II GSK 432/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Pracy i Polityki Społecznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 stycznia 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 989/09 w sprawie ze skargi A. Spółki Akcyjnej w K. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 14 stycznia 2010 roku, sygn. akt V SA/Wa 989/09 po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Spółki Akcyjnej w K. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2009 roku, nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis, uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd oparł rozstrzygnięcie na następującym stanie faktycznym sprawy: A. S.A. z siedzibą w K. zwróciła się do Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis na wydatki poniesione w dniu 24 kwietnia 2008 roku w kwocie 118,60 zł, w dniu 23 czerwca 2008 roku w kwocie 1.446,10 zł i 731,90 zł, w dniu 22 lipca 2008 roku w kwocie 73,18 zł. Wnioski zawierały m.in. dokumentację potwierdzającą rozliczenie kosztów umów zlecenia zawartych z członkami komisji rehabilitacyjnej oraz informacje o sposobie wypłaty wynagrodzeń dla tych członków, umowy o dzieło oraz wyciągi z konta bankowego zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (dalej: "ZFRON"). Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 roku, Nr [...] Prezes Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił A. S.A. z siedzibą w K. wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Organ I instancji stanął na stanowisku, że wydatkowanie środków z konta ZFRON na rachunek bieżący strony jest niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2007 roku w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 1810). Na powyższe postanowienie skarżąca Spółka złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości i wydanie zaświadczeń o pomocy de minimis. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła naruszenie przepisów materialnych, tj.: ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404, z późn. zm.) i rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2007 roku w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, poprzez przyjęcie, iż strona nie dokonała wydatków ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych albowiem nie został poniesiony bezpośrednio z konta ZFRON. Podniesiono także zarzut naruszenia art. 6, 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); dalej: "k.p.a.", a także naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 roku, nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ podkreślił, że zaświadczenie potwierdzające charakter pomocy de minimis uzyskanej przez pracodawcę (w wyniku wydatkowania poakcesyjnych środków publicznych z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych) może być wystawione wyłącznie, gdy wydatki poniesione zostaną zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92, z późn. zm.), rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2007 roku w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych i rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 roku w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej (Dz. U. Nr 76, poz. 496). Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie, z dokumentów przedstawionych przez stronę wynika, że wskazane wydatki zostały dokonane z rachunku bieżącego. Następnie zaś dokonano przelewu środków z konta ZFRON na rachunek bieżący strony. W przedstawionej sytuacji, w ocenie organu wprawdzie doszło do przeznaczenia środków na wydatek zawarty w katalogu wymienionym w § 2 cytowanego rozporządzenia, ale nie były to środki ZFRON, tylko środki własne pracodawcy, którymi może w sposób dowolny rozporządzać. Z kolei środki z ZFRON zostały wykorzystane niezgodnie ze wspomnianymi przepisami, bo na "zrefundowanie" pracodawcy poniesionego wydatku. Organ podkreślił również, że katalog wydatków ZFRON, poza tym, że nie wymienia jako wydatku-przelewu środków z konta ZFRON na konto obrotowe, dotyczy finansowania wydatków, a nie ich "refundacji" z konta ZFRON. Taka operacja nie jest przewidziana w katalogu sposobów przeznaczania tych środków, a więc skutkuje powstaniem obowiązku zwrotu i wpłaty, o którym mowa w art. 33 ust. 4a pkt 1 i 2 ustawy z 27 sierpnia 1997r. Organ podniósł ponadto, że podstawą zakwalifikowania pomocy jako pomocy de minimis jest źródło sfinansowania wydatku, a nie cel, na jaki zostały wydatkowane środki. Środki z konta obrotowego pracodawcy są jego własnymi środkami, natomiast zgromadzone na rachunku ZFRON są środkami publicznymi. Dlatego wydatki finansowane ze środków pracodawcy nie stanowią pomocy publicznej nawet wtedy, gdy wszystkie rachunki pozostają w posiadaniu jednego przedsiębiorcy i gdy cel wydatkowania własnych środków przedsiębiorcy jest zgodny z przepisami rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Spółka podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj: art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, § 2 ust. 1 pkt 12 lit. d tiret drugie w związku z ust. 2 pkt 2 oraz § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględniając skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) –zwanej dalej w skrócie; p.p.s.a., podkreślił, że art. 33 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w ust. 3 wyznacza obowiązki pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej w zakresie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Do obowiązków tych należą między innymi wyrażone w pkt 1 - 3 obowiązki prowadzenia ewidencji środków funduszu rehabilitacji, prowadzenia rachunku bankowego środków tego funduszu oraz przekazywania środków funduszu rehabilitacji na ten rachunek, w terminie 7 dni od dnia, w którym środki te uzyskano. Zdaniem Sądu, art. 33 ust. 3 ustawy o rehabilitacji nie jest źródłem normy nakazującej dokonywanie zapłat za nabyte towary i usługi wyłącznie za pośrednictwem rachunku bankowego ZFRON, lecz stanowi jedynie o obowiązku nałożonym na pracodawcę przekazywania środków pieniężnych będących równowartością ulg podatkowych na wyodrębniony rachunek bankowy. Gdyby taki obowiązek istniał, musiałby znaleźć wyraźne odzwierciedlenie w konkretnej normie lub choćby w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 33 ust. 11 ustawy. Sąd podkreślił, iż zaprezentowany kierunek wykładni znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2009 r. (sygn. akt II GSK 73/09), w którym Sąd wskazał, iż nie budzi wątpliwości okoliczność, że gdyby ustawodawca usankcjonował w ustawie o rehabilitacji zawodowej lub przepisach wykonawczych konieczność zapłaty za wydatki bezpośrednio i jedynie z rachunku bankowego zakładowego funduszu rehabilitacji, to niewątpliwie sprecyzowałby taką przesłankę jako automatycznie skutkującą odmową wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Brak takiej regulacji nie daje żadnych podstaw do rozszerzającej wykładni przepisów dotyczących udzielania pomocy de minimis. Przeciwnie, jest potwierdzeniem stanowiska, iż to przeznaczenie przez przedsiębiorcę środków na cel rehabilitacji decyduje o zakwalifikowaniu pomocy jako pomocy de minimis, nie zaś fakt sfinansowania wydatku z rachunku bankowego środków funduszu. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu Minister Pracy i Polityki Społecznej obowiązany jest zatem do merytorycznej oceny wniosku złożonego przez skarżącą. Oznacza to, że organ odwoławczy winien ustalić, czy wydatki poniesione przez zakład pracy chronionej mieszczą się w katalogu wskazanym w § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2007 r. i, stosownie do poczynionych ustaleń, przy zastosowaniu wskazanej wykładni w zakresie sposobu finansowania tych wydatków, ocenić czy przekazanie środków pieniężnych było pomocą de minimis udzieloną w dacie wydatkowania tych środków. Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i rozpoznania sprawy w trybie art. 188 p.p.s.a. Wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 33 ust. 3 i 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 31 grudnia 1998 roku w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku środki z ZFRON są przeznaczane na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej, w tym na indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Katalog wydatków ZFRON nie wymienia jako wydatku – przelewu środków z konta ZFRON na konto obrotowe. Dotyczy on finansowania wydatków, a nie ich "refundacji" , z którą de facto, zdaniem organu mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wydatek z konta obrotowego nie spełnia, w ocenie organu, warunków udzielenia pomocy publicznej (nie jest to wydatek ze środków ZFRON). Pomoc publiczna w przypadku ZFRON istnieje bowiem wyłącznie w przypadku wydatkowania poakcesyjnych środków publicznych zgromadzonych na ZFRON na cele, które nie przysparzają korzyści wyłącznie osobie niepełnosprawnej. Organ podkreślił, iż środki ZFRON są środkami "znaczonymi", których pracodawca jest jedynie dysponentem zgodnie z art. 33 ust. 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. W żadnym razie środków funduszu nie można traktować na równi ze środkami własnymi pracodawcy. "Refundacja" polegałaby natomiast na "przekwalifikowaniu" środków ZFRON na środki własne. Taka operacja nie jest przewidziana w katalogu sposobów przeznaczania tych środków, a więc skutkuje powstaniem obowiązku zwrotu i wpłaty, o których mowa w art. 33 ust. 4a pkt. 1 i 2 ustawy z 27 sierpnia 1997r. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że podstawą zakwalifikowania pomocy jako pomocy de minimis jest źródło sfinansowania wydatku, a nie cel, na jaki zostały wydatkowane środki. Środki z konta obrotowego pracodawcy są jego własnymi środkami, natomiast zgromadzone na rachunku ZFRON są środkami publicznymi. Dlatego wydatki finansowane ze środków pracodawcy nie stanowią pomocy publicznej nawet wtedy, gdy cel wydatkowania własnych środków przedsiębiorcy jest zgodny z przepisami rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Odwołując się do treści art. 33 ust. 1 i art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 1997r. kasator podkreślił, że wskazane regulacje nakładają na pracodawcę obowiązek prowadzenia odrębnego rachunku bankowego środków ZFRON. Utworzenie odrębnego rachunku bankowego ma natomiast na celu oddzielenie środków ZFRON od innych środków własnych pracodawcy, a także jednoznaczne finansowanie wydatków i brak możliwości finansowania z różnych źródeł. W przypadku zatem "refundacji" z rachunku bankowego ZFRON na inny rachunek środków własnych pracodawcy nie można mówić o wydatkowaniu środków ZFRON. Wydatkowanie środków własnych przedsiębiorcy, a następnie zrefundowanie tych środków ze środków publicznych stanowi przysporzenie na rzecz przedsiębiorcy. Nie stanowi natomiast pomocy publicznej de minimis. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, nie sposób jest ustalić datę wydatkowania pomocy publicznej, czy jest to dzień wydatkowania przez przedsiębiorcę środków z rachunku obrotowego, czy też jest to dzień refundowania środków rachunku własnego z rachunku ZFRON. Ponadto środki z ZFRON zostały przekazane na inny rachunek przedsiębiorstwa a nie na sfinansowanie jednego z wydatków określonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Nie stanowiły więc bezpośredniej pomocy dla osób niepełnosprawnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Z treści art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku zaistnienia co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w przepisie art. 183 § 2 p.p.s.a. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega zatem na ponownym rozpoznaniu sprawy lecz na odniesieniu się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawę kasacyjną. Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego (art.174 pkt.1 p.p.s.a.) przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przepisów art.33 ust.3 i 4 ustawy z 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. nr 14 z 2008r. poz.92 z późn. zm.) w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 31 grudnia 1998r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz.U. nr 245 poz.1810 z późn. zm.). Przede wszystkim należy podnieść, iż w dacie wydania postanowienia przez organ odwoławczy nie obowiązywało już wymienione rozporządzenia z 31 grudnia 1998r. Utraciło ono moc z dniem 1 stycznia 2008r. zaś w dniu wydania postanowienia obowiązywało rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2007r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz.U. nr 245 poz.1810 z późn. zm.). W skardze kasacyjnej błędnie zatem zarzucono naruszenie przepisów rozporządzenia z 31 grudnia 1998r. gdyż przepisy tego rozporządzenia nie stanowiły podstawy prawnej wydania postanowień przez organy administracji obu instancji. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do konieczności rozstrzygnięcia czy wydatek zakładu pracy chronionej na prawem określony cel, finansowanie którego może stanowić podstawę do uznania pomocy jako pomocy de minimis, musi zostać poniesiony "bezpośrednio" z rachunku zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (fundusz rehabilitacji). Zgodnie z treścią art.33 ust.4 ustawy z 27 sierpnia 1997r. środki funduszu rehabilitacji są przeznaczone na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej, w tym na indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych opracowywane przez powołane przez pracodawców komisje rehabilitacyjne oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków. Szczegółowe wydatki na które przeznaczone są środki funduszu rehabilitacji zostały określone w przepisie § 2 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2007r. Przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2007r. oraz rozporządzenia wykonawczego nie określają trybu dysponowania środkami z funduszu ZFRON na wskazane w nich cele. W szczególności brak jest regulacji zakazującej pokrywanie z funduszu ZFRON wydatków poczynionych na wskazany w przepisach cel z bieżącego rachunku lub innych funduszów zakładu pracy chronionej. Wymienione przepisy wskazują jedynie rodzaj wydatków na jakie mogą być przekazane środki funduszu ZFRON. Okoliczność, iż początkowo wydatkowano środki na cel uprawniający do objęcia pomocą de minimis z bieżącego rachunku firmy, a później przekazano odpowiednią kwotę z funduszu ZFRON na rachunek bieżący nie ma wpływu na zakwalifikowanie pomocy jako pomocy de minimis. Wszystkie rachunki pozostają bowiem w posiadaniu jednej firmy. W takiej sytuacji faktycznie udzielono pomocy na cel wskazany w ustawie a więc była to pomoc do minimis. W świetle ustawy z 27 sierpnia 2007r. oraz rozporządzenia z 19 grudnia 2007r. to przeznaczenie środków na cel funduszu ZFRON przez przedsiębiorcę decyduje o zakwalifikowaniu pomocy jako pomoc de minimis nie zaś fakt sfinansowania wydatków bezpośrednio z rachunku funduszu rehabilitacji. Nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach wymóg wykazywania "wydatków rehabilitacyjnych" dowodem dokonaniu przelewu bezpośrednio z rachunku bankowego funduszu ZFRON. Oznacza to, iż w przypadku gdy finansowanie "wydatków rehabilitacyjnych" odbywa się w ten sposób, że najpierw wydatki pokrywane są ze środków innego rachunku pracodawcy a następnie odpowiednia kwota przelewana jest z rachunku ZFRON nie wyklucza to powiązania celu wydatku ze środkami funduszu rehabilitacji. Nie ulega wątpliwości, iż gdyby ustawodawca chciał aby "wydatki rehabilitacyjne" były płacone bezpośrednio i jedynie z rachunku bankowego funduszu rehabilitacji to sprecyzowałby taką przesłankę w przepisie co skutkowałoby odmową wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. W obowiązujących w tym zakresie przepisach brak jest jednak takiej regulacji. Stanowi to potwierdzenie poglądu, iż to przeznaczenie przez przedsiębiorcę środków na cel funduszu rehabilitacji decyduje o zakwalifikowaniu pomocy jako pomocy de minimis nie zaś fakt sfinansowania wydatku bezpośrednio ze środków funduszu. Sąd pierwszej instancji słusznie podniósł, iż art.33 ust.3 ustawy z 27 sierpnia 1997r. nie nakazuje dokonywania zapłat za nabyte towary i usługi wyłącznie za pośrednictwem rachunku bankowego ZFRON lecz stanowi jedynie o obowiązku nałożonym na pracodawcę przekazywania środków pieniężnych na wyodrębniony rachunek bankowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, iż czasowe pokrycie wydatków na jeden z celów funduszu rehabilitacji z własnego rachunku przedsiębiorcy a następnie jego uzupełnienie z rachunku ZFRON nie może skutkować odmową uznania pomocy jako pomocy de minimis. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: w spr. II GSK 73/09 z 23 września 2009r., w spr. II GSK 574/09 z 27 kwietnia 2010r., w spr. II GSK 474/09 z 16 marca 2010r., w spr. II GSK 348/09 z 20 stycznia 2010r., w spr. II FSK 1948/08 z 2 kwietnia 2010r. i w spr. II FSK 2098/08 z 9 kwietnia 2010r. Sad w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych wyrokach. W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest, iż spółka A. dokonała wydatków z rachunku bieżącego na wynagrodzenia za posiedzenia komisji rehabilitacyjnej, na wynagrodzenia za przeprowadzone szkolenia, na wynagrodzenia opiekuna, na składki ZUS i podatek dochodowy. Następnie środki z rachunku ZFRON zostały przekazane na rachunek bieżący spółki. Okoliczność, iż wydatki spółki nie zostały sfinansowane bezpośrednio z rachunku ZFRON nie ma znaczenia dla ubiegania się o wydanie zaświadczenia o udzieleniu pomocy do minimis. Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, iż organ administracji winien merytorycznie ocenić cztery wnioski złożone przez spółkę. W szczególności winien ustalić czy wydatki poniesione przez spółkę mieszczą się w katalogu wskazanym w § 2 rozporządzenia z 19 grudnia 2007r. a następnie ocenić czy przekazanie środków pieniężnych było pomocą do minimis udzieloną w dacie wydatkowania tych środków. Sąd pierwszej instancji trafnie również przyjął, iż organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy i skutkowało to koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia, zgodnie z treścią art.145 § 1 pkt.1a.) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. W skardze kasacyjnej podniesiono, iż przepis art.33 ust.4 ustawy z 27 sierpnia 1997r. określa katalog wydatków ZFRON i nie ma w nim przelewu z konta ZFRON na konto obrotowe przedsiębiorcy. Analiza przepisów wymienionej ustawy wskazuje, iż istotny jest cel wydatkowania środków przedsiębiorcy. W sytuacji gdy przedsiębiorca przeznaczył właśnie środki na "wydatki rehabilitacyjne" to dopuszczalne jest pokrycie tych wydatków z funduszu rehabilitacji. W ustawie z 27 sierpnia 1997r. decydujące znaczenie ma rodzaj wydatków na cele określone w art.33 ust.4 wymienionej ustawy a nie sposób przekazania środków na te wydatki. Ustawa nie nakazuje aby finansowanie "wydatków rehabilitacyjnych" następowało wyłącznie bezpośrednio z rachunku ZFRON. Zarzut kasatora w tym zakresie nie jest uzasadniony. W skardze kasacyjne podniesiono również, iż podstawą zakwalifikowania pomocy jako pomocy de minimis jest nie tylko cel na jaki wydatkowano środki pieniężne ale także źródło sfinansowania "wydatków rehabilitacyjnych". Teza ta nie wynika z obowiązujących przepisów prawnych. Zarówno w ustawie jak i rozporządzeniu wykonawczym jest mowa tylko na co mogą być przeznaczone środki funduszu rehabilitacji. Określony został jedynie cel wydatkowania środków a nie sposób dokonania wydatków. Wbrew zarzutowi autora skargi kasacyjnej źródło "wydatków rehabilitacyjnych" nie jest przesłanką zakwalifikowania pomocy jako pomocy de minimis. W konsekwencji zarzut naruszenia prawa materialnego należało uznać za niezasadny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W związku z czym, na podstawie art.184 p.p.s.a., skargę kasacyjną należało oddalić.