I SA/Po 913/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz Sędziowie NSA Stanisław Małek (spr.) WSA Katarzyna Nikodem Protokolant st.sekr.sąd. Urszula Kosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi D. Sz. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. - działającego z upoważnienia Ministra Finansów do wydania interpretacji na rzecz skarżącego D. Sz. kwotę [...],- (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. /-/ K.Nikodem /-/ M.Jaśniewicz /-/ S.Małek D. S. wniósł w dniu (...) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, przedstawiając następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca nabył w 1990r. w drodze kupna grunt rolny do wykorzystania w celach rolniczych. Z uwagi na pobyt za granicą, użytkowany jest on dopiero od kilku lat jako łąka. Oprócz wymienionej nieruchomości wnioskodawca posiada również inne użytki rolne, wykorzystywane jako łąki i pastwiska. Jest objęty ubezpieczeniem w KRUS. Uchwałą rady gminy z (...) 2008r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określono przeznaczenie dla powyższej nieruchomości – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. W wyniku tego na wymienionej nieruchomości wyodrębniono 128 działek. Wnioskodawca zamierza zbyć część działek (dotychczas sprzedał dwie działki). Ponadto zainteresowany nigdy nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej na terenie RP. Prowadzi natomiast działalność w Rosji w zakresie handlu urządzeniami gastronomicznymi. W związku z powyższym wnioskodawca przedstawił następujące pytanie: czy w opisanym stanie faktycznym powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży działek. Zainteresowany, przytaczając m. in. treść przepisów art. 15 ust. 1, ust. 2 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.), wskazał, iż nie jest działalnością handlową (gospodarczą) sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu odsprzedaży. Za taką działalność nie można przy tym uznać nawet kilkukrotnej sprzedaży przedmiotów z majątku prywatnego, jeśli nie są one związane z działalnością gospodarczą. Aby stwierdzić, że mamy do czynienia z podatnikiem konieczne jest ustalenie, iż nieruchomość nabyto nie na potrzeby własne, ale w celu dalszej odsprzedaży. Zwrócono również uwagę, iż sprzedaż (dostawa) gruntów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług dopiero do 1 maja 2004r. Konstrukcja podatku VAT (art. 86 ustawy) jest zgodna z konstrukcją podatku od wartości dodanej przyjętą w prawie wspólnotowym. Zachowuje bowiem uprawnienia podatnika do odliczenia podatku naliczonego. Podstawową zasadą obowiązującą w podatku od towarów i usług jest zasada neutralności. Natomiast jej wyrazem jest prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku zapłaconego przy nabyciu towarów i usług. Podatnik musi mieć więc zagwarantowaną możliwość odzyskania podatku naliczonego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyrokach sądów administracyjnych: III SA/Wa 3885/06, I SA/Wr 1254/05, III SA/Wa 4176/06, III SA/Gl 161/08, I SA/Sz 630/08, I FSK 603/06, I FPS 3/07. W opisanym stanie faktycznym wnioskodawca nabył nieruchomość ponad 19 lat temu i nie miał zamiaru jej odsprzedawać. Nie będzie więc podatnikiem VAT z tytułu sprzedaży wydzielonych działek. W konsekwencji nie powstanie obowiązek podatkowy w tym zakresie. Dyrektor Izby Skarbowej jako organ upoważniony przez Ministra Finansów do wydania interpretacji na podstawie art. 14b § 1 i 6 ordynacji podatkowej oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) stwierdził w dniu (...), iż stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Przedstawił następującą argumentację. Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy o VAT z 2004r. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (ust. 2). Nabycie przez wnioskodawcę gruntu nastąpiło w celu prowadzenia działalności rolniczej a nie na potrzeby osobiste. Nie należy on więc do majątku prywatnego – nie służy zaspokajaniu potrzeb osobistych. Zdaniem organu podatkowego planowane transakcje mają związek z działalnością gospodarczą (rolniczą). Osoba wykorzystująca grunty do celów rolniczych ma bowiem, w świetle powołanych przepisów ustawy, status podatnika prowadzącego taką działalność. Ponadto, w niniejszej sprawie nie będzie miało zastosowanie zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy. Obejmuje ono bowiem dostawę produktów rolnych pochodzących z własnej działalności oraz świadczenie usług rolniczych. Podkreślono również, iż dla działek przeznaczonych pod zabudowę, powstałych w wyniku przekształcenia gruntów rolnych, istotne znaczenie ma, że czynności tej można przypisać znamiona działalności gospodarczej prowadzonej z zamiarem wykonywania jej w sposób częstotliwy. Sprzedaż jednej działki jak i zamiar dokonania sprzedaży pozostałych działek ma niewątpliwie charakter powtarzalny. Czynności te będą więc dokonywane w warunkach wskazujących na zorganizowaną działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT. D. S. na podstawie przepisu art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o usunięcie naruszenia prawa, domagając się zmiany wydanej interpretacji – uznania stanowiska za prawidłowe. Zarzucił naruszenie przepisów: 1) art. 15 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, poprzez jego niewłaściwą interpretację, 2) art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ordynacji podatkowej. Wskazał, iż nie jest działalnością handlową (gospodarczą) w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu odsprzedaży. Za taką działalność nie można przy tym uznać nawet kilkukrotnej sprzedaży przedmiotów z majątku prywatnego, jeśli nie są one związane z działalnością gospodarczą. Aby stwierdzić, że mamy do czynienia z podatnikiem konieczne jest ustalenie, iż nieruchomość nabyto nie na potrzeby własne, ale w celu dalszej odsprzedaży. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyrokach sądów administracyjnych, zapadłych w podobnym stanie faktycznym (I FSK 603/06, I FPS 3/07). Podkreślono, iż dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości decydujące znaczenie ma zamiar podatnika w momencie jej nabycia. Opodatkowaniu winna więc podlegać sprzedaż gruntu nabytego w celach inwestycyjnych. Jeśli natomiast nieruchomość użytkowana była przez dłuższy czas bądź nabyto ją w drodze spadku czy darowizny, nie mamy do czynienia z działaniem w charakterze handlowca. Sprzedażą objęty jest bowiem majątek prywatny. Nie można zgodzić się z Dyrektorem, iż wnioskodawca będzie podatnikiem VAT z tytułu sprzedaży działek, ponieważ związane są one z działalnością gospodarczą (rolniczą). Wnioskodawca, dokonując nabycia gruntu w 1990r., nie miał prawa do odliczenia podatku należnego o podatek naliczony. Opodatkowanie dostaw części przedmiotowego gruntu naruszałoby więc zasadę neutralności. Wobec powyższego bezpodstawnie uznano, że w przedstawionym stanie faktycznym wnioskodawca będzie podatnikiem VAT z tytułu sprzedaży działek. W odpowiedzi Dyrektor Izby stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji. Wskazał, iż zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 i 2 działalność gospodarczą stanowi nie tylko działalność częstotliwa (stała i powtarzalna), ale także jednorazowa czynność, jeżeli wiąże się z nią zamiar częstotliwości. Jednocześnie działalność ta winna być wykonywana przez producenta, handlowca, usługodawcę, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika lub wykonującego wolny zawód. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż nabycie gruntu nastąpiło w celu prowadzenia działalności rolniczej. W tym celu jest on również wykorzystywany. Według Dyrektora, planowane przez wnioskodawcę transakcje mają związek z działalnością gospodarczą (rolniczą). Osoba ich dokonująca ma zatem status podatnika VAT. Ponadto zmiana przeznaczenia gruntu, zakres i skala przedsięwzięcia (zamiar sprzedaży części ze 128 działek), a także podjęte działania (podział gruntu na działki budowlane) wskazują na zamiar dokonywania sprzedaży w sposób częstotliwy. Wobec powyższego sprzedaż przez wnioskodawcę działek będzie nosić cechy zorganizowanej działalności gospodarczej. Podlegać więc będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Odnosząc się do powołanych wyroków Dyrektor Izby stwierdził, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie stanowią powszechnie wiążącej wykładni prawa. Wynika to z przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 87 Konstytucji RP. W skardze D. S. wniósł o uchylenie powyższej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie przepisów: 1) art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, poprzez ich błędną interpretację, 2) art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p., 3) art. 7 Konstytucji RP. Uzasadniając podkreślono, iż nie jest działalnością handlową (gospodarczą) w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu odsprzedaży. Za taką działalność nie można przy tym uznać nawet kilkukrotnej sprzedaży przedmiotów z majątku prywatnego, jeśli nie są one związane z działalnością gospodarczą. Stwierdzenie, że mamy do czynienia z podatnikiem wymaga ustalenia, iż nieruchomość nabyto nie na potrzeby własne, ale w celu dalszej odsprzedaży. Skarżąca zwróciła również uwagę, iż dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości decydujące znaczenie ma zamiar podatnika w momencie jej nabycia. Opodatkowaniu winna więc podlegać sprzedaż gruntu nabytego w celach inwestycyjnych. Jeśli natomiast nieruchomość użytkowana była przez dłuższy czas bądź nabyto ją w drodze spadku czy darowizny, nie mamy do czynienia z działaniem w charakterze handlowca. Sprzedażą objęty jest bowiem majątek prywatny. Nie można zgodzić się z Dyrektorem, iż skarżący będzie podatnikiem VAT z tytułu sprzedaży działek, ponieważ związane one są z działalnością gospodarczą (rolniczą). Dokonując nabycia gruntu w 1990r. nie miał bowiem prawa do odliczenia podatku należnego o podatek naliczony. Opodatkowanie dostaw części przedmiotowego gruntu naruszałoby więc zasadę neutralności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, powołując argumentację jak w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Podkreślił, iż w niniejszej sprawie o częstotliwości przesądza fakt, iż z przedmiotowego gruntu wydzielono i dokonano dostawy (sprzedaży) już dwóch działek a skarżący zamierza dokonać sprzedaży następnych. Na taki zamiar wskazuje również podział nabytego gruntu na działki. Ponadto o uznaniu czynności sprzedaży działek za prowadzenie działalności gospodarczej świadczy cel nabycia nieruchomości. Nie jest bowiem działalnością gospodarczą dostawa (sprzedaż) majątku prywatnego, wykorzystywanego dla potrzeb osobistych. Przedmiotowy grunt został nabyty w celu prowadzenia działalności rolniczej. W takim też celu był wykorzystywany – jako łąka. Oznacza to, iż grunt nie stanowił majątku prywatnego. Nie służył bowiem zaspokajaniu tylko i wyłącznie potrzeb osobistych. Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów praw podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Przepis art. 146 § 1 powołanej ustawy stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (tj. m. in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach), uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. W rozpatrywanej sprawie zaskarżoną interpretację należało uchylić ze względu na naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego. Przede wszystkim należy wskazać, iż granice postępowania, którego celem jest wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, określa strona składająca wniosek. Wnioskodawca bowiem zgodnie z art. 14b § 3 ordynacji podatkowej jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ udzielający interpretacji orzeka zatem w oparciu o stan faktyczny przedstawiony we wniosku. Skarżący, przedstawiając stan faktyczny i przyszłe zdarzenia podał, iż nabył (...) 1990r. grunt rolny, który od kilku lat użytkuje jako łąkę. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy z (...) 2008r.) teren nieruchomości przeznaczony został pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W wyniku uchwalenia planu wyodrębniono 128 działek, z których część skarżący zamierza sprzedać. Posiada ponadto inne użytki rolne wykorzystywane jako łąki i pastwiska. Jest ubezpieczony w KRUS. Działalność gospodarczą (handel urządzeniami gastronomicznymi) prowadzi poza granicami kraju. Według zaskarżonej interpretacji zamierzona dostawa gruntów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Skarżący nabył bowiem grunt dla potrzeb działalności gospodarczej (działalności rolniczej) i z tego względu posiada status podatnika VAT (art. 15 ust. 1 i 2 ustawy). Na wstępie należy podkreślić, iż do wydawania indywidualnych interpretacji prawa podatkowego w rozumieniu rozdziału 1 działu II ordynacji podatkowej uprawniony jest właściwy organ podatkowy a sądowa kontrola sprowadza się do jej oceny pod względem zgodności z prawem na płaszczyźnie procesowej, ustrojowej i materialnoprawnej. Kontrola ta nie może jednak polegać na zastępowaniu przez sąd organu podatkowego w ocenie możliwości zastosowania prawa podatkowego (por. wyrok z 11 stycznia 2009r. I SA/Kr 1544/08). Skarżący słusznie zarzuca, iż przedmiotowa interpretacja narusza przepis art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT stanowi, iż opodatkowaniu tym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, a zgodnie z art. 2 pkt 6 towarami są także grunty. Przez dostawę towarów rozumie się natomiast przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel. Stosownie do przepisu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT podatnikami są między innymi osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Odnosząc się do treści aktualnej Dyrektywy Rady 112 o VAT należy wskazać (art. 9), iż podatnikiem jest "każda osoba wykonująca samodzielnie i niezależnie od miejsca zamieszkania działalność gospodarczą bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności". Odzwierciedleniem treści tego przepisu jest co do zasady przytoczony wyżej przepis art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Natomiast przepis ust. 2 art. 15 w końcowej części realizuje postanowienia Dyrektywy zezwalające państwom członkowskim na uznanie za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą. W świetle powołanych przepisów należy podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z 29 października 2007r. (sygn. akt I FPS 3/07), według którego warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie, m. in. jako producent, handlowiec. Oznacza to, że jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem tych działań (producenta, handlowca ...), to z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. NSA podkreślił, iż w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu zamiar częstotliwego wykonywania czynności musi być ujawniony już w momencie nabycia towaru a nie w momencie jego sprzedaży. Handel oznacza bowiem dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Uwzględniając powyższe poglądy należy stwierdzić, iż skarżący w przypadku sprzedaży poszczególnych działek nie działa w charakterze podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (działalność rolniczą). Przede wszystkim należy mieć na względzie, iż nabycie przedmiotowego gruntu nastąpiło w czasie gdy czynność ta nie była objęta obowiązkiem podatkowym w podatku od towarów i usług. Z przedstawionych okoliczności faktycznych wynika, iż grunt nabyty został na własne potrzeby skarżącego a nie z przeznaczeniem do działalności rolniczej w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2. Warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest w świetle powołanego przepisu i art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy – ustalenie, że działa on niezależnie m. in. jako producent, handlowiec czy też rolnik. Skoro w niniejszym przypadku skarżący nie działa w charakterze podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (rolniczą), to sprzedaż w częściach przedmiotowego gruntu nie może być uznana za działalność rolniczą ze skutkiem uznania za podatnika VAT. Należy podkreślić, iż działalność rolnicza jest specyficzną działalnością gospodarczą. W zakresie tej działalności (art. 2 pkt 15 ustawy) nie mieści się jednak sprzedaż działek budowlanych. Nie są to również produkty rolne w rozumieniu pkt 20 art. 2. W wyniku dokonanego przekształcenia działki budowlane nie stanowią więc części gospodarstwa rolnego i nie są związane z działalnością rolniczą. Sprzedaż (dostawa) gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług dopiero od 1 maja 2004r. Podstawową zasadą obowiązującą w podatku od towarów i usług jest zasada neutralności tego podatku dla podatnika. Oznacza to prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku zapłaconego przy nabyciu towarów i usług. Podatnik musi mieć zagwarantowaną możliwość odzyskania podatku naliczonego. W rozpoznawanej jednak sprawie nabycie gruntu nie było objęte podatkiem od towarów i usług, co pozbawiłoby skarżącego możliwości stosownego odliczenia. Mając powyższe na względzie należy uznać, iż zaskarżona interpretacja w zakresie, w jakim stwierdza, iż skarżący jest podatnikiem podatku od towarów i usług, gdyż jako rolnik zamierza dokonać sprzedaży majątku związanego z działalnością rolniczą – nie jest zgodna z prawem. Organ podatkowy, udzielający interpretacji naruszył bowiem przepis art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Rozpoznając ponownie wniosek organ ten winien dokonać oceny stanu faktycznego i przyszłych zdarzeń w nim przedstawionych z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu. Błędne jest stanowisko organu, że powołane przez stronę wyroki sądów administracyjnych wiążący charakter mają w konkretnej sprawie i ściśle określonym stanie faktycznym. Zgodnie z przepisem art. 14a ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogólne). Z kolei stosownie do art. 14e § 1 o.p., minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Tym samym orzecznictwo sądów stało się przesłanką do formułowania oceny poprawności funkcjonujących w obrocie prawnym interpretacji, także interpretacji indywidualnych, co szczególnie należy podkreślić w rozpoznawanej sprawie. Skoro więc organ wydający interpretacje indywidualne może w ramach działania ex oficio zmienić wydaną już uprzednio interpretację z racji stwierdzenia jej wadliwości w świetle orzecznictwa sądowego, to tym bardziej ma obowiązek dokonywać analizy tego orzecznictwa w postępowaniu zmierzającym do wydania takiej interpretacji, a zwłaszcza w przypadku, gdy na takowe orzecznictwo powołuje się osoba składająca wniosek o jej wydanie (por. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 25 marca 2009r., sygn. akt III SA/Wa 3373/08). Organ jest obowiązany zgodnie z art. 14c § 2 ordynacji podatkowej dokonać oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy w tym orzeczeń, na które występujący o interpretację się powołał. Dlatego też nie może poprzestać na stwierdzeniu, że wyroki, na które powołał się podatnik zapadły w indywidualnych sprawach. W tych okolicznościach odniesienie się przez organ do powołanego i mającego zastosowanie w sprawie orzecznictwa sądów administracyjnych konieczne jest dla zachowania wyrażonej w art. 121 ordynacji podatkowej zasady zaufania do organów podatkowych. Zatem pominięcie przez organ podatkowy w swojej analizie powołanych przez stronę orzeczeń sądów administracyjnych narusza również przepisy procesowe tj. art. 121 § 1 w związku z art. 14h ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie przepisów art. 146 § 1, art. 200 p.p.s.a., jak w sentencji. /-/Katarzyna Nikodem /-/Maciej Jaśniewicz /-/Stanisław Małek