I OSK 32/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska (spr.), Sędzia NSA Anna Lech, Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 892/07 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Minister Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 892/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną. Minister Obrony Narodowej zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2007 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...], wypowiadającej J. G. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 15 lipca 2002 r., nr 0-292/Org./P1 jednostka wojskowa, w której skarżący służył na stanowisku służbowym kierownika Sekcji Przechowywania 3 Rejonowej Bazy Materiałowej Śląskiego Okręgu Wojskowego uległa przeformowaniu. W wyniku zmian organizacyjno-etatowych stanowisko zajmowane przez skarżącego uległo likwidacji i brak było możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko. W tej sytuacji Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego, decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), wypowiedział J. G. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Decyzję tę doręczono skarżącemu w dniu 28 listopada 2003 r., oficer nie skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia odwołania, wskutek czego stała się ona ostateczna w administracyjnym toku instancji. W dniu 28 listopada 2003 r. skarżący wniósł, na podstawie art. 14 ustawy z dnia 25 maja 2001 r. o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej w latach 2001-2006 (Dz.U. Nr 76, poz. 804 ze zm.), o skrócenie okresu wypowiedzenia o siedem miesięcy oraz wypłatę z tytułu skróconego okresu wypowiedzenia, jednorazowego odszkodowania. W związku z powyższym Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] (pkt 34) wydaną dla celów ewidencyjnych, zwolnił mjr. J. G. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł z dniem 31 stycznia 2004 r. do rezerwy, wskutek upływu skróconego na wniosek żołnierza terminu wypowiedzenia stosunku służbowego, dokonanego przez organ wojskowy. W dniu 7 października 2006 r. J. G. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W dniu [...] grudnia 2006 r. Minister Obrony Narodowej, decyzją nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., w sprawie wypowiedzenia J. G. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Od powyższej decyzji J. G. wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Obrony Narodowej, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku, decyzją z dnia [...] marca 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, obowiązującej w dacie wydania kwestionowanej decyzji, dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy mogło nastąpić, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełnił zawodową służbę wojskową, podlegała rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak było możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Wydany rozkaz Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia 15 lipca 2002 r. był formalnym aktem przeformowania jednostki, powodującym zmniejszenie struktury organizacyjnej i stanowił podstawę do podjęcia działań personalnych zmierzających do przesunięć kadrowych, a w przypadku braku takich możliwości do wypowiadania żołnierzom stosunków służbowych. Powyższa decyzja z dnia [...] marca 2007 r. stała się przedmiotem skargi J. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Sąd wskazał, że postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 1999 r., sygn. akt. IV SA 1030/97), organ administracyjny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Organ orzeka więc wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, zaś nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja administracyjna poddana kontroli w trybie nadzorczym jest dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 K.p.a. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 K.p.a., organ orzekający w tym zakresie jest obowiązany ustalić zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny na dzień wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. Sąd podkreślił, że rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), na które we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji powoływał się skarżący zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może zostać zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W konsekwencji traktowanie naruszenia jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt III SA 565/95 publik. Biuletyn Skargowy 1997/2/26, wyrok SN z 20 czerwca 1995 r., sygn. akt III ARN 22/95, wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 490/05 publik. LEX nr 196696). Przedmiotem postępowania nadzorczego prowadzonego przez Ministra Obrony Narodowej, wszczętego na wniosek strony, była decyzja Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON z dnia [...] listopada 2003 r. o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej z powodu zmniejszenia stanu etatowego jednostki wojskowej i braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej w decyzji z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] jako podstawę prawną wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego wskazał art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni służbę wojskową, podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Wymieniona decyzja nie była oparta na przesłance likwidacji zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego, lecz jej podstawą było zmniejszenie stanu etatowego jednostki wojskowej i brak możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe. Zmniejszenie stanu etatowego 3 Rejonowej Bazy Materiałowej nastąpiło w wyniku rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 15 lipca 2002 r., nr 0-292/Org./P1 w sprawie zmian organizacyjnych w rejonowych bazach materiałowych. Wejście powyższego rozkazu w życie oznaczało przystąpienie do jego wykonywania, w tym także podejmowania personalnych decyzji, których bezpośrednim celem było osiągniecie w zakreślonym w rozkazie terminie, do dnia 31 grudnia 2003 r., stanu założonego przez rozkaz przeformowania jednostki. Dla prawidłowości rozkazów personalnych istotne jest, aby były one wydane najwcześniej z chwilą wejścia w życie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr 0-292/Org./P1, a zatem w dniu 15 lipca 2002 r. W przedmiotowej sprawie wypowiedzenie J. G. zawodowej służby wojskowej zostało dokonane decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynika, że musi istnieć związek przyczynowy między reorganizacją jednostki wojskowej lub zmniejszeniem jej stanu etatowego, a wypowiedzeniem żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego i taki związek w przedmiotowej sprawie bezsprzecznie występuje. Jak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lipca 2001 r., w sprawie sygn. akt II SA 2673/00 (Lex nr 77681), wypowiedzenia stosunku służbowego można zatem dokonać w trakcie likwidacji lub zmniejszenia jej stanu etatowego, a nie tylko po zakończeniu tych procedur. W związku z tym wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa Sąd uznał za nieuzasadniony, bowiem organy orzekające w sprawie dokonały właściwej analizy całości sprawy i prawidłowo odmówiły stwierdzenia nieważności przedmiotowego wypowiedzenia. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. G., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy jednostka wojskowa (3 Rejonowa Baza Materiałowa ŚOW), w której pełnił służbę podlegała przeformowaniu (lecz stan etatowy tej jednostki zmniejszył się dopiero w dniu 31.12.2003 r.), wskutek czego rażąco naruszono prawo w związku z dokonaniem wypowiedzenia przed datą zmniejszenia się stanu etatowego. Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c przez nieuwzględnienie skargi mimo dającego się stwierdzić naruszenia prawa materialnego przez organ, a także naruszenia art. 133 § 1 zd. 1 w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c. i w zw. z art. 134 P.p.s.a., które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem wadliwość wyroku jest w szczególności konsekwencją naruszenia przez Sąd zasady swobodnej oceny dowodów, która w danym przypadku była oceną formułowaną bez udowodnienia w postępowaniu faktów, do których się odnosiła (brak dowodów na zmniejszenie się stanu etatowego 3 Rejonowej Bazy Materiałowej przed dniem 22 listopada 2003 r.) W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że w sprawie błędnie zastosowano art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w sytuacji gdy jednostka wojskowa (3 Rejonowa Baza Materiałowa), w której pełnił służbę podlegała przeformowaniu (lecz stan etatowy tej jednostki zmniejszył się najwcześniej dopiero w dniu 31 grudnia 2003 r.), wskutek czego rażąco naruszono prawo w związku z dokonaniem wypowiedzenia skarżącemu przed datą zmniejszenia się stanu etatowego jednostki. Skarżący podniósł, że zmniejszenie stanu etatowego nastąpiło dopiero z dniem 31 grudnia 2003 r. lub po tym dniu. Taka okoliczność wynika wprost z treści rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr 0-292/Org./P1. Organ wojskowy nigdy nie wykazał dokumentem urzędowym faktu zmniejszenia się stanu etatowego jednostki skarżącego przed datą dokonania mu wypowiedzenia. Ponadto w ocenie skarżącego Sąd pierwszej instancji naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów, poprzez dokonanie oceny legalności zaskarżonego aktu przy braku w aktach sprawy dowodów wskazujących na zmniejszenie się stanu etatowego 3 Rejonowej Bazy Materiałowej przed dniem 22 listopada 2003 r. Wskazując na powyższe podstawy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a), z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, ogólnie określonymi w art. 174 P.p.s.a. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie podkreślić, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Postawiony zaskarżonemu wyrokowi zarzut naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej przez jego "błędne zastosowanie", nie zasługuje na uwzględnienie. Należy bowiem uwzględnić, że zaskarżona decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2007 r. została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON z dnia [...] listopada 2003 r. o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej z powodu zmniejszenia stanu etatowego jednostki wojskowej i braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe, a zatem wskazany w skardze przepis prawa materialnego mający zastosowanie w sprawie mógł być analizowany wyłącznie w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, o których jest mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a konkretnie z punktu widzenia przesłanki rażącego naruszenia prawa. Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że sankcja w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie ma zastosowania, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, których stosowanie wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze. W odniesieniu do art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej taka właśnie sytuacja ma miejsce. Wskazać zatem należy, że w wyroku z dnia 15 października 2007 r., I OSK 1986/06, Naczelny Sąd Administracyjny, w ślad za orzeczeniami tego Sądu z dnia 23 września 2004 r., OSK 397/04, z dnia 5 stycznia 2006 r., I OSK 587/05 i z dnia 15 października 2007 r., I OSK 1986/06 (niepubl.), przyjął, że użycie w drugim członie omawianego przepisu czasu przeszłego i czasownika dokonanego ("zmniejszył się") oznacza, że w dacie wypowiedzenia stan ten musi już zaistnieć, a zatem jednostka powinna mieć w tym czasie zmniejszony stan etatowy, co przy braku możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko uniemożliwia trwanie stosunku służbowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wyrażano jednak również stanowisko przeciwne, a do którego przychyla się również skład orzekający w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z tym stanowiskiem, żołnierzowi zawodowemu można wypowiedzieć stosunek służbowy na podstawie art. 78 ust.2 pkt 2 ustawy pragmatycznej również w trakcie stadium zmniejszania się stanu etatowego jednostki wojskowej, a nie tylko po zakończeniu tego stadium (zob. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SA 2673/00, LEX nr 77681; wyrok NSA z dnia 10 września 2001 r., sygn. akt II SA 1530/01, LEX nr 1409/06, wyrok NSA z dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1061/06, niepubl., z dnia 5 listopada 2007, I OSK 2013/06 niepubl., z dnia 22 stycznia 2008 r., I OSK 286/07 niepubl.). W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykładnia art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej dokonana przez Ministra Obrony Narodowej i zaakceptowana przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, była dopuszczalna, co wyklucza zarzut rażącego naruszenia tego przepisu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2007 r., I OSK 443/07 niepubl.). Ponadto nie można podzielić stanowiska skarżącego, że dopiero od 31 grudnia 2003 r. istniała podstawa do wypowiedzenia mu stosunku służbowego, albowiem do tej daty musiały się zakończyć okresy wypowiedzenia stosunków zawodowej służby wojskowej żołnierzom, których stanowiska służbowe 3 Rejonowej Bazy Materiałowej Śląskiego Okręgu Wojskowego zostały zlikwidowane na mocy rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr O-292/Org./P1 z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w bazach materiałowych. Wbrew zarzutom strony, zmniejszenie stanu etatowego jednostki, które doprowadziło do wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego, nastąpiło już z mocy samego rozkazu z dnia 15 lipca 2002 r. Wskazany w tym rozkazie dzień 31 grudnia 2003 r. był jedynie dniem faktycznego zakończenia procesu zmniejszania stanu etatowego jednostki. Należy podkreślić, że wydając w dniu [...] listopada 2003 r. decyzję o wypowiedzeniu, organ uwzględnił dziewięciomiesięczny termin wypowiedzenia, o którym jest mowa w art. 79 ust. 4 ustawy pragmatycznej (doręczył decyzję żołnierzowi w dniu 28 listopada 2003 r.). W konsekwencji, zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej nastąpiło po dacie faktycznego zakończenia procesu przekształceń organizacyjno-etatowych w jednostce, okres wypowiedzenia zakończył się bowiem już po dniu 31 grudnia 2003 r. Okoliczność, że na wniosek skarżącego okres wypowiedzenia skrócono i za ten okres wypłacono odszkodowanie nie stanowi podstawy do uznania, że dokonane wypowiedzenie było przedwczesne i nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej. Natomiast spełnienie drugiej przesłanki przewidzianej tym przepisem - brak możliwości wyznaczenia oficera na inne stanowisko służbowe - zostało w tej sprawie wykazane. Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał także zasadności zarzutów dotyczących naruszenia powołanych w ramach drugiej podstawy kasacyjnej przepisów postępowania. Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 133 § 1 i art. 134 P.p.s.a., albowiem zaskarżony wyrok został wydany w granicach sprawy i na podstawie przedstawionych Sądowi akt sprawy. Zarzut naruszenia art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c. przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów nie jest uzasadniony, ponieważ Sąd pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadzał uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie wynikającym z przepisu art. 106 § 3 P.p.s.a., w skardze kasacyjnej zaś nie zgłoszono zarzutu naruszenia tego ostatniego przepisu. Zaznaczyć trzeba, że art. 106 § 5 P.p.s.a. i art. 233 § 1 K.p.c., bez powiązania ich z art. 106 § 3 P.p.s.a., nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Dodać należy, że poza obszarem uzupełniającego postępowania dowodowego brak jest normatywnego ujęcia zasady swobodnej oceny dowodów w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r., FSK 2326/04, Lex nr 173127). Zasadniczym zadaniem sądu administracyjnego jest wszak ustalenie, czy materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym oceniony został przez organy zgodnie z przepisami tego postępowania, innymi słowy, czy zasada swobodnej oceny dowodów nie została przekroczona w postępowaniu administracyjnym, a więc przez organy, które rozpoznawały sprawę. Mając na względzie przytoczoną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.