II FZ 402/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. M. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 611/10 w zakresie wpisu od skargi w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu wydatkowania przychodu postanawia: oddalić zażalenie. 1. Zarządzeniem z 11 czerwca 2010 r., I SA/Wr 611/10 przewodniczący wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał K. M. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500,00 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 14 kwietnia 2010 r. w przedmiocie odmowy odroczenia terminu wydatkowania przychodu, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Jako podstawę prawną wskazano art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej rozporządzenie). 2. W zażaleniu skarżący podniósł, iż spór w przedmiotowej sprawie dotyczy wyłącznie praw i obowiązków strony, zatem zgodnie z § 2 rozporządzenia wpis stały powinien wynosić 200 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Chybiona jest argumentacja autora zażalenia dotycząca nieprawidłowości określenia wpisu sądowego w przedmiotowej sprawie. Niezasadne jest przede wszystkim twierdzenie, że przedmiotem zaskarżonego aktu są wyłącznie prawa i obowiązki skarżącego, a zatem wpis należny w sprawie jest wpisem stałym w wysokości 200 zł. Dla ustalenia należnej opłaty sądowej w rozpatrywanej sprawie znaczenie ma, iż skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję dyrektora izby skarbowej, utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w przedmiocie odmowy odroczenia terminu wydatkowania przychodu. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a). W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określona należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08 opubl. w CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro przedmiotem zaskarżenia nie jest akt kreujący (albo stwierdzający istnienie) należności pieniężnej, to stosownie do art. 231 p.p.s.a. należny jest w niej wpis stały. Jednocześnie stwierdzić należy, że sprawa ze skargi na decyzję w przedmiocie odroczenia terminu wydatkowania przychodu zalicza się do spraw "z zakresu zobowiązań podatkowych" w ujęciu § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, w związku z czym wpis wynosi 500 zł. Wskazać należy, iż użyte w tym przepisie sformułowanie "z zakresu zobowiązań podatkowych" oznacza, że ustawodawca rozszerzył obszar przypadków (spraw), do których norma ta znajdzie zastosowanie na wszelkie te spory sądowoadministracyjne, które pozostają w związku z zobowiązaniem podatkowym (por. postanowienie NSA z 24 lipca 2008 r., II FZ 312/08, opubl. w CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przeciwne zaś – wąskie – rozumienie tego pojęcia użytego w rozporządzeniu byłoby niezgodne z zakresem art. 231 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 26 lutego 2009 r., II FZ 69/09, opubl. w CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja, która dotyczy odroczenia terminu wydatkowania przychodu, niewątpliwie pozostaje w związku z zobowiązaniem podatkowym, bowiem w tego typu decyzjach organy podatkowe badają przesłanki uzasadniające odroczenie terminu od którego zależy ulga podatkowa. Podstawę takiego odroczenia stanowi w niniejszej sprawie art. 48 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej o.p.), który mieści się w rozdziale 4 działu III tej ustawy zatytułowanym "zobowiązanie podatkowe". Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.