II SA/Łd 907/10

Dnia 9 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2011 roku spraw ze skarg R. R. i M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargi. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 4.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Starosta [...] zezwolił zarządcy drogi - Prezydentowi Miasta T. na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie dróg gminnych – ulic: A wraz z łącznikiem do ulicy B, C i D w T., obejmującej działki oznaczone numerami: [...] oraz [...] w obrębie [...], a także numerami: [...] w obrębie [...]. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, iż planowana inwestycja uzyskała pozytywną opinię Zarządu Województwa [...] z dnia [...], znak [...]. Nadto w aktach sprawy znajduje się pismo o złożeniu wniosku w sprawie uzyskania pozytywnej opinii Zarządu Powiatu w T., lecz w ustawowym terminie opinia ta nie została wydana, co należało potraktować jako brak zastrzeżeń do wniosku. Organ ustalił, że w piśmie z dnia 29 marca 2010 roku R. R. stwierdziła, iż realizacja inwestycji spowoduje zabranie części należącej do niej nieruchomości, na której znajdują się naniesienia budowlane oraz nasadzenia roślinne. Wskazała też, że jest emerytką, osobą schorowaną i samotną, o ograniczonych możliwościach finansowych. Jej zdaniem ewentualna rekompensata za odebraną część działki nie rozstrzyga problemu, zaś konsekwencją budowy ul. D będzie otoczenie jej nieruchomości ulicami z trzech stron, co obniży stan bezpieczeństwa i komfortu. W związku z tym R. R. wniosła, aby ul. D pozostawić w istniejącej wersji, tj. jako ciąg pieszo-jezdny. W tym samym dniu, tj. 29 marca 2010 roku strony postępowania – T. i W. S. wnieśli sprzeciw w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, uzasadniając go tym, że połączenie ul. D z ul. A pozbawi ich własności części nieruchomości. Zakwestionowali zasadność budowy ul. D pod względem racjonalnym, logicznym i ekonomicznym i wnieśli o uwzględnienie w projekcie wjazdu do należącej do nich posesji od ul. D. Następnie w dniu 30 marca 2010 roku W. K. i P. K. złożyli zastrzeżenia w sprawie budowy ul. D, wnosząc o zmianę projektu z uwzględnieniem wjazdów na ich działki od strony ul. D. W dalszej części pisma stwierdzili, że inwestycja kłóci się z zasadami racjonalnego gospodarowania środkami na inwestycje publiczne oraz europejską ideą zrównoważonego rozwoju, bowiem jako przyszli mieszkańcy ul. D nie potrzebują dwumetrowych pasów zieleni oraz drogi tranzytowej. G. i P. M. wnieśli zarzuty odnośnie budowy ul. D w dniu 30 marca 2010 roku. Nie chcą ponosić konsekwencji poszerzenia ul. D, zakwestionowali konieczność zastosowania pasa zieleni, nie zgadzając się na odstąpienie części swojej nieruchomości z uwagi na zamiar przepisania połowy działki synowi. Ponadto wyrazili chęć posiadania wjazdu od strony ul. D. Odnosząc się do powyższych zarzutów organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych Starosta [...] pełni w procesie budowy drogi funkcję organu administracji, który jest zobowiązany do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jeżeli planowane przedsięwzięcie nie narusza prawa, nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań projektowych. Inwestor sam dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych. W odniesieniu do kwestii dotyczących nie wyrażenia zgody na wywłaszczenie i ustanowienie przebiegu drogi przez strony postępowania organ stwierdził, iż nabywanie nieruchomości pod drogi uregulowane zostało w rozdziale 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W przypadku właścicieli, którzy wnioskowali o zaprojektowanie zjazdów do ich działek od strony ul. D, uwzględniono te zjazdy w projekcie budowlanym. Reasumując organ pierwszej instancji stwierdził, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa. W odwołaniu od tej decyzji M. i K. P., R. R. oraz T. i W. S. wyrazili niezadowolenie z planowanej inwestycji, podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko, a nadto M. i K. P. wskazali, iż dotychczas nie otrzymywali korespondencji w przedmiotowej sprawie, kierowanej do uczestników postępowania. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 11 g ust. 1 pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych utrzymał w mocy wskazaną na wstępie decyzję Starosty [...]. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi rodzaj skonsolidowanego orzeczenia administracyjnego, które łączy decyzje o ustaleniu lokalizacji drogi z pozwoleniem na budowę. Jest to kompleksowa decyzja, która oprócz pozwolenia na budowę, wywłaszcza prawa do nieruchomości znajdujących się w pasie inwestycji, jak również zatwierdza podział nieruchomości. Decyzja ta może również ograniczyć korzystanie z nieruchomości sąsiednich w celu przebudowy infrastruktury technicznej i dróg niższej kategorii. Należy pamiętać, że tak naprawdę decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji jest pozwoleniem na budowę i jej podstawowe rozstrzygnięcie to zatwierdzenie projektu budowlanego. Dalej organ wskazał, że wraz z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na realizację spornej inwestycji drogowej zarządca drogi zgodnie z art. 11 d ust. 2 w/w ustawy załączył: - mapę w skali 1:500, przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; - analizę powiązań drogi z innymi drogami publicznymi; - mapy zawierające projekty podziału nieruchomości; - określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowana terenu; - cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zm.); - informację o bezpieczeństwie i ochronie zdrowia; - opinię Zarządu Województw [...] (z dnia [...], znak: [...]); - zaświadczenie inwestora dotyczące opinii Zarządu Powiatu [...] z dnia [...]; - opinię Naczelnika Wydziału Inżyniera Miasta (z dnia [...], znak: [...]); - decyzję Zarządu Powiatu [...] z dnia [...], znak: [...]), uzgadniającą projekt budowlany na włączenie ul. A w obrębie skrzyżowania z drogą powiatową nr [...], tj. ul. E w T. i wyrażającą zgodę na umieszczenie projektowanych elementów w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] ul. E w T. z określonymi w powyższej decyzji zastrzeżeniami; - ostateczną decyzję Prezydenta Miasta T. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia (z dnia [...], znak: [...]). Wobec powyższego należy stwierdzić, iż wniosek złożony przez zarządcę drogi spełnił wymogi ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Ponadto do stron będących właścicielami nieruchomości objętych wnioskiem zostało wysłane zawiadomienie o wszczęciu postępowania, zaś pozostałe strony zostały poinformowane poprzez obwieszczenia, które ukazały się na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w T., na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Urzędu Miasta T. oraz w prasie lokalnej. Strony zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z aktami oraz o ewentualności wnoszenia uwag bądź zastrzeżeń. Uwagi dotyczące zaprojektowania zjazdów do działek od strony ul. D zostały przez inwestora uwzględnione. W odpowiedzi na zarzuty Wojewoda [...] wyjaśnił, zgodnie z art. 11 d ust 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, właściwy organ wysyła zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W katastrze nieruchomości dla działki nr [...], obręb [...] wykazany jest dla M. i K. P. adres W. 19 i pod ten adres kierowana byłą korespondencja w przedmiotowej sprawie. Za wpisy w katastrze nieruchomości odpowiadają właściciele nieruchomości, których te wpisy dotyczą. Odnośnie zasadności przedmiotowej inwestycji organ wskazał, że zgodne z przepisami w/w ustawy zarówno Starosta [...], jak Wojewoda [...] pełnią w procesie budowy drogi funkcję organu administracji, który jest zobowiązany do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jeżeli planowane przedsięwzięcie nie narusza prawa. Organy administracji architektoniczno- budowlanej nie są natomiast upoważnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań projektowych. Inwestor sam dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych. Odwołujący się kwestionują podział ich nieruchomości, twierdząc, iż to narusza Ich interes i prawo własności, jednakże postępowanie administracyjne zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych na podstawie również której dokonano podziału nieruchomości. Powyższa ustawa ma, jak wskazuje sam tytuł szczególne znaczenie, albowiem upraszcza i usprawnia procedury administracyjne dotyczące lokalizowania i budowy dróg, ograniczając w pewnym zakresie prawa procesowe stron postępowania innych niż inwestor, stanowiąc w tym zakresie uregulowanie o charakterze wyjątku w stosunku do k.p.a. Ustawa ta przewiduje, że decyzję o odszkodowaniu wydaje ten sam organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jeżeli zaś przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi obowiązany jest do nabycia, na wniosek właściciela nieruchomości w imieniu i na rzecz jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zaskarżyli R. R., M. i K. P., G. i P. M. oraz W. i T. S. Wniesione skargi zostały zarejestrowane odpowiednio pod sygnaturami: II SA/Łd 907/10, II SA/Łd 908/10, II SA/Łd 909/10 oraz II SA/Łd 940/10. R. R., M. i K. P., G. i P. M. podtrzymali swoje dotychczasowe stanowisko prezentowane w postępowaniu. N. W. i T. S. w swojej skardze wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazując na: - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 11 b ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, przez błędne zastosowanie i wydanie decyzji zezwalającej przeprowadzenie inwestycji drogowej; - naruszenie art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez błędną ocenę całokształtu materiału dowodowego w sprawie, w szczególności błędną ocenę analizy powiązania z innymi drogami oraz celu przeprowadzenia inwestycji, w następstwie błędne uznanie zasadności żądania wnioskującego organu. - naruszenie art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 roku, Nr 102, poz. 651 ze zm.) przez błędną wykładnię i stwierdzenie, że wywłaszczenie nieruchomości pod realizację inwestycji drogowej przez działki skarżących oraz uczestników jest uzasadnione celem publicznym, w następstwie błędne stwierdzenie, że uzasadnionym jest udzielenie wnioskodawcy zezwolenia w trybie ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. W uzasadnieniu skargi W. i T. S. wyjaśnili, że organy administracji skupiły uwagę na spełnieniu warunków formalnych procesu wydawania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Nie dokonano prawidłowej analizy dokumentów przedstawionych przez strony, analizy drogowej, pism skarżących w kierunku ustalenia czy sporna inwestycja jest uzasadniona, w szczególności czy cel tej inwestycji, a więc dojazd do działek jest zrealizowany w inny sposób aniżeli poprzez pozbawienie własności gruntu skarżących. Strony wskazywały, że istniejąca sieć dróg miejskich pozwala na swobodny przejazd do każdej z działek, bez potrzeby przedłużania ul. A. Należy mieć na uwadze, że obecna przebudowa drogi powoduje znaczne szkody po stronie właścicieli działek, konieczność rozbiórki płotów, części budynków. Dalej skarżący wskazali, że w ich opinii proces zezwolenia na .realizację inwestycji drogowej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku powinien być poprzedzony postępowaniem o wywłaszczenie nieruchomości, a decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości chociażby nie prawomocna powinna być traktowana jako załącznik w rozumieniu w art. 11 d ust. 1 pkt 9 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2010 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 908-909/10, WSA w Łodzi na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odrzucił skargi K. P., G. M. i P. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargi nie są zasadne. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 11 g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 roku, Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Wyjaśnić należy, iż wskazana ustawa ma charakter specjalny, a jej działanie zostało ograniczone w czasie (do dnia 31 grudnia 2007 roku, w pierwotnej wersji specustawy a wg. wersji aktualnie obowiązującej do dnia 31 grudnia 2020 roku). Celem owej specustawy, mającej nadal charakter epizodyczny, jest zasadnicze uproszczenie procedur przygotowania realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W swej pierwotnej wersji ustawa ta dotyczyła jedynie budowy dróg krajowych oraz dróg w miastach na prawach powiatu, finansowanych z budżetu tych miast, jednak na mocy przepisów ustawy z dnia 18 października 2006 roku o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 220, poz. 1601 ze zm.) z dniem 16 grudnia2006 roku jej działanie zostało rozciągnięte na wszystkie drogi publiczne. Nadto wypada przypomnieć, że przepisy zamieszczone niegdyś w rozdziale 2 specustawy regulujące postępowanie w zakresie lokalizacji dróg zostały uchylone z dniem 10 września 2008 roku, na mocy art. 1 pkt 2 oraz art. 8 ustawy z dnia 25 lipca 2008 roku o zmianie ustawy o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 154, poz. 958).W miejsce uchylonego rozdziału 2, zgodnie z dyspozycją art. 1 pkt 3 ustawy zmieniającej, ustawodawca wprowadził do specustawy rozdział 2a regulujący w sposób odmienny niż dotychczas postępowanie poprzedzające rozpoczęcie drogowych robót budowlanych. Na mocy owej nowelizacji w miejscu dotychczasowych decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej, aktualnie zgodnie z art. 11 a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, są wydawane decyzje o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Należy wreszcie wyjaśnić, że na mocy art. 1 pkt 13 i pkt 14 ustawy zmieniającej uchylone zostały także przepisy art. 24 i art. 28 – art. 30 zamieszczone w rozdziale 4 specustawy, które regulowały kwestie dotyczące pozwoleń na budowę dróg i przebudowę istniejących urządzeń infrastruktury drogowej. W stanie prawnym obowiązującym aktualnie nie wydaje się już tym samym decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi a następnie decyzji o pozwoleniu na jej budowę, a w miejsce tych dwóch decyzji wydawana jest tylko decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Istota sporu w niniejszej sprawie, sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, w jakich warunkach prawnych i faktycznych zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz czy warunki te zostały w badanej sprawie spełnione, co w konsekwencji uzasadniałoby jej zastosowanie. Okolicznością pozostającą poza sporem jest, iż orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednolite w interpretacji art. 1 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach (...) oraz oceny dopuszczalności jej zastosowania do lokalizacji dróg niespełniających kryteriów przynależności do określonej kategorii dróg publicznych (zob. np. stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2008 roku, w sprawie o sygn. akt II OSK 1111/08, z dnia 17 listopada 2009 roku, w sprawie o sygn. akt II OSK 1795/08 i z dnia 9 kwietnia 2009 roku, w sprawie o sygn. akt II OSK 91/10 oraz w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2008 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 80/08 i z dnia 20 sierpnia 2008 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 313/08 - wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 1 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych stanowi bowiem, iż ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19 z 2007 roku, poz. 115 ze zm.), w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel, oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach. Tymczasem art. 1 ustawy o drogach publicznych stanowi, iż drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe oraz drogi gminne. Akceptując wszakże dominujące w orzecznictwie stanowisko, przyjąć należy, iż w ramach inwestycji w zakresie dróg publicznych, istotne jest określenie rodzaju drogi publicznej we wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, przy czym do spełnienia tego wymogu wystarcza określenie jej przez sam organ wnioskujący, przy spełnieniu innych wymogów formalnych, określonych w ustawie. Nie jest natomiast konieczne przedłożeniu uchwały rady gminy, klasyfikującej na gruncie art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych daną planowaną drogę, jako drogę gminną. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2010 roku, w sprawie o sygn. akt II OSK 91/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że przepisy specustawy stosuje się także do zamierzeń inwestycyjnych dotyczących dróg, które w chwili składania wniosku jeszcze nie są drogami publicznymi w znaczeniu ustawy o drogach publicznych. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy, za wystarczające dla możliwości procedowania w niniejszej sprawie w trybie specustawy, uznać należy określenie projektowanej ulicy (A wraz z łącznikiem do ulicy B, C i D w T.) jako drogi gminnej we wniosku inwestora. Ponieważ zaś wniosek inwestora w zakresie wymagań, określonych w art. 11d ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych jest kompletny, stosowanie przez organy przepisów powołanej wyżej ustawy ocenić należy jako prawidłowe. Postępowanie dotyczące zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, jest postępowaniem prowadzonym z wniosku zarządcy drogi, który ustala przebieg projektowanej drogi (art. 11d pkt 1 ustawy). Organ w toku postępowania administracyjnego dokonuje tylko sprawdzenia, czy wniosek spełnia przewidziane prawem wymagania oraz czy projekt jest zgodny z ustawą oraz czy dotyczy inwestycji o charakterze drogi publicznej. Należy też podkreślić, że przepisy specustawy drogowej nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności czy słuszności rozwiązań projektowych przyjętych we wniosku o udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Organ nie jest uprawniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno wykonawczych (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 lutego 2009 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 936/08, WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2007 roku, w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 46/07). Zadaniem organu jest opisanie elementów dotyczących uwarunkowań i okoliczności zawartych w art. 11f ust. 1 ustawy. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi należy wyjaśnić, iż jak już wskazano podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Z art. 1 ust. 1 ustawy wynika, że określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach. Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych jest ustawą szczególną (lex specialis) w stosunku do ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż reguluje ona kompleksowo zasady i warunki przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w tym nabywania nieruchomości na ten cel i organy właściwe w tych sprawach. Oznacza to, że nie ma tu zastosowania administracyjny tok postępowania, wynikający z przepisów o gospodarce nieruchomościami, w tym procedury zatwierdzenia podziału nieruchomości oraz wywłaszczania nieruchomości. Nadto zarówno kwestia odszkodowania za część nieruchomości skarżących, zajętą pod projektowaną drogę jak i zasadność poszerzenia i połączenia ulicy D z ulicą A wykraczała poza zakres rozpoznawanej sprawy, zaś kwestionowanie celowości inwestycji, jakkolwiek związanej z częściowym odjęciem skarżącym prawa własności, nie może prowadzić do uwzględnienia skargi, bowiem ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, dopuszcza ingerencję w prawo własności obywateli. Prawo własności można zaś ograniczać ze względu na ważną wartość mocniej chronioną (zasadna hierarchiczności wartości chronionych przez prawo). Jak wynika z art. 21 ust.2 Konstytucji RP, wartością silniej chronioną jest interes publiczny ("cele publiczne"), który w tym wypadku przejawia się potrzebą budowy dróg ogólnie dostępnych. Sąd nie jest powołany do kontrolowania celowości i trafności rozwiązań przyjmowanych przez ustawodawcę. Punktem wyjścia dla wszelkich rozważań jest zawsze założenie racjonalnego działania ustawodawcy i domniemanie zgodności ustaw z Konstytucją, a przyspieszenie rozwoju sieci dróg krajowych jest warunkiem nadrobienia zaległości w tym zakresie występujących między Polską a większością krajów europejskich oraz podstawą do długotrwałego rozwoju ekonomicznego i cywilizacyjnego kraju. (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 czerwca 2006 roku, sygn. akt K 23/05, OTK-A 2006/6/62). Ponieważ więc kontestowana decyzja nie narusza obowiązującego prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.