II SA/Wr 442/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak /sprawozdawca/ Sędzia WSA - Alicja Palus Sędzia WSA -Anna Siedlecka Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2010 r. sprawy ze skargi A. A. na uchwałę Rady Miejskiej w Wałbrzychu z dnia 28 czerwca 2007 r. nr X/90/07 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru ulicy Wrocławskiej i alei de Gaulle’a - rejon ulic Wilczej i Pogodnej oddala skargę. W dniu 28 czerwca 2007 r. Rada Miejska Wałbrzycha podjęła uchwałę nr X/90/07 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru ulicy Wrocławskiej i alei de Gaulle’a – rejon ulic Wilczej i Pogodnej w Wałbrzychu. Pismem z dnia [...] r. skarżąca A. A. wezwała Radę Miejską Wałbrzycha do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego poprzez uchylenie § 36 ust. 4 wyżej wymienionej uchwały. Uchwałą z dnia 28 czerwca 2010 r. nr LIII/464/10 Rada Miejska Wałbrzycha nie uwzględniła powyższego wezwania. Pismem z dnia 6 lipca 2010 r. A. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej Wałbrzycha nr X/90/07 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru ulicy Wrocławskiej i alei de Gaulle’a – rejon ulic Wilczej i Pogodnej w Wałbrzychu. Skarżąca uchwale tej zarzuciła naruszenie: 1) art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), poprzez wprowadzenie generalnego zakazu budowy zjazdów z nieruchomości przy alei de Gaulle’a, podczas gdy ustawodawca uzależnia budowę zjazdu od uzyskania w drodze decyzji administracyjnej zezwolenia zarządcy drogi publicznej, 2) art. 31 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji, poprzez wprowadzenie zakazu nadmiernie ingerującego w sferę prawa własności, i wniosła o stwierdzenie nieważności § 36 ust. 4 zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W obszernych motywach skargi podniesiono w szczególności, że skarżąca wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego "nie z powodu uchybień proceduralnych przy uchwalaniu planu zagospodarowania przestrzennego, lecz z tego powodu, iż zapisy przedmiotowej uchwały naruszają powszechnie obowiązujące przepisy regulujące zasady budowy zjazdów oraz przepisy Konstytucji". Przywołując następnie art. 140 kc, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz art. 29 ustawy o drogach publicznych i zaznaczając, że jeżeli nieruchomość graniczy z drogą publiczną to istnieje możliwość zapewnienia dostępu do drogi publicznej zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych, skarżąca zauważyła, że w judykaturze wielokrotnie wypowiadano się w przedmiocie budowy zjazdu, w tym kryteriów udzielenia bądź odmowy udzielenia zezwolenia. W orzecznictwie wskazywano między innymi, że decyzja zarządu drogi w przedmiocie wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu z drogi publicznej do przyległej nieruchomości ma charakter uznaniowy i może być uzależniona od istniejących warunków technicznych, przy czym zgoda zarządu drogi na wykonanie zjazdu jest podejmowana z uwagi na funkcje takiej drogi, a przy podejmowaniu decyzji o ustanowieniu zjazdu z drogi publicznej zarząd drogi musi kierować się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa ruchu na drodze. Wskazując na powyższe skarżąca wywiodła, że § 36 ust. 4 zaskarżonej uchwały "pozostaje w sprzeczności i narusza, niezależnie od wykładni § 36 ust. 4 – ustanawiającego zakaz wydawania zezwoleń na lokalizację zjazdu, czy też wydawania pozwolenia na budowę zjazdu -, art. 29 ustawy o drogach publicznych". Powołując się na unormowania zawarte w art. 31 ust. 3 oraz w art. 64 ust. 3 Konstytucji skarżąca stwierdziła, że "wprowadzenie w § 36 ust. 4 uchwały zakazu realizacji zjazdów z alei de Gaulle’a nie może i nie zdaje testu proporcjonalności. Wprowadzenie przedmiotowego zakazu bowiem nie jest ani konieczne, ani niezbędne dla ochrony bezpieczeństwa ruchu drogowego na tej drodze. Na straży tej wartości (bezpieczeństwa ruchu drogowego) stoją przepisy ustawy o drogach publicznych, w szczególności art. 29, które w sposób wyczerpujący i niezbędny dla ochrony bezpieczeństwa ruchu drogowego regulują zasady udzielania zezwoleń na lokalizację zjazdów. W tym stanie rzeczy absolutnie zbędne jest regulowanie tej kwestii w planie zagospodarowania przestrzennego". Mając powyższe na uwadze skarżąca wywiodła, że § 36 ust. 4 uchwały jest nie tylko niezgodny z art. 29 ustawy o drogach publicznych, ale również narusza art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji. W odpowiedzi na skargę, podpisanej przez Przewodniczącą Rady Miejskiej W. i Zastępcę Prezydenta Miasta W., wniesiono o oddalenie skargi w całości. Uzasadniając swoje stanowisko strona przeciwna, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, podniosła, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w celu ustalenia przeznaczenia terenów oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy sporządza się plan miejscowy. Przepis art. 15 ust. 2 tej ustawy definiuje obowiązkowy zakres planu, wskazując między innymi "szczegółowe warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy" oraz "zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej". W opinii organu Gminy, wynika z tego, że Prezydent Miasta, sporządzając projekt planu oraz Rada Miejska uchwalając plan jako akt prawa miejscowego, mają delegację ustawową do wprowadzenia różnego rodzaju zakazów czy ograniczeń oraz ustaleń dotyczących układu komunikacyjnego i nie stanowi to naruszenia kompetencji organu wykonawczego czyli zarządcy drogi. Zdaniem strony przeciwnej, w tym przypadku mają zastosowanie przepisy art. 94 i art. 169 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 26 ust. 4 zdanie 1 ustawy o samorządzie gminnym, określające rozdział władzy stanowiącej i wykonawczej oraz art. 3 i art. 17 pkt 7 lit. d) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określające rolę organów stanowiących i wykonawczych w planowaniu przestrzennym, a także obowiązek zarządcy drogi uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaznaczając, że przepisy te jednoznacznie przyznają radom gmin kompetencję w zakresie stanowienia aktów prawa miejscowego, strona przeciwna podkreśliła, że organy wykonawcze nie posiadają uprawnień ani do stanowienia prawa miejscowego, ani do zmiany jego treści. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podano następnie, iż w procesie planowania przestrzennego zarządca drogi jest obowiązany uzgodnić projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w analizowanej sprawie miało miejsce. Wskazano przy tym na pismo z dnia 9 marca 2007 r. uzgadniające pozytywnie i bez uwag projekt planu zawierającego sporny zapis o zakazie lokalizacji nowych zjazdów. Podkreślono, że organ wykonawczy – zarządca drogi, wydając decyzję w sprawie indywidualnej (ustalenia lokalizacji zjazdu) nie może podważać treści aktu prawa miejscowego, wydanego przez organ stanowiący. Podniesiono, że pomimo iż w momencie wydawania przez D.Zarząd Dróg Wojewódzkich decyzji nr[...], zezwalającej na lokalizację zjazdu, kwestionowany plan nie był jeszcze aktem prawa miejscowego, to organ wykonawczy uzgodnił jego projekt 1,5 miesiąca przed wydaniem decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 31 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji, strona przeciwna podkreśliła, że Konstytucja RP mówi o tym, że prawo własności może być ograniczane w drodze ustawy oraz że art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oddaje władztwo planistyczne na terenie gminy wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi) tej gminy i czyni go tym samym odpowiedzialnym za kształtowanie polityki przestrzennej, przyjmując za podstawę ład przestrzenny i zrównoważony rozwój, a ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Organ Gminy podniósł, że sporządzając i uchwalając plan miejscowy władze kierują się w pierwszej kolejności zasadą równoważenia interesu publicznego z interesem właścicieli nieruchomości, a takim interesem publicznym jest niewątpliwie bezpieczeństwo w ruchu drogowym. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podano następnie, iż wprowadzanie zakazów i nakazów oraz różnego rodzaju ograniczeń w użytkowaniu terenów jest w procedurze planistycznej poprzedzone przeprowadzeniem analiz i studiów istniejących uwarunkowań mających wpływ na sposób zagospodarowania terenu. Wywodzono, że w wyniku tych analiz, w szczególności sporządzonej na potrzeby spornego planu "analizy powiązań komunikacyjnych", uznano, iż ze względu na klasę drogi (droga główna) oraz jej funkcję w sieci komunikacyjnej miasta, a także dużą ilość parceli po obu stronach drogi należy uniemożliwić lokalizację nowych zjazdów. Podkreślono, że stanowisko to potwierdza we wniosku złożonym w procedurze planistycznej planu Zarząd Dróg i Komunikacji w W., który zajmuje się zarządzaniem drogami krajowymi, wojewódzkimi, powiatowymi i gminnymi na terenie miasta w zakresie ich utrzymania i ochrony. Organ Gminy wskazał, że zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 4 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze klasy "G" należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów. Strona przeciwna wywiodła, że jakkolwiek ustalanie lokalizacji zjazdu następuje na warunkach uznania administracyjnego, to nie może być ono dowolne, gdyż jego granice wyznaczają w myśl art. 7 kpa interes społeczny i słuszny interes obywatela, a także przepisy szczególne (§ 9 ust. 1 pkt 4, § 77 i § 113 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie). W piśmie procesowym z dnia 6 października 2010 r. skarżąca polemizując z treścią odpowiedzi na skargę podtrzymała swoje stanowisko i zarzuciła ponadto, że § 36 ust. 4 zaskarżonej uchwały narusza również art. 15 ust. 2 pkt 10 i art. 17 pkt 7 lit. d) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreśliła, że rada gminy związana jest przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi oraz przepisami ustaw materialnoprawnych i tylko w tych granicach można wyznaczyć władztwo planistyczne przysługujące gminie. Wywodziła, że strona przeciwna przekroczyła władztwo planistyczne z uwagi na to, że kwestia budowy zjazdów jest uregulowana przez ustawę o drogach publicznych, która w sposób wyczerpujący określa organ właściwy oraz przesłanki wydania zezwolenia na budowę zjazdu. W opinii skarżącej, Rada Miejska Wałbrzycha nie miała żadnych podstaw prawnych do wprowadzenia zakazu budowy zjazdów na drodze Aleja de Gaulle’a, a podjęcie przez stronę przeciwną uchwały w tym zakresie uznać należy za nadużycie władztwa planistycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). W ten sposób sformułowane zostało przez ustawodawcę generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej Wałbrzycha nr X/90/07 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru ulicy Wrocławskiej i alei de Gaulle’a – rejon ulic Wilczej i Pogodnej w Wałbrzychu. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesienie skargi do sądu jest możliwe po spełnieniu warunków formalnych określonych w cytowanym wyżej przepisie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Do warunków tych ustawodawca zalicza obok bezskutecznego wezwania rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się naruszeniem interesu prawnego. Tak więc skarżący w postępowaniu planistycznym musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego nie oznacza obowiązku uwzględnienia skargi. Obowiązek jej uwzględnienia powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1627/06 – LEX nr 315977). W niniejszej sprawie A. A. bezskutecznie wzywała organ gminy do usunięcia naruszenia. Ta przesłanka została więc spełniona. Rozważyć zatem trzeba, czy zaskarżona uchwała naruszyła interes prawny lub uprawnienie skarżącej, a jeżeli tak, to czy naruszenie jej interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że pojęcie "interes prawny" oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Cechami tego interesu będzie to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (por. np. Wróbel Andrzej, Komentarz do art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II; Matan Andrzej, Komentarz do art.28 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, LEX, 2007, wyd. II oraz piśmiennictwo i orzecznictwo tam podane; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 907/07 - LEX nr 364765; wyroki NSA z dnia 25 października 2006 r. sygn. akt II GSK 163/06 - LEX nr 274855; z dnia 9 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 310/05 - LEX nr 190891). W rozpatrywanej sprawie skarżąca uważa, że doszło do naruszenia jej interesu prawnego poprzez wprowadzenie w § 36 ust. 4 zaskarżonej uchwały generalnego zakazu budowy zjazdów z nieruchomości przy alei de Gaulle’a, gdyż jest ona właścicielką nieruchomości położonej przy tej alei i decyzją z dnia [...] r. D. Zarząd Dróg Wojewódzkich we W. zezwolił jej na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) na lokalizację budowy zjazdu indywidualnego z drogi wojewódzkiej nr [...] na teren jej działki nr [...] w W. W opinii skarżącej naruszenie jej interesu prawnego jednocześnie narusza art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, art. 31 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji, a ponadto art. 15 ust. 2 pkt 10 i art. 17 pkt 7 lit. d) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Rozpatrując merytorycznie tę sprawę zauważyć trzeba, że problemem spornym jest to, czy Rada Miejska Wałbrzycha miała prawo ustalić w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "zakaz realizacji nowych zjazdów na sąsiednie nieruchomości". W § 36 ust. 1 i 4 zaskarżonej uchwały, zawarto zapisy: "24 KD G2/2. 1. Aleja de Gaulle’a – istniejąca droga główna. (...). 4. Ustala się zakaz realizacji nowych zjazdów na sąsiednie nieruchomości". Zdaniem skarżącej, jak już wyżej zaznaczono, zapis § 36 ust. 4 zaskarżonej uchwały narusza art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, art. 31 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji oraz art. 15 ust. 2 pkt 10 i art. 17 pkt 7 lit. d) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych stanowi, iż budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W myśl art. 17 pkt 7 lit. d) tej ustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno uzgadnia projekt planu z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Zgodnie zaś z art. 64 ust. 3 Konstytucji, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Wbrew zarzutom skarżącej wyżej przytoczone przepisy prawa nie zostały naruszone przez kwestionowany w skardze § 36 ust. 4 zaskarżonej uchwały. Stosownie bowiem do art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rada gminy (rada miejska) w planie miejscowym obowiązkowo określa m.in. zasady modernizacji systemów komunikacji. Określając zasady modernizacji systemów komunikacji Rada Miejska Wałbrzycha miała prawo ustalić w odniesieniu do drogi głównej, jaką jest Aleja de Gaulle’a w Wałbrzychu, zakaz realizacji nowych zjazdów na sąsiednie nieruchomości. Mogła tak uczynić w celu zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym ze względu na klasę drogi (droga główna) oraz jej funkcję w sieci komunikacyjnej miasta, a także z uwagi na dużą ilość parceli po obu stronach drogi. Wynika to z przywołanych przez stronę przeciwną przepisów prawa, a w szczególności z § 9 ust. 1 pkt 4, § 77 i § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.), a także z wniosku Zarządu Dróg i Komunikacji w W. (pismo z dnia [...] r.), klasy drogi (G) oraz jej funkcji w sieci komunikacyjnej miast (Zachodnia Obwodnica Miasta). W rozpatrywanej sprawie przepis art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie tylko nie został naruszony, ale stanowi on podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia podjętego przez Radę Miejską Wałbrzycha. Nie doszło również do naruszenia art. 17 pkt 7 lit. d) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem przed podjęciem zaskarżonej uchwały doszło do uzgodnienia projektu planu z właściwym zarządcą drogi, co wynika z postanowienia D. Zarządu Dróg Wojewódzkich we W. z dnia [...] r. nr[...]. Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że kwestionowany zapis skarżonej uchwały narusza przepis art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Jeżeli bowiem – w myśl unormowania zawartego w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji systemów komunikacji, a w myśl np. art. 15 ust. 2 pkt 9 tej ustawy, określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy, to – podobnie jak np. zakaz zabudowy terenu objętego planem nie narusza unormowań zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) – zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uregulowanie zasad modernizacji systemów komunikacji polegające na zakazie realizacji nowych zjazdów na sąsiednie nieruchomości nie narusza unormowań zawartych w ustawie o drogach publicznych. Skoro podjęte przez Radę Miejską Wałbrzycha, a kwestionowane przez skarżącą rozstrzygnięcie znajdowało uzasadnienie w przywołanych wyżej przepisach ustawowych, przy czym nie narusza ono istoty prawa własności (skarżąca nie traci uprawnień właścicielskich w stosunku do posiadanej nieruchomości), to tym samym nie doszło do naruszenia art. 31 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji. Jak podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, obowiązek sądu administracyjnego uwzględnienia skargi na akt prawa miejscowego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (por. np. wyrok WSA w Lublinie z dnia 2 października 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 342/08 - LEX nr 463507 i przywoływany wyżej wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1627/06 – LEX nr 315977). Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia polega na istnieniu związku między tym unormowaniem a własną, indywidualną sytuacją prawną. Taki związek musi już obecnie, a nie w przyszłości, powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków (por. np. wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r. sygn. akt II SA 1410/01 – LEX nr 53376). W rozpatrywanej sprawie, jak już wyżej wywodzono, nie doszło do istotnego naruszenia obowiązujących przepisów prawa, dlatego nawet gdyby przyjąć, że został naruszony interes prawny skarżącej, to i tak brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, bo nie doszło do jednoczesnego naruszenia obiektywnego porządku prawnego. W tym stanie rzeczy – stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała oddaleniu.