaniem przez nią innych zobowiązań wynikających z działania przedsiębiorstwa. W opinii Zarządu WZ opisane przez Beneficjenta okoliczności związane ze zmieniającą się sytuacją na rynku producentów energii odnawialnej, konieczność utrzymania właściwego stanu technicznego instalacji fotowoltaicznej czy też utrzymanie pracowników przedsiębiorstwa wpisują się w ryzyko szeroko pojętej działalności gospodarczej, a w ocenie organu plany i nakłady inwestycyjne na rozwój przedsiębiorstwa winny być tak zaplanowane, ażeby uwzględniały inne wydatki i koszty związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, w szczególności te o charakterze publicznoprawnym. Zarząd WZ podkreślił, że w zakresie przesłanki uzasadnionych względów społecznych Beneficjent wskazał jedynie, iż umorzenie odsetek nie tylko umożliwi Spółce dalsze funkcjonowanie w zmieniających się i trudnych warunkach rynkowych, ale również zagwarantuje spłatę należności głównej, co jest zgodne z interesem publicznym. Przywołana argumentacja, według Zarządu WZ również nie daje podstaw do udzielenia ulgi, gdyż są to twierdzenia ogólnikowe, niepoparte szerszą analizą ze strony Beneficjenta. W uzasadnieniu wniosku zabrakło także opisu okoliczności, które mogłyby zostać uznane za nadzwyczajne lub takie, gdy z powodu szczególnego splotu okoliczności nie jest on w stanie regulować zaległości. W ocenie Zarządu WZ w sprawie nie wystąpiły przesłanki do udzielenia ulgi w przedmiocie umorzenia odsetek w całości lub w części, ewentualnie zastosowanie obniżonej stawki odsetek za zwłokę w myśl art. 56b O.p., tj. umorzenie 50% odsetek. Zarząd WZ w pełni poparł argumentację podniesioną w decyzji z dnia 25 listopada 2024 r. W sprawie nie wystąpił przypadek uzasadnionych względów społecznych lub gospodarczych (art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b u.f.p.), a w interesie publicznym nie leży przejmowanie zobowiązań Beneficjenta wynikających z braku dołożenia należytej staranności w realizacji projektu. Spółka nie przedstawiła żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadnić udzielenie wnioskowanej ulgi i przejęcie ciężaru finansowego przez Województwo Z. w zakresie odsetek od należności głównej. Organ wskazał, że należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, w tym odsetki od nich, są należnościami publicznoprawnymi, a obowiązek ich ponoszenia obciąża każdy podmiot. Tym samym udzielanie wszelkich ulg w systemie prawa polskiego jest wyjątkiem i istotnym odstępstwem od zasady równości podmiotów wobec przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz odejściem od konstytucyjnej zasady sprawiedliwości. Strona nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu i we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze, zaskarżyła w całości decyzję, zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 64 ust 1 pkt 2 lit a u.f.p. poprzez błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie, w zakresie umorzenia w całości odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych od kwoty [...]zł, nie zachodzi ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny, podczas gdy obciążenie finansowe związane ze spłatą odsetek jest w istocie sprzeczne z ważnym interesem Skarżącej bowiem decyduje o możliwości dalszego funkcjonowania Skarżącej oraz jednocześnie jest sprzeczne z interesem publicznym bowiem zaprzestanie funkcjonowania Skarżącej będące konsekwencją obciążeń finansowych związanych ze spłatą między innymi przedmiotowego zobowiązania spowoduje, w konsekwencji zakończenie funkcjonowania elektrowni fotowoltaicznej, to jest produkcji zeroemisyjnego (czystego) prądu ze słońca; 2) art 64 ust 1 pkt 2 lit b u.f.p. przez błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie, za umorzeniem w części odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych od kwoty [...]zł, nie przemawiają względy społeczne lub gospodarcze, z uwagi na możliwości płatnicze zobowiązanego, podczas gdy zarówno względy społeczne, gospodarcze, to jest produkcja zeroemisyjnego (czystego) prądu ze słońca, jak również aktualna zła kondycja finansowa Skarżącej przemawia za zastosowaniem umorzenia częściowego odsetek; 3) art 2 Konstytucji RP w zw. art 8 § 1 k.p.a., przez niewyjaśnienie sprawy w sposób wszechstronny i zgodnie z tzw. zasadą proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania wyrażoną w art, 8 § 1 k.p.a. i art 2 Konstytucji RP oraz brak uwzględnienia słusznego interesu strony, naruszenia również przez celowe pominięcie przez organ dowodów w sprawie wskazujących na złą i ciągle pogarszającą się kondycję finansową Skarżącej, przy jednoczesnym dopuszczeniem z urzędu dowodów nie mających istotnego znaczenia dla sprawy; 2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy to jest: 1) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego co spowodowało brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i błędne przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki do umorzenia w całości odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych od kwoty [...]zł, ewentualnie umorzenia w części, ewentualnie zastosowania obniżonej stawki odsetek za zwłokę w przypadku instytucji przewidzianej w art 56a § 1 O.p.; 2) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w zw. z art. 15 oraz we związku z art. 138 § 1 pkt. 1 oraz art. 136 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia przez organ drugiej instancji uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie aktualnej sytuacji finansowej oraz majątkowej Skarżącej; 3) art. 7, art. 8, art 77 § 1 oraz art 136 k.p.a. poprzez przeprowadzenie dowodu z urzędu z dokumentów nie mających istotnego znaczenia dla sprawy w postaci odpisu pełnego z rejestru KRS Skarżącej oraz sprawozdania zarządu z działalności Skarżącej za rok 2024 r. z jednoczesnym pominięciem dowodów w sprawie wskazujących na złą i ciągle pogarszającą się kondycję finansową skarżącej to jest sprawozdania finansowego za 2024 rok, w szczególności bilansu oraz rachunku zysku i strat za rok 2024; 4) art. 7, art 8 oraz art 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w szczególności powoływanie się na okoliczności dotyczące zaległości podatkowych, nie opłacania prawidłowo naliczonych podatków, podczas gdy przedmiotowa sprawa dotyczy zwrotu części dofinansowania związaną z realizacją inwestycji, którą skarżąca zrealizowała w całości i która wypełnia założone cele - produkuje zeroemisyjny (czysty) prąd ze słońca; 5) art 11 k.p.a. poprzez pominięcie lub nie odniesienie się przez organ do twierdzeń, argumentacji wskazywanej przez skarżącą o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mając powyższe na uwadze, Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Zarządu WZ z dnia 2 września 2025 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 25 listopada 2024 r., w części, to jest w zakresie odmowy umorzenia w całości odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych od kwoty [...]zł oraz orzeczenie co do istoty sprawy, to jest umorzenie w całości odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych od kwoty [...]zł, ewentualnie umorzenie w części nie niższej niż 50% wysokości odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych od kwoty [...]zł, ewentualnie uchylenie decyzji Zarządu WZ z dnia 2 września 2025 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 25 listopada 2024 r., w części, to jest w zakresie odmowy umorzenia w całości odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych od kwoty [...]zł oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi, ewentualnie, w przypadku badania w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, uchylenie w całości decyzji Zarządu WZ z dnia 2 września 2025 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 25 listopada 2024 r oraz orzeczenie co do istoty sprawy to jest umorzenie należności głównej w wysokości [...] zł wraz z odsetkami, przy czym Skarżąca zaznacza, w celu uniknięcia najmniejszych wątpliwości, iż zmiana decyzji utrzymującej w mocy decyzję, co do spłaty należności głównej w wysokości [...] zł, nie może jednocześnie uchylać decyzji w zakresie rozłożenia na 84 miesięczne raty należności głównej bowiem byłoby to wydanie orzeczenia na niekorzyść Skarżącej, co stanowiłyby naruszenie art. 134 § 2 p.p.s.a., ewentualnie, w przypadku badania w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, uchylenie w całości decyzji Zarządu WZ z dnia 2 września 2025 r. oraz poprzedzającą ją decyzji z dnia 25 listopada 2024 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi. Jednocześnie na podstawie ar. 106 § 3 p.p.s.a. Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów: bilansów i rachunków zysków i strat za okres od dnia 1 stycznia 2023 r do dnia 31 grudnia 2023 r., za okres od dnia 1 stycznia 2024 r do dnia 31 grudnia 2024 r. i za okres od dnia 1 stycznia 2025 r do dnia 31 sierpnia 2025 r.; ewidencji środków trwałych na dzień 31 grudnia 2023 r., na dzień 31 grudnia 2024 r., na dzień 31 sierpnia 2025 r. - na potwierdzenie następujących faktów: aktualnej sytuacji finansowej oraz majątkowej Skarżącej, dynamicznie pogarszającej się sytuacji finansowej oraz majątkowej skarżącej, braku możliwości regulowania zobowiązań wskazanych w skarżonej decyzji administracyjnej, ryzyka powstania obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, w konsekwencji złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, w konsekwencji ryzyka zaprzestania funkcjonowania elektrowni fotowoltaicznej, spełnienia przesłanki do umorzenia odsetek wskazanej w art 64 ust 2 u.f.p.; wydruku ze strony internetowej [...] potwierdzenie następujących faktów: możliwości przeprowadzenia dowodu z aktualnych dokumentów finansowych Skarżącej przez organ I instancji, celowym pominięciu przez organ I instancji przeprowadzenia dowodu z aktualnych dokumentów finansowych Skarżącej, w szczególności rocznego sprawozdania finansowego za 2024 r. Skarżąca wniosła również o zasądzenie od organu na jej rzecz, kosztów postępowania, w tym wpisu od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa wykonywanego przez radcę prawnego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Zarząd WZ wniósł o oddalenie wniosków dowodowych oraz o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w sprawie. W piśmie z 31 marca 2026 r. pełnomocnik Skarżącej zamieścił wniosek dowodowy obejmujący; bilans, rachunek zysków i strat (za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2025 r.) oraz sprawozdania zarządu działalności (za rok obrotowy 2025) – na okoliczność aktualnej sytuacji finansowej oraz majątkowej Spółki, dynamicznie pogarszającej się sytuacji finansowej oraz majątkowej Spółki, braku możliwości regulowania zobowiązań wskazanych w skarżonej decyzji, ryzyka powstania obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, w konsekwencji złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, w konsekwencji ryzyka zaprzestania funkcjonowania Spółki spełnienia przesłanki do umorzenia odsetek wskazanej w art. 64 ust. 2 u.f.p. Na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2026 r. Sąd postanowił na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), oddalić wnioski dowodowe dołączone do skargi oraz pisma Skarżącej z dnia 31 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 §1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego tej decyzji. Na wstępie wskazać należy, że możliwość udzielenia ulg w spłacie zobowiązań z tytułu zwrotu środków w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich normują regulacje prawne ujęte w u.f.p. Zgodnie z art. 64 ust. 1 u.f.p. należności, o których mowa w art. 60, właściwy organ może: 1) z urzędu umarzać w całości - w przypadku gdy zachodzi jedna z okoliczności, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1-4; 2) na wniosek zobowiązanego: a) umarzać w całości - w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym, b) umarzać w części, odraczać terminy spłaty całości albo części należności lub rozkładać na raty płatność całości albo części należności - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego. Właściwy organ, na wniosek zobowiązanego prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać określonych w ust. 1 pkt 2 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60, które: 1) nie stanowią pomocy publicznej; 2) stanowią pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; 3) stanowią pomoc publiczną: a) mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi, b) mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, c) zgodną z zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej, której dopuszczalność została określona przez właściwe organy Unii Europejskiej, udzielaną na przeznaczenia inne niż wymienione w lit. a i b. Stosownie do postanowień art. 60 pkt 6 u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych: należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podkreśla, że zaskarżoną decyzją Zarząd WZ rozstrzygnął kwestie przyznania ulgi w oparciu o art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a (tj. w zakresie wniosku o umorzenie całości należności) oraz lit. b u.f.p. (tj. w zakresie wniosku o umorzenie części należności). Sąd podkreśla, że art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. zobowiązuje organ do ustalenia w pierwszym rzędzie tego, czy w okolicznościach faktycznych danej sprawy występuje ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny, jako dwie równorzędne przesłanki w tym przepisie wymienione. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 335/13 - działanie w ramach uznania administracyjnego nakłada na organ obowiązek wyważenia interesu publicznego z indywidualnym interesem strony, gdyż zobowiązuje go do tego art. 2 Konstytucji RP w każdym przypadku, w którym w sprawie ma zastosowanie norma prawna uzależniająca załatwienie sprawy od tzw. uznania administracyjnego. Decyzja o charakterze uznaniowym musi więc odpowiednio wyważać interesy przeciwstawnych stron - interes obywatela z interesem publicznym, kierując się przy tym proporcjonalnością uwzględnienia obu rodzajów interesów (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 182/12; wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 marca 2026 r., I SA/Lu 596/25). Podkreślić należy, że ustawodawca w dniu 28 kwietnia 2017 r. wprowadził zmianę brzmienia art. 64 u.f.p. W ten sposób u.f.p. uzyskała własną podstawę prawną dla przyznania Beneficjentowi ulgi w spłacie należności, o których mowa w art. 60 u.f.p. Dotychczas bowiem stosowane były podstawy opisane w art. art. 67a § 1 O.p. na podstawie odesłania z art. 67 ust. 1 u.f.p. Sąd zwraca uwagę na niniejszą kwestię, ze względu na konieczność wyjaśnienia sposobu, w jaki rozumieć należy "uznanie administracyjne w sprawach przyznania ulgi" oraz przesłanki "ważnego interesu zobowiązanego" i "interesu publicznego". Zagadnienia te były już wcześniej opracowywane przy okazji stosowania przepisów O.p. i znajdą one zastosowanie, także na gruncie ulg przyznawanych w oparciu o przepisy u.f.p. Użyte w analizowanym przepisie sformułowanie "może" wskazuje jednoznacznie, że instytucja umorzenia zaległości oparta jest na uznaniu administracyjnym, z istoty którego wynika pozostawienie organowi swobody wyboru konsekwencji prawnych. Przedmiotem uznania jest określenie skutku prawnego w postaci umorzenia bądź też odmowy umorzenia zaległości. Takie pojęcie uznania jest akceptowane w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1017/09). Tożsame poglądy wyrażane są w literaturze (Dowgier R., Etel L., Kosikowski C., Pietrasz P., Popławski M., Presnarowicz S., komentarz do art. 48 Ordynacji podatkowej, LEX 2011). W dalszej kolejności podkreślić należy, że ustawodawca nie zdefiniował w ustawie pojęć "ważnego interesu zobowiązanego" i "interesu publicznego". Z tego względu konkretną treść tych pojęć ustalać należy z uwzględnieniem okoliczności rozpoznawanej sprawy. Niemniej jednak o istnieniu ważnego interesu zobowiązanego oraz interesu publicznego decydują kryteria obiektywne, zgodne z powszechnie obowiązującą hierarchią wartości. Pojęcia, jakimi są "ważny interes zobowiązanego" oraz "interes publiczny" ograniczają zakres stosowanego uznania administracyjnego. Wskazują one bowiem sytuację faktyczną, w której można dokonać umorzenia zaległości. Inaczej mówiąc pojęcia ważnego interesu zobowiązanego oraz interesu publicznego stanowią warunki skorzystania przez organ z uznania. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 26 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 689/09, organ dysponuje pewnym marginesem swobody zarówno w odniesieniu do wykładni tych pojęć, jak i oceny sytuacji faktycznej sprawy. Tej swobody nie można jednak utożsamiać z uznaniem administracyjnym. Weryfikacja istnienia przesłanek udzielenia ulgi, poddana jest bowiem rygorom postępowania. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciami niedookreślonymi wymaga mianowicie od organu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy dana sytuacja faktyczna mieści się w zakresie przesłanki ważnego interesu zobowiązanego tudzież interesu publicznego, czy też nie. Natomiast z samym uznaniem będziemy mieli do czynienia dopiero wówczas, gdy organ stwierdzi istnienie jednej z tych przesłanek lub obu łącznie. Jeżeli jednak nie stwierdzi wystąpienia sytuacji odpowiadających użytym pojęciom ważnego interesu zobowiązanego tudzież interesu publicznego, wówczas w ogóle nie będzie wchodziło w grę zastosowanie przez ten organ uznania administracyjnego. Oznacza to, że w takim przypadku organ nie będzie dysponował wyborem, tylko decyzja będzie miała charakter związany (por. M. Jaśkowska, glosa do wyroku NSA z dnia 26 września 2002 r., sygn. akt III SA 659/01, OSP 2003, nr 9, s. 481). Tak też konstrukcja uznania administracyjnego rozumiana jest w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1117/08, www. orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz w literaturze (por. B. Dauter w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010, s. 378 i n.). Podkreśla się mianowicie, że w świetle przyjętej koncepcji uznania administracyjnego, organ jest skrępowany w zakresie oceny przesłanek zastosowania ulgi, ale pozostaje nieskrępowany w zakresie tego, jak postąpić w przypadku ich stwierdzenia. Uznanie nie wyraża się zatem w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających użytym pojęciom ważnego interesu zobowiązanego lub interesu publicznego, ale w możliwości negatywnego dla strony rozstrzygnięcia nawet przy ich ustaleniu (zob. R. Dowgier w: System prawa finansowego, pod red. L. Etela, tom III, Prawo daninowe, 2010 r., s. 569 i przywołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego). Sąd zauważa, że w orzecznictwie wskazuje się również, że obie przesłanki (ważny interes zobowiązanego i interes publiczny) mają tę samą wartość i w związku z tym żadna z nich nie powinna być preferowana przy rozpoznawaniu wniosku o umorzenie należności. Organ rozpoznając wniosek nie jest w tym względzie skrępowany stanowiskiem wnioskodawcy oraz jego oceną przesłanek umorzeniowych. Ma jednak obowiązek przeprowadzenia postępowania w sposób umożliwiający wnioskodawcy wykazanie okoliczności uzasadniających umorzenie należności (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2022 r., sygn. akt I GSK 1117/21). Ostatecznie jednak to nie subiektywne odczucia wnioskującego, ale obiektywne kryteria związane z sytuacją majątkową, rodzinną, zdrowotną, itp. stanowią o podstawie do przyznania ulgi. Należy dostrzec, że w judykaturze wskazano elementy istotne dla rozumienie powyższych przesłanek. Przykładowo, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2025 r. sygn. akt III FSK 799/25 stwierdził, że odnosząc się do pojęcia "ważnego interesu podatnika", należy wskazać, że nie można go ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych lub też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych. Otóż pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną strony, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. W związku z tym w postępowaniu wszczętym wnioskiem strony o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań szczególny nacisk winien być położony właśnie na analizę sytuacji ekonomicznej strony. Istnienia przesłanki "interesu publicznego" nie można wiązać wyłącznie z obowiązkiem ponoszenia przez zobowiązanych ciężarów publicznych, uzależniać jej ziszczenie od nadzwyczajności powstania zaległości podatkowej, ani też przeciwstawiać jej przesłance ważnego interesu zobowiązanego. Ulgi wymienione w art. 64 u.f.p. nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez państwo podmiotowi zobowiązanemu po to, by nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia, tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby zobowiązanego oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od zobowiązanego. Ustalenie przez organ kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie zobowiązań w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi. Dokonując "ważenia" obu wartości organ uwzględnia także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. Z kolei WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 20 stycznia 2026 r., sygn. akt I SA/Rz 441/25 podkreślił, że przesłanka "ważnego interesu podatnika" wymaga ustalenia aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej podatnika oraz skutków ekonomicznych wykonania zobowiązania (zapłaty należności), przy czym ocena ta powinna być dokonywana według stanu istniejącego na dzień wydania decyzji. Zdarzenia przeszłe i hipotetyczne zdarzenia przyszłe mogą mieć jedynie znaczenie pomocnicze. Natomiast stosowanie instytucji umorzenia należności w części, określonej w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b u.f.p. wymaga oceny, czy przemawiają za tym ważne względy społeczne lub gospodarcze zobowiązanego, w szczególności możliwości płatnicze zobowiązanego, rozumiane przede wszystkim jako sytuacje, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych lub szczególnego splotu okoliczności, nie jest on w stanie uregulować zaległości, przy czym nie można ich utożsamiać z subiektywnym przekonaniem dłużnika. O istnieniu względów społecznych lub gospodarczych zobowiązanego decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodnie z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. (por. wyroki NSA z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1658/19 i z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. akt I GSK 1605/20; wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 202 r., sygn. akt I SA/Wa 301/21). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela również stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt: III OSK 4613/21 i przyjmuje za własne. W przywołanym judykacie uznano zatem, iż stosowanie instytucji umorzenia zaległości na podstawie powołanego wyżej z art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.f.p. ze swojej istoty wymaga wykładni zawężającej, ponieważ stanowi wyjątek od obowiązku uiszczenia należności o charakterze publicznoprawnym. "Uzasadnione względy", o których stanowi ten przepis to właśnie względy szczególne, wyjątkowe, które w danym, konkretnym przypadku uzasadniają możliwość odstąpienia od obowiązku uiszczenia należności pieniężnej o charakterze publicznoprawnym. Ustawodawca posłużył się w tym przypadku kwantyfikatorem "w szczególności" wskazując możliwości płatnicze zobowiązanego jako jedno z dopuszczalnych kryteriów oceny zastosowania instytucji umorzenia należności. Tym samym, nawet wystąpienie powyższych przesłanek nie zobowiązuje organu do udzielenia ulgi. Przepis ten nie wyznacza bowiem decyzji organu, lecz pozostawia mu wybór co do jej podjęcia. Taka konstrukcja wywiera daleko idące skutki w zakresie kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej. Sąd nie rozstrzyga bowiem o tym, czy umorzyć zaległość, lecz bada, czy organ wydał decyzję z zachowaniem przepisów postępowania. Kontroli Sądu nie podlega zatem uznanie samo w sobie, ale poprawność postępowania dowodowego i wyciągniętych zeń wniosków co do tego, czy dany stan faktyczny wypełnia użyte pojęcia niedookreślone ważnego interesu zobowiązanego lub interesu publicznego. Kontrola sądowa nie powinna więc odnosić się do kryteriów celowościowych czy słusznościowych. W ocenie Sądu, argumenty Skarżącej, de facto, zmierzają do przerzucenia ciężaru związanego z koniecznością uregulowania należności z tytułu zwrotu przekazanego dofinansowania na budżet województwa. Przepisy prawa w żaden sposób nie kreują takiej sytuacji, by Sąd miał kompetencję nałożyć na organ obowiązek umorzenia zaległości. Sąd zauważa, iż w toku postępowania administracyjnego Skarżąca została zobowiązana przez Zarząd WZ do przedłożenia dokumentów obrazujących ówczesną sytuację Spółki. W związku z tym Skarżąca miała możliwość przedstawić materiał dowodowy uzasadniający udzielenie ulgi w spłacie ciążących na niej należności. Skarżąca przedłożyła dokumenty, z których wynika, że w latach 2021 - 2023 uzyskiwała przychody z prowadzonej działalności. Sąd dostrzega, że Spółka zanotowała również spadek o 40% przychodów pomimo produkcji energii mieszczącej się w trzyletniej średniej, co skutkowało wygenerowaniem straty na koniec roku. Opisywał to w uzasadnieniu decyzji, także organ. Jednakże, sama Skarżąca przekazała informację, że jest w stanie wygenerować nadwyżkę finansową i realizować założone cele przez wiele lat. Sąd zatem przyjął, co w toku postępowania administracyjnego Zarząd WZ ustalił, że Spółka: w roku 2021 osiągnęła przychód na poziomie [...] zł netto, zaś zysk wyniósł [...] zł netto; w roku 2022 osiągnęła przychód na poziomie [...] zł netto, a zysk w wysokości [...] zł netto; w roku 2023 osiągnęła przychód na poziomie [...] zł netto, a strata wyniosła [...] zł netto. Zarząd WZ poza analizą rachunków zysków i strat za okres od 2021 r. do 2023 r. zbadał ponadto poszczególne pozycje ujęte w odpowiednich bilansach Spółki. Wynika z nich, że: w okresie od 1 stycznia 2021 r. do grudnia 2021 r. wartość aktywów trwałych wyniosła [...] zł; w okresie od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. wartość aktywów trwałych wyniosła [...] zł, w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. wartość aktywów trwałych wyniosła [...] zł. Suma bilansowa Spółki za poszczególne lata wyniosła [...] zł na dzień 31 grudnia 2021 r., [...] zł na dzień 31 grudnia 2022 r. oraz [...] zł na dzień 31 grudnia 2023 r. Ponadto z zaświadczeń ZUS Oddział w S. z dnia 23 stycznia 2024 r. oraz z dnia 10 grudnia 2024 r. wynikało, iż Spółka według stanu na dzień ich wydania nie posiadała żadnych zaległości wymagalnych. Z zaświadczeń wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. wynikało, iż według stanu na dzień 25 stycznia 2024 r. oraz na dzień 16 grudnia 2024 r. Spółka nie posiadała zaległości podatkowych i innych zobowiązań. Ponadto, pomimo uzyskania w ostatnim okresie, za który Strona przekazała informację, tj. w 2023 r. straty w wysokości [...] zł, Spółka znajdowała się w dobrej kondycji finansowej, o czym świadczyła wysokość zgromadzonych środków pieniężnych, która na dzień 31 sierpnia 2023 r. wynosiła [...] zł, a także suma bilansowa w kwocie [...]zł. Z bilansu wynikało, iż na dzień 31 grudnia 2023 r. Beneficjent nie posiadał żadnych zobowiązań długoterminowych, zaś krótkoterminowe w kwocie [...]zł. co przy generowanym przez Spółkę przychodzie nie powinno było stanowić problemu w ich spłacie. Sąd ponownie zwraca uwagę, że z twierdzeń Beneficjenta, jak również przedłożonych dokumentów finansowych wynika, iż jest on w stanie generować nadwyżkę finansową i realizować założone cele przez wiele lat. Beneficjent podał, iż prowadzi zaawansowane rozmowy w zakresie budowy kilku farm fotowoltaicznych, zaś realny poziom dochodów z działalności w następnych latach będzie się mieścił pomiędzy [...] zł a [...] zł rocznie. Zarząd WZ uzasadnił twierdzenie, co do zdolności Beneficjenta do wywiązywania się w terminie z wymagalnych zobowiązań, wskazał też, że Spółka do prawidłowego funkcjonowania nie potrzebowała zatrudniać wielu pracowników w 2023 r., a na wynagrodzenia przeznaczyła kwotę [...]zł, zaś na ubezpieczenia społeczne i inne świadczenia kwotę [...]zł. Sąd rozpoznający sprawę zauważa również, że we wniosku z dnia 11 grudnia 2024 r. Beneficjent nie opisał innych okoliczności, które mogły spowodować zmianę jego sytuacji w roku 2024, skupił się natomiast na subiektywnych przewidywaniach, co mogłoby nastąpić w przyszłości. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znalazły się także wnioski dotyczące dowodów przeprowadzonych na etapie postępowania odwoławczego, czyli z dokumentu w postaci powszechnie dostępnej w internecie informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z KRS (stan na dzień 30 lipca 2025 r). Znalazły się tam informacje, o tym że Spółka nie posiada zaległości ani wierzytelności i brak jest wpisów dotyczących likwidacji, rozwiązaniu lub unieważnieniu Spółki, prowadzonego postępowania upadłościowego, czy prowadzonego postępowania restrukturyzacyjnego, naprawczego czy przymusowej restrukturyzacji, zawieszeniu działalności gospodarczej. Zarząd WZ przeanalizował także Sprawozdanie Zarządu z działalności Spółki z dnia 28 marca 2025 r. za rok obrotowy 2024 r. (zamieszczone w Portalu Rejestrów Sądowych), z którego wynika, iż kierownik jednostki dokonał oceny zasadności założenia kontynuacji działalności, przeprowadził analizę ryzyka i zagrożeń natury finansowej i operacyjnej oraz czynników prawno-regulacyjnych, które mogłyby ujemnie wpływać na zdolność jednostki do dalszego jej działania. Zarząd WZ zatem wyjaśnił, podstawy twierdzenia, co do dalszego funkcjonowania Spółki i prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, ale także stabilnej aktualnie sytuacji finansowej Spółki. Wskazać należy, że Zarząd WZ analizując sytuację materialną Skarżącej, zasadnie wskazał w pierwszej kolejności na kwestię umorzenia zobowiązania. Podkreślił, że tego rodzaju ulga, jako najdalej idąca w skutkach, nie może równoważyć czy rekompensować skutków zaniedbań zobowiązanego, a konsekwencje braku należytej staranności czy dbałości w prowadzeniu własnych spraw nie mogą być przerzucane na organy państwa. W konsekwencji w przypadku wykazania, że z okoliczności sprawy nie wynikają podstawy do stwierdzenia istnienia ważnego interesu zobowiązanego ale też istnienia przesłanki interesu publicznego, Zarząd WZ miał prawo uznać, że ulga nie zostanie zastosowana. Zarząd WZ przeprowadził również ocenę podstaw dla rozłożenia na raty należności głównej wraz z odsetkami. Analizując wniosek w tym zakresie, Zarząd WZ wyczerpująco przedstawił ocenę zakresu wniosku i jego merytoryczne podstawy. Na uwagę zasługuje fakt, że przedstawiona przez Beneficjenta propozycja nie uwzględnia należnych odsetek. Tym samym Zarząd WZ przedstawił możliwość zastosowania ulgi, która uwzględnia wszystkie składniki wpisujące się w zobowiązanie Spółki. Zatem co istotne, Zarząd WZ stwierdził, że rozłożenie na raty należności głównej wraz z odsetkami jest zasadne. Opierając się jednocześnie na materiale dowodowym sprawy i na wnioskach po przeprowadzeniu jego oceny, uznał że spłata należności rozciągnięta w czasie zmniejszy ryzyko niespłacenia przez Beneficjenta należności w ogóle. Zarząd WZ nie zgodził się z argumentami Spółki, co do możliwości upadłości, czy likwidacji, ale przyjął za uprawdopodobnione podstawy do uznania, że konieczność jednorazowej spłaty zobowiązania z pewnością wpłynęłaby na jej płynność finansową. Zarząd WZ stwierdził, przedstawiając wyczerpująco umotywowane wnioski, że za zastosowaniem takiej ulgi przemawiają nie tylko względy gospodarcze (tj. możliwości płatnicze Beneficjenta), ale również względy społeczne (tj. nakaz, aby zobowiązanie zrealizowano). W ocenie Sądu, zaaprobować także należy stanowisko organu dotyczące odmowy umorzenia odsetek (tj. w całości – na etapie I instancji, czy w zakresie 50% - na etapie II instancji). Ocena ta została przeprowadzona w oparciu o przewidziane prawem przesłanki. Sąd zauważa, że taka analiza została przeprowadzona, a organ opierając się o jej wynik stwierdził w uzasadniony sposób, że przesłanki nie zaistniały. Sąd stwierdził, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny oraz zastosowano właściwe przepisy prawa materialnego. Stan faktyczny został ustalony w sposób wyczerpujący i pełny. W aktach sprawy znajdują się dane świadczące o wszechstronnym, dokładnym i wnikliwym zbadaniu sytuacji Skarżącej i podjęciu wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Sytuacja związana z kondycją Skarżącej, w tym perspektywami dalszego prowadzenia tej działalności, została dokładnie opisana i oceniona przez organy obu instancji, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniach wydanych w tej sprawie decyzji administracyjnych. W rozstrzygnięciach tych dokonano wyczerpującej analizy dokumentów obrazujących wszelkie istotne dla sprawy okoliczności i odniesiono ją do argumentacji Skarżącej. Wobec tego Sąd nie uwzględnił postawionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego: art. 7 (zasada dwuinstancyjności postępowania), art. 8 (zasada zaufania do władzy publicznej), art. 11 (zasada przekonywania), art. 15 (zasada dwuinstancyjności postępowania), art. 77 § 1 (postępowania dowodowego), art. 80 (zasada swobodnej oceny dowodów), art. 107 § 3 (uzasadnienie faktyczne i uzasadnienie prawne), art 136 (uzupełniające postępowanie dowodowe). W ocenie Sądu, nie było przy tym powodów do przeprowadzenia w toku postępowania sądowoadministracyjnego uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. i dlatego Sąd nie uwzględnił wniosków Skarżącej o przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w skardze i późniejszych pismach procesowych. Podkreślenia wymaga, że uzupełniające postępowanie dowodowe w postępowaniu przed sądem administracyjnym ma charakter wyjątku, a jego przeprowadzenie pozostawiono uznaniu sądu. Sąd administracyjny dokonuje oceny legalności zaskarżonej decyzji, co przejawia się w badaniu, czy organ administracji ustalił stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Stosownie bowiem do art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy, co należy rozumieć jako oparcie rozstrzygnięcia na faktach udokumentowanych w aktach administracyjnych, a więc materiale dowodowym zgromadzonym przez organ w toku postępowania wyjaśniającego. Sąd co do zasady nie może więc wykraczać poza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. W istocie należy więc przyjąć, że celem wprowadzenia art. 106 § 3 p.p.s.a. nie było umożliwienie ponownego czy też uzupełniającego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, lecz pozwolenie na dokonanie przez sąd oceny pod względem zgodności z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2019 r., sygn. akt I GSK 1256/18). Zdaniem Sądu, w tej sprawie Zarząd WZ opierając się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w zasadniczej mierze przedstawionym przez Skarżącą, miał podstawy, aby uznać że nie zachodziły przesłanki do zastosowania ulg określonych w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a) i lit. b) u.f.p. w postaci umorzenia w całości należności głównej wraz z odsetkami, czy umorzenia w całości odsetek, natomiast uzasadnione było rozłożenie na 84 miesięczne raty należności głównej wraz z odsetkami. Zarząd WZ prawidłowo stwierdził, że za wnioskowanym rozstrzygnięciem w zakresie umorzenia w całości należności głównej wraz z odsetkami nie przemawiał w okolicznościach tej sprawy ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny, a w zakresie umorzenia w części nie przemawiały w okolicznościach tej sprawy uzasadnione względy społeczne lub gospodarcze, w szczególności możliwości płatnicze zobowiązanego. Sąd podziela przy tym stanowisko Zarządu WZ, że instytucja umorzenia ma charakter szczególny i musi być traktowana jako odstępstwo od zasady płacenia zobowiązań, a zatem tylko istotna okoliczność nadzwyczajna uzasadnia zastosowanie tej instytucji. W tym zakresie za kluczową należy uznać konkluzję organu, że Skarżąca nie utraciła płynności finansowej, a prowadzona działalność pozwala na ponoszenie bieżących wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a Skarżąca rokuje na spłatę należności – wprawdzie nie jednorazowo, ale choćby w ratach. Nie jest zasadna argumentacja Skarżącej, że za przyznaniem ulgi w zakresie przez nią oczekiwanym powinno nastąpić w związku z istotnym zagrożeniem jego interesu z uwagi na trudności finansowe spowodowane nadzwyczajnymi przypadkami. Zdaniem Sądu, dokonana w tej sprawie ocena kondycji finansowej, potencjału i perspektyw działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącą jest logiczna i przekonująca w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, Zarząd WZ prawidłowo też przyjął, że wskazywana przez Skarżącą niestabilność branży energetycznej nie jest okolicznością, która mogłaby przemawiać w tej sprawie za zastosowaniem ulg w zakresie przez nią wnioskowanym. Trafna jest w tym zakresie konkluzja Zarządu WZ, że Skarżąca jako przedsiębiorca musi liczyć się z ryzykiem gospodarczym związanym z działalnością prowadzonego przedsiębiorstwa. Skoro Skarżąca tę działalność prowadzi od wielu lat i zawsze przynosiła ona dochody (jak wskazała Skarżąca), to Zarząd WZ miał podstawy do przyjęcia, że w przypadku Skarżącej możliwe będzie uregulowanie wszystkich należności, aczkolwiek nie jednorazowo, lecz w ratach, co również stanowi ulgę względem ciążącego na niej obowiązku uregulowania dochodzonych należności zasadniczo natychmiastowo w całości i z należnymi odsetkami jak dla zaległości podatkowych. W ocenie Sądu, przyznana Skarżącej ulga stanowi uzasadnione okolicznościami sprawy uprzywilejowanie względem innych podmiotów zobowiązanych do zwrotu przyznanych środków publicznych. Jednocześnie okoliczności sprawy (opisane szczegółowo w zaskarżonej decyzji) nie uzasadniały uprzywilejowania Skarżącej w jeszcze większym zakresie, czyli przez umorzenie całości zobowiązania, czy tylko odsetek w całości, czy w części. W ocenie Sądu, Zarząd WZ zebrał zatem niezbędny materiał dowodowy, pozwalający na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia, ponadto w sposób wyczerpujący rozpatrzył zgromadzone dowody i odniósł się do nich w uzasadnieniu decyzji. Ponadto, zaskarżona decyzja została uzasadniona w sposób przekonujący i jasny, zarówno co do stanu faktycznego i jak prawnego sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Przywoływane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego na stronie: [...]