II SA/Go 696/09

Dnia 18 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Protokolant ref. staż. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2009 r. sprawy ze skargi O.D. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania robót budowlanych uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] roku nr [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009r. Starosta, powołując się na przepis art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu zgłoszenia O.D. z dnia [...] czerwca 2009r., wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków na położonej w [...] działce nr [...]. Starosta stwierdził, iż wykonanie robót objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej nr XVIII/163/2000 z dnia [...] lipca 2000r., ustalającego odprowadzanie ścieków sanitarnych do miejskiej oczyszczalni ścieków poprzez projektowaną sieć grawitacyjną wraz z przepompowniami i kolektorami tłocznymi do projektowanego kolektora tłocznego, prowadzącego ścieki z wsi [...], a następnie do sieci bezciśnieniowej. Organ stanął na stanowisku, iż powyższe zobowiązuje mieszkańców do odprowadzania nieczystości za pomocą kanalizacji sanitarnej do oczyszczalni ścieków, a w przypadku jej braku do zbiornika bezodpływowego i okresowego wywożenia ścieków do oczyszczalni w [...]. Pismem z dnia [...] lipca 2009r. O.D. wniósł do Wojewody odwołanie od powyższej decyzji. Odwołujący się wskazał, iż Starosta jako podstawę prawną wydanej decyzji przyjął przepis art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym wydanie sprzeciwu może nastąpić w przypadku braku wymaganych prawem załączników do zgłoszenia i ich nieuzupełnieniu, pomimo wezwania przez organ. O.D. zaznaczył, iż w niniejszej sprawie organ I instancji nie stwierdził braków w dołączonej do zgłoszenia dokumentacji, tak więc nie istniała przywołana powyżej podstawa do zgłoszenia sprzeciwu. Odnosząc się do stwierdzonej przez Starostę niezgodności planowanych robót z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, składający odwołanie wskazał, iż organ nie przedstawił na czym przedmiotowa niezgodność polega. O.D. zaznaczył, że zgodnie z § 6 uchwały nr XVIII/163/2000 z dnia [...] lipca 2000r. Rady Miejskiej, odbiór ścieków następuje przez projektowaną oczyszczalnię. W ocenie strony, wobec braku na terenie, którego dotyczy zgłoszenie sieci kanalizacyjnej, budowa proekologicznej, przydomowej oczyszczalni ścieków będzie rozwiązaniem lepszym, w tym mniej uciążliwym i tańszym, niż odprowadzanie ścieków do bezodpływowego zbiornika. Z uwagi na powyższe, O.D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy objętą odwołaniem decyzję. Zdaniem organu odwoławczego błędne powołanie się przez Starostę na dyspozycję art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nie uzasadnia uchylenia decyzji, bowiem odpowiada ona prawu. Wojewoda wskazał, że podstawą do wniesienia sprzeciwu stanowił w niniejszej sprawie faktycznie przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, na mocy którego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Wojewoda zaznaczył przy tym, że określenie "wnosi sprzeciw" oznacza, że rozstrzygnięcie co do wniesienia sprzeciwu nie zostało pozostawione uznaniu organu. Organ II instancji wskazał dalej, iż działka nr [...] objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą nr XVIII/163/2000 Rady Miejskiej z dnia [...] lipca 2000r. Wojewoda zwrócił uwagę, że na mocy § 6 ww. uchwały odbiór ścieków sanitarnych następuje "do miejskiej oczyszczalni ścieków poprzez projektowaną sieć grawitacyjną wraz z przepompowniami i kolektorami tłocznymi do projektowanego kolektora tłocznego, prowadzącego ścieki z wsi [...], a następnie do sieci bezciśnieniowej. Projekt kolektora nie bilansuje w całości ścieków z projektowanego obszaru, wobec czego należy wziąć pod uwagę konieczność zwiększenia przekroju zaprojektowanego kolektora". Wojewoda podzielił stanowisko Starosty, że powyższy zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewiduje "odprowadzenie ścieków sanitarnych poza obręb działki objętej zgłoszeniem wyłącznie za pomocą sieci kanalizacyjnej grawitacyjnej i tłocznej", co "konstytuuje zakaz przyjęcia rozwiązania wskazanego przez zgłaszającego i odprowadzania podczyszczonych ścieków do ziemi". Pismem z dnia [...] sierpnia 2009r. O.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na wyżej wskazaną decyzję Wojewody, zarzucając organowi błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego oraz uchwały Rady Miejskiej nr XVIII/163/2000 z dnia [...] lipca 2000r. poprzez brak wskazania, w jaki sposób zgłoszone roboty budowlane naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także przyjęcie zawężającej wykładni zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, polegającej na tym, że skoro plan nie przewiduje rozwiązań alternatywnych to tym samym są one zakazane. Do złożonej skargi O.D. załączył pisma Przedsiębiorstwa Komunalnego z dnia [...] lutego 2008r. oraz z dnia [...] czerwca 2009r., z których wynika, iż Przedsiębiorstwo to nie zapewnia odbioru ścieków oraz nie planuje w rejonie działki nr [...] budowy sieci kanalizacyjnej. Skarżący podniósł, że brak jest możliwości podłączenia się do nieistniejącej, projektowanej, lecz nieprzewidzianej do budowy sieci kanalizacyjnej. W ocenie skarżącego określenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego tylko jednego sposobu odprowadzania nieczystości nie może stanowić zakazu dla rozwiązania alternatywnego, jakim jest nowoczesna, ekologiczna, przydomowa oczyszczalnia ścieków. Nadto, zwracając uwagę na fakt zaniechania wniesienia przez Starostę sprzeciwu wobec zgłoszonego dnia [...] grudnia 2008r. przez właściciela działki sąsiadującej z działką nr [...] zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków, O.D. zarzucił organom nierówne traktowanie (wobec prawa) obywateli będących w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda, nie znajdując podstaw do zmiany swojej decyzji, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Dokonując na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, uznać należało, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, mającym niewątpliwy wpływ na wynik niniejszej sprawy. Na wstępie wskazać należy, iż granice przysługującego właścicielowi władztwa nad gruntem wyznaczają, w myśl art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przepisy prawa, zasady współżycia społecznego oraz społeczno-gospodarcze przeznaczenie własności przysługującej danemu podmiotowi. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Na uwadze przy tym mieć trzeba, iż zagwarantowanie ochrony własności stanowi konstytucyjną powinność państwa, o czym stanowi ustrojodawca w art. 21 Konstytucji RP. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, wskazanie w art. 64 ust. 3 Konstytucji przesłanek dopuszczających ograniczenie prawa własności nie oznacza wyłączenia zastosowania w odniesieniu do tego prawa generalnej zasady wyrażonej w przepisie art. 31 ust. 3 Konstytucji, zgodnie z którą ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. W orzeczeniu z dnia 12 stycznia 1999r. (sygn. P 2/98) Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym przepis art. 31 ust. 3 Konstytucji spełnia funkcję podstawową dla ochrony prawa własności. W sposób w pełni samodzielny i całkowity statuuje bowiem zasadę proporcjonalności, a więc zakaz nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Wskazuje ponadto wartości, których ochrona przemawia za dopuszczalnością ingerencji w konstytucyjne wolności i prawa, w tym w prawa właściciela. Zwrócić należy uwagę na w pełni aprobowany pogląd piśmiennictwa, w którym podkreśla się również, iż prawo własności stanowi najszerszą formę korzystania z rzeczy i jego treść należy definiować w sposób negatywny poprzez wskazanie, że właścicielowi wolno z rzeczą (nieruchomością) czynić wszystko, z wyjątkiem tego, co jest mu konkretnie zakazane (vide J. Ignatowicz, Prawo rzeczowe, Warszawa 1994, s. 76). Pogląd ten znalazł następnie swoje odzwierciedlenie w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia 1997r. (III CZP 36/97), głoszącej, że właścicielowi wolno czynić ze swoją rzeczą wszystko, co nie jest zabronione przez ustawy, zasady współżycia społecznego i co nie pozostaje w sprzeczności ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa. Granice treści prawa własności w sposób istotny kształtują także przepisy prawa administracyjnego, w tym przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Ustanowione w art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawo do zabudowy jest elementem prawa własności, a tym samym przejawem prawa do korzystania z rzeczy. Prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej jako publiczne prawo podmiotowe ustawodawca wprowadził także do przepisów Prawa budowlanego, stanowiąc w art. 4, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W literaturze podkreśla się, że istota publicznego prawa podmiotowego polega na możliwości żądania od organu administracji publicznej określonego zachowania i przyznaniu jednostce roszczenia wobec właściwego podmiotu władzy publicznej o zagwarantowanie możliwości korzystania z przysługujących jej uprawnień (por. J. Jakimowicz, Publiczne prawa podmiotowe, Kraków 2002, s. 231). W tym miejscu wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę zobowiązującą inwestora do dokonania zgłoszenia budowy indywidualnej, przydomowej oczyszczalni ścieków, jak i uprawniającą właściwy organ do wniesienia sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy takiej oczyszczalni stanowią w głównej mierze przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane. Na gruncie art. 28 ust. 1 tejże ustawy obowiązuje zasada, że roboty budowlane - do jakich w myśl art. 3 pkt 7 należy m.in. budowa obiektu budowlanego - można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Od zasady tej ustawodawca dopuścił wyjątki, wymieniając enumeratywnie w art. 29 ww. ustawy obiekty budowlane oraz roboty budowlane, na których budowę nie jest wymagane pozwolenie, a także wskazując w art. 30 ust. 1 te z nich, które mogą być realizowane po wcześniejszym zgłoszeniu właściwemu organowi. Wśród robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę, lecz zgłoszenia wskazana została m.in. budowa indywidualnych przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę (art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy). Stosownie z kolei do treści art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Stanowiący akt prawa miejscowego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa w sposób wiążący przeznaczenie i sposób zagospodarowania objętych nim terenów, ingerując wraz z innymi przepisami prawa materialnego w sferę wykonywania prawa własności. Ustalenie w planie zagospodarowania zasad dotyczących budowy infrastruktury technicznej, w tym budowy urządzeń przeznaczonych do odprowadzania ścieków, równoznaczne jest z ograniczeniem właściciela nieruchomości w cywilistycznym korzystaniu z rzeczy. W tym miejscu podnieść jednak należy, że ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, zawierające ograniczenia w zakresie określonego w art. 140 Kodeksu cywilnego władztwa nad gruntem, nie mogą być interpretowane przez organy administracji publicznej w sposób rozszerzający (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2007r., sygn. akt II OSK 239/06). Ta konstatacja leży u podstaw generalnej zasady, głoszącej, że przepisy ograniczające lub pozbawiające prawa własności, jako przepisy wyjątkowe, nie podlegają wykładni rozszerzającej (S. Rudnicki, Komentarz do Kodeksu cywilnego, Księga druga, Warszawa 2001, s. 41). Odmienna interpretacja ustaleń planów miejscowych, na co wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 1991r. (sygn. akt IV SA 1024/90), prowadziłaby w istocie, z rażącym naruszeniem zasady praworządności, nie do stosowania, lecz do stanowienia prawa przez organy administracji państwowej. Z tego też względu dokonywana na podstawie przywołanych powyżej przepisów Prawa budowlanego oraz w oparciu o zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ingerencja organów administracji publicznej w uprawnienia właścicielskie, nie może skutkować wprowadzeniem ograniczeń, ponad wynikające wyraźnie z jego zapisów. W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na przyjętą przez organy obu instancji podstawę do zgłoszenia sprzeciwu, zasadnicze znaczenie mają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego dla terenu, którego dotyczy dokonane przez O.D. zgłoszenie budowy przydomowej oczyszczalni ścieków tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej nr XVIII/163/2000 z dnia [...] lipca 2000r. Zgodnie z § 4 ust. 1 ww. uchwały teren działki nr [...] przeznaczono na "tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolno stojącej lub bliźniaczej". Dla tego terenu przewidziano, stosownie do treści § 6 ust. 3 uchwały, "odbiór ścieków sanitarnych do miejskiej oczyszczalni ścieków poprzez projektowaną sieć grawitacyjną wraz z przepompowniami i kolektorami tłocznymi do projektowanego kolektora tłocznego, prowadzącego ścieki z wsi [...], a następnie do sieci bezciśnieniowej. Projekt kolektora [...] nie bilansuje w całości ścieków z projektowanego obszaru, wobec czego należy wziąć pod uwagę konieczność zwiększenia przekroju zaprojektowanego kolektora". Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę nie podziela stanowiska Wojewody, jak również Starosty, upatrujących w cytowanych powyżej postanowieniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakazu budowy przez skarżącego na działce nr [...] przydomowej oczyszczalni ścieków. W ocenie Sądu przytoczony przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy wyłącznie zasad odprowadzania ścieków po wybudowaniu sieci kanalizacyjnej i odnosi się do sytuacji nie mającej miejsca w niniejszej sprawie tj. funkcjonowania tejże sieci. Poza sporem pozostaje bowiem, że na terenie, na którym znajduje się należąca do skarżącego działka brak jest wyposażenia w sieć kanalizacji sanitarnej. Na powyższe wskazuje załączone przez O.D. do skargi pismo Przedsiębiorstwa Komunalnego z [...] czerwca 2009r. Sytuację braku dostępu z działki nr [...] do sieci kanalizacji sanitarnej suponuje również, o czym świadczy uzasadnienie decyzji z dnia [...] czerwca 2009r., Starosta. Z tego też względu, ewentualny obowiązek korzystania przez inwestora – O.D. z nieistniejącej sieci kanalizacyjnej, nie mógł być przez organy rozważany. Uznając, że przepis § 6 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako dotyczący wyłącznie zasad odprowadzania ścieków poprzez sieć kanalizacyjną, nie obejmuje wszystkich form odprowadzania ścieków z terenów objętych tymże planem, przyjąć należało, iż zapis planu nie może być interpretowany jako zakaz zastosowania innego rozwiązania, dotyczącego odprowadzania ścieków z nieruchomości poprzez przydomową oczyszczalnię ścieków. Pogląd taki przyjmowany jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 23 lipca 2009r., sygn. akt II OSK 1221/08). W zaistniałej sytuacji zaaprobować również trzeba stanowisko wojewódzkich sądów administracyjnych, zgodnie z którym, gdy przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie regulują sposobu odprowadzania ścieków w sytuacji, kiedy skorzystanie z sieci kanalizacji sanitarnej nie jest możliwe, brak jest ograniczenia przy wyborze innego, przepisami prawa dopuszczonego rozwiązania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lutego 2008r., sygn. akt II SA/Po 491/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 29 grudnia 2008r., sygn. akt II SA/Bd 858/08). Podkreślenia wymaga, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt podjęty w ramach upoważnienia ustawowego udzielonego gminie do tworzenia aktów prawa miejscowego, musi respektować postanowienia aktów prawnych powszechnie obowiązujących wyższego rzędu, w tym ustaw. Poszanowanie to oznacza zaś, że interpretacja przepisów prawa miejscowego nie może być dokonywana w oderwaniu od zapisów innych aktów prawa powszechnie obowiązującego. Stosowanie prawa miejscowego powinno odbywać się w sposób, który sprzyja uzyskaniu efektu spójności i braku wewnętrznej sprzeczności systemu prawa oraz komplementarności regulacji prawnych w danym zakresie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 września 2009r., sygn. akt II SA/Łd 814/07). Z uwagi na powyższe, zastosowanie w niniejszej sprawie winny znaleźć przepisy ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu w czystości w gminach (Dz.U. z 2005r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.), w tym dopuszczający możliwość budowy przydomowej oczyszczalni ścieków przepis art. 5 ust. 1 pkt 2. Na jego podstawie właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub w przypadku, gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w odrębnych przepisach. Z cytowanego przepisu wynika, że w przypadku braku sieci kanalizacyjnej obowiązkiem właściciela nieruchomości jest wyposażenie jej w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych. Przy czym przepis ten przewiduje prawo właściciela nieruchomości do dokonania wyboru pomiędzy dwoma rozwiązaniami, z tym tylko zastrzeżeniem, aby każde z tych rozwiązań spełniało wymagania określone w przepisach odrębnych. W konsekwencji powyższych rozważań przyjąć należało - odmiennie od stanowiska zaprezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 2007r. (sygn. akt II OSK 981/06) oraz aprobującym go wyroku tutejszego Sądu z dnia 30 sierpnia 2007r. (sygn. akt II SA/Go 448/07) - iż nieskorzystanie przez skarżącego z rozwiązania wskazanego w planie, lecz innego, którego stosowanie nie zostało zakazane, nie narusza postanowień tego planu. Z tych wszystkich względów Sąd uznał przyjętą przez organy obydwu instancji interpretację zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego za nieuprawnioną, mającą charakter rozszerzający i prowadzącą do wadliwego, pozytywnego definiowania treści prawa własności. Na marginesie podnieść również trzeba, iż Sąd nie wyklucza sytuacji, w której postanowienia planu ograniczają wprost prawo do korzystania z przydomowej oczyszczalni ścieków. Ograniczenia takie byłyby dopuszczalne, skoro prawo własności nie jest jedynym elementem uwzględnianym w planowaniu przestrzennym, między innymi z uwagi na regulacje prawne dotyczące ochrony środowiska, wód podziemnych, czy też zdrowia ludzi. Jednakże w rozpoznawanej sprawie nie zostały one wprowadzone, jak też powołane przez organ. Plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera zapisów na podstawie których takie ograniczenia należałoby stosować z uwagi na położenie nieruchomości i ochronę innych wartości. Niezależnie od uznania dokonanej przez załatwiające niniejszą sprawę organy interpretacji § 6 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego za rozszerzającą, a w konsekwencji wadliwą, rację trzeba również przyznać skarżącemu, iż różnicowanie uprawnień właścicieli nieruchomości położonych na terenie objętym tym samym planem zagospodarowania poprzez dozwalanie jednym, a uniemożliwianie innym zabudowy nieruchomości w sposób zgodny z ich wolą, przy identycznym stanie faktycznym, godzi w wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP zasadę równości obywateli wobec prawa oraz prawa do równego traktowania przez władze publiczne. Takie postępowanie narusza także sformułowaną w art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Z przedstawionych powyżej względów należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).