IV SA/Gl 596/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. Nr 69 z 2008 r., poz. 415, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji", Prezydent Miasta D. orzekł o uznaniu M.D. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania jej prawa do zasiłku. Odmowa ta została uzasadniona tym, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji i uznanie jej za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku. Zarzuciła w szczególności, że umowa o pracę z [...] r. określiła wysokość jej wynagrodzenia w kwocie [...] zł brutto, a więc wyższą od minimalnego wynagrodzenia, które w 2008 r. wynosiło [...] zł. Spełniony też został warunek zatrudnienia przez okres 365 dni. Jej zdaniem z ustawy o promocji i z Kodeksu pracy nie wynika zróżnicowanie prawa do zasiłku w zależności od wymiaru czasu pracy, a z wyjaśnień uzyskanych przez nią w Urzędzie Pracy w D. wynika, że przy wydaniu decyzji dokonano interpretacji dyskryminującej osoby zatrudnione w niepełnym wymiarze czasu pracy. Zwróciła również uwagę, że nie miała wpływu na to, że w czasie pobierania zasiłku chorobowego podniesiona została kwota minimalnego wynagrodzenia, natomiast nie doszło do wzrostu jej wynagrodzenia, stanowiącego podstawę świadczeń chorobowych. Według stanowiska powołującej się ta zmiana minimalnego wynagrodzenia nie powinna być uwzględniona. W końcu powołała się także na swoją trudną sytuację życiową. Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I instancji. Organ odwoławczy ustalił m.in., że strona zgłosiła się do rejestracji w dniu [...] r., przedkładając świadectwo pracy wykonywanej w okresie od [...] r. do [...] r. w wymiarze [...] etatu, a także zaświadczenia o wysokości dochodów w poszczególnych miesiącach zatrudnienia. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Tak więc w niniejszym przypadku okres podlegający badaniu zawiera się w przedziale od [...] r. do [...] r. Do okresu uprawniającego do zasiłku można stronie zaliczyć tylko okresy od [...] do [...] r. i od [...] do [...] r. tj. 169 dni, a więc mniej od wymaganych przez ustawodawcę 365 dni. Nie zaliczono pozostałych okresów zatrudnienia oraz okresu pobierania zasiłku chorobowego w 2009 r., bowiem osiągane wynagrodzenie, a także podstawa do naliczenia zasiłku chorobowego ([...]zł) były niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę, które wynosiło [...] zł w 2008 r. i [...] zł w 2009 r. Wojewoda zaznaczył, że przepisy ustawy o promocji nie mają charakteru uznaniowego w związku z czym sytuacja osobista strony nie mogła wpłynąć na treść rozstrzygnięcia sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.D. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, postulując dokonanie oceny konstytucyjności przepisów ustawy o promocji. Powołując się na treść odwołania skarżąca zarzuciła, że decyzja ta nie wyjaśnia podniesionych w nim wątpliwości. Nadal pozostaje więc do wyjaśnienia kwestia – "dlaczego w myśl tych samych stosowanych przepisów prawa osoby posiadające ten sam okres zatrudnienia, wynagrodzenia i zasiłkowy, traktowane są w sposób odmienny z uwagi na wymiar czasu pracy, tj. uprzywilejowany dla osób zatrudnionych przed zarejestrowaniem w pełnym wymiarze czasu pracy". Wydane w sprawie decyzje skarżąca uznała za naruszające zasadę równości wobec prawa. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, jako bezzasadna. Zgodnie bowiem, z art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.) sądowa kontrola działalności administracji publicznej odbywa się wyłącznie w kryteriach legalności, a więc zgodności konkretnego aktu administracyjnego z prawem. Tymczasem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z okoliczności sprawy, w tym podnoszonych przez skarżącą zarzutów i twierdzeń wynika, że istotą sporu między stronami jest rozumienie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji, zwłaszcza w aspekcie pojęcia minimalnego wynagrodzenia za pracę. Przepis ten wymaga, by osoba ubiegająca się o zasiłek osiągała to minimalne wynagrodzenie przez okres co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzającym dzień zarejestrowania. Problem stosowania tego przepisu w stosunku do osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy był już rozważany w orzecznictwie. Jedynie w jednym wyroku z dnia 18.VII.2006 r., sygn. akt I OSK 175/06, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że w stosunku do pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy wysokość osiąganego przez niego minimalnego wynagrodzenia ma być ustalana według zasad określonych w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.). Pogląd ten nie został podtrzymany w późniejszych orzeczeniach tego Sądu i obecnie jednolicie się przyjmuje, że zawarte w art. 71 ust. 2 lit. a ustawy o promocji określenie "minimalne wynagrodzenie za pracę" należy rozumieć jako kwotę określoną na podstawie art. 4 ust. 1 w związku z art. 2 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu (por. wyrok NSA z 23.X.2009 r. sygn. akt I OSK 330/09, dostępny w internecie). Tak więc chodzi o wynagrodzenie faktycznie otrzymywane, a nie to, które pracownik mógł otrzymywać, będąc zatrudnionym w innym, wyższym wymiarze czasu pracy (tak już wcześniej w wyroku NSA z 7.IX.2006 r. sygn. akt I OSK 333/06, podzielonym w tut. Sądzie w sprawie o sygn. SA/Gl 541/08). Warto przywołać przy tym trafne spostrzeżenie zawarte w wyroku WSA w Olsztynie z 16.XII 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 909/08, wydanym w sprawie, w której NSA orzekał pod wskazaną sygn. I OSK 330/09), że odmienna interpretacja stawiałaby w niekorzystnej sytuacji osoby wymienione w art. 71 ust. 1 lit. c, d, e i f ustawy o promocji, których uprawnienia także odnoszone są do minimalnego wynagrodzenia. W tej sytuacji właśnie przyjęcie takiej interpretacji powodowałoby naruszenie konstytucyjnych zasad równości i sprawiedliwości. W obecnym składzie Sąd oczywiście przyłącza się do przedstawionej wyżej, powszechnej linii orzeczniczej. W przedmiotowej sprawie nie ulega natomiast wątpliwości, że skarżąca przez wymagany okres 365 dni nie uzyskiwała co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Ponieważ zarejestrowała się w dniu [...] r. i przedłożyła świadectwo pracy za okres od [...] r. do [...] r., to wystarczy podzielić ustalenia organu odwoławczego, że w okresie pierwszych [...] r. to minimalne wynagrodzenie nie zostało osiągnięte, gdyż pozostały okres zatrudnienia jest krótszy od 365 dni. Tymczasem w 2009 r. mimo podwyższenia minimalnego wynagrodzenia do [...] zł, wynagrodzenie skarżącej nie zostało podwyższone, bowiem z zaświadczenia pracodawcy wynika, że podstawą do obliczenia należnego jej w tym czasie zasiłku chorobowego była kwota [...] zł, a więc poniżej nowego wynagrodzenia minimalnego. Nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia lansowany przez skarżącą pogląd, że należy brać pod uwagę wynagrodzenie minimalne obowiązujące w chwili zawarcia umowy o pracę, bez uwzględnienia jego zmiany w 2009 r. Z ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę wynika coroczne ustalanie tego wynagrodzenia, w związku z czym jego zmiany muszą być uwzględnione przy stosowaniu przepisów używających to pojęcie. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że ustalenia organu odwoławczego odnośnie niespełnienia przez skarżącą wymogu osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w okresie 365 dni, mają pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a odmienne twierdzenia skarżącej, werbalizowane jeszcze na rozprawie sądowej, okazały się gołosłowne i wynikały raczej z błędnej oceny prawnej stanu faktycznego. Odmowa przyznania skarżącej prawa do zasiłku była więc zasadna. Dlatego też na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 20902 r., poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. SJ/