II SA/Wa 130/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej utraty statusu osoby bezrobotnej – oddala skargę – Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], orzekającej o utracie z dniem 1 września 2005 r. przez P. K. statusu osoby bezrobotnej. Z ustaleń organu i akt administracyjnych wynika następujący stan sprawy: W dniu 18 lipca 2003 r. P. K. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy (dalej PUP) w G. jako osoba bezrobotna i z tym dniem Starosta G. decyzją przyznał wymienionemu statusu osoby bezrobotnej. P. K. złożył w dniu 27 lipca 2005 r. w PUP w G. wniosek o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej. W dniu 5 października 2005 r. komisja ds. przyznawania środków na podjęcia działalności gospodarczej PUP w G. pozytywnie oceniła wniosek P. K. i w dniu 30 listopada 2005 r. wnioskodawca podpisał ze Starostą G. umowę o przyznaniu bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej, w której zadeklarował podjęcie działalności gospodarczej od dnia 15 stycznia 2006 r. Następnie w dniu 7 grudnia 2005 r. zostały przekazane środki na podjęcie działalności gospodarczej na wskazane przez bezrobotnego konto. W dniu 14 grudnia 2005 r. P. K. dostarczył do PUP w G. zaświadczenie Prezydenta Miasta G. o zmianie we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z datą rozpoczęcia działalności gospodarczej w dniu 1 września 2005 r. Wobec powyższego, Starosta G. i decyzją dnia [...] grudnia 2005 r. orzekł o utracie przez P. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 września 2005 r. z powodu podjęcia pozarolniczej działalności gospodarczej. P. K. nie wniósł odwołania od powyższego rozstrzygnięcia i decyzja ta stała się ostateczna. P. K. w dniu 25 sierpnia 2009 r. wniósł do Wojewody [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty G, z dnia [...] grudnia 2005 r. podnosząc, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), ponieważ ani on ani żaden z jego domowników nie odebrał przesyłki z zaskarżoną decyzją. Ponadto decyzja Starosty G. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, o czym stanowi art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., ponieważ w okresie od dnia 1 września 2005 r. do dnia 30 listopada 2005 r. wnioskodawca posiadał tylko wpis do ewidencji działalności, lecz tej działalności nie prowadził. Z tego też względu Starosta G. nie miał podstaw prawnych do orzeczenia o utarcie przez niego statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 września 2005 r. Wnioskodawca wskazał, iż zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. z dnia [...] czerwca 2009 r., podlegał on ubezpieczeniu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej ubezpieczeniom społecznym w okresie od dnia 1 grudnia 2005 r. do dnia 28 grudnia 2005 r. Wobec powyższego Starosta W. błędnie przyjął, iż rozpoczął on prowadzenie działalności gospodarczej od dnia 1 września 2005 r. Wojewoda W. decyzją z dnia [...] października 2009 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatowego w G. dnia [...] grudnia 2005 r. w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej dniem 1 września 2005 r. przez P. K. uznając, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki wskazane w treści art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i stwierdzenia nieważności decyzji Starosty W., z dnia [...] grudnia 2005 r. z powodów wskazanych we wniosku wszczynającym postępowanie nadzorcze. Minister Pracy i Polityki Społecznej uznał odwołanie za niezasadne i decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 158 § 1 i art. 157 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Minister Pracy i Polityki Społecznej przywołał treść art. 156, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. oraz podniósł, iż dla ustalenia, czy kontrolowana decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa nie wystarczy stwierdzenie, że dokonano błędnej wykładni prawa, ale niezbędne jest wykazanie, że przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny i niedwuznaczny. Podstawą wydania decyzji Starosty W. z dnia [...] grudnia 2005 r. był art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2004 r. Nr 99 poz. 1001). Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f tej ustawy, w brzemieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji podlegającej kontroli nadzorczej, status osoby bezrobotnej przysługiwał osobie niezatrudnionej i niewykonującej innej pracy zarobkowej, zdolnej i gotowej do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, jeżeli m. in. nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji lub do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Spełnienie przesłanek wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy, jest niezbędne zarówno dla uzyskania, jak i zachowania statusu bezrobotnego. Posiadanie tego statusu wyklucza zatem niespełnienie któregokolwiek z warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. W sytuacji zaistnienia takiego przypadku w odniesieniu do osoby posiadającej status osoby bezrobotnej, organ obowiązany jest, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, pozbawić ją statusu bezrobotnego. Powołany przepis reguluje tę kwestię w sposób kategoryczny, nie pozostawiając organowi swobody w decydowaniu. Organ wskazał, iż sporną kwestią w niniejszej sprawie stała się data pozbawienia strony przez Starostę G. statusu bezrobotnego. Minister powołał się na podgląd wyrażony w uchwale z dnia 16 grudnia 1996 r. podjętej w składzie 7 sędziów NSA (sygn. akt OPS 5/96, ONSA 1887/2/47), zachowujący aktualność na gruncie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stwierdzający, iż osoba, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, może być pozbawiona statusu bezrobotnego w wyniku wznowienia postępowania sprawie o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych z tego powodu, że jest wpisana do ewidencji działalności gospodarczej chyba, że wykaże, iż nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności (art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu). Bezrobotnym zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o zatrudnieniu i ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotnym jest zatem ten, kto spełniając inne warunki przewidziane ustawą nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej. Umieszczenie w ewidencji osób prowadzących działalność gospodarczą, stwarza domniemanie faktycznego jej rozpoczęcia. Kwestia, czy bezrobotny faktycznie prowadzi działalność powinna być ustalona w postępowaniu dowodowym, przy czym, jeżeli strona zaprzecza dowodom zebranym przez organ, co do zarejestrowania i prowadzenia działalności gospodarczej, to winna wykazać, że mimo rejestracji faktycznie działalności nie rozpoczęła. To na skarżącym spoczywał ciężar dowodów co do tej okoliczności, lecz w toku postępowania administracyjnego jej nie wykazał. Oczywiście warunkiem stwarzającym dopiero możliwość obalenia domniemania prowadzenia działalności gospodarczej od chwili zarejestrowania jest uprzednie wykreślenie wpisu z ewidencji (por. wyroki NSA z 10 sierpnia 2005 r. sygn. akt I OSK 42/05 publik. LEX nr 191809 i z dnia 27 września 2005 r. sygn. akt I OSK 153/05 publik. LEX nr 192138). Bezsprzecznie P. K. dostarczył do PUP w G. m. in. zaświadczenie o zmianie we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 9 grudnia 2005 r., z datą rozpoczęcia działalności gospodarczej w dniu 1 września 2005 r. Okoliczność ta świadczy o tym, iż P. K. miał pełną możliwość kształtowania treści zapisu w ewidencji działalności gospodarczej, bowiem jako wnioskodawca treści wpisu mógł sprecyzować datę rozpoczęcia i zakończenia działalności gospodarczej, stosownie do posiadanych przez siebie potrzeb. Rozwiązanie przyjęte w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zostało zsynchronizowane z unormowaniami zawartymi w ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U Nr 41, poz. 324, ze zm.) oraz ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U z 1999 r. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), która wyraźnie rozróżniała zgłoszenie działalności gospodarczej do ewidencji i wpis do ewidencji od faktycznego rozpoczęcia działalności gospodarczej. Jednakże, jak stanowi jej art. 7d osoba, która uzyskała wpis do ewidencji, może zmieniać dane zawarte w zgłoszeniu, a więc także wskazaną przez siebie datę rozpoczęcia działalności gospodarczej, jak i jej zakończenia. Zatem, na podstawie przedłożonych przez stronę dokumentów Starosta G. miał prawo przyjąć, iż P. K. w dniu 1 września 2005 r. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej. Wskazana okoliczność została potwierdzona przez fakt zgłoszenia P. K. do ubezpieczenia społecznego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej od dnia 1 września 2005 r. Od września 2005 r. strona stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego na zasadach ogólnych. Ponadto, z określeniem przez samego przedsiębiorcę we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej daty podjęcia tej działalności wiąże się co najmniej domniemanie faktyczne (art. 231 k.p.c.), że działalność gospodarcza została podjęta w tej właśnie dacie (wyrok SN z dnia 23 marca 2006 r. sygn. akt. I UK 220/05, publik. OSNP 2007/5-6/83). Odnosząc się do zarzutów stawianych przez stronę organ odwoławczy podniósł, iż pozbawienie strony udziału w postępowaniu administracyjnym daje podstawy tej stronie do żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Niedoręczenie zaś decyzji nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Ustosunkowując się natomiast do powołanego przez odwołującego się, wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. Wydział VIII Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2009 r. sygn. akt [...], stwierdzającego, że "podjęcie (przez wnioskodawcę) pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia 01.12.2005 r. w związku z czym niepodleganie obowiązkowi ubezpieczenia społecznego w okresie od 01.09.2005 r. - 30.11.2005 r. wyklucza możliwość podjęcia pozarolniczej działalności gospodarczej" organ wskzał, iż wyrok ten nie istniał w dniu wydania przez Starostę G. decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. Zdarzenia i okoliczności zaistniałe po wydaniu ocenianej w trybie nadzorczym decyzji nie mogą być traktowane jako rażące naruszenie prawa tkwiące w samej decyzji, natomiast oceny wymaga, czy nie stanowią one podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Mając na uwadze powyższe ustalenia i rozważania Minister stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 k.p.a. i brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] grudnia 2005 r. Decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2009 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez P. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucając organom nadzorczym obu instancji wydanie decyzji z naruszeniem prawa skarżący podniósł, iż decyzja Starosty G. z dnia [...] grudnia 200 5r. powinna podlegać stwierdzeniu nieważności i zmianie daty utraty statusu osoby bezrobotnej w dacie 1 grudnia 2005 r. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż starosta zgodnie z "Regulaminem przyznawania środków ..." w okresie do 30 dni od daty złożenia wniosku powinien poinformować skarżącego, czy wnioskowana dotacja zastanie przyznana, czego nie uczynił. W zamian tejże informacji, pracownicy PUP w G. powiadomili skarżącego, iż jeżeli chce prowadzić działalność koncesjonowaną, musi najpierw uzyskać koncesję, jako warunek konieczny dla uzyskania dotacji. Uzyskanie koncesji musiało być natomiast poprzedzone uzyskaniem wpisu do Ewidencji Działalności Gospodarczej. To błąd pracowników PUP spowodował sytuację, w której obecnie skarżący się znalazł. Starosta G. nie rozpoznając dokładnie sprawy, nie ustalił, czy skarżący faktycznie podjął działalność gospodarczą w dacie wskazanej we wpisie do ewidencji i decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. pozbawił skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 września 2005 r. wskazanym w zgłoszeniu jako data rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej. Decyzja ta nie została skutecznie stronie doręczona. Skarżący podkreślił, iż przepis art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, za osobę bezrobotna uznaje osobę, która nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania albo nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia rolników. Skoro ustawa nie zawiera wyjaśnienia słowa ewidencja, to powołany przepis powinno się rozumieć, iż chodzi o ewidencję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Czyli w przypadku skarżącego, utrata statusu osoby bezrobotnej powinna nastąpić od dnia 1 grudnia 2005 r. Organy administracji publicznej bezprawnie orzekły, kiedy faktycznie osoba bezrobotna podjęła działalność gospodarczą. O tym powinien się wypowiedzieć sam zainteresowany. Prowadzenie działalności winny udowodnić skarżącemu organy, np. poprzez wykazanie wykonania usługi, sprzedaży towaru, itp. Zatem pogląd Ministra Pracy i Polityki Społecznej, że można podjąć pozarolniczą działalność gospodarczą i nie podlegać obowiązkowym ubezpieczeniu społecznemu jest pozbawiony podstaw prawnych, zaś poddana kontroli nadzorczej decyzja obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie i oceniając podniesione w skardze zarzuty, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest niezasadna. Na wstępie należy wskazać, iż postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, organ administracyjny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Organ, orzeka więc wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, zaś nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja administracyjna poddana kontroli w trybie nadzorczym jest dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 k.p.a. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., organ orzekający w tym zakresie jest obowiązany ustalić zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny na dzień wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. Podkreślenia też wymaga, że rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może zostać zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W wyroku z dnia 24 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1092/06 (publik. LEX nr 355449) NSA wyraził pogląd, iż: "(...) do rażącego naruszenia dochodzi, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości, co do jego rozumienia wydaje się decyzję, która treścią rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów". Zauważono również, iż o rażącym naruszeniu prawa nie można mówić, gdy na gruncie określonej regulacji prawnej możliwe są odmienne wykładnie prawa. W niniejszej sprawie skarżący domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Starosty G. z dnia [...] grudnia 2008 r. orzekającej o utracie przez wymienionego statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 września 2005 r. Materialną podstawę prawną wydania przedmiotowej decyzji stanowił przepis art. art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst pierwotny Dz. U z 2004 r. Nr 99 poz. 1001). Zgodnie z brzmieniem art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy na dzień wydania ww. decyzji, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 (nie mającym zastosowania w niniejszej sprawie), pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. W świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 lit f ustawy, za bezrobotnego uznaje się osobę, która nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż po pierwsze starosta zobowiązany jest wydać decyzję o pozbawieniu bezrobotnego statusu bezrobotnego w przypadku wystąpienia, którejkolwiek z przesłanek wymienionych w przepisie art. 33 ust. 4 ustawy. W tym przypadku organ nie posiada tak zwanego "luzu decyzyjnego", a zapadła decyzja nie ma charakteru uznaniowego. Po wtóre nie może być uznany za bezrobotnego ten kto podjął pozarolniczą działalność gospodarczą albo podlega obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "podjął" może stwarza wątpliwości interpretacyjne, zwłaszcza jeżeli to zagadnie odnosi się do przepisów dotyczących rejestracji działalności gospodarczej. Wskazane sformułowanie nie koresponduje z pojęciem rozpoczęcia działalności, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.). Z art. 7b ust. 2 pkt 4 tej ustawy wynika, iż zgłoszenie o dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej powinno zawierać wskazanie daty rozpoczęcia działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 7 d tej ustawy, przedsiębiorca jest obowiązany zgłaszać organowi ewidencyjnemu zmiany stanu faktycznego i prawnego odnoszące się do przedsiębiorcy i wykonywanej przez niego działalności gospodarczej, w zakresie danych zawartych w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 7b ust. 2, powstałe po dniu dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, w terminie 14 dni od dnia powstania tych zmian, a także informację o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej. Do zgłoszenia zmian stosuje się odpowiednio przepisy art. 7b ust. 1-3 oraz art. 7c. Biorąc powyższe regulacje pod uwagę należy dojść do wniosku, iż data rozpoczęcia działalności gospodarczej powinna być późniejsza niż data wpisu przedsiębiorcy do ewidencji, jako że przedsiębiorca może podjąć działalność dopiero po wpisaniu go do ewidencji (art. 7 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy). Data rozpoczęcia działalności to w rzeczywistości data przystąpienia do faktycznego wykonywania czynności gospodarczych. Jednakże nie sposób ją precyzyjnie ustalić w dniu formułowania zgłoszenia do ewidencji. Można zatem przyjąć, że data rozpoczęcia działalności powinna być tylko orientacyjna i wskazywać na zamiar przedsiębiorcy co do podjęcia działalności z określonym dniem (przykładowo komentarz do art. 7(b) ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U.99.101.1178), [w:] A. Powałowski (red.), S. Koroluk, M. Pawełczyk, E. Przeszło, K. Trzciński, E. Wieczorek, Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Komentarz, ABC, 2007 – LEX). Skoro inicjatywa rozpoczęcia działalności gospodarczej zależy tylko od przedsiębiorcy, to posiadało uzasadnione podstawy stanowisko Starosty G., iż istnienie domniemanie faktycznego rozpoczęcia działalności gospodarczej w dacie wskazanej przez samego przedsiębiorcę – w tym wypadku skarżącego. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż skarżący, ubiegając się o przyznanie środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej, dostarczył PUP w G. zaświadczenie wydane przez Prezydenta Miasta G. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] o zmianie we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej stwierdzające rozpoczęcie działalności gospodarczej w dniu 1 września 2005 r. Mając powyższe na uwadze oraz uwzględniając, iż Starosta G. w rozpoznawanej przez siebie sprawie kierował się wykładnią prawa dokonaną przez sądy administracyjne (orzeczenia zostały przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) nie ma podstaw, aby stwierdzić, iż organ ten wydał decyzję z rażącym naruszeniem prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa daje podstawę do wzruszenia decyzji ostatecznej. Ponadto organ nadzorczy bada przesłanki nieważnościowe wg. stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania kontrolowanej decyzji. Zatem powołany przez stronę wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń w P. z dnia [...] czerwca 2009 r. nie mógł mieć wpływu na stwierdzenie wad samej decyzji. Należy w tym miejscu podkreślić, iż podstawową zasadą ogólną postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnej wyrażona w art. 16 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, iż sankcja w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie ma zastosowania, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, których stosowanie wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze – patrz przykładowo wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2009 r. sygn. akt I OSK 32/08 (publik. LEX nr 483424). W przypadku gdy norma prawna wymaga wykładni, a wynik wykładni może być różny, przyjęcie określonej wykładni nie może zostać zakwalifikowane do rażącego naruszenia prawa – wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 996/06 (publik. LEX nr 354687). Wskazać także należy, iż wady przesądzające o nieważności mają charakter materialny i tkwią w samej decyzji jako akcie stanowiącym podstawę stosunku prawnego. W niniejszej sprawie skarżący w istocie zarzuca Staroście G. wady tkwiące w samym postępowaniu, tj. niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych sprawy (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), pozbawienie strony możliwości obalenia domniemania podjęcia działalności wskazanej w ewidencji działalności gospodarczej (art. 10 § 1 k.p.a.). Zarzuty te mogą być skutecznie podnoszone w trybie wznowienia postępowania administracyjnego w ramach przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu niedoręczenia skarżącemu decyzji Starosty G. z dnia [...] grudnia 2005 r. należy wskazać, iż tę kwestię przesądził już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 519/08 oceniając zasadność skargi P. K. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] października nr [...] w przedmiocie umorzenia dotacji. Sąd ten przyjął, iż Wojewoda W. wykonał zalecenia zawarte w wyroku z dnia [...] czerwca 2008 r. i przeprowadział dowód z dokumentów książki nadawczej i dokumentu potwierdzającego doręczenie skarżącemu decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ wskazał, iż na oryginale odbioru decyzji Starosty G. z dnia [...] grudnia 2005 r. widnieje podpis P. K., co wskazuje na skuteczne doręczenie stronie tej decyzji. Wyrok ten jest prawomocny, korzysta z przymiotu powagi rzeczy osądzonej, wobec tego nie ma podstaw do kwestionowania w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym zapadłych w nim ustaleń. Z podanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.