II GSK 547/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA (del.) Janusz Nowacki (spr.) Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1907/09 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w P. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. M. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławcze w P. kwotę 197 (sto dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 6 stycznia 2010 roku, sygn. akt VI SA/Wa 1907/09 oddalił skargę A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2009 roku, nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa. Sąd I instancji oparł rozstrzygnięcie na następującym stanie faktycznym sprawy: Decyzją z dnia [...] marca 2009 roku, nr [...] Prezydent Miasta P. działając w oparciu o treść art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz.U. z 2007r., Nr 70, poz. 473 ze zm.), cofnął A. M. zezwolenie z dnia [...] lipca 2008 roku, nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza punktem sprzedaży - sklepem spożywczo-przemysłowym mieszczącym się w P. przy ul. M. 18. W uzasadnieniu decyzji organ I wskazał, iż na podstawie analizy materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania ustalono, że w sierpniu 2008 roku do Prezydenta Miasta P. wpłynęły pisma od Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej z ul. D. w P. oraz od Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej "K.", do której należy budynek przy ul. D. 11, która zrzesza właścicieli domków jednorodzinnych przy ul. M. w P. Pisma te zawierały skargi na uciążliwości związane z całodobową sprzedażą alkoholu w sklepie spożywczo-przemysłowym przy ul. M. 18 róg ul. D., zarzucały zakłócanie przez klientów sklepu porządku publicznego i ciszy nocnej oraz wnioski o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu w sklepie. Po dokonaniu kontroli w punkcie sprzedaży należącym do skarżącego i obserwacji terenu do niego przyległego, Komenda Miejska Policji w P. pismem z dnia 17 września 2008 roku poinformowała, iż w okresie od stycznia 2008 roku do września 2008 roku odnotowano 18 interwencji w związku z niszczeniem mienia, a także zakłócania spokoju i ciszy nocnej związanych z funkcjonowaniem sklepu przy ul. M. 18 w P. W wyniku natomiast przeprowadzonych w okresie od 22 sierpnia do 18 września 2008 roku kontroli przez Straż Miejską nie stwierdzono zakłócania ładu i porządku publicznego, spożywania alkoholu i zanieczyszczania terenu wokół sklepu. Przeprowadzono rozmowy z pobliskimi mieszkańcami, którzy potwierdzili zakłócanie ładu i porządku oraz zanieczyszczanie terenu, wyjaśniając, iż po zintensyfikowaniu kontroli sytuacja uległa nieznacznej poprawie. Jednocześnie Straż Miejska poinformowała, że w okresie od 1 stycznia do 18 września 2008 roku miało miejsce jedno zgłoszenie dotyczące spożywania alkoholu i zakłócania porządku publicznego, ale po przeprowadzeniu kontroli nie odnotowano takiego faktu. Przesłuchany w charakterze strony A. M. oświadczył, iż zrezygnuje z prowadzonej działalności z dniem 31 grudnia 2008 roku i zaprzestanie "sprzedaży alkoholu w nocy z okienka", wnosząc jednocześnie, o wstrzymanie wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu do końca roku. Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych po przeprowadzeniu kontroli w sklepie skarżącego nie stwierdziła łamania ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi. W styczniu 2009 roku do organu wpłynęło pismo mieszkańców informujące, że w sklepie skarżącego, niezgodnie z zezwoleniem, sprzedawany jest mocny alkohol, na dowód czego dołączono paragon fiskalny z dnia 4 stycznia 2009 roku dokumentujący sprzedaż spirytusu w sklepie. Prezydent P. powiadomił o zaistniałym zdarzeniu Prokuraturę zawiadamiając o popełnieniu przestępstwa z art. 43 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym podkreślił, że przestrzega wszystkich przepisów dotyczących sprzedaży alkoholu, nie może natomiast ponosić odpowiedzialności za chuligańskie czyny osób zaopatrujących się w alkohol w należącym do niego sklepie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze P. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji zalecając przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w postaci przesłuchania świadków z Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej na okoliczność zdarzeń wskazanych w skardze mieszkańców a także uzyskanie informacji o postępowaniu Prokuratury Rejonowej w P. w związku z zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa przez A. M. i zebranie informacji o zakłócaniu porządku po dniu 9 września 2008 roku. Po przeprowadzeniu ponownie postępowania dowodowego, Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 roku, nr [...], na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz art. 104 k.p.a., cofnął skarżącemu zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zostało udowodnione naruszenie przez skarżącego art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy z 26 października 1982r., który stanowi, że zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych cofa się w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Organ wskazał także na skierowany przeciwko A. M. akt oskarżenia z powodu sprzedawania napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18% bez zezwolenia. Od powyższej decyzji A. M. wniósł odwołanie. W uzasadnieniu podniósł, że decyzja o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest dla niego bardzo krzywdząca, ponieważ zakaz sprzedaży jakiegokolwiek alkoholu doprowadzi do likwidacji sklepu. Do odwołania skarżący dołączył listę ponad stu osób, które własnoręcznym podpisem potwierdziły, że nie mają nic przeciwko funkcjonowaniu sklepu i sprzedaży w nim alkoholu. Decyzją z dnia [...] września 2009 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. 18 ust. 10 pkt. 2 i 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 2009 roku. W uzasadnieniu organ powołał się na prawomocny wyrok skazujący A. M. za sprzedaż alkoholu powyżej 18% bez zezwolenia, która to okoliczność uzasadnia cofnięcie zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 10 pkt. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Odwołując się natomiast do art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i wskazał na udowodnione, powtarzające się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy (w dniu 1 listopada 2008 roku i w dniu 1 lutego 2009 roku), interwencje dotyczące zakłócania porządku w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych, o których A. M. nie powiadomił organów ścigania. Organ wskazał także na ogromną uciążliwość sklepu dla okolicznych mieszkańców. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skarżący podniósł, iż obecnie w miejscu sprzedaży i najbliższej okolicy sklepu, którego jest właścicielem, nie dochodzi do incydentów polegających na zakłócaniu porządku publicznego w godzinach nocnych, gdyż godziny otwarcia sklepu od dnia 1 września 2009 roku zostały skrócone do godz. 22.00. Od dnia 1 stycznia 2009 roku skarżący prowadzi tylko sprzedaż piwa, natomiast sklepy sąsiednie prowadzą sprzedaż alkoholu w całym asortymencie. Wskazał, iż jedynym jego przewinieniem było nie dopilnowanie i sprzedaż podczas trwania spisu alkoholu butelki 0,2 l spirytusu sąsiadowi, za co został ukarany grzywną. Podkreślił, iż większość mieszkańców osiedla chce, żeby sklep funkcjonował nadal z całym asortymentem alkoholowym, o czym świadczy lista z podpisami mieszkańców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę wskazał, iż z ustaleń faktycznych organów administracji wynika, że wokół sklepu skarżącego miały miejsce bardzo liczne interwencje Policji (od września 2008 roku ponad 20 razy), a także mniej liczne interwencje Straży Miejskiej. Dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, jak podkreślił Sąd I instancji znaczenie prawne miało natomiast ustalenie, czy w okresie 6 miesięcy miały miejsce co najmniej 2 interwencje, które nie były wywołane powiadomieniem ze strony posiadającego zezwolenie A. M. Z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy, jak ustalił Sąd wynika, że interwencje Policji, brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji (w dniu 1 listopada 2008 roku i w dniu 1 lutego 2009 roku), miały miejsce w późnych godzinach wieczornych i nocnych. Przesłuchany natomiast jako strona A. M. wyjaśniał, że wieczorem opuszcza sklep, w którym nadal prowadzona jest sprzedaż. W licznych pismach okoliczni mieszkańcy wskazywali na konieczność wzywania na pomoc Policji. Policja potwierdziła, że A. M. zgłosił jedną awanturę przed sklepem w dniu 20 lipca 2009 roku. W ocenie Sądu wskazane wyżej interwencje w dniu 1 listopada 2008 roku i w dniu 1 lutego 2009 roku nie były zatem wywołane zgłoszeniem A. M. i fakt ten nie był sporny między stronami. Samo natomiast ustalenie tego faktu, jak podkreślił Sąd jest wystarczające do obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Odnosząc się do stanowiska skarżącego przedstawionego w skardze Sąd wskazał, iż twierdzenie, że sklep nie ma żadnego związku z incydentami i interwencjami Policji nie zostało potwierdzone w toku postępowania, a przeciwnie z akt wynika, że interwencje i zakłócenia porządku miały związek z handlem alkoholem w sklepie. Również informacja, iż sprzedaż alkoholu została ograniczona do godziny 22.00 nie została potwierdzona, a wobec stwierdzonych wyżej faktów nie ma ona w istocie znaczenia dla oceny prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił, że w sprawie niniejszej wypełnione zostały przesłanki z art. 18 ust. 10 pkt 2 i 3 ustawy i prawidłowo podjął decyzję o cofnięciu zezwolenia. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną. Zaskarżając powyższy wyrok w całości, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. lub ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy w trybie art. 188 p.p.s.a. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez niezastosowanie art. 7 k.p.a., błędną wykładnię art. 76 § 1 k.p.a. oraz naruszenie art. 107 § 3 i art. 134 § 1 k.p.a. Wskazując jako podstawę prawną art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił także naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z 26 października 1982r. poprzez przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki uprawniające do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza punktem sprzedaży. W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, iż wbrew stanowisku Sądu I instancji, z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie można wywieść, że skarżący naruszył określone w ustawie warunki sprzedaży napojów alkoholowych. Samo bowiem stwierdzenie, że sąsiedztwo sklepu było uciążliwe nie może przesądzać o zaistnieniu przesłanek uprawniających do cofnięcia zezwolenia. Liczne natomiast skargi i pisma osób trzecich związane z funkcjonowaniem sklepu nie stanowią wiarygodnego materiału dowodowego w sprawie, tym bardziej, że przedstawione okoliczności nie zostały potwierdzone w pismach organów Policji i Straży Miejskiej o zgłoszeniach i dokonanych interwencjach w związku z zakłócaniem porządku publicznego w najbliższej okolicy sklepu. Podkreślił, iż Sąd I instancji uznał, iż okoliczność naruszenia przepisów o warunkach sprzedaży napojów alkoholowych została potwierdzona prawomocnym wyrokiem skazującym. Z powyższym stanowiskiem, zdaniem autora skargi kasacyjnej nie sposób się jednak zgodzić, bowiem jak wskazał, jednorazowe naruszenie przepisów regulujących warunki sprzedaży napojów alkoholowych nie może skutkować cofnięciem zezwolenia. Aby bowiem można było mówić o naruszaniu powyższych zasad, musi wystąpić co najmniej kilka zdarzeń, które spowodowały naruszenie zasad sprzedaży napojów alkoholowych. Zaprezentowany pogląd jest, w ocenie kasatora zgodny z wykładnią celowościową i gramatyczną art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lipca 1998 roku, sygn. akt II SA 714/98. Odnosząc się natomiast do postawionych zarzutów naruszenia prawa procesowego strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, iż wbrew stanowisku Sądu I instancji zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy był niekompletny, stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób prawidłowy, a rozstrzygnięcie Sądu nie zostało wydane na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczasowe stanowisko i dodatkowo podkreślił, iż dokonana przez Sąd I instancji wykładania art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i zapobieganiu alkoholizmowi jest prawidłowa. Wbrew bowiem stanowisku autora skargi kasacyjnej ustawodawca w art. 18 ust. 10 pkt. 2 nie posłużył się określeniem "powtarzającego się naruszenia", tak jak to uczynił w art. 18 ust. 10 pkt 3. Wystarczy zatem nawet jednorazowe naruszenie warunków sprzedaży napojów alkoholowych aby cofnąć stronie zezwolenie. Przedstawione stanowisko znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie oprócz wskazanych okoliczności spełniona została również przesłanka, o której mowa w art. 18 ust. 10 pkt 3. Z informacji Komendy Miejskiej Policji w P. zawartej w piśmie z dnia 5 maja 2009 roku wynika bowiem jednoznacznie, iż w okresie 6 miesięcy tj. w dniu 1 listopada 2008 roku i w dniu 1 lutego 2009 roku w najbliższej okolicy sklepu doszło do zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży należącym do skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej gdyż, stosownie do treści art.183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W rozpoznawanej sprawie nie występuje jednak żadna z wad, która powodowałaby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli zastosowanego przepisu prawa materialnego można przejść dopiero wówczas gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. W niniejszej sprawie zachodzi jednak specyficzna sytuacja uzasadniająca odniesienie się w pierwszej kolejności do podstawy kasacyjnej wymienionej w art.174 pkt.1 p.p.s.a. Skarżącemu cofnięto bowiem zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych z powodu dwóch przyczyn wymienionych w punktach 2 i 3 ustępu 10 artykułu 18 ustawy z 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. nr 70 z 2007r. poz.473 z późn. zm.) Zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczy punktu 2-go zaś zarzut naruszenia przepisów postępowania odnosi się do punktu 3-go wymienionego artykułu. W sytuacji gdyby uznać, iż zarzut naruszenia prawa materialnego (dotyczący art.18 ust.10 pkt.2 ustawy) okazał się niezasadny to zarzucenie naruszenia przepisów postępowania (dotyczące art.18 ust.10 pkt.3 ustawy) nie miałby wpływu na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art.18 ust.10 pkt.2 ustawy z 26 października 1982r. nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie wymienionego przepisu przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż już jednorazowe naruszenie zasady obrotu napojami alkoholowymi skutkuje cofnięciem zezwolenia na sprzedaż takich napojów. Powołała się przy tym na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lipca 1998r. w sprawie II SA 714/98 (Lex nr 43185). Stan faktyczny odnośnie zarzutu naruszenia art.18 ust.10 pkt.2 ustawy z 26 października 1982r. nie jest sporny. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż wyrokiem z dnia 28 maja 2009r. Sąd Rejonowy w P. skazał A. M. na karę grzywny za przestępstwo z art.43 ust.2 polegające na nie dopełnieniu nadzoru i dopuszczeniu do sprzedaży, bez wymaganego zezwolenia, alkoholu powyżej 18% w ilości co najmniej jednej butelki spirytusu. Nie ulega wątpliwości, iż stanowi to naruszenie warunków sprzedaży napojów alkoholowych, określonych w ustawie z 26 października 1982r. Sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18% zawartości alkoholu może być bowiem prowadzona wyłącznie na podstawie zezwolenia. Skarżący takiego zezwolenia nie posiadał a więc naruszył przepis art.18 ust.1, 3 pkt.3 i 7 ustawy. Błędny jest pogląd strony skarżącej, iż jednorazowe naruszenie warunków sprzedaży napojów alkoholowych nie uzasadnia cofnięcia zezwolenia na sprzedaż takich napojów. Sad I instancji prawidłowo uznał, iż nawet jednorazowe naruszenie takich warunków skutkuje cofnięciem zezwolenia. Przemawia za tym wykładnia językowa przepisu art.18 ust.10 pkt.2 ustawy. Użyte w tym przepisie sformułowanie "sprzedaż" w języku potocznym jest rozumiane jako czynność jednorazowa. Nadto w języku polskim dla pojęcia "nieprzestrzeganie" nie istnieje poprawna gramatyczna forma określająca działanie jednorazowe. Prowadzi to do wniosku, iż nie można przyjąć, że w języku polskim określenie "nieprzestrzeganie" i "sprzedaż" oznaczają wyłącznie działania wielorazowe. Za przyjęciem poglądu strony skarżącej nie można uznać argumentu, iż w art.18 ust.10 pkt.2 użyto sformułowania "warunków sprzedaży’ a nie "warunku sprzedaży". Użycie liczby mnogiej podkreśla bowiem, iż w ustawie jest wiele warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Nie oznacza to natomiast, że musi być wielokrotne naruszenie tych warunków. Za wykładnią przepisu art.18 ust.10 pkt.2 ustawy, przyjęta przez Sąd I instancji, przemawia także treść punktu 3-go wymienionego artykułu. W punkcie tym ustawodawca bowiem wyraźnie wskazał, że zachowania w nim opisane muszą być co najmniej dwukrotne w okresie 6 miesięcy. Natomiast w punkcie 2-im nie określił, że naruszenie warunków sprzedaży napojów alkoholowych muszą być co najmniej dwukrotne. Nie ulega wątpliwości, iż gdyby zamiarem ustawodawcy było aby zachowania opisane w punkcie 2-im były co najmniej dwukrotne to sformułowałby to w treści przepisu tak jak uczynił to w punkcie 3-im. Skoro w punkcie 2-im brak jest takiego sformułowania to oznacza, iż do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wystarczy nawet jednokrotne naruszenie warunków sprzedaży tych napojów. Pogląd, iż nawet jednorazowe naruszenie warunków sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie z 26 października 1982r. uzasadnia cofnięcie udzielonego zezwolenia na sprzedaż tych napojów jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 25 października 2006r. w spr. II GSK 175/06, z 13 grudnia 2007r. w spr. II GSK 17/07, z 10 października 2006r. w spr. II GSK 160/06, z 4 października 2006r. w spr. II GSK 144/06, z 12 kwietnia 2006r. w spr. II GSK 23/06, z 27 września 2005r. w spr. II GSK 148/05 i z 3 lipca 2008r. w spr. II GSK 219/08. Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych orzeczeniach. Podniesiony w skardze kasacyjnej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 7 lipca 1998r. w spr. II SA 714/98 jest odosobniony. Nie przyjął się on w orzecznictwie sądów administracyjnych. Argumenty podniesione w uzasadnieniu tego wyroku nie są przekonujące i linia orzecznictwa od tego czasu się zmieniła. Sąd w obecnym składzie nie podzielił poglądu wyrażonego w tym orzeczeniu. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisu art.18 ust.10 pkt.2 ustawy z 26 października 1982r. Trafnie również uznał, iż zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż w stosunku do skarżącego spełnione zostały przesłanki określone w tym przepisie co uzasadniało cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W sytuacji gdy zarzut naruszenia prawa materialnego jest niezasadny i spełnione zostały przesłanki do cofnięcia skarżącemu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych określone w artykule 18 ust.3 pkt.2 ustawy, to zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczący punktu 3-go wymienionego artykułu nie ma wpływu na wynik sprawy. Należy zgodzić się z zarzutem skarżącego, iż stan faktyczny dotyczący spełnienia przesłanek określonych w art.18 ust.10 pkt.3 ustawy, nie został dokładnie wyjaśniony. Z wymienionego przepisu wynika, iż przesłanką cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest powtarzające się co najmniej dwukrotnie, w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Analiza wymienionego przepisu wskazuje, iż zakłócenia porządku publicznego muszą być "związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży". Musi zatem istnieć normalny związek przyczynowy pomiędzy zakłóceniem porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę. Związek taki istnieje w sytuacji gdyż zostanie wykazane, że gdyby nie sprzedaż napojów alkoholowych to nie doszłoby do zakłócenia porządku publicznego. Nadto jedną z przesłanek określonych w art.18 ust.10 pkt.3 ustawy jest to aby zakłócenia porządku publicznego miały miejsce w "miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy". Definicja "najbliższej okolicy punktu sprzedaży napojów alkoholowych" została określona w artykule 2 pkt.2 ustawy z 26 października 1982r.. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż organy administracji uznały, że miały miejsce dwa przypadki zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą alkoholu przez sklep skarżącego a mianowicie 1 listopada 2008r. i 1 lutego 2009r. Świadczą o tym dwa pisma Komendy Miejskiej Policji w P. z 5 maja 2009r. i z 28 sierpnia 2009r. Pisma te wskazują, że w dniu 1 listopada 2008r. ok. godz. 2230 w rejonie sklepu przy ul. M. 18 miało miejsce zakłócenie porządku i sprawcy zostali ukarani mandatem zaś w dniu 1 lutego 2009r. ok. godz. 122 kobieta zgłaszała awanturę przed sklepem i interwencja policji została zakończona pouczeniem. Pisma te są bardzo lakoniczne i nie wyjaśniają dokładnie czy zakłócenia porządku publicznego miały miejsce w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych. Nie wyjaśniono zatem czy istniał związek przyczynowy pomiędzy zakłóceniem porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych. Odnośnie incydentu w dniu 1 listopada 2008r. nie wyjaśniono także czy miał on miejsce "w najbliższej okolicy sklepu" w rozumieniu art.2 pkt.2 ustawy z 26 października 1982r. Sformułowanie użyte w piśmie z 5 maja 2008r., iż zdarzenie miało miejsce "w rejonie sklepu" jest ogólnikowe i nieprecyzyjne. Sąd I instancji podniósł, iż z akt sprawy wynika, że zdarzenia z dnia 1 listopada 2008r. i 1 lutego 2009r. miały związek z handlem alkoholem w sklepie skarżącego. Tymczasem z akt sprawy to nie wynika gdyż oba pisma Komendy Powiatowej Policji w P. są lakoniczne i ogólnikowe. Stan faktyczny odnośnie obu przypadków zakłóceń porządku publicznego nie został zatem dokładnie wyjaśniony. Aby dokładnie wyjaśnić oba zdarzenia należało załączyć notatki funkcjonariuszy Policji sporządzone z obu interwencji i ewentualnie przesłuchać świadków. Czynności te nie zostały jednak wykonane. W skardze kasacyjnej słusznie zatem podniesiono, iż stan faktyczny, odnośnie przesłanek określonych w punkcie 3-im ustępu 10 artykułu 18, nie został dokładnie wyjaśniony. O spełnieniu przesłanek określonych w punkcie 3-im wymienionego przepisu nie mogą świadczyć liczne skargi mieszkańców ul. D. 11 i 13, Spółdzielni Mieszkaniowej K. oraz zeznania W. K. Wprawdzie z tych dowodów wynika, iż miały miejsce liczne przypadki zakłóceń porządku publicznego w rejonie sklepu przy ul. M. 18 ale są one bardzo ogólne. Nie precyzują one dat tych incydentów zaś dla ustalenia, iż spełnione zostały przesłanki do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych konieczne jest ustalenie, że były co najmniej dwukrotne zakłócenia porządku publicznego w okresie 6 miesięcy. Wymienione dowody nie pozwalają ustalić w jakich konkretnie dniach miały miejsce przypadki zakłócenia porządku publicznego i czy były one w okresie 6 miesięcy. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż niezasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego i Sąd I instancji trafnie uznał, że spełnione zostały przesłanki cofnięcia skarżącemu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych określone w art.18 ust.10 pkt.2 ustawy z 26 października 1982r. W związku z czym naruszenie przepisów postępowania dotyczące przesłanki cofnięcia zezwolenia, o której mowa w art.18 ust.10 pkt.3 wymienionej ustawy, nie miało wpływu na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. M. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art.204 pkt.2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust.2 pkt.2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. nr 163 poz.1349 z późn. zm.)