II SA/Łd 503/09

Dnia 7 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek Sędziowie Sędzia NSA: Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA: Arkadiusz Blewązka Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2009 roku przy udziale --- sprawy ze skargi J. A. i L. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...], Nr [...]; 2. zasądza od organu – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. solidarnie na rzecz J. A. i L. A. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. LS Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta P. na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 147, art. 148 i art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. odmówił Z. R., L. A., J. A. i J.A. wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. znak [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej A. nr [...] P. zlokalizowanej w P. przy ul. A. 8 na działce nr ewid. 26. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, że w dniu 12 maja 2006 r. wszczęto postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej A., zapewniając udział społeczeństwa w sprawie, poprzez zamieszczenie w dniu 23 maja 2006 r. na stronie internetowej oraz w dniu 25 maja 2006 r. na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miasta obwieszczenia o planowanym przedsięwzięciu, informując jednocześnie, iż w okresie 21 dni, (tj. od 24 maja 2006 r. do dnia 16 czerwca 2006 r.), mieszkańcy oraz organizacje ekologiczne mogą wnosić uwagi i wnioski w sprawie planowanej inwestycji. Z uwagi na to, że żadne zastrzeżenia nie wpłynęły, w dniu 8 sierpnia 2008 r. wydano decyzję uwzględniającą wniosek A. S.A. z siedzibą w W. i określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej A. nr [...] P. Informacja o podjęciu rzeczonej decyzji zamieszczona została w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta P. O treści ostatecznej decyzji powiadomiono inwestora, jak i właścicieli nieruchomości, użytkowników wieczystych oraz zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego, objętego wskazaną decyzją, wystąpili właściciele działek graniczących i sąsiadujących z terenem inwestycji Z.R., L.A., J.A. oraz J.A., podnosząc, że zostali pozbawieni udziału w postępowaniu administracyjnym. Jako podstawę prawną żądania wskazali art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Pismami z dnia 22 stycznia 2009 r. organ wezwał wnioskodawców do wyjaśnienia, kiedy i w jakich okolicznościach dowiedzieli się o treści decyzji z dnia [...] r. Pismem z dnia 28 stycznia 2009 r. Z.R., L.A. oraz J.A. wyjaśnili, że o planowanym przedsięwzięciu dowiedzieli się w dniu 4 października 2008 r., gdy postawiono tablicę informacyjną w miejscu planowanej budowy. Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne organ administracji podkreślił, iż stroną w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jak wynika z treści decyzji Prezydenta z dnia [...] r. obszar oddziaływania obiektu, zatwierdzonego w wymienionej decyzji, zamyka się w granicach działki, na której został zaprojektowany, tj. działki o nr ewid. 26, należącej do J.M., oraz działki o nr ewid. 22/3 należącej do G.D., będących stronami w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Analiza zgromadzonej w sprawie dokumentacji wykazała, w ocenie organu, że brak jest możliwości rozszerzenia obszaru oddziaływania inwestycji poza obręb działek nr ewid. 26 i 22/3, zlokalizowanych w P., tj. na obszar działek należących do wnioskodawców, a tym samym uznania ich za strony w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej A. Ponadto Prezydent podkreślił, iż żaden z wnioskodawców nie przedstawił prawa do dysponowania wskazaną nieruchomością, co powoduje, że brak jest podstaw do przyznania im przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Z.R. – Z.G. zarzucił naruszenie art. 149 § 1-3 k.p.a., art. 7-9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. oraz wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu strona podniosła, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z pojęciem doręczenia decyzji. Tymczasem w tej sprawie organ administracji bezzasadnie powołuje się na treść art. 32 ustawy - Prawo ochrony środowiska, który reguluje "procedurę dla społeczeństwa, a nie dla strony postępowania". W niniejszej sprawie, zdaniem pełnomocnika, nie doszło do przekroczenia ustawowego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Jeśli natomiast chodzi o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, to badanie, czy podmiot występujący z podaniem ma przymiot strony, powinno nastąpić łącznie z badaniem zaistnienia określonej w tym przepisie przesłanki, czyli w toku postępowania wznowieniowego. W dalszej części odwołania pełnomocnik zarzucił, że organ I instancji pominął wnioski dowodowe stron, opierając się wyłącznie na stanowisku inwestora. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż kwestią istotną na tle rozpoznawanej sprawy jest ustalenie, czy z żądaniem wznowienia postępowania wystąpiły osoby posiadające przymiot strony. Legitymację procesową do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania posiada strona, czyli osoba, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub, która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a., uzasadniającego jej udział. Interes prawny można wyprowadzić tylko z przepisów prawa materialnego. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wypływają żadne uprawnienia, ani obowiązki o charakterze prawnym, nie ma - w świetle przepisu art. 28 k.p.a. - przymiotu strony. Nie posiada więc legitymacji do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Od pojmowanego w taki sposób interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, jednakże nie może wykazać w prowadzonym postępowaniu i w jego przedmiocie przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jego roszczeń. Podstawę materialnoprawną ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. stanowił art. 46a ust. 1 i ust. 7 pkt 4 w związku z art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Wskazana ustawa zawiera szczegółowe regulacje w zakresie wymogów formalnych wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W niniejszej sprawie wniosek o wydanie wspomnianej decyzji został złożony w dniu 5 maja 2006 r. przez A. S.A. z siedzibą w W. Z przedłożonej przez wnioskodawcę mapy ewidencyjnej oraz raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie nie obejmuje działek osób wnioskujących o wznowienie postępowania, w tym działki odwołującego. Jeżeli natomiast oddziaływanie inwestycji, ustalone w oparciu o zebrane w sprawie dowody, nie obejmuje nieruchomości Z.R. i pozostałych wnioskodawców, to - w ocenie organu - nie można tych osób uznać za strony postępowania. Odnosząc się natomiast do wskazanej podstawy prawnej wniosku o wznowienie postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., organ wskazał, że wnioskodawcy nie wskazali żadnych istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, czy nowych dowodów, które istniałyby w dniu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie były znane organowi. Ustosunkowując się następnie do zarzutu pominięcia zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych organ podkreślił, że strona nie wskazała, o jakie wnioski dowodowe chodzi, nie przedstawiła też żadnych przeciwdowodów w stosunku do materiału dowodowego zgromadzonego w toku niniejszego postępowania. Raport oceny oddziaływania na środowisko jest - zdaniem Kolegium - podstawowym dowodem w sprawie, którego ustalenia nie zostały zakwestionowane, a sama polemika z jego ustaleniami nie należy do nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Z.R., L.A., J.A. i J.A. zarzucili naruszenie art. 7-9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 i 143 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 21 Konstytucji RP, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżących decyzja Kolegium jest lakoniczna, brak w niej bowiem opisu przebiegu dotychczasowego postępowania, określenia parametrów technicznych anten, nie wymieniono ich mocy, typów i nie określono wysokości wieży. Organ nie podał również mocy EIRP po jej zsumowaniu dla danego azymutu, typów oraz ilości anten, obszaru oddziaływania anten, wskazania, czy uwzględniono inne źródła pola elektromagnetycznego, czy wyliczenia oparto dla tła wynoszącego zero, nie podano maksymalnej mocy katalogowej doprowadzonej do anteny oraz mocy EIRP dla wszystkich anten. Odwołując się natomiast do orzecznictwa sądów administracyjnych skarżący wskazali, że promieniowanie obecne w przestrzeni na określonej wysokości rodzi ograniczenia dla zabudowy gruntu. Z tego też względu, po rozstrzygnięciu, czy i w jakim zakresie inwestycja wpływa na ograniczenia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich, uzasadnione będzie przyznanie statusu strony postępowania właścicielom i użytkownikom wieczystym tych terenów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach kwestionowanej decyzji. Prawomocnym postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargi Z.R. i J.A. Na rozprawie w dniu 7 grudnia 2009 r. stawił się skarżący L.A., który poparł skargę i złożył pismo procesowe, w którym uzupełnił zarzuty skargi, wskazując, że ocena, czy z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpił podmiot posiadający przymiot strony, powinna nastąpić dopiero po wznowieniu postępowania, a nie w decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Ponadto skarżący podniósł, że do akt sprawy została złożona opinia do raportu, którą organy orzekające zupełnie zlekceważyły. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżona decyzja administracyjna jest zgodna z obowiązującymi w dacie jej podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami formalnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. orzekająca o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, odmawiającej Z.R., L.A., A.A. i J.A. wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej A. nr [...] P., zlokalizowanej na działce nr ewid. 26, w P. przy ul. A. 8. W pierwszej kolejności godzi się wyjaśnić, iż instytucja wznowienia postępowania administracyjnego jest, obok instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych. Wskazane tryby nadzwyczajne są wobec siebie niekonkurencyjne, co oznacza, że dla uruchomienia każdego z nich ustawodawca przewidział inny katalog przesłanek. Problematyka wznowienia postępowania administracyjnego unormowana została w przepisach art. 145 - 153 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "k.p.a.". Przesłanki wznowienia określone zostały szczegółowo w art. 145 § 1 pkt 1-8 oraz w art. 145a k.p.a. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, z tym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a następuje tylko i wyłącznie na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Zasadą jest, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Jednakże w sytuacji, gdy przyczyną wznowienia postępowania jest przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4, termin do złożenia podania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które następnie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (art. 149 § 3 k.p.a.). W świetle przytoczonych wyżej norm prawnych rozważane postępowanie wznowieniowe składa się faktycznie z dwóch etapów. W ramach pierwszego etapu organ administracji publicznej bada wyłącznie kwestie dopuszczalności wznowienia, a więc, czy wznowienie postępowania jest dopuszczalne z przyczyn podmiotowych, przedmiotowych oraz, czy został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Oprócz tych kwestii organowi nie wolno badać żadnych innych zagadnień. Przede wszystkim zaś, nie wolno mu oceniać, czy wskazane we wniosku przyczyny wznowienia rzeczywiście wystąpiły. Tego rodzaju ocena jest bowiem możliwa dopiero w ramach drugiego etapu postępowania wznowieniowego, a więc po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Rzeczone postanowienie stanowi niewątpliwie podstawę do przeprowadzenia postępowania merytorycznego co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jeżeli natomiast organ oceni, że wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych, przedmiotowych lub z powodu uchybienia terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 lub § 2 k.p.a. nie jest możliwe, wówczas winien wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego. W decyzji tej nie wolno mu jednak prowadzić jakichkolwiek rozważań na temat faktycznego wystąpienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. lub z art. 145a k.p.a. Przenosząc poczynione wyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawie wskazać trzeba, że Z.R., L.A., J.A. i J.A. domagali się wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej A., powołując się na dwie przesłanki. Mianowicie, jako podstawy wznowienia wnioskodawcy wskazywali przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w rozumieniu którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a także przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w myśl której organ wznawia postępowanie, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Jeśli chodzi o pierwszą z wymienionych przesłanek, czyli okoliczność, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), to wskazać trzeba, iż w orzecznictwie tutejszego Sądu ukształtował się pogląd, podzielany zresztą w pełni przez skład orzekający w tej sprawie, iż badanie, czy w przypadku określonym w art. 145 § 1 pkt 4 kpa podstawa do wznowienia faktycznie zaistniała, musi obejmować zarówno ustalenie, czy podmiot zgłaszający żądanie jest stroną, tj. czy uznawany był za stronę w poprzedzającym wydanie decyzji ostatecznej postępowaniu, a jeśli nie, to czy może wskazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 kpa, jak i ustalenie, czy istotnie nie uczestniczył on w całym postępowaniu lub konkretnych dokonanych w jego toku czynnościach i to bez jego winy. W przypadku oparcia wniosku o wznowienie na zarzucie braku udziału w zakończonym postępowaniu organ winien wydać postanowienie o wznowieniu i dopiero w kolejnym etapie badać zasadność zarzutu (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 285/09 - LexPolonica nr 2053800, http://orzeczenia.nsa.gov.pl i sygn. akt II SA/Łd 826/2008 - LexPolonica nr 2053802, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższym stanowiskiem w pełni koresponduje także orzecznictwo pozostałych wojewódzkich sądów administracyjnych oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo wspomnieć tu trzeba o wyrokach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1747/07 (Lex nr 484887), Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 218/06 (Lex nr 341257), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 79/08 (Lex nr 424799), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 745/07 (Lex nr 467117), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 295/07 (Lex nr 339449), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 402/05 (Lex nr 198867), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Po 83/08 (Lex nr 499771), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 141/07 (Lex nr 374721), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Op 586/2008 (LexPolonica nr 2055797), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 856/2008 (LexPolonica 2063007). W tym miejscu warto przypomnieć także o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 448/2008, z którego wynika, że w przypadku wskazywania we wniosku o wznowienie postępowania jako podstawy wznowienia okoliczności uwzględnionej w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, kwestie z tym związane muszą być rozważone w postępowaniu merytorycznym, następującym po wydaniu postanowienia w trybie art. 149 § 1 kpa. Z tej racji obowiązuje w postępowaniu wznowieniowym subiektywna koncepcja legitymacji procesowej strony. Przyjmowanie w postępowaniu wznowieniowym subiektywnej koncepcji legitymacji procesowej nie oznacza w konsekwencji dowolnego, czy też "wymuszonego" na organach administracji publicznej przyznawania statusu strony postępowania administracyjnego, bowiem status taki zawsze wynikać musi z obowiązujących przepisów prawa materialnego. Teoretyczna różnica bowiem między tą, a obiektywną koncepcją legitymacji procesowej strony sprowadza się wyłącznie do momentu, w którym właściwy organ orzeka o istnieniu interesu prawnego lub obowiązku, o jakich mowa w art. 28 kpa. Wg koncepcji obiektywnej organ jest do tego uprawniony przed wszczęciem postępowania, a wg koncepcji subiektywnej po przeprowadzeniu postępowania w sprawie (LexPolonica nr 2055806, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z załączonych do niniejszej sprawy dokumentów organy administracji publicznej obu instancji, wbrew obowiązującym przepisom prawa i orzecznictwu sądowemu, bez wcześniejszego wznowienia postępowania, oceniły, że Z.R., L.A., J.A. oraz J.A. nie posiadali przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. określającą środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej A. zlokalizowanej na działce nr ewid. 26, znajdującej się w P. przy ul. A. 8. Taki wniosek organy wyciągnęły bowiem po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności przedłożonej przez wnioskodawcę mapy ewidencyjnej oraz raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, czemu dały zresztą wyraz w motywach wydanych rozstrzygnięć. Przedmiotem uwagi Prezydenta, a następnie Kolegium, było niewątpliwie ustalenie, czy wnioskodawcy byli stronami w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] r., komu przysługiwał bądź powinien przysługiwać przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu dotyczącym określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia w kontekście zakresu oddziaływania projektowanej inwestycji, a nadto, czy podmioty wnioskujące o wznowienie postępowania mogą wykazać się istnieniem swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a. Ostatecznie zaś organy doszły do konkluzji, że wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych nie jest możliwe, a skoro tak, to brak jest również podstaw do jakichkolwiek rozważań w zakresie drugiej z przesłanek wznowienia postępowania, wynikającej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i orzekły o odmowie wznowienia postępowania, naruszając tym samym dyspozycję art. 149 § 3 k.p.a., a także art. 149 § 1 i 2 k.p.a. Prezydent oraz Kolegium nie dostrzegli bowiem, że oparcie żądania na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. powoduje, z uwagi na jej zakres podmiotowy, iż ustalenia dotyczące posiadania przez jednostkę wnoszącą podanie o wznowienie przymiotu strony będą mogły nastąpić wyłącznie w toku wznowionego postępowania. Kwestia legitymacji do wniesienia podania o wznowienie stanowi niewątpliwie jedną z podstaw wznowienia. Stwierdzone uchybienie musiało zatem skutkować wyeliminowaniem wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji z obrotu prawnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta P. zobligowany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku, wydając rozstrzygnięcie w oparciu o właściwy przepis regulujący instytucję wznowienia postępowania. Po wznowieniu postępowania, w drodze postanowienia, organ powinien przeprowadzić - w myśl art. 149 § 2 k.p.a. postępowanie co do wszystkich przyczyn wznowienia, powołanych przez skarżących oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Kwestią zupełnie odrębną i wymykającą się sądowej kontroli wobec stwierdzonych uchybień, jest to, czy skarżący winni być uznani za strony postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. Wobec stwierdzonych wadliwości Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania sąd orzekł, mając na uwadze regulację art. 200 wspomnianej ustawy. B.C.