II OSK 1530/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.) Protokolant asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1093/08 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1093/08, po rozpatrzeniu skargi M. D., uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Komendanta Wojewódzkiego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewódzkiego Komendanta Policji w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2007 r. oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż M. D. wnioskiem z dnia 25 października 2007 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego w Poznaniu o wydanie pozwolenia na broń palną strzelecką bocznego i centralnego zapłonu. W uzasadnieniu podania podał, że od 2006 roku uprawia sport strzelecki jako członek Wielkopolskiego Klubu Strzeleckiego "[...]" w Poznaniu, posiada patent strzelecki i licencję oraz legitymację członkowską Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego. Wskazał nadto, iż posiadanie własnej broni sportowej umożliwi mu podnieść poziom sportowy, prowadzić właściwy cykl treningowy oraz uczestniczyć w zawodach wojewódzkich i ogólnopolskich. Wojewódzki Komendant Policji w Poznaniu decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o borni o amunicji, odmówi M. D. wydania pozwolenia na broń palną sportową. W ocenie organu wnioskodawca nie wykazał przesłanek uzasadniających potrzebę posiadania indywidualnego pozwolenia na broń sportową. Zdaniem organu wśród osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można prawidłowo wyróżnić instruktora strzeleckiego oraz wybitnego zawodnika sportów strzeleckich. Natomiast powołane przez M. D. okoliczności nie potwierdzają oczywistej potrzeby posiadania przez niego własnej broni, gdyż jej brak nie ogranicza wnioskodawcy możliwości treningów, ani udziału w zawodach. Swoje zainteresowania wnioskodawca może realizować na dotychczasowych zasadach. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że niesłuszne jest stanowisko organu, iż możliwe jest efektywne uprawianie strzelectwa sportowego i osiąganie w tej dyscyplinie dobrych wyników bez własnej broni sportowej. Zdaniem skarżącego broń sportowa powinna być indywidualnie dopasowana do cech fizycznych zawodnika, bardzo ważne jest ukształtowanie rękojeści, odpowiednie dobranie przyrządów celowniczych oraz wyważenie borni. Brak własnej broni uniemożliwia mu podnoszenie poziomu wyszkolenia sportowego, jak również start w zawodach ogólnopolskich. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Główny Komendant Policji utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Komendanta Policji w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2007 r. Organ podniósł, iż wydanie pozwolenia na broń sportową muszą uzasadniać szczególne okoliczności, wyróżniające wnioskodawcę od innych osób znajdujących się w podobnej sytuacji i w sposób niekwestionowany potwierdzają potrzebę posiadania przez niego broni. Zdaniem organu, okolicznościami tymi są w szczególności wybitne osiągnięcia w rywalizacji sportowej i w tym zakresie brane są pod uwagę liczba i ranga zawodów oraz uzyskane lokaty. Okolicznościami tymi mogą być również posiadanie i wykonywanie uprawnień instruktora sportów strzeleckich. Skarżący, w ocenie organu, nie spełnia warunków na uzyskanie pozwolenia na broń, jest bowiem zawodnikiem początkującym, o niewielkim stażu, bierze udział jedynie w zawodach klubowych, nie osiąga w nich wyróżniających wyników. Uprawianie sportu strzeleckiego przez skarżącego ma charakter rekreacyjny, brak własnej broni nie uniemożliwia mu uprawiania tego sportu przy wykorzystaniu broni klubowej. Jako członek klubu ma możliwość wpływania na macierzysty klub co do ilości i jakości broni niezbędnej do uprawiania strzelectwa. Organ stwierdził, że sam fakt spełnienia przez stronę wymogów formalnych nie jest wystarczają przesłanką do wydania pozwolenia na broń palną. Skarżący nie wykazał, iż wyróżnia spośród członków klubu znaczącymi wynikami w uprawnianej dyscyplinie sportu. Indywidualny interes winien w tej sytuacji ustąpić interesowi publicznemu, któremu służy reglamentacyjny charakter dostępu do broni palnej wprowadzony ustawą o broni i amunicji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. D. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz art. 7, 77 i 80 kpa. Skarżący w motywach skargi podkreślił, iż ustawodawca nie określił okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń palną sportową, zatem brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, iż kryteriami wydania pozytywnej decyzji jest uzyskiwanie przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń palną do celów sportowych znaczących wyników w rywalizacji sportowej, czy też wykonywanie uprawnień instruktora strzelectwa sportowego. Organy Policji stosując takie kryteria dopuszczają się dowolności oraz niedozwolonej nadinterpretacji przepisów ustawowych. W odpowiedzi na skargę Główny Komendant Policji wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną i wskazał, iż organy Policji obu instancji dopuściły się istotnej obrazy art. 10 ust.1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, polegającej na błędnej wykładni z zastosowaniem dodatkowego, pozaustawowego i dowolnie rozumianego przez te organy kryterium " ponadprzeciętnych wyników sportowych". Z brzmienia art. 10 ust. 1 ustawy wynika, iż organy Policji mają obowiązek wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się wnioskodawca, uzasadniają jego wydanie, o ile nie zachodzą ustawowe przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ustawy. Organy nie mogą więc kierować się swobodnym uznaniem, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego ( art. 80 kpa), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczną ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie. Ustawodawca w art. 10 ust. 3 wskazał w sposób przykładowy okoliczności, które uzasadniają przyznanie pozwolenia na broń, wymieniając wśród tych przykładów posiadanie broni w celach sportowych ( pkt 3). Okolicznością uzasadniającą przyznanie pozwolenia na broń, w rozumieniu art. 10 ust.1 ustawy, jest czynne uprawianie sportu strzeleckiego, wyrażające się m.in. w udziale w dostępnych zawodach sportowych ( vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 października 2007 r., sygn.. akt VI SA/Wa 1570/07). Sąd I instancji stwierdził, iż podziela w pełni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1082/06 ( niepublikowany), iż z żadnego przepisu ustawy o broni i amunicji nie wynika, że tylko osiąganie wybitnych ponadprzeciętnych wyników sportowych uzasadnia przyznanie pozwolenia na posiadanie broni. Prawo do broni nie jest bowiem nagrodą za wybitne osiągnięcia sportowe. Natomiast przyznanie prawa do broni indywidualnej może właśnie służyć podniesieniu kwalifikacji sportowych. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego aprobata zaskarżonych rozstrzygnięć prowadziłaby do przyznania organom Policji możliwości pozaustawowego i dowolnego ustalania kryterium " ponadprzeciętnych wyników sportowych", bowiem nie zostało skonkretyzowane, jakie wyniki, i w jakiej rangi zawodach, uzyskiwane uzasadniają przyznanie pozwolenia na broń. Mogłoby to również prowadzić do naruszenia zasady równości obywateli wobec prawa. Sąd stwierdził, iż podziela stanowisko organów Policji, iż prawo do legalnego posiadania borni jest ściśle reglamentowane i tylko wykazanie istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnych okoliczności, odróżniających go od ogółu obywateli, uzasadnia jego przyznanie. W przypadku skarżącego, wbrew twierdzeniom organów, taką okolicznością szczególną jest uprawianie przez niego sportu strzeleckiego w ramach Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego i Wielkopolskiego Klubu Strzeleckiego "[...]" w Poznaniu. Skarżący legitymuje się patentem strzeleckim, bierze czynny udział w zawodach, osiągając w nich wyniki, które według PZSS oraz władz klubu strzeleckiego uzasadniają wystąpienie o pozwolenie na indywidualną broń palną do celów sportowych. Organy obu instancji dowolnie przyjęły, iż dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają posiadania przez skarżącego własnej broni, z uwagi na możliwość uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej. W ocenie Sądu I instancji uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji nie spełniają wymogów z art. 107 § 3 kpa, albowiem nie zwierają pełnych wyjaśnień wszystkich okoliczności branych pod uwagę przy odmowie udzielenia skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Komendant Główny Policji, zaskarżając go w całości, oparł skargę na obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a. i zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1) prawa materialnego, tj art. 10 ust.1 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że skarżący spełniał przesłanki niezbędne do otrzymania pozwolenia na broń sportową oraz wykazał istnienie okoliczności uzasadniających potrzebę posiadania pozwolenia na broń palną sportową, 2) postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające ma przyjęciu, że organy Policji nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności i nie poczyniły wszechstronnych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie zasadności lub niezasadności zgłoszonych przez stronę zarzutów, dotyczących w szczególności naruszenia art. 7 kpa, poprzez ograniczenie się jedynie do stwierdzenia, iż organy Policji nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, co w konsekwencji uniemożliwia kontrolę instancyjną orzeczenia. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne Komendant Główny Policji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm. W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, iż zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji właściwy dostęp do prawa posiadania borni ma charakter reglamentowany, a ocenę podanych okoliczności przeprowadza właściwy organ Policji. Organ podkreślił, iż oparł się na utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądzie, że wyłączne osobiste zamiłowanie, predyspozycje, czy też żądania osoby ubiegającej się o pozwolenie, nie mogą być uznane za wystarczające do wydania pozwolenia na broń ( wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 634/07, niepublikowany). Odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Komendant Główny Policji podniósł iż argumentacja skarżącego dotycząca dopasowania broni do indywidualnych cech fizycznych zawodnika, odpowiednie dobranie przyrządów celowniczych i wyważenia broni, jak również brak wybitnych osiągnięć w strzelectwie sportowym nie stanowią wystarczającej podstawy do wydania stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej strzeleckiej. Organ stwierdził, że podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że uprawianie amatorskiego strzelectwa sportowego, rekreacyjnego lub wypoczynkowego jest możliwe w ramach działalności klubu sportowego i nie wymaga posiadania broni indywidualnej ( wyroki: z dnia 29 maja 2008 r., II OSK 580/07; z dnia 6 czerwca 2008 r., II OSK 634/07; z dnia 22 lutego 2008 r., II OSK 1122/07, niepublikowane). Organy Policji mają zatem obowiązek oczekiwania od osób ubiegających się o pozwolenie na posiadanie broni, w tym broni palnej sportowej, iż wykażą one ponadprzeciętne okoliczności, wyróżniające je spośród osób znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej, a tym samym uzasadniające przyznanie tego wyjątkowego prawa, jakim jest indywidualne posiadanie wszelkiego rodzaju reglamentowanej broni. W praktyce stosowania przez organy Policji przepisów ustawy, utrwalił się pogląd oparty na orzecznictwie, iż konieczność wydania pozwolenia na broń w świetle art. 10 ust. 1 zachodzi m.in. w stosunku do wybitnych zawodników sportów strzeleckich, czy też instruktorów sportów strzeleckich. Skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, wskazujących, iż należy do wymienionych osób. Komendant Główny Policji nie zgodził się z zarzutem naruszenia przepisów prawa procesowego i niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Przedstawione przez skarżącego dowody zostały rozpatrzone przez pryzmat całego materiału zgromadzonego w sprawie w myśl art. 80 kpa, zgodnie z zasadami logicznego myślenia, doświadczeniem życiowym i wiedzą zawodową, przy uwzględnieniu reglamentacyjnego charakteru ustawy oraz orzecznictwa sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany jej zarzutami, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania. Na wstępie należy w pierwszej kolejności podnieść, iż zagadnienie będące istotą sporu w niniejszej sprawie było przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów w postanowieniu z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II OPS 6/09. Sąd wprawdzie odmówił podjęcia uchwały mającej na celu wyjaśnienie przedstawionego przez Rzecznika Praw Obywatelskich zagadnienia prawnego: " Czy okolicznością uzasadniającą w myśl art. 10 ust.1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji ( Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) wydanie pozwolenia na broń jest uprawianie sportu strzeleckiego, czy też uprawianie tego sportu z wyróżniająco wysokim poziomem wyników ? ", to jednak w jego uzasadnieniu zawarł wskazówki co do sposobu interpretacji przepisu art. 10 ust.1 ustawy o broni i amunicji. W myśl art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, iż decyzja o pozwoleniu na broń ma charakter związany, gdyż wykazanie istnienia okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń, przy jednoczesnym wykazaniu braku ustawowych przeciwwskazań ( art. 15 ustawy) zobowiązuje organ policji do wydania pozwolenia na broń. Niemniej, to " związanie" organu ma szczególny wymiar, nadający mu pewne cechy uznaniowości ( por. M. Filar, Prawo do posiadania broni palnej jako obywatelskie prawo podmiotowe, PiP1997, nr 5, s.43-44). Ustawodawca posługując się w art. 10 ust. 1 ustawy konstrukcją "uzasadnionych okoliczności" wykreował luz decyzyjny w postępowaniu prowadzonym z wniosku osoby zainteresowanej uzyskaniem pozwolenia na broń. Jednakże ten luz decyzyjny, jak zaznaczył Naczelny Sąd Administracyjny, w tym przypadku nie może być utożsamiany z tzw. swobodnym uznaniem, czyli z prawem swobody co do wyboru konsekwencji. Sformułowanie " uzasadnione okoliczności" ze względu na to, że ma charakter zwrotu ocennego ( zwrotu szacunkowego), wymaga od organu w przypadku stosowania prawa zawierającego tego rodzaju zwrot, dokonania w każdym przypadku oceny jednostkowej i sytuacyjnej ( por. wyrok SN z dnia 17 marca 2005 r., sygn. III PK 83/04, OSNP 2006/1-2/1). " Tak jak nie ma, jak wskazał Sąd Najwyższy, kryteriów szacowania "niemożności lub niecelowości" przywrócenia pracownika do pracy, tak też nie ma "okoliczności, która uzasadnia wydanie pozwolenia na broń sportową" w ogóle, lecz tylko konkretne żądanie strony postępowania, które w konkretnych okolicznościach może być przez właściwy organ Policji, a w dalszej kolejności sąd administracyjny, oceniane jako w danym przypadku uzasadnione ". Stosownie do art. 10 ust. 3 ustawy o obroni i amunicji pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych ( pkt 3). Oznacza to, że okolicznością uzasadniającą, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy, wydanie pozwolenia na broń jest uprawianie sportu strzeleckiego. Jak wskazano w uzasadnieniu powołanego powyżej postanowienia NSA z dnia 20 maja 2010 r. sygn. II OPS 6/09 " Prawidłowe zastosowanie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wymaga nadania zawartemu w tym przepisie zwrotowi ocennemu konkretnej treści, przez co autorytatywne stwierdzenie tego, jakie przyczyny usprawiedliwiają wydanie pozwolenia na broń sportową, a jakie muszą być uznane za niewystarczające, może nastąpić jedynie a casu ad casum. Trudno w tym przypadku dopuścić jakiekolwiek abstrakcyjne określenie pozytywnych przesłanek wydania decyzji (...). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż można zgodzić się z traktowaniem przepisu art. 10 ust. 3 ustawy jako przesłanki wydania pozwolenia na broń, podkreślając przy tym, że katalog celów, o których mowa w tym przepisie, należy dopuścić jako pomocnicze źródło dyrektyw interpretacyjnych, wskazujących w przykładowy sposób, w jakich sferach stosunków społecznych należy poszukiwać cech i okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Wyszczególnione cele odwołują się do zjawisk i stanów rzeczy ujętych w na tyle generalny sposób, iż muszą się w jakimś stopniu pokrywać z okolicznościami uzasadniającymi wydanie pozwolenia na broń w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy. Analiza językowa sformułowania "szczególne okoliczności" pozwala związku z tym uznać, że sytuacje i fakty, na które powołuje się osoba występująca o pozwolenie na broń, według ustawodawcy, muszą być usprawiedliwione, słuszne i mieć odzwierciedlenie w rzeczywistości. Zatem przyjęcie zawężającej wykładni, iż tylko uzyskiwanie wybitnych i ponadprzeciętnych wyników w sportach strzeleckich uzasadnia przyznanie pozwolenia na broń, prowadziłoby do wprowadzenia dodatkowego pozaustawowego kryterium przyznawania tego prawa. Z żadnego przepisu nie wynika bowiem, iż tylko osiąganie wybitnych, ponadprzeciętnych wyników sportowych lub wykonywanie zawodu instruktora strzelectwa uzasadnia udzielenie pozwolenia na broń sportową. Jak trafnie podniesiono w wyroku NSA z dnia 25 lipca 2007r., sygn. akt II OSK 1082/06 prawo do broni nie jest nagrodą za wybitne osiągnięcia sportowe, a przyznanie takiego prawa zawodnikowi może właśnie służyć podniesieniu jego kwalifikacji sportowych. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z przepisami § 6 pkt 4 i § 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (Dz. U. Nr 141, poz. 1586) patent strzelecki uprawnia do ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń sportową i potwierdza zakres kwalifikacji sportowych jakie spełnia osoba ubiegająca się o wydanie zezwolenia na taką broń na podstawie odrębnych przepisów. Podnieść również należy, iż stosownie do art. 53b ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej, posiadanie dokumentu stwierdzającego posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, wydanego przez właściwy związek sportowy, stanowi potwierdzenie kwalifikacji sportowych, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów o broni i amunicji. Jakkolwiek posiadanie takiego zaświadczenia nie stanowi samodzielnej i jedynej przesłanki przyznania pozwolenia na broń, to jednak okoliczność ta, jak również fakt, iż skarżący jest aktywnym członkiem Związkowego Klubu Sportowego oraz bierze udział w zawodach strzeleckich, powinny być przez organy rozważone. W świetle brzmienia przepisów ustawy o broni i amunicji nie ma takich okoliczności, które uzasadniają wydanie pozwolenia na broń sportową w ogólności, w oderwaniu od konkretnej sytuacji ( in abstracto ). Zawsze wniosek strony postępowania musi być oceniony przez właściwy organ Policji w świetle okoliczności danej sprawy - czy okoliczności te stanowią uzasadnienie dla wydania pozwolenia na broń sportową. Nietrafny jest także zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Zauważyć należy, iż zgodnie z zasadą określoną w art. 7 kpa, na organie spoczywa obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym, następnie dokonanie jego swobodnej oceny wedle reguł określonych w art. 80 kpa, z tym że, ocena ta nie może nosić znamion dowolności. Dowody powinny być ocenione we wzajemnej łączności, a ocena materiału dowodowego winna być pełna i wnikliwa. Organ administracji publicznej nie może dokonywać jedynie pobieżnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, lecz ma obowiązek rozważyć wszystkie okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń, które w jej przekonaniu uzasadniają pozytywne załatwienie jej wniosku. Zgromadzony materiał dowodowy winien być oceniony przez organy Policji z uwzględnieniem przedstawionej wyżej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji. W niniejszej sprawie, wyniku błędnej wykładni art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji doszło także do błędnej oceny materiału dowodowego sprawy. Nadto ocena dokonana przez organy Policji jest wybiórcza i nasuwa uzasadnione wątpliwości, zwłaszcza w kontekście tego, że organ nie odniósł się do wszystkich okoliczności wskazanych przez M. D., np. w kwestii jego leworęczności, jako indywidualnej cechy fizycznej, która poza jeszcze innymi okolicznościami może również przemawiać za udzieleniem pozwolenia na broń. Tym samym zasadne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż organy Policji nie wyjaśniły wszystkich okoliczności branych pod uwagę przy odmowie udzielenia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.