VII SA/Wa 1553/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala VII SA/Wa 1553/09 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r, Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] SP. z o.o. od decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., wnoszącej sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych polegających na instalacji jednostronnej tablicy reklamowej typu [...] o wymiarach 3,4 m x 2,4 m na działce o nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po przeprowadzonej analizie akt organ odwoławczy stwierdził, iż na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie wolno stojące urządzanie reklamowe posadowione jest na fundamencie nieprzestawnym trwale związanym z gruntem, a do takiego obiektu, zgodnie z wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2007 r., oraz 20 czerwca 2008 r. (sygn. akt II OSK 1509/06 oraz sygn. akt II OSK 680/07) nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Podkreślił, iż przy rozstrzyganiu czy obiekt wymaga pozwolenia na budowę należy mieć na uwadze art. 5 Prawa budowlanego, bowiem jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w takich przypadkach jak w niniejszej sprawie o "trwałym związaniu z gruntem" nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem ale to czy wielkość danego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Organ II instancji podkreślił, iż w/w stanowisko zostało potwierdzone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2009 r, sygn. akt II OSK 735/08, w którym wskazano, iż w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różnorodny, ważne jest jedynie czy konstrukcja taka jest na tyle trwałą aby uniemożliwić jej przesunięcie lub zniszczenie przez siły przyrody. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy organ stwierdził, iż z dołączonego do zgłoszenia projektu wynika, iż tablica reklamowa ma wymiary 2, 4 x 3, 4 m jest posadowiona na fundamencie o wymiarach 2 x 2 m częściowo zagłębionym w ziemi, a wysokość całej inwestycji to 6, 68 m. Powyższe, zdaniem organu uzasadnia uznanie tej inwestycji za urządzenie trwale związane z gruntem. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] SP. z o.o. i wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu, autor skargi podniósł, iż organ wojewódzki nie zrozumiał intencji Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w w/w wyrokach. Wskazywał, iż organ aby wykazać, iż dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem winien przedstawić odpowiednią ekspertyzę sporządzoną przez uprawnione do tego osoby. Jednocześnie autor skargi argumentował, iż w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) do rozpoczęcia robót budowlanych wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Jedyne wyjątki od powyższej reguły wymieniono enumeratywnie w art. 29 -31 w/w ustawy. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przepis ten nie powinien jednakże przesłaniać treści art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, iż ilekroć w ustawie mowa jest o budowli należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Budowle zaś wymagają uzyskania pozwolenia na budowę przed przystąpieniem do ich realizacji. Mając powyższe na uwadze trzeba wskazać, iż kwestii urządzeń reklamowych nie dotyczy wyłącznie art. 29 ust. 2 pkt 6 powołanej ustawy, bowiem art. 3 pkt 3 tej ustawy odnosi się również do urządzeń reklamowych będących jednocześnie budowlami. Taka wykładnia w/w przepisów została potwierdzona przez orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por np. wyroki z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05, z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 754/06, sygn. akt II OSK 735/08, z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 1509/06, z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt II OSK186/07, sygn. akt II OSK 1331/08 z dnia 3 września 2009 r., a także sygn. akt II OSK 1509/09 z dnia 8 października 2009 r.). Do pierwszej grupy należy zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane jedynie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy - Prawo budowlane, dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Do drugiej zaś kategorii należy zaliczyć wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane wolno stojące urządzenia reklamowe, na które wymagane jest pozwolenie na budowę, bowiem ich budowa nie została wymieniona jako niewymagająca pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 1 powołanej ustawy - Prawo budowlane. Należy podkreślić iż przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma wyłącznie zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zaś o tym, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż obiekt będący przedmiotem zgłoszenia w przedmiotowej sprawie to wolnostojąca jednostronna tablica reklamowa składająca się z żelbetowej zbrojonej podstawy o wymiarach 2 x 2 x 0,9 m. Do powyższej podstawy przytwierdzony jest trzon nośny z rury stalowej wysokości 3, 22 m. Na powyższym zamontowana jest tablica o wymiarach zewnętrznych 3,756 x 2,782 m. Wskazać należy, iż wielkość tego urządzenia jego konstrukcja, sposób osadzenia na gruncie świadczą o tym, że jest to budowla, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Poza tym o trwałości związania z gruntem nie może w każdym przypadku decydować fakt posadowienia konstrukcji przynajmniej częściowo poniżej poziomu gruntu. Umieszczenie reklamy w betonowej podstawie, która jest wylana do gotowego prefabrykatu o określonych rozmiarach i zawiera oprócz tego metalowe zbrojenie nie różni się niczym od takiej samej konstrukcji, która częściowo znajduje się pod powierzchnią ziemi. W obu bowiem przypadkach zastosowana technologia, materiały i sposób wykonania części urządzenia reklamowego są praktycznie indentyczne. Dlatego też, nie można w tym przypadku mówić o "instalowaniu" obiektu reklamowego o którym mowa w w/w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu był art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.