I OSK 1446/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.), Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędzia del. NSA Grażyna Radzicka, Protokolant asystent sędziego Marcin Rączka, po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 241/10 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia (...) lutego 2010 r. nr (...) w przedmiocie odwołania ze stanowiska oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 241/10 oddalił skargę J.W.o na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Komendant Miejski Policji w K. rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] odwołał z dniem 18 marca 2007 r. J.W. ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji III i z dniem 19 marca 2007 r. przeniósł go do dyspozycji. Stosownie do treści art. 6d ust. 1 ustawy o Policji wydanie rozkazu personalnego zostało poprzedzone uzyskaniem od Prezydenta Miasta K. pozytywnej opinii w tej sprawie. W uzasadnieniu rozkazu podał, iż odwołanie nadkomisarza J.W. z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienie do dyspozycji podyktowane jest potrzebami służby oraz planowanym powołaniem na to stanowisko innego policjanta. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 K.p.a.). Pismem z dnia 28 lutego 2008 r. (data stempla pocztowego) J.W. złożył od powyższego rozkazu odwołanie wnosząc o jego uchylenie w całości oraz pozbawienie go rygoru natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu zarzucił naruszenie art. 32 ust. 2 cyt. ustawy o Policji oraz art. 10 i art. 39 K.p.a. i następnych, polegające na niezapewnieniu mu czynnego udziału w postępowaniu. Komendant Wojewódzki Policji w K. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. stwierdził, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu uznając za datę doręczenia rozkazu personalnego o odwołaniu i przeniesieniu do dyspozycji dzień [...] marca 2007 r. Na skutek złożonej na to postanowienie skargi przez J.W. sprawę rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, który wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Ke 298/08 uchylił zaskarżone postanowienie, nakazując ustalenie daty doręczenia skarżącemu rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2007 r. Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu [...] września 2008 r. Następnie Komendant Wojewódzki Policji w K. po rozpatrzeniu odwołania rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] marca 2007 r., który następnie po rozpoznaniu skargi J.W. został wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 107/09 uchylony. Wyrok uprawomocnił się w dniu 20 czerwca 2009 r. W ramach ponownego rozpoznania sprawy w przedmiocie zachowania przez skarżącego terminu do złożenia odwołania organ odwoławczy po dokonaniu czynności procesowych uznał, iż rozkaz personalny o odwołaniu nie został J.W. doręczony i postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania. Z kolei, pismem z dnia 30 września 2009 r. poinformował Komendanta Miejskiego Policji w K. o konieczności doręczenia J.W. oryginału rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...]. Omawiany rozkaz doręczono J.W. w dniu [...] października 2009 r. J.W. pismem z dnia 28 października 2009 r. złożył od ww. rozkazu personalnego odwołanie i wnosząc o jego uchylenie zarzucił naruszenie art. 15 i art. 16 K.p.a., a także art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie dowodów, na których organ pierwszej instancji oparł się określając okoliczności faktyczne oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a w szczególności błędach w ustaleniach faktycznych, co do możliwości doręczenia rozkazu poprzez pominięcie faktu, iż był on policjantem w stanie spoczynku, jak również niewykonalności rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w chwili jego doręczenia w dniu [...] października 2009 r. Stwierdził, że rozkaz nie zawierał zindywidualizowanego uzasadnienia faktycznego, w którym powinny być podane okoliczności zaistniałe w konkretnej sprawie, które dały podstawę do rozstrzygnięcia, lecz jedynie ogólne powołał się na "dobro Policji". Poza tym wskazał, iż jego zdaniem naruszono także art. 8, art. 9 i art. 11, art. 32 ust. 2 cyt. ustawy o Policji odmawiając mu czynnego udziału w sprawie, a w szczególności pozbawiono go możliwości zapoznania się, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej wydano w tej sprawie rozkaz personalny, oparty na nieobiektywnych i nieracjonalnych przesłankach. Stwierdził, że określenie strony postępowania jako policjanta w służbie stałej na stanowisku Komendanta Komisariatu Policji III w sytuacji, gdy nie jest już policjantem, narusza art. 28 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., który nakłada na organ obowiązek precyzyjnego określenia stanu faktycznego, będącego podstawą wydania decyzji. W jego ocenie skoro skutki prawne decyzji wiążą strony z momentem jej skutecznego doręczenia, to w przypadku zmiany stanu faktycznego ustalenia powyższe nie odzwierciedlają rzeczywistości, a w konsekwencji nie mogą wywołać negatywnych skutków prawnych dla odwołującego się. Uznał, że skoro rozkaz personalny nr [...] nie wszedł do obrotu prawnego w dniu 18 marca 2007 r., to nie mógł wywołać żadnych skutków prawnych. Komendant Wojewódzki Policji w K., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że Komendant Miejski Policji w K. w dniu [...] marca 2007 r., przeprowadził z J.W. rozmowę, w trakcie której poinformował go o odwołaniu z dotychczas zajmowanego stanowiska Komendanta Komisariatu III Policji w K. oraz przeniesieniu do dyspozycji. Po uzasadnieniu powodów odwołania, w trakcie przekazywania egzemplarza rozkazu personalnego J.W. odmówił przyjęcia rozkazu. Z uwagi na powyższe Komendant Miejski Policji w K. udokumentował ten fakt poprzez zapis o treści: "W dniu [...] marca 2007r. nadkom. J.. po zapoznaniu Go z treścią Rozkazu Personalnego odmówił złożenia podpisu na Rozkazie". Z uwagi na odmowę odebrania rozkazu personalnego nr [...] przez J.W., jego oryginał znajduje się w aktach osobowych. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ drugiej instancji wskazał, że przeprowadził postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie okoliczności, będących podstawą do oceny zachowania przez odwołującego się terminu do złożenia odwołania. W jego wyniku stwierdził niedopuszczalność odwołania z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, gdyż stronie nie doręczono oryginału decyzji, a jedynie jej kserokopię, która stała się przedmiotem zaskarżenia przez J.W. w dniu 28 lutego 2008 r. Podał, iż przesłuchano w charakterze świadka A.R., J.W. z udziałem pełnomocnika i rozpatrzono złożone przez niego wnioski dowodowe oraz rozpytano Komendanta Miejskiego Policji w K. na okoliczności wynikające z analizy treści złożonych wniosków. Wyjaśnił, że z uwagi na fakt przyjęcia, iż rozkaz personalny o odwołaniu J.W. ze stanowiska Komendanta III Policji w K. nie został mu doręczony obowiązkiem organu pierwszej instancji było jego doręczenie. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 30 września 2009 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania. Wskazując, że postanowienie to ma charakter ostateczny za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 15 i 16 K.p.a. poprzez przedwczesne doręczenia oryginału rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w dniu 15 października 2009 r., tj. w terminie do wniesienia skargi na to postanowienie do sądu administracyjnego. Podkreślił, że ewentualne zaskarżenie tego postanowienia nie miało wpływu dla prawidłowego doręczenia stronie decyzji administracyjnej i na toczące się w dalszym ciągu postępowanie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niewskazania dowodów, na których organ pierwszej instancji oparł się, określając okoliczności faktyczne związane z odwołaniem ze stanowiska komendanta Policji i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego organ drugiej instancji wskazał, że decyzja ta jest wydawana w ramach uznania administracyjnego i podlega kontroli w ograniczonym zakresie. Badaniu podlega bowiem prawidłowość przeprowadzonego postępowania pod względem proceduralnym, nie można natomiast kontrolować ocen wartościujących i kwestionować celowości, czy słuszności dokonanego przez organ wyboru (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2003r. sygn. akt II SA/Kr 2535/02). Organ odwoławczy odwołując się do treści art. 6 ust. 1 pkt 3 i art. 6e ust. 1 cyt. ustawy o Policji podał, że wskazane uregulowania prawne stanowią narzędzie umożliwiające przełożonemu, właściwemu w sprawach osobowych odwołanie z kierowniczego stanowiska nie tylko policjanta, który z różnych przyczyn nie może pełnić służby na tym stanowisku, ale również policjanta, który w nagrodę za osiągane wyniki zasługuje na awans, poprzez mianowanie na bardziej odpowiedzialne stanowisko służbowe. Odwołanego przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska (art. 6e ust. 3 tej ustawy) z zachowaniem przez okres 6 miesięcy prawa do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 606/07). Odwołany w tym trybie policjant pozostaje w dalszym ciągu w służbie. Uruchomienie procedury określonej w art. 6c ust. 1 i 6e ust. 1 ustawy pozostawione zostało właściwemu organowi administracji publicznej, który w każdym czasie może odwołać osobę ze stanowiska kierowniczego jednostki, o ile ustały przesłanki uzasadniające powołanie, a tym samym pozostawienie określonej osoby na zajmowanym stanowisku. Powołanie na to stanowisko oparte jest na arbitralnej ocenie uprawnionego organu, iż kandydat na to stanowisko posiada odpowiednie predyspozycje do wykonywania obowiązków realizowanych na powierzonym stanowisku. Organ odwoławczy podał, że z akt osobowych J.W. wynika, iż został on powołany na stanowisko Komendanta Komisariatu III Policji w K. w celu "zapewnienia prawidłowego toku funkcjonowania KP III w K.". Obowiązki Komendanta Komisariatu III Policji w K. objął od dnia 1 grudnia 2006 r., w dniach 5-9 luty 2007 r. na jego prośbę przełożony udzielił mu zwolnienia od zajęć służbowych w związku z wypadkiem ojca. Następnie od dnia 18 lutego 2007 r. do dnia odwołania ze stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przebywał na zwolnieniu lekarskim. Z zaświadczeń lekarskich wynika, że w tym czasie w szpitalu przebywał łącznie 4 dni. Komendant Wojewódzki Policji w K. podkreślił, że w związku z nieobecnością osoby powołanej do kierowania jednostka działała w wyraźnym osłabieniu kadrowym. Potwierdzeniem tego stanowiska było wystąpienie w dniu 6 marca 2007 r. Prokuratora Rejonowego w K., który pismem [...] poinformował Komendanta Miejskiego Policji w K. o rażących nieprawidłowościach w funkcjonowaniu Komisariatu Policji III w K., w aspekcie poprawności zarządzania i organizacji pracy dochodzeniowo - śledczej. Dane statystyczne wskazywały, że działalność Komisariatu III Policji w K. generuje ponad połowę liczby spraw długotrwających w Prokuraturze Rejonowej K. - Wschód w K.. Także pozostałe wskazania statystyczne osiągane przez Komisariat III w ramach działalności dochodzeniowo – śledczej były niezadowalające. Poważne wątpliwości budziła prawidłowość funkcjonowania w tym Komisariacie nadzoru wewnętrznego. Prokurator Rejonowy w załączeniu do wystąpienia przedłożył listę spraw, w których mimo ponaglenia prokuratorów nie uzyskano akt postępowań karnych z Komisariatu III Policji w K. i zażądał podjęcia stosownych działań, zmierzających do ustalenia przyczyny takiego stanu rzeczy i szybkiej poprawy. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające dotyczące wskazanych w wystąpieniu prokuratora uchybień potwierdziło stawiane zarzuty dotyczące pracy dochodzeniowo – śledczej. Poza tym, w trakcie cotygodniowych odpraw służbowych kierownictwa Komendy Miejskiej Policji w K., Komendant Miejski Policji w K. oraz jego zastępcy kierowali do Komendanta KP III w K. polecenia służbowe w zakresie m.in. zwiększenia efektywności pracy wykrywczej kierowanej jednostki. Zdaniem organu odwoławczego okoliczności te wykluczały możliwość dalszej współpracy Komendanta Miejskiego z nadkom. J.W., a Prezydent Miasta K., rozważając wniosek Komendanta Miejskiego Policji w K. o odwołanie go ze stanowiska Komendanta KP III w K., nie podał żadnych okoliczności przemawiających za pozostawieniem J.W. na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym. Wojewódzki Komendant Policji w K. odwołując się do art. 28 cyt. ustawy o Policji stwierdził, że ustawowe prawo organów Policji do prowadzenia polityki kadrowej, właściwej do zapewnienia sprawnego funkcjonowania podległych komórek organizacyjnych dają przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego. Istotnym elementem przydatności określonej osoby na konkretnym stanowisku służbowym jest wykonywanie powierzonej jej funkcji w sposób niebudzący żadnych wątpliwości organu dokonującego powołania. Wskazał, że utrata zaufania organu powołującego, o ile wykazane zostaną okoliczności mogące wywołać wątpliwości co do celowości pozostawienia osoby na kierowniczym stanowisku, stanowi samoistną przyczynę uzasadniającą odwołanie. Podkreślił, że Komisariat Policji III w K. jest jednostką szczególną, obsługującą w swoim zasięgu terytorialnym centrum miasta wojewódzkiego. Na jego obszarze znajdują się kluczowe dla funkcjonowania miasta i województwa świętokrzyskiego obiekty i instytucje użyteczności publicznej m. in. urzędy administracji rządowej i samorządowej, wyższe uczelnie, szkoły, dworce PKS i PKP. Prawidłowe funkcjonowanie tej jednostki ma zatem szczególne znaczenie dla skutecznej realizacji zadań przez Komendę Miejską Policji w K. Przedłużająca się nieobecność Komendanta Komisariatu III Policji w K. była przesłanką negatywnie wpływającą na jego funkcjonowanie. W ocenie organu odwoławczego, Komendant Miejski Policji w K. dokonał kompleksowej oceny stylu oraz sposobu zarządzania przez J.W. Komisariatem III Policji w K. i stwierdził, że interes służby wymaga odwołania go z zajmowanego stanowiska. Na sprawne funkcjonowanie jednostki ma niewątpliwe wpływ dyspozycyjność osoby kierującej jednostką, a w tym przypadku osoba ta przebywała na zwolnieniu lekarskim od dnia 18 lutego 2007 r. do 15 lipca 2007 r. Ponadto wskazał, że odwołujący się w dniu 19 marca 2007 r. skierował do Komendanta Miejskiego Policji w K. raport z prośbą o skierowanie na komisję lekarską, w celu określenia jego dalszej przydatności do służby w Policji i orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w K. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do III—ej grupy inwalidów. Orzeczenie to zatwierdziła Okręgowa Komisja Lekarska w Ł. orzeczeniem z dnia [...] marca 2007 r. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy nadał rozkazowi personalnemu z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny, polegający na zabezpieczeniu prawidłowego funkcjonowania Komisariatu III Policji w K., poprzez umożliwienie powołania innego policjanta na stanowisko dotychczas piastowane przez odwołanego. W przedmiotowej sprawie interes społeczny tożsamy z interesem służby wyraża się w konieczności zabezpieczenia prawidłowego funkcjonowania tej jednostki. Interes społeczny wymaga, aby obowiązki na stanowisku Komendanta Komisariatu III Policji w K. powierzyć policjantowi, który niezwłocznie podejmie się wykonania zadań służbowych oraz będzie gwarantem ich prawidłowej i systematycznej realizacji. Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska odwołującego się, co do naruszenia art. 8-11 K.p.a. Wyjaśnił, że kwestia odwołania komendanta komisariatu z zajmowanego stanowiska służbowego uregulowana jest w art. 6e cyt. ustawy o Policji, który jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów K.p.a. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 29.11.2006r., sygn. akt II SA/Ol 732/06). Z tych względów za chybiony uznał także, zarzut odwołującego naruszenia art. 32 ust. 2 cyt. ustawy o Policji, gdyż przepis ten nie miał w tej sprawie zastosowania. W ocenie organu odwoławczego J.W. pomimo braku takiego obowiązku, miał zapewniony czynny udział w postępowaniu, albowiem powody odwołania go ze stanowiska zostały mu przedstawione osobiście w dniu 16 marca 2007 r. podczas rozmowy przeprowadzonej przez ówczesnego Komendanta Miejskiego Policji w K.. Wskazał, że był on na bieżąco informowany o swojej sytuacji faktycznej i prawnej. A zatem obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu został przez organ spełniony. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. naprawienie błędu organu pierwszej instancji w zakresie doręczenia rozkazu, nie powoduje, że decyzja nie została wydana przez właściwego przełożonego, ani, że w wyniku jej wydania strona nie znała swojego statusu prawnego. Kolejne orzeczenia wydawane wobec J. W. do dnia zwolnienia wskazywały na okoliczność, że pozostawał on w dyspozycji przełożonego z zachowaniem składników uposażenia przysługujących przed odwołaniem. Odnosząc się do kwestii daty odwołania i przeniesienia do dyspozycji wyjaśnił, że w wyniku postępowania odwoławczego stwierdzono, że na dzień wydania przez organ pierwszej instancji rozkazu personalnego, tj. na dzień [...] marca 2007 r. zarówno rozstrzygnięcie, jak i fakt nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności było prawidłowe, a zatem zarzut nieprawidłowości określenia daty odwołania i przeniesienia do dyspozycji z dniem [...] marca 2007 r. jest nietrafny. Podkreślił, że J.W. o fakcie odwołania go z zajmowanego stanowiska został poinformowany w dniu [...] marca 2007 r. przez Komendanta Miejskiego Policji w K. i to wówczas doszło do próby doręczenia mu zaskarżonego rozkazu. Świadczą o tym zeznania złożone przez A.R. w toku postępowania administracyjnego oraz w Prokuraturze Rejonowej w K., a wiedzę odwołującego się o jego statusie prawnym potwierdzają następujące okoliczności: w dniu 19 marca 2007 r. wystąpił z pisemnym raportem o skierowanie na komisję lekarską w związku z pogarszającym się stanem zdrowia, orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w K. z dnia [...] maja 2007 r. zaliczono go do III gr. inwalidów i określono czasową niezdolność do służby w Policji do dnia 25 maja 2009 r., a w dniu 21 czerwca 2007 r. skierował on do Komendanta Miejskiego Policji w K. raport o zwolnienie ze służby w P.. Z kolei w dniu 1 czerwca 2007 r. doręczono J.W. rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] o powierzeniu mu obowiązków na stanowisku eksperta Zespołu ds. Inspekcji KMP w K. i podwyższeniu dodatku służbowego (k. nr 8), a następnie w dniu 5 lipca 2007 r. doręczono mu rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] o zwolnieniu ze służby w Policji (k. nr 9). W rozkazach tych wskazano, że pozostaje on w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w K. z zachowaniem prawa do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Wskazał, że J.W. tych rozkazów personalnych nie kwestionował. Nie wykonywał również swoich dotychczasowych obowiązków. Poza tym, w toku przesłuchania go w charakterze strony w dniu 19 sierpnia 2009 r. w Komendzie Wojewódzkiej Policji w K. potwierdził fakt przeprowadzonej w dniu [...] marca 2009 r. rozmowy z Komendantem Miejskim Policji w K., w trakcie której przełożony oznajmił mu, że odwoła go z zajmowanego stanowiska. Komendant Wojewódzki Policji w K. stwierdził, że wydanie (sporządzenie) decyzji zgodnie z wymaganiami art. 107 § 1 K.p.a. jest czynnością wywołującą oznaczone skutki prawne (por. wyrok NSA z 25 września 2009r., sygn. I OSK 81/09). Od tego momentu decyzja rozpoczyna swój byt prawny, a doręczenie oznacza zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia. Przyjęcie innego stanowiska oznaczałoby, że decyzja wydana nie kończy sprawy, a więc, że w okresie po wydaniu decyzji sprawa dalej pozostaje niezakończoną. Jest to istotne także z punktu widzenia ustalenia poprawności podstawy prawnej. Data wydania decyzji jest bowiem miarodajna dla określenia momentu, dla którego przyjmuje się obowiązywanie i stosowalność przepisów prawnych, stanowiących podstawę decyzji, a przyjęcie daty doręczenia decyzji jako podstawy tego określenia mogłoby prowadzić do osłabienia wartości pewności stosowania prawa z punktu widzenia jednolitości ustaleń dotyczących wyboru przepisu obowiązującego jako podstawy prawnej decyzji wydanej oraz decyzji doręczonej (w terminie późniejszym w stosunku do daty jej wydania). Ponadto uzależniałoby skutki "materialnoprawne" wydanej decyzji w dużej mierze od sprawnego działania podmiotu doręczającego decyzję. Doręczenie decyzji, powodując jej wejście do obrotu prawnego, a więc wywołując "skutki proceduralne", wpływa na bieg terminów związanych z jej zaskarżaniem w różnych formach. Z chwilą podpisania decyzji administracyjnej mamy do czynienia z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny podstawy prawnej i podstawy faktycznej decyzji. Zasada związania decyzją rozciąga się zatem na okres między wydaniem decyzji a jej doręczeniem, gdyż w tym czasie organ nie może zmienić wydanej decyzji, która "istnieje" już w momencie wydania (Komentarz do kpa, str. 642 M. Jaśkowska A. Wróbel, wyd. Zakamycze 2000). W konsekwencji uznał, że rozkaz personalny o odwołaniu J.W. ze stanowiska Komendanta Komisariatu III Policji w K. i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego, wydany w okresie pełnionej przez niego funkcji Komendanta Komisariatu Policji III w K., doręczony po zwolnieniu ze służby, powoduje skutki procesowe od momentu jego doręczenia, takie jak możliwość jego zaskarżenia. Natomiast skutki "materialne", określające sytuację prawną adresata, wywołuje od momentu jego wydania. Poza tym podkreślił, że odwołanie J.W. z zajmowanego stanowiska i pozostawienie w dyspozycji przełożonego do dnia zwolnienia ze służby w Policji nie spowodowało dla niego żadnych ujemnych skutków finansowych. W konsekwencji Komendant Wojewódzki Policji w K. stwierdził, że w tej sprawie Komendant Miejski Policji w K. prawidłowo zastosował art. 6e ust. 1 cyt. ustawy o Policji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, w której zarzucił naruszenie art. 110 K.p.a. poprzez przyjęcie, że pomimo doręczenia mu rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] z dniem 15 października 2009 r. w dniu jego wydania był on miarodajną podstawą prawną i faktyczną do odwołania go ze stanowiska Komendanta Komisariatu III Policji i przeniesieniu z dniem 19 marca 2007 r. do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w K. Podkreślił, że dopiero w dniu 15 października 2009r. doręczono mu rozkaz personalny w oryginale z podpisami osób uprawnionych. Nie otrzymał go w dniu 16 marca 2007 r. tj. kiedy stawił się w gabinecie Komendanta Miejskiego Policji w K., a organ pierwszej instancji wysyłając ten sam rozkaz po raz drugi w dniu 15 października 2009 r. uznał, że nie został on mu prawidłowo doręczony. Zdaniem skarżącego organ wyszedł z błędnego założenia, że doręczenie mu rozkazu nr [...] po ponad 2 latach od jego wydania nie ma znaczenia dla jego uprawnień i uposażeń, skoro znalazł się w nowej sytuacji faktycznej, będąc już uznanym przez komisję lekarską za niezdolnego do służby w Policji i zatrudniony na stanowisku p.o. eksperta zespołu ds. inspekcji. Skarżący wskazał, że nie bez znaczenia jest fakt, iż na tym stanowisku są inne mnożniki i wysokości dodatku funkcyjnego (dla komendanta 3140 zł maksymalnie, dla eksperta 1940 zł maksymalnie; mnożnik kwoty bazowej dla komendanta w 2007 r. w 13 grupie uposażenia wynosił 1,43-1,88, a taki mnożnik dla eksperta w 11 grupie uposażenia wynosił 1,63-2,28). W ocenie skarżącego, skoro decyzja weszła do obrotu prawnego z chwilą jej doręczenia, to w takiej sytuacji może wywoływać skutki jedynie z dniem jej doręczenia. Zdaniem skarżącego oznacza to, że do dnia 15 października 2009 r., pozostawał on na stanowisku Komendanta Komisariatu III Policji w K., mimo że nie był już funkcjonariuszem Policji. Ponadto skarżący zarzucił, iż organ drugiej instancji nie odniósł się do merytorycznych podstaw odwołania, poprzestając na ocenie zgromadzonego materiału dowodowego i nie uwzględniając zgłoszonych wniosków dowodowych służących wykazaniu braku podstaw do jego odwołania. Wskazał, iż oparto się na negatywnej ocenie pracy Komisariatu III Policji z 2006 r., kiedy nie pełnił on jeszcze funkcji komendanta tej jednostki. Podkreślił, że zarzucono mu brak nadzoru nad służbą dochodzeniowo-śledczą, lecz nie podano konkretnych spraw oraz nie uwzględniono podziału obowiązków w komisariacie. Podkreślił, iż nie pozwolono mu dokonać wyboru zastępcy ani też podziału obowiązków, a za służby dochodzeniowo - śledcze odpowiadał jego zastępca. Zdaniem skarżącego skoro rozkaz personalny nr 511 nie wszedł do obrotu prawnego, to nadany mu rygor natychmiastowej wykonalności nie obowiązywał. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego. Komendant Wojewódzki Policji w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że skarga nie jest zasadna. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] o odwołaniu ze stanowiska zostało złożone przez skarżącego w terminie przewidzianym w przepisie art. 129 § 1 K.p.a., gdyż jego oryginał został doręczony w dniu 15 października 2009r., zaś odwołanie zostało wniesione w dniu 28 października 2009r. Organ odwoławczy miał zatem obowiązek rozpoznać to odwołanie. Bez znaczenie jest natomiast data jego wydania. Z dokładnie omówionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanu faktycznego, ustalonego na podstawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego wynika, że w dniu 14 lutego 2008 r. doręczono skarżącemu kopię rozkazu personalnego nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego nie można było uznać, że było to doręczenie skuteczne, z którym wiązane byłyby skutki procesowe i materialne, w tym możliwość wniesienia środka odwoławczego. Stąd, wniesione w dniu 28 lutego 2008 r. odwołanie skutkowało wydaniem przez organ, na podstawie art. 134 K.p.a. postanowienia o niedopuszczalności odwołania (postanowienie z dnia 30 września 2009r.). Wniesiona na to postanowienie przez skarżącego skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach została odrzucona, z powodu złożenia jej po terminie (postanowienie z dnia 12 lutego 2010r., sygn. akt II SA/Ke 689/09). Legalność postanowienia z dnia 30 września 2009 r. nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd organu, wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że art. 109 § 1 K.p.a. stanowi o doręczeniu stronom "decyzji", a więc jej oryginału, a nie odpisu, czy też kopii. Doręczenie skarżącemu oryginału rozkazu personalnego decyzji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] (w dniu 15 października 2009r.) nastąpiło po wydaniu ostatecznego postanowienia Komendanta Policji w K. z dnia [...] września 2009 r. i umożliwiło jej zaskarżenie. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozkazu personalnego o odwołaniu skarżącego ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji III w K. i przeniesieniu go do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w K. stanowi art. 6d ust. 1 oraz art. 6e ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002r., Nr 7, poz. 58 ze zm.). Sąd pierwszej instancji odwołując się do treści ww. przepisów stwierdził, że ustawodawca nie wprowadził żadnych warunków, od spełnienia których uzależnione byłoby odwołanie komendanta komisariatu Policji. Brak konkretnych kryteriów uzasadniających odwołanie oznacza, że uruchomienie procedury określonej w art. 6d ust. 1 i art. 6e ust. 1 cyt. ustawy Policji, pozostawione zostało uznaniu właściwego organu administracji publicznej, który w każdym czasie odwołać może osobę ze stanowiska kierowniczego jednostki, o ile ustały przesłanki uzasadniające powołanie, a tym samym pozostawienia określonej osoby na zajmowanym stanowisku (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008r., sygn. akt I OSK 648/07, LEX nr 472367). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zaaprobował stanowisko organu odwoławczego, że stosunek służbowy z powołania następuje w celu realizacji określonych zadań i wiąże się ze sprawowaniem określonej funkcji, najczęściej kierowniczej. Istotnym elementem przydatności określonej osoby na konkretnym stanowisku służbowym jest wykonywanie powierzonej funkcji w sposób niebudzący żadnych wątpliwości organu dokonującego powołania. Warunkiem powołania jest, oprócz fachowości i doświadczenia określonej osoby także pełne zaufanie, jakim darzy ją organ powołujący (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 325/06). Podkreślił, że użyte w art. 6e ust. 1 tej ustawy określenie "w każdym czasie" wskazuje na specyfikę tej procedury w stosunku do ogólnych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. Określenie to, bez dopełnienia go materialnoprawnymi przesłankami ingerowania w stosunek służbowy sprawia, że regulacja ta zapewnia pełną uznaniowość w podejmowaniu decyzji przez uprawniony organ. Oznacza to, że osoba wyrażająca zgodę na objęcie stanowiska komendanta komisariatu policji musi liczyć się zarówno z możliwością odwołania jej z tej funkcji w każdym czasie, jak i brakiem pewności co do stanowiska, na jakie zostanie mianowana po odwołaniu. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Nie obejmuje ona badania celowości zaskarżonej decyzji, gdyż bada się jedynie to, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych. Wskazał jednak, że postępowanie dotyczące odwołania nie jest całkowicie dowolne, gdyż zgodnie z art. 7 K.p.a. organy powinny brać pod uwagę całokształt okoliczności związanych ze sprawą. W ocenie Sądu pierwszej instancji wbrew zarzutom skarżącego, organ wnikliwie wykazał i ocenił okoliczności oraz przyczyny, które wpłynęły na wydanie rozkazu personalnego o odwołaniu go ze stanowiska. Organ wskazał bowiem, że Komisariat Policji III w K. jest jednostką szczególną, obsługującą w swoim zasięgu terytorialnym centrum miasta wojewódzkiego, na obszarze którego znajdują się kluczowe dla funkcjonowania miasta i województwa świętokrzyskiego obiekty i instytucje użyteczności publicznej oraz to, że właściwe funkcjonowanie tej jednostki ma szczególne znaczenie dla skutecznej realizacji zadań przez Komendę Miejską Policji w K. Wyjaśnił, że przedłużająca się nieobecność J.W. - Komendanta Komisariatu III Policji w K. negatywnie wpływała na funkcjonowanie tej jednostki, a brak znaczących wyników w zakresie wykrywalności przestępstw uprawniał organ powołujący do uznania tych wyników za niezadowalające, zwłaszcza, iż ocena skuteczności podjętych założeń należy do organu nadrzędnego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji Komendant Miejski Policji w K. dokonując oceny pracy skarżącego, przede wszystkim jego dyspozycyjności, dokonał kompleksowej oceny stylu oraz sposobu zarządzania Komisariatem III Policji w K. i stwierdził, że interes służby wymaga odwołania go z zajmowanego stanowiska. Podkreślił, że Policja jest formacją zaufania społecznego, dlatego też naczelnym zadaniem każdego przełożonego jednostki powinna być troska o kształtowanie pozytywnego obrazu Policji w opinii społecznej. Wskazany cel jest realizowany m.in. przez zwalczanie i zapobieganie przestępczości oraz sprawne funkcjonowanie jednostki Policji, a na osiągnięcie tego celu, ma wpływ dyspozycyjność osoby kierującej daną jednostką. W konsekwencji uznał, że organ odwoławczy zasadnie ocenił, że J.W. nie spełniał pokładanych wobec niego oczekiwań. W okresie od 18 lutego 2007 r. do 15 lipca 2007 r. przebywał on na zwolnieniu lekarskim, a następnie orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w K. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] zatwierdzonym orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej z Ł. z dnia [...] marca 2007 r. został uznany za niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do III grupy inwalidów. Zwolnienie go ze służby w Policji nastąpiło w dniu 15 lipca 2007 r. w wyniku jego wniosku z dnia 3 lipca 2007 r. A zatem doręczenie mu oryginału rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] o odwołaniu go ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji w K., które nastąpiło z dniem 15 października 2009 r. zostało dokonane, gdy nie pozostawał on już w służbie w Policji. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że rozkaz personalny o odwołaniu J.W. ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji i przeniesieniu do dyspozycji, wydany w okresie pełnionej przez niego funkcji Komendanta Komisariatu Policji III w K., a następnie doręczony mu po zwolnieniu ze służby, powoduje skutki procesowe od momentu jego doręczenia, takie jak możliwość jego zaskarżenia, natomiast skutki "materialne", określające sytuację prawną jej adresata od momentu jego wydania. Skoro rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, to pozwalał on na jego wykonanie bez względu na fakt wniesienia środka odwoławczego (art. 130 § 3 K.p.a.). A zatem odwołanie ze stanowiska nastąpiło z dniem określonym w rozkazie personalnym (tj. z dniem 18 marca 2007 r.), bez względu na datę wydania decyzji ostatecznej w trybie odwołania. Wskazał, że treść rozkazu o odwołaniu skarżącego z zajmowanego stanowiska była mu znane w okresie pozostawania w służbie, o czym świadczy zgromadzony materiał dowodowy. Nie wykonywał on bowiem obowiązków służbowych komendanta i był ekspertem zespołu ds. inspekcji. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J.W. reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 6e ust. 1 cyt. ustawy o Policji poprzez przyzwolenie dla dowolnego i niczym nieograniczonego, odwołania policjanta z zajmowanego stanowiska w każdym czasie, nawet wykraczającego poza granice uznania administracyjnego, pomimo, że organ odwoławczy nie przeprowadził w sprawie prawidłowego postępowania dowodowego dla zbadania faktycznych podstaw odwołania; 2. przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, od 8 do 11 K.p.a., a w szczególności art. 7 K.p.a. poprzez niedokonanie rzetelnej oceny stanu faktycznego, a ponadto obrazę art. 110 K.p.a., poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja, nie narusza zasady trwałości decyzji administracyjnych, w szczególności w obszarze skutków materialnoprawnych istotnych z punktu widzenia interesów skarżącego. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że skutki procesowe decyzji o odwołaniu ze stanowiska rozpoczynają swój byt od dnia skutecznego doręczenia decyzji adresatowi. Do tych skutków procesowych należy także rygor natychmiastowej wykonalności. A zatem skoro rozkaz o odwołaniu ze stanowiska został mu doręczony w dniu 15 października 2009 r., to z tym dniem wszedł do obrotu prawnego także rygor natychmiastowej wykonalności. Podkreślił, że zgodnie z art. 110 K.p.a. organ jest związany decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. W ocenie skarżącego Sąd pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do kwestii i stopnia zawinionego braku skutecznego doręczenia skarżącemu tego rozkazu personalnego, lecz poprzestał na stwierdzeniu, że doręczenie z dniem 15 października 2009 r. ma wpływ jedynie na terminy procesowe do jego zaskarżenia. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że okoliczności odwołania skarżącego ze stanowiska nie były oczywiste, organ oddalając wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków, co do przebiegu zdarzenia nie chciał ich wyjaśnić (skoro go wezwano podczas zwolnienia lekarskiego po wyjściu ze szpitala). Wskazał, że sprawa odwołania ze stanowiska komendanta jest o tyle zakończona, że nie dochodzi on przywrócenia do służby, lecz jest istotna z punktu widzenia uposażenia i jego składników na ostatnio zajmowanym stanowisku, które były podstawą dla ustalenia emerytury policyjnej. W ocenie skarżącego organ przekroczył granice uznania administracyjnego, o którym mowa w art. 6e ust. 1 ustawy o Policji, gdyż odwołanie go ze stanowiska odbyło się bezpodstawnie i nie było podyktowane interesem służby, czy też ważnym interesem społecznym. Zdaniem skarżącego do tych zasadniczych kwestii Sąd pierwszej instancji w ogóle się nie odniósł. Podkreślił, że ocena pracy Komisariatu III Policji w K. dokonana przez Prokuraturę Rejonową K. dotyczyła okresu czasu, kiedy jeszcze nie pełnił tam funkcji komendanta. W ocenie skarżącego rozkaz personalny nosił cechy dowolności w zakresie podstaw faktycznych odwołania go ze stanowiska. Komendant Wojewódzki Policji w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji. Wprawdzie wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych, jednakże z uwagi na charakter sprawy w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego - art. 6e ust. 1 cyt. ustawy o Policji. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, iż jest on niezasadny. Zgodnie z art. 6d ust. 1 cyt. ustawy o Policji komendanta komisariatu Policji powołuje i odwołuje komendant powiatowy (miejski) Policji po zasięgnięciu opinii właściwego terytorialnie wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) lub wójtów. Opiniowanie to nie dotyczy komendanta komisariatu specjalistycznego. Z kolei, stosownie do treści art. 6e ust. 1 cyt. ustawy o Policji, odwołać ze stanowiska, o którym mowa w art. 6b ust. 1, 2 i 5, art. 6c ust. 1-4, 6 i 7 oraz art. 6d ust. 1, 2 i 6, można w każdym czasie. Oznacza to, że odwołać ze stanowiska komendanta komisariatu Policji, może w każdym czasie organ uprawniony do powołania na to stanowisko tj. komendant powiatowy (miejski) Policji, po zasięgnięciu opinii właściwego terytorialnie wójta (burmistrza lub prezydenta miasta). Z treści art. 6e ust. 1 cyt. ustawy o Policji wynika, że ustawodawca nie wprowadził żadnych warunków, od spełnienia których uzależnione byłoby odwołanie z tego stanowiska. Z kolei, w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego podkreśla się, że brak konkretnych kryteriów uzasadniających odwołanie oznacza, że uruchomienie procedury określonej w art. 6d ust. 1 i art. 6e ust. 1 omawianej ustawy, pozostawione zostało uznaniu właściwego organu administracji publicznej, który w każdym czasie może odwołać osobę ze stanowiska kierowniczego jednostki, o ile ustały przesłanki uzasadniające powołanie, a tym samym pozostawienie określonej osoby na zajmowanym stanowisku i odpowiedni terytorialnie burmistrz lub prezydent miasta wyrazi w tej kwestii swoją opinię (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 648/07 Lex nr 472367 oraz wyrok NSA z dnia 18 lutego 2010 sygn. akt I OSK 1133/09 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd pierwszej instancji, wbrew stanowisku skarżącego dokonał prawidłowej wykładni art. 6 e ust. 1 cyt. ustawy o Policji stwierdzając, że warunki określone w tym przepisie zostały spełnione. Komendant Miejski Policji w K. rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2007 r., odwołał skarżącego z dniem 18 marca 2007 r. ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji III w K. i z dniem 19 marca 2007 r. przeniósł go do swojej dyspozycji, a odwołanie to został poprzedzone uzyskaniem (pozytywnej) opinii Prezydenta Miasta K. Ponadto wskazał, że w sprawie dokładnie uzasadniono na jakiej podstawie faktycznej i prawnej dokonano odwołania, co było poparte dokładnymi ustaleniami, a ocena dowodów nie była w tym przypadku dowolna. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 6 e ust. 1 cyt. ustawy o Policji stwierdzić należy, iż sposób w jaki zarzut ten został uzasadniony wskazuje, iż w swej istocie jest on próbą zwalczania stanu faktycznego sprawy przyjętego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Tymczasem, jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 6 lipca 2004 r., FSK 192/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 68.;wyrok NSA z 16 września 2004 r., FSK 471/04, ONSAiWSA 2005, nr 5, poz. 96; wyrok NSA z 22 października 2004 r., GSK 811/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 68.). Przechodząc do rozpoznania zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej formułując te zarzuty odniósł je do wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Dotyczy to naruszenia art. 7 – 11 K.p.a oraz art. 110 K.p.a. Nie określił jednak w jakim kontekście naruszenie tych przepisów należy wiązać z wyrokiem Sądu pierwszej instancji. Nie oznacza to jednak braku możliwości jej rozpoznania w tej sprawie. Mając na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r. I OPS 10/09, ONSAi WSA 2010, nr 1, poz. 1 uznać należy, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia K.p.a. z naruszeniem stosowanych przez Sąd pierwszej instancji przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie dyskwalifikuje skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania jej zarzutów. W przedmiotowej sprawie zarzut naruszenia przepisów regulujących postępowanie administracyjne, mimo że nie został powiązany z zarzutem naruszenia odpowiednich przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne, podlega ocenie jako zarzut braku właściwej kontroli zastosowania wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przez Sąd pierwszej instancji. W tym miejscu przypomnieć należy, iż na gruncie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zamierzony skutek może odnieść jedynie zarzut takiego naruszenia przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. A zatem skarżący kasacyjnie niezależnie od wskazania istoty zarzutu, powinien przeprowadzić argumentację w kierunku wykazania wpływu tego naruszenia na treść zaskarżonego wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli że między naruszeniem tych przepisów, a treścią zaskarżonego wyroku zachodzi związek przyczynowy, a także nie uprawdopodobnił wpływu tego związku przyczynowego na treść zaskarżonego wyroku. Wskazać należy, iż zarzuty naruszenia przepisów postępowania bez wykazania, że mogły one mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i tym samym, że kształtowały one lub współkształtowały treść tego wyroku, nie mogą być uznane za usprawiedliwione. W szczególności odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 K.p.a. podkreślić należy, iż z akt sprawy wynika, że w toku postępowania, organy administracji wykazały okoliczności i przyczyny, które wpłynęły na wydanie rozkazu personalnego o odwołaniu skarżącego ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji III w K. i obszernie uzasadniły swoje stanowisko, w tej sprawie. Przy czym, oceniając nietrafność tego zarzutu należy mieć na względzie poczynione wyżej uwagi dotyczące charakteru prawnego odwołania ze stanowiska w trybie art. 6d ust. 1 cyt. ustawy o Policji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż w rozpatrywanej sprawie przepisy od art. 6 do art. 11 K.p.a. nie zostały przez organ odwoławczy naruszone, gdyż ustalony w sprawie stan faktyczny nie wymagał przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania wyjaśniającego (dowodowego) w tej sprawie. Natomiast skarżący nie wskazał natomiast w czym upatruje nieprawidłową kontrolę Sądu pierwszej instancji w zakresie zastosowania ww. przepisów przez orzekające w sprawie organy Policji. Z kolei, przechodząc do oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 110 K.p.a. przypomnieć należy, że rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] marca 2007 r. o odwołaniu skarżącego z dniem 18 marca 2007 r. ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji III i przeniesienia go z dniem 19 marca 2007 r. do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w K., zawierał rygor natychmiastowej wykonalności. Skutek prawny w postaci odwołania skarżącego z zajmowanego stanowiska nastąpił z dniem określonym w tym rozkazie tj. z dniem 18 marca 2007 r. Wyjaśnić należy, że zastosowanie przez organ art. 108 § 1 K.p.a. stanowi uprawnione odejście od ogólnej zasady dotyczącej wykonalności decyzji. A zatem data doręczenia skarżącemu ww. rozkazu personalnego o odwołaniu go z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji, nie ma znaczenia dla ustalenia terminu, w którym to odwołanie nastąpiło. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.