I GSK 888/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędziowie NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz del. WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 27 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 1104/10 w sprawie ze skargi C. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., wyrokiem z dnia 27 stycznia 2011 r. o sygn. akt I SA/Łd 1104/10, oddalił skargę C. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące od maja do grudnia 2007 r. i oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., decyzją z dnia [...] marca 2010 r. określił C. M. zobowiązanie w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące - od maja do grudnia 2007 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem działalności gospodarczej C. M. było świadczenie usług transportu drogowego pojazdami uniwersalnymi. Firma podatnika nie była w 2007 r. zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego oraz nie składała deklaracji dla podatku akcyzowego AKC. W wyniku postępowania kontrolnego ustalono, że C. M. zobowiązany jest do zapłaty podatku akcyzowego od ilości oleju napędowego zużytego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej do napędu pojazdów samochodowych, nabytego z nieznanego źródła. Nabycie tego paliwa udokumentowane było jedynie fakturami VAT zakupu, na których, w miejscu określenia sprzedawcy, widniały nazwy firm: PHU "R." M. T. i PHU "T." D. P. Zdaniem organu kontroli skarbowej, materiał dowodowy zebrany w sprawie wykazał, że działalność wskazanych podmiotów polegała jedynie na wystawianiu faktur VAT, dokumentujących sprzedaż oleju napędowego, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, gdyż paliwo wyszczególnione na tych fakturach nie było własnością ani M. T., ani D. P. Organ pierwszej instancji wskazał następnie, że w 2007 r. podatnik zużył w ramach prowadzonej działalności gospodarczej 396 010 litrów oleju napędowego zakupionego od FHU "R." oraz 49 850 litrów oleju napędowego zakupionego od PHU "T.", od którego na wcześniejszych fazach obrotu nie została zapłacona akcyza. W trakcie prowadzonego postępowania podatkowego i kontrolnego nie udało ustalić się rzeczywistych dostawców paliwa do firmy C. M. Dyrektor Izby Celnej w Ł., decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., po rozpoznaniu odwołania C. M., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów zawartych w odwołaniu wskazując w szczególności, że w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że w odniesieniu do paliw, nabytych przez podatnika od firmy "R." i "T.", nie złożono deklaracji do właściwego urzędu celnego i że w stosunku do tego paliwa nie wydano innych decyzji, na podstawie których należało dokonać zapłaty należnej akcyzy. Organ odwoławczy wskazał też, że tylko przedłożenie takich dokumentów zwolniłoby stronę od obowiązku zapłaty podatku akcyzowego. Podkreślił również, że podatnik nie przedstawił żadnego dowodu na okoliczność źródła pochodzenia oleju napędowego, tym samym nie wykazał, że od nabytego paliwa została opłacona akcyza. Na tę ostateczną decyzję Dyrektora Izby Celnej C. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. Sąd pierwszej instancji uznał skargę za niezasadną, co skutkowało jej oddaleniem. Na wstępie, po przytoczeniu art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 9 i ust. 3 i ust. 5 tego artykułu ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że przedmiotem sporu jest to, czy organy podatkowe w sposób prawidłowy i dostateczny wykazały, iż od paliwa, jakie zużywał skarżący w swej działalności gospodarczej, został uiszczony podatek akcyzowy (zadeklarowany albo określony) we wcześniejszych fazach obrotu. Następnie, w uzasadnieniu omawianego orzeczenia wskazano, że w ocenie Sądu pierwszej instancji, organy wykazały w sposób co najmniej dostateczny, że właścicielem paliwa, które w okresie od maja do grudnia 2007 r. zużywał skarżący, była nieustalona osoba (lub grupa osób). Wystawcy faktur – firmy "R." i "T." w rzeczywistości właścicielami przedmiotowego paliwa nie były, w obrocie nim stanowiły tak zwane "słupy" zajmujące się produkcją pustych faktur. Firmy te nie były zarejestrowanymi podatnikami podatku akcyzowego, nie składały deklaracji w tym podatku, ani też wysokości tego podatku wobec tych podmiotów nigdy nie określano. Zapłata kwot wynikających z faktur następowała gotówką. Wymienione firmy nie miały też koncesji na obrót paliwem. M. T. wystawiał tylko faktury niedokumentujące rzeczywistego zdarzenia gospodarczego za co, jak wskazał Sąd pierwszej instancji, został skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w P. T.. Z zeznań M. T. wynika także, że całością spraw związanych z obrotem paliwa w firmie "R." zajmował się R. W., którego poznał przypadkiem i przez którego został namówiony do tej działalności. On sam natomiast podpisywał tylko faktury, a później czyste kartki, nie sprzedawał paliwa, nie dowoził go do odbiorców, nie pobierał od nich żadnych pieniędzy, nie posiadał cysterny i nie zatrudniał pracowników. M. T. podał również, że nie zna adresu R. W., nie wie, gdzie on przebywa, nie zna jego numeru telefonu, nie zna podatnika – C. M., nigdy z nim nie dokonywał transakcji, nie sprzedawał mu paliwa i nie przyjmował od niego żadnych pieniędzy. Z kolei, D. P. ("T.") podał, że podpisywał tylko faktury, natomiast firmę zarejestrował za namową mężczyzny o imieniu R., który wyrobił dokumenty, pieczątki i wszystkim się zajmował. D. P. nie posiadał kluczy do biura, pieczątek i dokumentów firmy. Proceder ten trwał około pół roku, po czym stracił on kontakt z mężczyzną o imieniu R. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, opisane powyżej okoliczności są wystarczające do przyjęcia, że od paliwa, które nabywał C. M. od firm: "R." i "T.", we wcześniejszych fazach obrotu, podatek akcyzowy nie został uiszczony (zadeklarowany lub określony). Jednocześnie, Sąd pierwszej instancji wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący nie zażądał od "przedstawicieli" firm "R." i "T." koncesji na obrót paliwami, aktualnych deklaracji VAT-7 z prezentatą urzędu skarbowego, nie zwrócił się do właściwego organu podatkowego z wnioskiem, w trybie art. 96 ust.13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 54, poz. 535 ze zm.), podczas gdy podjęcie tych działań umożliwiłoby mu poznanie rzeczywistych celów działalności tych firm. Poza tym, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że strona nie posiadała dowodów zapłaty za towar, zamówień, dowodów magazynowych, nie znała kierowców przywożących paliwo, a pomimo tego ufała dostawcom, płacąc za towar bez żądania pokwitowania. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sad Administracyjny uznał, że podatnik musiał co najmniej przypuszczać, że uczestniczy w transakcjach wykorzystywanych do popełnienia przestępstwa, a zatem do przyjęcia, że na C. M. ciążył obowiązek podatkowy w odniesieniu do oleju napędowego, udokumentowanego fakturami, na których jako sprzedawcę wskazano firmy "R." i "T.", wystarczające było stwierdzenie wystąpienia przesłanki wskazanej w art. 4 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, tj. niezapłacenia akcyzy na wcześniejszym etapie obrotu. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów proceduralnych, Sąd pierwszej instancji wskazał, że organy w pełni zrealizowały nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego a następnie jego pełne rozpatrzenie, co znalazło wyraz w prawidłowo sporządzonej decyzji, spełniającej wymogi wskazane w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem C. M. wniósł skargę kasacyjną, podnosząc następujące zarzuty: A) naruszenia prawa materialnego polegającego na: 1. naruszeniu art. 4 ust. 2 pkt 9 i art. 4 ust 5 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym poprzez ich błędną wykładnię polegającą na rozszerzeniu listy warunków, które zużywający wyrobu akcyzowe na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej winien spełnić celem uniknięcia opodatkowania podatkiem akcyzowym; 2. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie podmiotów prawa w obrębie tej samej klasy; B) naruszenie przepisów postępowania, t.j.: art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niedokonanie wykładni językowej art. 4 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym, zgodnie z obiektywnie obowiązującymi regułami w zakresie interpretacji teksu podatkowego, a nadto oparcie uzasadnienia na błędnej tezie wynikającej z pobieżnie przeprowadzonej interpretacji przepisów pozostających w bezpośrednim związku z rozpatrywaną sprawą. Uzasadniając powyższe zarzuty, autor skargi kasacyjnej, po przytoczeniu brzmienia art. 4 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym, wskazał, że na zużywającym wyrób akcyzowy nie ciąży obowiązek udowadniania, czy we wcześniejszej fazie obrotu akcyza została już w prawidłowej wysokości uiszczona, a zatem, skoro organ podatkowy, dysponujący nieograniczonymi możliwościami "poszukiwawczymi" nie jest w stanie odnaleźć osoby, w stosunku do której mógłby stwierdzić, czy wywiązała się z ciążącego nie niej obowiązku podatkowego, niezasadne jest, aby podatkiem tym obciążany był ostatni dysponent wyrobem akcyzowym, który posiada prawidłowo wystawioną fakturę. Tym bardziej, że nie sposób w tym przypadku stwierdzić, czy od tego wyrobu nie został we wcześniejszej fazie obrotu uiszczony podatek w prawidłowej wysokości, a więc czy te hipotetyczne uszczuplenia Skarbu Państwa są uszczupleniami rzeczywistymi. Nadto, w skardze kasacyjnej podkreślono, że z art. 4 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym nie wynika, aby zużywający olej napędowy na cele gospodarcze był zobowiązany gromadzić dokumentację, dotyczącą historii nabywanego wyrobu akcyzowego. Obowiązek taki nie jest w żaden sposób uregulowany, a nadto w praktyce niemożliwy do zrealizowania. Zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP został uzasadniony tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., wyrokiem z 21 października 2010 r. wydanym w sprawie o sygnaturze I SA/Łd 730/10, orzekając w sprawie identycznej, co do rodzaju stawianych przez organ podatkowy zarzutów, uznał racje wnoszącego skargę i uchylił w całości zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje, wynikająca z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie: P.p.s.a.), zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazanymi w skardze kasacyjnej, podstawami i granicami zaskarżenia. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Podniesione zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 174 P.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; – naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. O ile zarzut naruszenia prawa procesowego ma zwykle na celu wykazanie, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest nieprawidłowy, o tyle przy ocenie zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, ocenie podlega proces subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego. Kwestie dotyczące ustalenia stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, zaś podstawę prawną rozstrzygnięcia - za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego (w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), ewentualnie poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w powiązaniu z przepisami prawa materialnego (por. uchwała z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012 i wyrok NSA z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt I GSK 450/08, LEX nr 516681). Dla skutecznego podania należycie określonej podstawy kasacyjnej konieczne jest szczegółowe wskazanie naruszonego przez sąd pierwszej instancji przepisu, uzasadnienie zarzutu jego obrazy, a w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., konieczne jest też wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1045/10, LEX nr 1067926). Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. Odnosząc się na wstępie rozważań do podniesionego zarzutu proceduralnego, stwierdzić należy, że zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a., w podany przez autora skargi kasacyjnej sposób, jest chybiony. Sąd pierwszej instancji zastosował się bowiem do dyspozycji tego przepisu, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, jakie wskazuje ustawa. Sformułowanie natomiast tego zarzutu wskazuje, że w istocie sprowadza się on do zakwestionowania prawidłowości zastosowania przez Sąd przepisów prawa materialnego, tj.: art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W tym miejscu wskazać jednak należy, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Tak więc, wobec niekwestionowania ustalonego przez organy podatkowe i przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, przystąpić można do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, dotyczących naruszenia prawa materialnego. Na wstępie podkreślić należy, że jak trafnie wskazuje Sąd pierwszej instancji, poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż C. M. w okresie od maja do grudnia 2007 r. posiadał i zużył paliwo w ilościach wskazanych w decyzjach organów administracji publicznej. Przypomnieć jednocześnie należy, że z art. 4 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym wynika zasada jednokrotności opodatkowania akcyzą. Zasada jednofazowości opodatkowania akcyzą jest cechą odróżniającą ten podatek od innych podatków pośrednich i oznacza, że akcyza powinna być płacona na pierwszym szczeblu obrotu, który jest dokonywany poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy w przypadku wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, a do takich wyrobów należą oleje napędowe. Należy także podkreślić, że przepisy ustawy o podatku akcyzowym wyraźnie wskazują, iż podatnikiem podatku akcyzowego nie jest wyłącznie sprzedawca czy producent wyrobu akcyzowego, ale są nimi także inne podmioty, które nabywają bądź posiadają wyroby akcyzowe, od których na wcześniejszym etapie obrotu nie został w ogóle zapłacony podatek akcyzowy, bądź został zapłacony w mniejszej wysokości niż należna (art. 4 ust. 3 ustawy). Wskazać przy tym należy, że każdy z podmiotów zobowiązanych do uiszczenia podatku akcyzowego - producent, importer, sprzedawca, nabywca i inni - zobowiązany jest w tym samym stopniu do zapłaty tego podatku. Mając przy tym na względzie to, że cechą konstrukcyjną podatku akcyzowego jest jego jednokrotne nałożenie, stwierdzić należy, że dopiero wykazanie, iż należny podatek akcyzowy został już zapłacony, zwalnia z takiego obowiązku podmiot występujący w kolejnej fazie obrotu. Oznacza to, że nabywca, posiadacz wyrobów akcyzowych jest zwolniony od podatku akcyzowego pod warunkiem uiszczenia od tych wyrobów akcyzy na wcześniejszym etapie (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt I FSK 53/2006, M. Podat. 2006, nr 11, s. 2). A zatem, wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze kasacyjnej, nie ma znaczenia fakt posiadania dokumentów dotyczących historii wyrobu akcyzowego, bo obowiązku gromadzenia takich dokumentów na nabywcę wyrobu akcyzowego przepisy prawa nie nakładają, a istotna jest jedynie okoliczność uiszczenia akcyzy. Takie stanowisko zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku, a zatem nieuzasadniony i niezrozumiały jest zarzut podniesiony w pkt A1 skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji dokonał nieprawidłowej wykładni przepisów ustawy o podatku akcyzowym, polegającej na rozszerzeniu listy warunków, które podmiot nabywający wyroby akcyzowe powinien spełnić celem uniknięcia opodatkowania podatkiem akcyzowym W rozpoznawanej sprawie z niepodważonych ustaleń wynika, że sprzedawcą oleju nie były firmy "R." i "T.", które nie dokonywały sprzedaży towaru, a tylko wystawiały "puste" faktury. Nie udało się ustalić źródła pochodzenia oleju napędowego, nie ustalono innych podmiotów uczestniczących w obrocie spornym towarem, również skarżący nie wskazał innych, poza wymienionymi powyżej firmami, podmiotów uczestniczących w obrocie. Stwierdzono natomiast, że C. M. w żaden sposób nie zweryfikował swoich kontrahentów, nie znał ich, nie zażądał od "przedstawicieli" firm "R." i "T." koncesji na obrót paliwami lub aktualnych deklaracji VAT-7, nie posiadał dowodów zapłaty za towar, zamówień, dowodów magazynowych, nie znał kierowców przywożących paliwo, a pomimo tego ufał dostawcom, płacąc za towar gotówką nie żądając pokwitowania. Zasadnie więc, mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że podatnik musiał co najmniej przypuszczać, że uczestniczy w transakcjach wykorzystywanych do popełnienia przestępstwa, a zatem do przyjęcia, że na skarżącym ciążył obowiązek podatkowy w odniesieniu do oleju napędowego, udokumentowanego fakturami, w których jako sprzedawcę wskazano firmy "R." i "T.", wystarczające było stwierdzenie wystąpienia przesłanki wskazanej w art. 4 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, tj. niezapłacenia akcyzy na wcześniejszym etapie obrotu. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie ma znaczenia fakt posiadania przez skarżącego "prawidłowo wystawionej faktury", bowiem nie jest ona prawidłowa skoro nie dokumentuje rzeczywistego zdarzenia gospodarczego. Nieistotna jest także okoliczność zużycia, zakupionego przez C. M., oleju napędowego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, skoro w art. 4 ust. 2 pkt 9 ustawy wyraźnie wskazano, że za podlegającą opodatkowaniu sprzedaży wyrobów akcyzowych uznaje się także zużycie wyrobów akcyzowych na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. W tej sytuacji zarzut naruszenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym również ocenić należy za chybiony. Odnośnie opisanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzutów, dotyczących przeniesienia ciężaru dowodowego na ostatniego dysponenta wyrobu akcyzowego wskazać jedynie należy, że "generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić" (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2000 r., I SA/Ka 960/98, POP nr 3/2001, poz. 69). Pogląd taki potwierdza również doktryna. W piśmiennictwie zwraca się uwagę, że "ciężar dowodu spoczywa na stronie postępowania, która twierdzi, iż istnieją inne dowody (mające wpływ na wynik sprawy) niż zawarte w podstawie faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego" i dodaje, że jeżeli "strona nie zgadza się z ustaleniami organu podatkowego, może przedstawić dowody popierające własne stanowisko. Dowód przeprowadzać mają bowiem nie tylko organy podatkowe, lecz także strony postępowania. Wobec tego ciężar dowodu musi spoczywać na każdym, kto formułuje swoje twierdzenia" (vide A. Hanusz "Strony postępowania podatkowego a ciężar dowodu", PP nr 9, s. 49). Tak więc, skoro C. M. nie naprowadził żadnych dowodów na okoliczność uiszczenia podatku akcyzowego od zakupionego oleju napędowego na wcześniejszym etapie obrotu, brak jest podstaw do domagania się od organów podatkowych prowadzenia nieograniczonego i niekończącego się postępowania dowodowego w tym zakresie. Trudno odnieść do zarzutu wskazanego w pkt A1 skargi kasacyjnej z uwagi na ogólnikowe sformułowanie tego zarzutu. Niewątpliwe jest natomiast, że fakt wydania odmiennego orzeczenia przez sąd administracyjny w innej sprawie o zbliżonym stanie faktycznym i prawnym, dotyczącej innego podatnika, nie narusza zasady równości wszystkich obywateli wobec praw i równego ich traktowania przez władze publiczne. Na marginesie podać jedynie należy, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wydany w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 730/10, na który powołuje się autor skargi kasacyjnej, został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt I GSK 133/11 (opubl. na stronie internetowej: www.orzecznia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe, uznając, że skarga kasacyjna nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu.