VII SA/Wa 716/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr), Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi C. [...] sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego C. [...] sp. z o.o. w W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania C. [...] Sp. z o.o. w W. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], którą wniesiono sprzeciw do zgłoszenia C. [...] Sp. z o.o. w W., zamiaru wykonania urządzenia reklamowego na działce nr Ew. [...] przy ul .R. [...] w W.- uchylił zaskarżoną decyzję wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego oraz na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw wobec zamiaru budowy wolnostojącego urządzenia reklamowego na działce nr [...] przy ul. R. [...] w W. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż Prezydent W. wniósł sprzeciw do zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu na działce gruntu nośnika reklamowego, opierając swe rozstrzygnięcie na art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipiec 1994 r. Prawo budowlane., stwierdzając, iż inwestycja będąca przedmiotem niniejszego zgłoszenia objęta jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazał, iż decyzja organu I instancji zasługuje na uchylenie z uwagi na przywołany w odwołaniu brak spójności między podstawą prawną a uzasadnieniem, bowiem zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego organ wnosi sprzeciw jeżeli roboty budowlane objęte zgłoszeniem naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Powyższa norma prawna nie koresponduje w ocenie organu odwoławczego ze stanem faktycznym podanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Argumentując swe rozstrzygnięcie Wojewoda [...] podniósł, że zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 wymienionej ustawy właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ II instancji podzielił pogląd organu I instancji, że w niniejszej sprawie należało wnieść sprzeciw, gdyż wielkość zgłoszonego urządzenia reklamowego oraz jego masa całkowita jak i sposób osadzenia jego na gruncie świadczą o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w -1- art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Stwierdził, że postawienie tego typu obiektu, a więc tablicy reklamowej o wymiarach 6 x 3 m zagłębionej w gruncie żelbetowej stopie fundamentowej o wymiarach 3,6 x 2,5 x 0,8 m, konstrukcji stalowej o wysokości około 7,8m wymaga pozwolenia na budowę. Zdaniem Wojewody [...] w przedmiotowej sprawie nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, który dotyczy instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach budowlanych, gdyż pojęcie instalowania nie jest równoznaczne z budowaniem. W ocenie organu odwoławczego dokonując kwalifikacji prawnej czy danych obiekt (urządzenie reklamowe) wymaga pozwolenia na budowę czy jedynie zgłoszenia, powinno brać się pod uwagę przepis art. 5 ustawy Prawo budowlane, w świetle którego nie jest obojętna wielkość oraz cechy konstrukcyjne urządzenia. Na poparcie tych twierdzeń organ II instancji przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2007 r., wydane w sprawach sygn. akt II OSK 1509/06 Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła C. [...] Sp. z o.o. w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci artykułu 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez błędne i nieprawidłowe przyjęcie przez organ odwoławczy, że: * wielkość i cechy konstrukcyjne planowanego obiektu budowlanego, co do zasady, przesądzają o tym, czy inwestycja wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, czy wystarczające jest zgłoszenie robót budowlanych w trybie art. 30 w/w ustawy; * roboty budowlane związane z zamontowaniem nośnika reklamowego, objęte zgłoszeniem realizowane być powinny w trybie art. 28 Prawa budowlanego; -zakwalifikowanie urządzeń reklamowych do " budowli" w rozumieniu Prawa budowlanego. 2) naruszenie przepisów postępowania w postaci artykułu 136 i art. 138 oraz art. 107 § 3 w zw. z art.7 Kpa, poprzez nie dokonanie przez organ odwoławczy ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, co oznacza : W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. -2- Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga C. [...] Sp. z o.o. w W. jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga zasługuje na uwzględnienie. Badana decyzja organu II instancji jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118zezm.). Wskazać należy, iż ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wprowadziła zasadę wyrażoną w art. 28 zgodnie, z którą budowę można rozpocząć jedynie po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29 - 31 wymienionej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru wykonania inwestycji. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonywanie robót, określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia, stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy. Mając na względzie treść przywołanych przepisów stwierdzić trzeba, iż wynika z nich jednoznacznie, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Z treści przywołanych przepisów wynika również, że ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyrażonego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane od zasady obowiązku posiadania pozwolenia na budowę, ani od wielkości -3- tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię (a więc trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle), czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Powyższy pogląd został wyrażony i ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1311/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 903/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 223/07, wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 88/08). Za nieprawidłowe zatem należy uznać stanowisko prezentowane przez organy obu instancji, zgodnie z którym wielkość nośnika reklamowego, jego masa całkowita oraz sposób jego osadzenia w gruncie powoduje, iż nie powinien mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Wskazać trzeba, że jeżeli ze względu na takie okoliczności jak np. wielkość urządzenia reklamowego jego masę całkowitą, właściwy organ uzna, iż realizacja inwestycji może spowodować m.in. zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, może on - działając na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane -nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy, zatem będzie wymagało szczegółowego uzasadnienia przez organ podstaw do nałożenia w/w obowiązku. Wbrew sugestiom organu stwierdzić należy, że o tym czy dany rodzaj inwestycji objęty jest obowiązkiem dokonania zgłoszenia, czy uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę decydują przepisy prawa budowlanego, a nie czynności podjęte przez inwestora tj. dołączenie projektu budowlanego, czy też dołączenie szkiców lub rysunków. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w pkt I sentencji wyroku. Na mocy art. 152 w/w ustawy orzeczono jak w pkt II wyroku. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.