II SA/Łd 272/10

Dnia 7 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2010 roku przy udziale sprawy ze skargi G. O. na uchwałę Rady Gminy A. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy A. oddala skargę. W dniu 13 marca 2009 r. J.C. i G.O. w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi uchwałę nr XXXVI/288/08 Rady Gminy Andrespol z dnia 30 grudnia 2008 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Andrespol w rejonie ul. Brzezińskiej i ul. Słowiańskiej, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz wstrzymanie wykonania. Wskazanej uchwale zarzucili: 1. naruszenie art. 3 w związku z art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej "ustawą"), poprzez nadużycie władztwa planistycznego i uchwalenie planu bez przeprowadzenia w granicach swojej właściwości rzeczowej, analiz i studiów z zakresu zagospodarowania przestrzennego, odnoszących się do obszaru objętego planem oraz analiz i studiów z zakresu zagadnień rozwoju obszaru objętego planem, 2. naruszenie art. 1 w związku z art. 14 ustawy, poprzez brak należytego uwzględnienia w planie uwarunkowań wynikających z warunków i jakości życia mieszkańców, 3. naruszenie art. 20 w związku z art. 28 ustawy, poprzez dokonanie ustaleń w planie sprzecznych z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przyjętymi uchwałą nr XXV/177/08 Rady Gminy Andrespol z dnia 27 marca 2008 r. w zakresie granicy umożliwiającej rozbudowę A. i bez jednoczesnego wskazania zasad ochrony środowiska i jego zasobów, ochrony przyrody i krajobrazu kulturowego w rejonie planowanej inwestycji polegającej na rozbudowie A. oraz bez uwzględnienia wszystkich uwag zgłaszanych w toku procedowania nad planem. Zdaniem skarżących, pomiędzy ustaleniami planu i przyjętymi uwagami brak jest spójności; 4. naruszenie art. 46 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez procedowanie nad sporządzeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, pomimo obligatoryjności dokonania takiej oceny z chwilą wejścia w życie przepisów cytowanej ustawy w stosunków do wszystkich sporządzanych projektów dokumentów planistycznych, bez względu na etap zaawansowania prac nad tymi projektami, 5. wykorzystanie w procesie procedowania zmian miejscowego planu nieaktualnych map obszaru objętego planem, w których przedstawione były naniesienia odpowiadające intensywności zabudowy z okresu lat 2000–2003, co w kontekście opiniowania przez właściwe organy administracji doprowadziło do przyjęcia mylnych założeń o braku zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie A. i oceny o znikomym zakresie oddziaływania uciążliwości na ludzi zamieszkujących w sąsiedztwie, 6. istnienie istotnych różnic pomiędzy treścią uchwalonego planu miejscowego a projektem planu wyłożonym do publicznego wglądu. W motywach skargi G.O. i J.C. wyjaśnili, że w toku procedowania nad sporządzaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego doszło do licznych uchybień formalnych, w konsekwencji których podejmowane kolejno od 2002 r. zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego umożliwiły realizację A. Początkowo wskazana inwestycja powstała w ramach usługi rzemiosła, towarzyszącego zabudowie mieszkaniowej. W niedługim jednak czasie działalność zakładu została poszerzona o ubojnię. Ekspansja przedsiębiorstwa doprowadziła do tego, że produkcja zakładu w chwili obecnej prowadzona jest w bezpośrednim sąsiedztwie Zespołu Przedszkolno - Szkolnego i terenów zajętych pod zabudowę mieszkaniową. Dokonywane na przestrzeni ostatnich lat zmiany w miejscowym planie doprowadziły do tego, że pomimo wszelkich obostrzeń zawartych w poprzednim planie, dopuszczającym funkcję produkcyjną, zakład rozwinął działalność na skalę, która generuje znaczną uciążliwość dla otoczenia. Związany z funkcjonowaniem zakładu hałas, odór wyrzucanych odpadów mięsnych, wylewanie ścieków na pola jest źródłem poważnego konfliktu społecznego i budzi uzasadniony sprzeciw społeczny dla możliwości dalszej ekspansji. Zgodnie z kształtowaną w gminie polityką planistyczną pomiędzy Zespołem Przedszkolno – Szkolnym, a terenami zabudowy mieszkaniowej dopuszczalne jest powstanie zakładu produkcyjnego, który może rozszerzać swoją działalność i obejmować na jej potrzeby tereny, położone w bezpośrednim sąsiedztwie (10 m) od granic działek, zajmowanych na realizację potrzeb mieszkaniowych. W niniejszej uchwale pominięto wynikającą z prawa ochrony środowiska zasadę, że w granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi zabroniona jest budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, a w szczególności zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wystąpienia poważnych awarii. Zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia poważnych awarii powinny być - według wymagań prawa ochrony środowiska - lokalizowane w bezpiecznej odległości od siebie, od osiedli mieszkaniowych, od obiektów użyteczności publicznej, od budynków zamieszkania zbiorowego. Skarga J.C. została zarejestrowana przez Sąd pod sygn. akt II SA/Łd 295/09, zaś G.O. pod sygn. akt II SA/Łd 296/09. Odpowiadając na skargę Rada Gminy Andrespol, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego D.I., wniosła o oddalenie skargi, oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania uchwały i zasądzenie od skarżących na rzecz Gminy Andrespol kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Według Rady skarżący nie wykazali swojego interesu prawnego lub uprawnienia w kwestionowaniu rzeczonej uchwały. W dalszej części odpowiedzi na skargę organ szczegółowo odniósł się do zarzutów skargi. Zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2009 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżących do wykazania wyczerpania trybu z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, zaś J. C. została dodatkowo zobowiązana do uiszczenia wpisu od skargi. W odpowiedzi, pismem z dnia 29 kwietnia 2009 r., skarżący poinformowali, że w dniu 12 stycznia 2009 r. wezwali Radę Gminy Andrespol do usunięcia naruszenia prawa. Wobec bezskutecznego upływu terminu do udzielenia odpowiedzi wnieśli skargę do tutejszego Sądu. Skarżący upatrują swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały w tym, że w toku uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pominięto wynikającą z prawa ochrony środowiska zasadę, że w granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi zabroniona jest budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, a w szczególności zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wystąpienia poważnych awarii. Zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia poważnych awarii powinny być według wymagań prawa ochrony środowiska lokalizowane w bezpiecznej odległości od siebie, od osiedli mieszkaniowych, od obiektów użyteczności publicznej, od budynków zamieszkania zbiorowego. Skarżący dodali, że są mieszkańcami miejscowości, w której lokowana jest kolejna inwestycja w oparciu o zmieniony w tym celu plan. Jako dowód załączyli pismo z dnia 12 stycznia 2009 r., z którego wynika ponadto, że G.O. i J.C. wzywając Radę do usunięcia naruszenia prawa, działali z upoważnienia lokalnej społeczności, przeciwnej rozbudowie A. w B. Postanowieniem z dnia 20 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 295/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 w zw. z art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę J.C., natomiast postanowieniem wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Łd 296/06 odmówił G.O. wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. W piśmie procesowym z dnia 20 października 2009 r. G.O. wyjaśnił, że ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały, wynikający z faktu bycia właścicielem nieruchomości gruntowej położonej na obszarze działania uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego przymiot strony przysługuje także właścicielom nieruchomości sąsiednich z uwagi na regulację art. 144 k.c., obejmującą zakaz immisji pośrednich. W dalszej części pisma skarżący podtrzymał dotychczas podnoszone zarzuty. W piśmie procesowym z dnia 26 października 2009 r., stanowiącym uzupełnienie odpowiedzi na skargę, Rada Gminy Andrespol stwierdziła, że skarga G.O. jest niedopuszczalna, ponieważ skarżący nie wykazał, że zaskarżona uchwała narusza jego prawnie chroniony interes lub uprawnienie. Nadto wskazała, że strona nie posiada nieruchomości w granicach objętych zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Andrespol. Nieruchomość G.O. znajduje się w odległości nie mniejszej niż 120 m od granicy obszaru objętego zmianą planu. Na rozprawie w dniu 27 października 2007 r. stawili się skarżący oraz pełnomocnicy Rady Gminy Andrespol - radca prawny D.I. i D.P. Pełnomocnik Rady Gminy Andrespol złożył pismo procesowe, będące odpowiedzią na pismo skarżącego z dnia 20 października 2009 r., w którym podniósł, że skarżący nie jest właścicielem nieruchomości gruntowej położonej na obszarze działania zaskarżonej uchwały. Jako dowód załączył kopię mapy ewidencyjnej z zaznaczoną nieruchomością skarżącego oraz oznaczonymi granicami obszaru objętego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi G.O. na uchwałę Rady Gminy Andrespol z dnia 27 marca 2008 r. nr XXV/177/08 w przedmiocie zatwierdzenia zmiany w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Postanowieniem z dnia 23 marca 2010 r. Sąd podjął z urzędu zawieszone postępowanie i wpisał sprawę do repertorium SA pod numer II SA/Łd 272/10. Na rozprawie w dniu 7 maja 2010 r. stawili się skarżący, pełnomocnicy Rady Gminy Andrespol – radca prawny D.I. i D.P. ustanowieni w sprawie oraz S. B., który złożył pełnomocnictwo. Skarżący poparł skargę, natomiast pełnomocnik organu radca prawny D.I. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić z powodu braku legitymacji prawnej skarżącego. W rozumieniu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest skarga G.O. wniesiona w imieniu własnym na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) w myśl którego, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu do warunków formalnych wniesienia skargi w trybie przywołanego art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ustawodawca zaliczył, obok bezskutecznego wezwania Rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się przez wnoszącego skargę naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia. Innymi słowy, na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania, że posiada indywidualny interes prawny lub uprawnienie i w dacie wniesienia skargi zaskarżona uchwała narusza tenże interes lub uprawnienie. Ustalenia w tym zakresie są o tyle istotne, że w orzecznictwie sądowym ugruntowało się stanowisko podzielane zresztą w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, iż skarga wskazana w art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest skargą powszechną (actio popularis), służącą każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2007r. sygn. II OSK 1627/06 – Lex nr 315977, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 października 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 492/08 - Lex nr 499841, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 października 2008 r. sygn. akt II SA/Łd 492/08 - Lex nr 499824, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt II SA/GI 82/08 - Lex nr 515301, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 207/08 - Lex nr 499875). Podkreśla się bowiem, że naruszenie interesu konkretnej osoby ma polegać na stworzeniu realnego zagrożenia, istniejącego już w chwili wejścia w życie uchwały, a jeżeli nie zostanie zniwelowane na skutek wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Naruszenie to nie może polegać na tym, że w przyszłości uchwała mogłaby wywołać skutki bliżej nieokreślone, czyli stwarzać zagrożenie wystąpienia naruszenia w przyszłości (por. wyrok NSA z dnia 22 lipca 2008 r. sygn. akt l OSK 277/08 - Lex nr 490092). W ocenie Sądu o istnieniu interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym decyduje przepis prawa materialnego, który negatywnie wpływa na sytuację strony. Interes prawny dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa, wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy wolności prawnie chronione. Interes prawny jest zarazem kategorią ściśle związaną z przedmiotem postępowania, ze względu na fakt, że dotyczy sfery normatywnej, mającej swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy. Można ująć go też jako potrzebę ochrony sfery prawnej obywatela, wyznaczającą zakres jego działań lub subiektywnie odczuwaną potrzebę utrzymania istniejącego, lub spowodowania takiego stanu rzeczy, jaki dany podmiot uważa za korzystny, przy czym korzyść ta musi mieć swoje źródło w prawie. Interes prawny nie istnieje, jeżeli nie można ustalić bezpośredniego wpływu rozstrzygnięcia na prawa i obowiązki strony oparte na konkretnej normie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że "mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym, znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984 r. sygn. akt l SA 1748/83 - niepublikowany). Zatem dla stwierdzenia dopuszczalności skargi konkretnego, indywidualnego podmiotu wymagane jest, aby interes prawny był realny i aktualny. Nie może to być interes prawny tylko przewidywalny w przyszłości, hipotetyczny, ale rzeczywiście istniejący. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że o ile pierwsza z przesłanek dopuszczalności skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym została spełniona, bowiem G. O. wraz J.C., której skargę Sąd uprzednio odrzucił, pismem z dnia 12 stycznia 2009 r. wezwał Radę Gminy Andrespol do usunięcia naruszenia prawa, to w przypadku drugiej przesłanki nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, że kwestionowana uchwała Rady Gminy Andrespol z dnia 30 grudnia 2008 r. nr XXXVI/288/08 w sprawie zatwierdzenia zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Andrespol w rejonie ulic Brzezińskiej i Słowiańskiej narusza jego interes prawny lub uprawnienie. W złożonej do Sądu skardze G.O., poza dość licznymi i szczegółowo wyartykułowanymi zarzutami merytorycznymi przeciwko uchwale Rady Gminy Andrespol z dnia 30 grudnia 2008 r. nr XXXVI/288/08, nie wykazał posiadania interesu prawnego lub uprawnienia w jej zaskarżeniu. Także późniejsze próby dowiedzenia interesu prawnego w kolejno składanych pismach z dnia 29 kwietnia 2009 r. i 20 października 2009 r. zakończyły się niepowodzeniem. Mianowicie w pierwszym z przywołanych pism skarżący wywodził swój interes prawny z faktu bycia mieszkańcem miejscowości, w której na podstawie zmienionego planu lokowana jest kolejna inwestycja, powołując się na pominięcie w trakcie procedury planistycznej wynikającej z prawa ochrony środowiska zasady zakazującej w granicach administracyjnych miast i w zwartej zabudowie wsi budowania zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, a w szczególności zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Z kolei w drugim piśmie z dnia 20 października 2009 r. skarżący twierdził, że jego legitymacja skargowa wynika z faktu bycia właścicielem bliżej niesprecyzowanej nieruchomości gruntowej położonej na terenie objętym granicami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego zaskarżoną uchwałą. Skarżący twierdził, że nieruchomości objęte przedmiotową uchwałą, przeznaczone w dużej mierze pod działalność inwestycyjną, będą oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, przeznaczone w tym samym planie pod budownictwo mieszkaniowe, pomimo tego, że w świetle art. 144 k.c. obowiązuje zakaz ujemnego oddziaływania na cudzą nieruchomość w drodze tzw. immisji pośrednich. Zdaniem składu orzekającego argumenty G.O. o posiadaniu prawa własności nieruchomości położonej na terenie objętym zmienionym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym zaskarżoną uchwałą zostały skutecznie obalone przez Radę Gminy Andrespol, która w toku postępowania sądowoadministracyjnego przedłożyła wypis z ewidencji gruntów działki oznaczonej nr [...], stanowiącej współwłasność skarżącego w ½ części, A.D. O. w ¼ części i M. J.O. w ¼ części oraz kopię mapy ewidencyjnej wsi B. i N., w świetle której poza wszelkimi wątpliwościami działka G.O. położona u zbiegu ulic A. i B. znajduje się poza granicami terenu, objętego sporną uchwałą. Okoliczność tę - według składu orzekającego - potwierdza dodatkowo załącznik nr 1 do uchwały nr XXXVI/288/08 Rady Gminy Andrespol z dnia 2008 r. w sprawie zatwierdzenia zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Andrespol w Rejonie ulic Brzezińskiej i ul. Słowiańskiej - rysunek planu miejscowego sporządzony na mapie w skali 1:1000. Fakt sąsiedztwa nieruchomości skarżącego i to w dodatku nie bezpośredniego z terenem objętym zmianami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie świadczy - w przekonaniu Sądu - o automatycznym posiadaniu przez G.O. interesu prawnego lub uprawnienia w zaskarżeniu uchwały Rady Gminy Andrespol. O posiadaniu rzeczonego interesu prawnego nie decydują także bliżej niesprecyzowane, hipotetyczne obawy skarżącego co do immisji pośrednich z nieruchomości, dla których obowiązuje zmieniony plan, na nieruchomość, której jest on właścicielem, ani też zarzut naruszenia przepisów prawa ochrony środowiska, podnoszony w piśmie z dnia 29 kwietnia 2009 r. Jak zostało to już wcześniej podkreślone interes prawny musi być skonkretyzowany i realnie istniejący. Nie może się on opierać na założeniu, że w przyszłości uchwała Rady Gminy Andrespol mogłaby wywołać nieokreślone bliżej skutki, czy też stwarzać zagrożenie wystąpienia takiego naruszenia w przyszłości. Dodać w tym miejscu trzeba, że G.O., w toku całego postępowania sądowoadministracyjnego nie wykazał, ażeby sporna uchwała pozbawiała go konkretnych uprawnień w stosunku do jego nieruchomości, czy też w jakimkolwiek innym aspekcie ograniczała wykonywanie służącego mu prawa własności. Nie wskazał nadto żadnej normy prawa materialnego, która faktycznie odnosiłaby się do jego prawnie chronionego interesu prawnego lub uprawnienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę, w pełni podziela, dominuje stanowisko, że w sytuacji, w której skarżący kwestionuje postanowienia planu w odniesieniu do nieruchomości, których właścicielem nie jest (i w stosunku do których nie przysługuje mu żadne prawo o charakterze rzeczowym), a które ponadto nie graniczą bezpośrednio z nieruchomościami skarżącego, uznać należy, iż postanowienia te co do zasady nie mogą naruszać interesu prawnego skarżącego. Postanowienia te nie ingerują bowiem bezpośrednio w sposób wykonywania praw rzeczowych przysługujących skarżącemu (vide - pkt 1 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 624/08 – Lex nr 515024). Fakt sąsiedztwa z terenem objętym zmianami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być równoznaczny z automatycznym uznaniem, że zmiany te prowadzą do naruszenia chronionego interesu lub uprawnienia. Konieczne jest dokonanie niezbędnej konkretyzacji i indywidualizacji dobra prawnego zagrożonego zmianami planu, a nie powołanie się jedynie na potencjalne i hipotetyczne zagrożenia (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 281/08 – Lex nr 509695, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Po 366/07 – Lex nr 460535). Reasumując, w rozpoznawanej sprawie spełniona została tylko jedna spośród dwóch przesłanek decydujących o dopuszczalności skargi G.O. i z tego też powodu Sąd zobligowany był orzec o jej oddaleniu. Brak legitymacji skargowej po stronie G.O. uniemożliwiał Sądowi ocenę zasadności zarzutów podniesionych przeciwko zaskarżonej uchwale. Dopiero bowiem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2008r. sygn. II OSK 1765/07 – Lex nr 437511 ). Z tych wszystkich powodów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. B.C.