II SA/Bk 310/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Stanisław Prutis, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi gminnej 1. oddala skargę, 2. przyznaje radcy prawnemu M. C. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego J. T. wykonane na zasadzie prawa pomocy.- II SA/Bk 310/10 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z [...] marca 2009 r. Prezydent Miasta B. ustalił lokalizację drogi gminnej - ul. S. w B. i zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonych w B., przeznaczonych pod realizację drogi. Inwestycja miała polegać na budowie ulicy S. (od ul. G. do ul. B.) wraz budową infrastruktury, przebudową istniejącego uzbrojenia kolidującego z wnioskowaną inwestycją, na działkach nr [...] – obręb 24 oraz na działce nr [...] obręb 22 w B. Wskazano, że działki nr [...] (należąca dotychczas do J. T.), [...] nie zostały objęte projektem podziału z uwagi na ich przeznaczenie w całości pod budowę drogi. W rozstrzygnięciu określono linie rozgraniczające teren inwestycji, parametry techniczne drogi oraz wymagania dotyczące jej powiązania z innymi drogami publicznymi z określeniem ich kategorii, zmiany w dotychczasowej infrastrukturze technicznej, warunki wynikające z potrzeby ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa, jak również wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. W części II rozstrzygnięcia zatwierdzono projekt podziału działek, w tym w punkcie 2. części II zatwierdzono podział działki nr [...] stanowiącej własność J. T. na działki nr [...] (przeznaczoną do wykupu) i działkę nr [...]. W części III decyzji ustalono warunki wydania nieruchomości i opróżnienia lokali przeznaczonych pod inwestycję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że została wydana na wniosek inwestora, który przedłożył wymagane opinie oraz w trakcie postępowania sprecyzował wniosek jako dotyczący budowy ul. S. na odcinku od ul. G. do ul. B. Wniosek oceniono jako spełniający ustawowe wymagania. Wskazano, że o wszczęciu postępowania oraz możliwości składania zastrzeżeń strony zostały poinformowane w drodze obwieszczeń na tablicy Urzędu Miasta oraz w prasie lokalnej. Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. T. Wniósł o jej uchylenie i wydanie nowej decyzji, w której ustalono by lokalizację drogi w sposób niepozbawiający go prawa własności części działki nr [...] oraz prawa współwłasności działki nr [...]. Wywodził, że możliwe jest przesunięcie planowanego przebiegu drogi w całości na grunty stanowiące własność Skarbu Państwa administrowane przez Lasy Państwowe, co umożliwiłoby zachowanie w stanie nienaruszonym własności gruntów prywatnych. Jego zdaniem ustalony w decyzji przebieg drogi, prowadzący przez tereny prywatne, spowoduje konieczność ich wykupu i wypłaty odszkodowań, co jest mniej opłacalne dla Gminy. Wskazał, że w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] stycznia 2009 r. planowane jest poszerzenie tak zlokalizowanej drogi o dodatkowe 3 m kosztem jego działki nr [...]. Odwołujący się podał, że zgodnie z przepisami Konstytucji RP oraz Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela własność jest prawem co do zasady nienaruszalnym i można jej pozbawić w drodze wywłaszczenia tylko w wyjątkowych przypadkach, gdy celu publicznego nie można osiągnąć w inny sposób. Zarzucił, że ustalony przebieg ul. S. spowoduje odcięcie jego działki od energii elektrycznej oraz przybliżenie znajdującej się na jego terenie studni głębinowej do granicy działki i planowej drogi, co nie jest zgodne z przepisami sanitarnymi. Zakwestionował również jako nieekonomiczną przyjętą w decyzji szerokość drogi, konieczność utworzenia dwóch pasów ruchu, dwóch chodników oraz ścieżki rowerowej. Wskazał, że w przypadku pozostawienia projektu drogi w obecnym kształcie będzie się domagał wykupu całej, należącej do niego nieruchomości wraz z trwającą na niej budową. Decyzją z [...] maja 2009 r. nr [...] wydaną przez Dyrektora Wydziału Infrastruktury P. Urzędu Wojewódzkiego w B. utrzymano w mocy zakwestionowaną decyzję organu I instancji. Wskazano, że spełnia ona wszystkie wymagania przewidziane w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i brak jest podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Argumentowano, że w postępowaniu o lokalizację drogi toczącym się w oparciu o przepisy specustawy drogowej organ jest związany wnioskiem inwestora i nie może ingerować w zaproponowany przez niego przebieg drogi. To inwestor dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno – wykonawczych, natomiast organ nie może wpływać na sposób poprowadzenia inwestycji i zaproponowany podział działek. Modyfikacja wniosku w tym zakresie może nastąpić wyłącznie za zgodą inwestora w trakcie postępowania. Odwołujący się skorzystał z możliwości wniesienia uwag do projektu drogi. W efekcie tych działań przeprojektowano drogę dokonując jej zawężenia na wysokości jego działki z 15 do 12 m, o czym świadczy treść pisma Departamentu Inwestycji z 24 czerwca 2008 r. i mapa projektu lokalizacji ul. S. Wskazano, że inwestor przewidział w projekcie budowlanym przebudowę istniejącej infrastruktury technicznej i jest zobowiązany uzgodnić warunki techniczne z dostawcami mediów. W kwestii studni głębinowej wskazano, że z mapy zawierającej projekt podziału wynika, że jest ona zlokalizowana poza terenem inwestycji drogowej. Odnośnie innych zarzutów oceniono, że nie dotyczą one przedmiotu postępowania oraz będą mogły zostać podniesione w postępowaniu o ustalenie wysokości odszkodowania. Wskazano także, że organ odwoławczy orzekał wyłącznie na skutek odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z [...] marca 2009 r. i nie może rozpoznawać zarzutów dotyczących innych rozstrzygnięć. Skargę na powyższą decyzję złożył do sądu administracyjnego J. T. zarzucając: naruszenie przepisów postępowania poprzez niedoręczenie wydawanych w tym postępowaniu decyzji, uniemożliwienie zapoznania się z pełnymi aktami sprawy, wydanie decyzji w oparciu o niekompletne akta – pozbawione projektów, naruszenie art. 21 Konstytucji poprzez pozbawienie go prawa własności części nieruchomości nr [...] i prawa współwłasności działki nr [...]. Uzasadniając zarzuty wskazał, że nie otrzymał żadnej decyzji (organu I i II instancji), a jedynie zawiadomienia o możliwości zapoznania się z ich treścią, natomiast kopie rozstrzygnięć otrzymał dopiero po pisemnym wniosku. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, nieprawdziwe i niezgodne ze stanem faktycznym jest znajdujące się w decyzji z [...] maja 2009 r. pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. W pozostałym zakresie powtórzono w skardze zarzuty sformułowane wcześniej w odwołaniu, dotyczące naruszenia prawa własności poprzez ustalenie lokalizacji drogi gminnej przez grunty prywatne, mimo że bardziej ekonomiczne byłoby jej poprowadzenie przez grunty Skarbu Państwa. Skarżący wskazał, że proponowane przez niego rozwiązanie będzie mniej uciążliwe dla właścicieli, dużo tańsze dla Gminy oraz jej mieszkańców. Wskazał na zaplanowane decyzją z [...] stycznia 2009 r. poszerzenie w przyszłości drogi gminnej o 3 m z jego działki. Skarżący podkreślił wyjątkowość instytucji wywłaszczenia jako środka ultima ratio, sięganie do którego nie może nosić cech dowolności. Jego zdaniem realizacja inwestycji spowoduje odcięcie jego działki od energii elektrycznej i naruszenie przepisów sanitarnych dotyczących położenia studni głębinowej. Identycznie jak w odwołaniu wskazał na nieekonomiczność przyjętego rozwiązania oraz wadliwość jego konstrukcji, mogącą powodować w przyszłości niebezpieczeństwo dla ruchu rowerowego i ruchu pieszych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie jako bezzasadnej i podtrzymał wszystkie argumenty z uzasadnienia zaskarżonej decyzji zwracając uwagę na identyczność zarzutów skargi i odwołania. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 21 Konstytucji RP wskazał, że tzw. specustawa drogowa, a zatem i przyjęte w niej rozwiązania, korzystają z domniemania konstytucyjności. Argumentowano ponadto, że skarżący skorzystał w trakcie postępowania z możliwości zgłoszenia wniosku o korektę lokalizacji drogi, który to wniosek częściowo został uwzględniony (zwężono ul. S. na odcinku ul. G. do szerokości 12 m i zmniejszono pas zajęcia działki nr [...] z 7 m do 3 m). Organ nie zgodził się z zarzutem orzekania w oparciu o niepełne akta, bowiem skarżący zapoznawał się z nimi ponownie po odesłaniu ich części organowi I instancji, stąd mogło powstać mylne wrażenie o ich niekompletności. Wyjaśniono zasady informowania stron o wydanych decyzjach stosowane w oparciu o przepisy specustawy drogowej wskazując, że w przedmiotowej sprawie czternastodniowy termin doręczenia decyzji przez obwieszczenie upłynął dnia 12 czerwca 2009 r., a termin na wniesienie skargi – 13 lipca 2009 r., podczas gdy wpłynęła ona dopiero 16 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem sprawy niniejszej jest legalność ustalenia lokalizacji drogi gminnej – fragmentu ul. S. w B. Postępowanie toczyło się w trybie ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 z późń. zm.), zwanej specustawą drogową. Z uwagi na liczne nowelizacje tego aktu prawnego zadaniem organów w pierwszej kolejności było ustalenie stanu prawnego właściwego na datę orzekania. W ocenie sądu nastąpiło to prawidłowo. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji zostały wydane w oparciu o przepisy specustawy drogowej w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 154, poz. 958). Znowelizowane przepisy weszły co prawda w życie 10 września 2008 r., a więc przed wydaniem obydwu wymienionych decyzji (z 04 marca 2009 r. i z 24 maja 2009 r.), to jednak na podstawie art. 6 ustawy nowelizującej do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną należało stosować przepisy dotychczasowe. Opisany wymóg został w kontrolowanych decyzjach zachowany. Również w niniejszym uzasadnieniu w każdym przypadku powoływania przepisów specustawy drogowej – będą to jej regulacje w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie powyższej nowelizacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, zatem ta kwestia wymaga oceny w pierwszej kolejności. Zgodnie z art. 7 ust. 2 – 4 specustawy drogowej o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi organy powinny informować uczestników postępowania w następujący sposób: doręczając wnioskodawcy odpis decyzji, wysyłając zawiadomienie o wydaniu decyzji dotychczasowemu właścicielowi na adres określony w ewidencji gruntów, a w stosunku do innych stron - zamieszczając obwieszczenie z informacją o wydaniu decyzji w urzędach (gmin, wojewódzkich) właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący przed ustaleniem lokalizacji drogi był właścicielem działki nr [...] (z której wydzielono działkę nr [...] przeznaczoną pod drogę) oraz współwłaścicielem działki nr [...] (w całości przeznaczoną pod drogę). Zatem zgodnie z art. 7 ust. 2 i 3 specustawy drogowej powinien otrzymać zawiadomienie o wydaniu przez Wojewodę P. decyzji z [...] maja 2009 r. Zawiadomienie takie otrzymał 08 czerwca 2009 r. (k. 105 akt adm. II instancji). Zgodnie z zawartym w nim pouczeniem miał 14 dni od doręczenia zawiadomienia na zapoznanie się z treścią decyzji (k. 153 akt ad. II instancji). Z aktami sprawy i decyzją zapoznawał się w dniu 19 czerwca 2009 r. i wówczas otrzymał jej kserokopię. Zatem od dnia 20 czerwca 2009 r. należało liczyć trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi na podstawie art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Termin ten upływał 21 lipca 2009 r., a skargę wniesiono 16 lipca 2009 r. Nie była zatem spóźniona. Powyższe zasady obliczania terminów na złożenie skargi do sądu administracyjnego w trybie specustawy drogowej wyłożył NSA w postanowieniu z 09 listopada 2009 r. w sprawie II OSK 1545/09 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co prawda NSA orzekał na podstawie stanu prawnego obowiązującego po 10 września 2008 r., jednak z uwagi na zbieżność regulacji dotyczących doręczania zawiadomienia o wydaniu decyzji dotychczasowym właścicielom nieruchomości - w przepisach uchylonych (art. 7 ust. 2 specustawy w brzmieniu sprzed 10 września 2008 r.) i obowiązujących w dacie orzekania przez NSA w powołanym orzeczeniu (art. 11f ust. 3 specustawy w brzmieniu po 10 września 2008 r.) - zasady wyłożone przez NSA znajdowały zastosowanie w sprawie niniejszej. Z uwagi na powyższe należało również uznać za nieusprawiedliwione zarzuty skargi dotyczące niedoręczenia skarżącemu wydawanych w sprawie decyzji. Jako dotychczasowy właściciel nieruchomości był bowiem o ich treści zawiadamiany, o czym świadczą: zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia o wydaniu decyzji z [...] marca 2009 r. podpisane przez J. T. w dniu 23 marca 2009 r. (k. 27 akt adm. I instancji) oraz zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia o treści decyzji organu II instancji podpisane przez skarżącego 08 czerwca 2009 r. (k. 105 akt adm. II instancji). Tę samą procedurę zawiadamiania zastosowano wobec pozostałych dotychczasowych właścicieli nieruchomości, które zostały objęte decyzją lokalizacyjną, natomiast co do pozostałych stron – zamieszczono stosowne obwieszenia na tablicach ogłoszeń i w prasie lokalnej. Powyższe postępowanie należało ocenić jako zgodne z prawem. Skład orzekający podziela również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 30 marca 2010 r. w sprawie II OSK 88/10 przesądził brak podstaw do wyłączenia prezydenta miasta na prawach powiatu od rozpatrywania własnych wniosków o lokalizację dróg gminnych na terenie miasta na prawach powiatu. Zarzuty w tym zakresie podnosił skarżący i do rozstrzygnięcia tej kwestii przez NSA postępowanie w sprawie niniejszej było zawieszone. Główny zarzut skargi dotyczy natomiast nieprawidłowej lokalizacji drogi. W ocenie strony prowadzi to do nieuzasadnionego pozbawienia własności nieruchomości prywatnych, mimo możliwości ustalenia przebiegu drogi w sposób bardziej uzasadniony ekonomicznie, po gruntach leśnych. Powyższy zarzut nie mógł być uwzględniony. Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jak sama jej nazwa wskazuje, ma charakter regulacji szczególnej. Potwierdzają to kolejne nowelizacje ustawy zmierzające do maksymalnego uproszczenia i przyspieszenia realizacji inwestycji drogowych. W tekście pierwotnym specustawy, przed nowelizacją ustawą z 18 października 2006 r. (Dz. U. Nr 220, poz. 1601 z późn. zm.), która weszła w życie 16 grudnia 2006 r., wydawano odrębnie decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi i zatwierdzeniu podziału nieruchomości, a odrębnie decyzję o wywłaszczeniu nieruchomości i o odszkodowaniu. Po dniu 16 grudnia 2006 r. przypisano skutek wywłaszczenia decyzji o lokalizacji drogi pozostawiając do odrębnego rozstrzygnięcia kwestie odszkodowania i zatwierdzenia projektu budowlanego (w takim stanie prawnym wydano kwestionowane decyzje w sprawie niniejszej). Obecnie, wskutek nowelizacji dokonanej powoływaną wyżej ustawą z 25 lipca 2008 r., decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rozstrzyga jednocześnie o wszystkich powyższych kwestiach, w tym o zatwierdzeniu projektu budowlanego, za wyjątkiem odszkodowania. Z dniem 16 grudnia 2006 r. rozszerzono także stosowanie ustawy na wszystkie kategorie dróg publicznych, oprócz krajowych także wojewódzkie, powiatowe i gminne. Jeżeli zatem, jak z powyższego wynika, przyspieszenie i uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji drogowych jest celem specustawy drogowej (bowiem priorytetowym interesem publicznym jest poprawa infrastruktury drogowej w Polsce), to słusznie wskazał WSA w Białymstoku w wyroku z 15 czerwca 2010 r. w sprawie II SA/Bk 292/10, że należy interpretować jej przepisy poprzez pryzmat znaczenia ustawy dla przyspieszenia procesu budowy dróg publicznych (wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wyrazem powyższego kierunku uproszczenia są przepisy specustawy (w brzmieniu sprzed 10 września 2008 r.), które wyłączały bądź ograniczały stosowanie ogólnych reguł procedury administracyjnej (np. w zakresie doręczeń decyzji) oraz wyłączały stosowanie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 4, 10 specustawy). Oceniając treść zaskarżonej decyzji poprzez pryzmat przedstawionych wyżej ogólnych założeń i celów specustawy drogowej należy stwierdzić, że nie narusza ona norm tego aktu prawnego, w tym w zakresie wskazanym przez skarżącego, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Postępowanie dotyczące ustalenia lokalizacji drogi publicznej toczyło się z wniosku inwestora – zarządcy drogi, który wraz z wnioskiem, zaopiniowanym przez właściwe organy i zawierającym wszystkie niezbędne elementy, przedłożył wymaganą przepisami i kompletną dokumentację zgodnie z art. 5 specustawy. Z uwagi na charakter planowanej inwestycji i miejsce jej lokalizacji opinie przedłożyli Prezydent Miasta (pismo z 18 sierpnia 2008 r.), Marszałek Województwa (pismo z 15 kwietnia 2008 r.) i Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych (pismo z 14 października 2008 r.). Z woli ustawodawcy przedmiotowe opinie zastępują uzgodnienia, pozwolenia, opinie bądź stanowiska właściwych organów wymagane odrębnymi przepisami (art. 5 ust. 3 specustawy drogowej). Organ w toku postępowania administracyjnego dokonał sprawdzenia czy wniosek spełnia wymagania przewidziane przepisami, czy projekt jest zgodny z ustawą oraz czy dotyczy inwestycji o charakterze publicznym. Spełnienie tych warunków, a taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej i ocenę tę skład orzekający podziela, zobowiązywało organ do wydania decyzji o lokalizacji drogi. W kwestii głównego zarzutu kwestionującego ekonomiczną nieracjonalność rozwiązań przyjętych w decyzji lokalizacyjnej, prowadzących do zbyt rozległego pozbawienia własności prywatnej, w tym własności skarżącego, wskazać należy, że organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi decyduje zarządca (wnioskodawca), to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno – wykonawcze. Przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Organ, a w konsekwencji i sąd rozpoznający skargę na decyzję lokalizacyjną, mogą jedynie ocenić zgodność z prawem rozwiązań decyzji i taka ocena przeprowadzona w sprawie niniejszej wypada pozytywnie. Ten kierunek orzecznictwa można uznać za dominujący (vide wyroki: WSA w Warszawie z 09.11.2006 r., IV SA/Wa 638/06, WSA w Warszawie z 18.04.2007 r., IV SA/Wa 46/07, WSA w Warszawie z 27.08.2008 r., I SA/Wa 323/08, WSA w Poznaniu z 09.06.2009 r., IV SA/Po 130/09, WSA w Szczecinie z 16.09.2010 r., II SA/Sz 563/10 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 21 Konstytucji RP wskazać należy, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy Konstytucji (powoływany art. 21 ust. 1), a także przepis art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art. 1 Protokołu nr 1 do tej Konwencji nie jest prawem bezwzględnym i może być ograniczane, pod warunkiem, że nastąpi to tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji). Wywłaszczenie jest natomiast dopuszczalne tylko na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 2 Konstytucji). W kontrolowanym postępowaniu powyższe warunki wywłaszczenia zostały spełnione. Przejście z mocy prawa własności nieruchomości skarżącego, w granicach wydzielonych liniami rozgraniczającymi zatwierdzonymi w projekcie podziału, następuje na podstawie przepisów ustawowych, przewidujących obowiązek ustalenia odszkodowania (art. 12, 18 specustawy drogowej). Również pozbawienie skarżącego prawa własności stanowi realizację celu publicznego, jakim jest budowa dróg mających służyć polepszeniu komunikacji. Takim celem jest z pewnością realizacja ul. S. w rejonie zamieszkania skarżącego. Stanowi ona konieczną inwestycję celu publicznego. Brak jest zatem podstaw do podważania dotyczącej jej decyzji lokalizacyjnej z powołaniem się na art. 21 Konstytucji RP (vide wyrok NSA z 23.04.2010 r., II OSK 704/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ponadto z akt administracyjnych wynika, że zanim wszczęto postępowanie lokalizacyjne organy projektujące przyszłą drogę, na skutek interwencji skarżącego, rozważyły zasadność i konieczność zmodyfikowania jej przebiegu. Jak wskazano w piśmie Departamentu Inwestycji Urzędu Miejskiego w B. z 24 czerwca 2008 r. nr [...] zmieniono projekt wykonując częściowe zwężenie ulicy S. na odcinku od ulicy G. na wysokości działki nr [...]. Na przedmiotowym odcinku zmniejszono szerokość ulicy z 15 m do 12 m zawężając również szerokość przewidzianego do przejęcia pasa działki nr [...] należącej dotychczas w całości do skarżącego. W tym samym piśmie poinformowano stronę o braku możliwości całkowitego przesunięcia ulicy S. w stronę lasu z uwagi na wykonane wydzielenia pod pas drogowy (k. 74 akt adm. I instancji). A zatem ustalono lokalizację ulicy S. w przyjętym na skutek interwencji strony kształcie, co wynika z akt administracyjnych. Powyższe wskazuje, że organ rozważając przed wszczęciem postępowania inne warianty przebiegu drogi - wyszedł naprzeciw oczekiwaniom strony uwzględniając jej interes w zakresie, na który pozwalały okoliczności i charakter zaplanowanej drogi. Sąd akceptuje również stanowisko organu w kwestii zarzutu skarżącego co do pozbawienia jego działki dostępu do energii elektrycznej i możliwości użytkowania studni głębinowej. Przebudowa infrastruktury technicznej będzie następowała łącznie z przebudową drogi, ale na warunkach dostawców mediów. Natomiast studnia głębinowa, jak wynika z załącznika do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej, znajduje się poza terenem inwestycji drogowej. Te kwestie będą jeszcze przedmiotem szczegółowych ustaleń na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Również, zdaniem sądu, umożliwiono skarżącemu zapoznanie się z kompletnymi aktami sprawy. Świadczy o tym notatka służbowa z 22 maja 2009 r. (k. 90 akt adm. II instancji). Natomiast przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie zostały podniesione zarzuty dotyczące niekompletności akt, a uczyniono to dopiero po ponownym zapoznaniu się z dokumentacją sprawy pismem z dnia 20 czerwca 2009 r. (k. 154 akt adm. II instancji). Wynika z powyższego, że skarżący w trakcie postępowania miał dostęp do pełnych akt sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).