VII SA/Wa 2280/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], Główny Inwestor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej GINB, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r., znak: [...], i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1999 r., znak: [...], którym podjęto postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla zabudowy mieszkaniowej wraz z usługami i infrastrukturą techniczną na terenie działek [...] w rejonie ulic [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 1999 r., Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 97 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1980 r., Nr 9, poz. 26, ze zm.), podjął zawieszone postępowanie w sprawie ww. inwestycji z uwagi na fakt, że inwestor przedłożył projekt zamienny, który zawierał projekt wjazdu, podłączeń do sieci zewnętrznych na działce nr [...], stanowiącej własność Gminy [...] i użytkowanej jako droga. Organ uznał, że rozwiązanie to pozwala na rozpatrzenie sprawy przedmiotowego pozwolenia na budowę zabudowy mieszkaniowej na działkach nr [...], niezależnie od rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy [...] wniosku o ustanowienie drogi koniecznej na działce nr [...] na rzecz Gminy [...], celem zapewnienia przedmiotowej inwestycji dostępu do drogi publicznej. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 1999 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ww. ustawy, utrzymał w mocy ww. postanowienie wskazując, że ustanowienie drogi koniecznej celem zapewnienia dostępu do działki nr [...] nie stanowi kwestii prejudycjalnej w sprawie ww. wniosku o pozwolenie na budowę. Niezależnie więc od powyższego istnieje możliwość rozpatrzenia wniosku inwestora celem podjęcia działań zmierzających do zakończenia sprawy. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. rozstrzygnięć wystąpił M. K.. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], GINB, na podstawie art. 157 oraz 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu ww. wniosku, odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r., znak: [...], oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1999 r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ nadzorczy, powołując się na treść art. 97 § 2 k.p.a., stwierdził, że okoliczność wystąpienia z wnioskiem o ustanowienie drogi koniecznej nie stanowi zagadnienia wstępnego dla decyzji w sprawie uchylenia pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 911/09; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 22(2)0/07; wyrok NSA z dnia 15 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1364/08). Ponadto organ administracji ma obowiązek podjąć zawieszone postępowanie, nie tylko gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, ale również w przypadku, gdy w rzeczywistości nie było powodów do zawieszenia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 1375/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1846/06). GINB, mając na uwadze ww. stanowisko sądownictwa administracyjnego, stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniało zagadnienie wstępne, a więc gdy w takiej sytuacji organ dokonał zawieszenia postępowania, to w przypadku stwierdzenia nieistnienia przyczyny uzasadniającej jego zawieszenie, należało je podjąć. Ponadto organ wskazał, że Sąd Rejonowy [...] w dniu [...] marca 2008 r., sygn. akt [...], wydał postanowienie o ustanowieniu ww. służebności drogi koniecznej. W ocenie GINB analiza omawianego stanu faktycznego i prawnego wykazała więc, że kwestionowane rozstrzygnięcia nie wywołały skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Nie są też obarczone żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. zostały wydane przez właściwe organy, zostały oparte na właściwej podstawie prawnej i nie naruszają rażąco prawa, nie dotyczą sprawy rozstrzygniętej już poprzednio innym ostatecznym postanowieniem, nie zostały skierowane do osoby niebędącej stroną, były wykonalne w dniu ich wydania, a w przypadku ich wykonania nie wywołałyby czynu zagrożonego karą oraz nie zawierają wady powodującej ich nieważność z mocy prawa. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił M. K., wskazując, że organ nadzorczy nie wyjaśnił dokładnie sprawy, ponieważ bez żadnego powodu podjęto postępowanie, co wywołało skutki prawne w postaci, że aktualnie nie można powtórnie podjąć postępowania, upłynął termin ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz kompletny projekt budowlany stał się bezwartościowy. Wskazał, że choć został złożony projekt zamienny, to i tak rozwiązania w nim przyjęte nie gwarantowały dostępu do drogi lokalnej poprzez działkę nr [...], która była i jest działką rolną. Nie zgodził się też ze stanowiskiem organu, że w niniejszej sprawie nie zaistniało zagadnienie wstępne, a art. 97 § 2 k.p.a. nie powinien mieć zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. wniosku, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu podtrzymując dotychczasowe stanowisko wskazał, że zgodnie z obowiązującym w dacie wydania postanowienia podejmującego zawieszone postępowanie przepisem § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 . Nr 18, poz. 140, ze zm.), do działki budowlanej oraz do budynku i urządzeń z nim związanych należało zapewnić dojście i dojazd od drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu jego użytkowania oraz wymagań ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach szczególnych. Szerokość jezdni nie mogła być mniejsza niż 3 m. Organ właściwy do udzielania pozwolenia na budowę, w sytuacji stwierdzenia, że projekt budowlany nie spełnia powyższego wymogu, winien zgodnie z dyspozycją przepisu art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, ze zm. - według stanu prawnego na dzień [...] lipca 1999 r.), w razie stwierdzenia naruszeń, o których mowa wyżej, nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Tak więc w rozpoznawanej sprawie organ winien wezwać inwestora do przedłożenia projektu, zawierającego rozwiązania w zakresie dostępu do drogi publicznej we wskazanym terminie. Zaś niemożliwość uzupełnienia projektu budowlanego w terminie wskazanym w ww. wezwaniu, ze względu na fakt oczekiwania na wyrok sądu powszechnego w zakresie ustanowienia drogi koniecznej, winno skutkować odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Przywołane przepisy potwierdzają także, że kwestia ustanowienia drogi koniecznej nie stanowi zagadnienia wstępnego. Wobec powyższego w ocenie GINB pozostałe zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Na marginesie GINB wyjaśnił, że w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], na stronie 2 w 16 wierszu od dołu, omyłkowo przywołał sygnaturę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 220/07, a zamiast niej winna być, sygn. akt VII SA/Wa 2220/07. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. K., podnosząc, że jego skarga jest zasadna, ponieważ nie występował o podjęcie zawieszonego postępowania. Uczynił to poprzez pełnomocnika - M. B. dopiero w dniu 20 lutego 2009 r. Wcześniej występował jedynie o zatwierdzenie projektu budowlanego bez pozwolenia na budowę, ale i to okazało się niemożliwe ze względu na brak dojazdu do projektowanej inwestycji. W ocenie skarżącego nie zaistniały żadne nowe okoliczności, ani nie ustąpiła przyczyna, z powodu której zawieszono to postępowanie, dlatego postanowienia Wojewody [...] i Prezydenta Miasta [...] są obarczone wadą i zostały wydane z naruszeniem prawa (bez podstawy prawnej). Ich konsekwencją było wydanie przez Prezydent Miasta [...] decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego, uzasadniając to swoje stanowisko tym, że wjazd na teren przedmiotowej inwestycji zaprojektowano od strony działki nr [...], która nie posiada bezpośredniego połączenia z drogami publicznymi. Decyzję tę utrzymał w mocy Wojewoda [...] w dniu 14 stycznia 2003 r. Ponadto skarżący podniósł, że organ nie wyjaśnił na jakiej podstawie prawnej uznał, iż ww. postanowienia o podjęciu postępowania nie są obarczone żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz wydając zaskarżone postanowienie nie bazował na całości materiału dowodowego, który w tym czasie znajdował się w WSA w Krakowie. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Ponadto w odpowiedzi na skargę uczestniczka postępowania - A. B. wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ nadzorczy prawidłowo ocenił, że postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r., znak: [...] i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta [...], nie są dotknięte żadnymi wadami o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Kontrolowane przez Sąd postanowienie zostało wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie nieważnościowe. Tryb ten umożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego również ostatecznych postanowień, co stanowi wyjątek od zasady ich trwałości sformułowanej w art. 16 § 1 k.p.a. Strona skarżąca winna mieć na względzie, że organ nadzorczy w takim postępowaniu nie rozpatruje sprawy co do istoty, lecz bada postanowienie wyłącznie pod względem ewentualnego wystąpienia przesłanek nieważnościowych, biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia. A zatem złożenie wniosku przez M. K. o stwierdzenie nieważności ww. postanowień oznacza, że GINB obowiązany był dokonać oceny, czy w tych rozstrzygnięciach tkwią wady o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu organ ten prawidłowo ocenił, że objęte wnioskiem nieważnościowym postanowienia nie są dotknięte żadnymi wadami. W szczególności, a na co powoływał się w trakcie postępowania administracyjnego skarżący, postanowieniu Wojewody [...] nie można skutecznie postawić zarzutu rażącego naruszenia prawa lub tego, że rozstrzygnięcie to zapadło bez podstawy prawnej. Strona skarżąca winna mieć na względzie, że przesłanka "wydania decyzji/postanowienia bez podstawy prawnej" zachodzi wtedy gdy brak jest przepisu obowiązującego prawa, na podstawie którego zostało wydane rozstrzygnięcie. W tym miejscu wskazania wymaga, że postanowienie Wojewody [...] zapadło na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., który to przepis stanowi podstawę prawną do wydawania rozstrzygnięć drugoinstancyjnych. W niniejszej sprawie takim rozstrzygnięciem jest właśnie to postanowienie wydane w administracyjnym toku instancji. Nie można więc mu skutecznie zarzucić, iż zostało wydane bez podstawy prawnej, ponieważ Wojewoda [...] zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jako podstawę swojego rozstrzygnięcia. Ponadto ocena organu nadzorczego, że kontrolowane w trybie nieważnosciowym postanowienie nie jest dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa - jest prawidłowa. Ocena rażącego naruszenie prawa, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polega na zbadaniu, czy czynność zmierzająca do wydania postanowienia oraz treść załatwienia sprawy w nim wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organ wydając decyzję (postanowienie) czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźne, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2297/05, publ. LexPolonica nr 1253729; i wyrok NSA z dnia 27 października 2003 r. sygn. akt IVSA 905/02, publ. Lex Polonica nr 364318). Ponadto w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się na racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (postanowienie). Przed stwierdzeniem nieważności postanowienia niezbędne jest zatem dokonanie oceny naruszenia jego podstawy prawnej jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji prawnych wynikających z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych względów o stwierdzeniu nieważności decyzji administracyjnej decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze (por. wyroki NSA: z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1306/07; oraz z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 1729/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W ocenie Sądu analiza art. 97 § 2 k.p.a. pod kątem przesłanki rażącego naruszenia prawa w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie daje podstaw do uznania treści skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga, że przepis art. 97 § 2 k.p.a. umożliwia organowi administracyjnemu podjęcie postępowania z urzędu wówczas gdy organ ten stwierdzi, że ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania. A zatem nie można wywodzić z faktu braku stosownego wniosku strony skarżącej o podjęcie postępowania administracyjnego zasadności skargi. Wbrew jej twierdzeniom taki wniosek nie jest konieczny do podjęcia postępowania na podstawie art. 97 § 2 k.p.a. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że inwestorzy - M. K. i L. H. wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na budowę ww. inwestycji, przedkładając projekt budowlany ([...], czerwiec 1998 r.), który przewidywał wjazd na teren inwestycji i obsługę komunikacyjną poprzez działki nr [...] do działki nr [...] stanowiącą drogę gminną (ul. [...]), przy czym jedynie działka nr [...] (jako droga) stanowiła własność Gminy [...], a pozostałe działki należały do podmiotów prywatnych. Postanowieniem z dnia [...] września 1998 r., znak: [...], Prezydent Miasta [...] zawiesił z urzędu postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., uznając, że sprawa ustanowienia drogi koniecznej na działce nr [...] na rzecz Gminy [...] stanowi zagadnienie prejudycjalne. Pomimo, że w dacie podjęcia postępowania nie ustała przyczyna zawieszenia to organ administracyjny podjął postępowanie ale z zupełnie innej przyczyny. A mianowicie w trakcie zawieszonego postępowania inwestorzy złożyli drugi projekt budowlany ([...], marzec 1999 r.), który zawierał zmiany w zakresie obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji (wjazd od strony działki nr [...]). Pojawiła się więc nowa okoliczność w sprawie, która wymagała oceny merytorycznej przez organ administracyjny. Strona skarżąca winna mieć na względzie, że z uwagi na skutki procesowe, jakie wywołuje zawieszenie postępowania, organ administracyjny nie mógł na tym etapie prowadzić żadnych czynności procesowych. Aby móc więc ocenić treść nowego projektu konieczne w tym celu było podjęcie postępowania administracyjnego. Z tego też względu Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 97 § 2 k.p.a. podjął uprzednio zawieszone postępowanie. Dlatego z tej przyczyny nie można skutecznie postawić zarzutu, że podjęcie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło się z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto wskazania wymaga, że GINB prawidłowo w okolicznościach przedmiotowej sprawy przywołał orzecznictwo sądowoadministracyjne, zgodnie z którym podjęcie postępowania może nastąpić nie tylko wtedy gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, ale wówczas gdy w rzeczywistości nie było powodów do zawieszenia (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 1375/08, publ. LEX nr 529884, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1846/06, publ. LEX nr 299547). W okolicznościach przedmiotowej sprawy mamy do czynienia właśnie z taką okolicznością. Przedstawione przez inwestora dwie koncepcje obsługi komunikacyjnej wskazują, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zawieszenia postępowania. Po pierwsze, pomijając fakt, że wystąpiono z powództwem o ustanowienie służebności gruntowej na działce nr [...], wskazania wymaga, iż obsługa komunikacyjna dla przedmiotowej inwestycji zarówno w pierwotnym projekcie, jaki i zmieniającym, została zaprojektowana również przez inne działki, do których inwestor nie posiadał tytułu prawnego. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2001 r. sygn. akt II SA/Kr 3324/00 uchylającym decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2000 r., Nr [...], i poprzedzającą ją decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego dla przedmiotowej inwestycji, wskazując, że nie wystarcza faktycznie istniejący dostęp do działki budowlanej, ale musi to być prawnie zapewniony dostęp. A zatem uzyskanie służebności na działce nr [...] nie miałoby zupełnie wpływu na rozstrzygnięcie organu z uwagi na zaprojektowaną obsługę komunikacyjną. Po drugie, zgodzić się należy ze stanowiskiem GINB, że wytoczenie powództwa o ustanowienie służebności gruntowej na działce nr [...] w niniejszej sprawie nie stanowiło zagadnienia prejudycjalnego, od którego uzależnione było wydanie decyzji w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę. W ocenie Sądu uprzednie rozstrzygniecie sprawy o ustanowienie służebności nie jest niezbędne do rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Tym bardziej, że jak wynika z akt sprawy w niniejszej sprawie z takim powództwem wystąpiła Gmina [...], a nie inwestor. A zatem skoro w drodze ww. powództwa to Gmina [...] miała uzyskać prawny dostęp do swojej działki nr [...], poprzez ustanowienie drogi koniecznej przez działkę nr [...], to w dalszym ciągu otwarty pozostawałby problem legitymacji prawnej inwestora do korzystania z działki nr [...], ponieważ w takim przypadku inwestor winien był uprzednio uzyskać (w drodze umowy lub przed sądem powszechnym) prawo do korzystania z działki nr [...]. Ponadto strona skarżąca winna mieć na względzie, że powództwo o ustanowienie służebności gruntowej jest powództwem o ukształtowanie prawa, a wyrok sądu cywilnego w tej mierze tworzy nowy lub zmienia istniejący stan prawny, a jeżeli tak, to wytoczenie ww. powództwa nie może stanowić podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. A zatem w takim przypadku organ architektoniczno-budowlany mógł ocenić sprawę w oparciu o przepisy prawa budowlanego bez oczekiwania na orzeczenie sądu cywilnego. W okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy nie można więc uznać by podjęcie postępowania nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 97 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu nie można uznać by Prezydent Miasta [...] uczynił to niezgodnie z treścią art. 97 § 2 k.p.a. na tyle wyraźne, że miałoby to skutkować stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa. Ponadto owej rażącości prawa nie można upatrywać także w charakterze ww. przepisu, ponieważ podjęcie postępowania umożliwiło organowi dokonanie oceny złożonego przez inwestora "nowego projektu budowlanego", a co za tym idzie ustosunkowanie się do przedstawionego przez stronę nowego materiału dowodowego. Również podjęcie postępowania nie wywołało żadnych negatywnych skutków społeczno-gospodarczych. Jak wynika z akt sprawy postępowanie administracyjne w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę zakończyło się ostateczną decyzją o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego zapadłą w dniu 14 stycznia 2003 r. Jeżeli w ocenie skarżącego po tej dacie zaistniały okoliczności umożliwiające wydanie pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji to inwestor mógł wystąpić z nowym wnioskiem o pozwolenie na budowę. Odnosząc się do zarzutu skargi dot. "nie wyjaśnienia przez organ na jakiej podstawie prawnej nastąpiło uznanie, że postanowienia o podjęciu postępowania nie są obarczone żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.", wskazania wymaga, iż charakter postępowania nieważnościowego wymaga właśnie przeprowadzenia analizy czy dany akt administracyjny dotknięty jest którąkolwiek z wad o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. A zatem podstawę prawną do przeprowadzenie tej analizy stanowi właśnie art. 156 § 1 k.p.a., przy czym wynik tej oceny determinuje rozstrzygnięcie w sprawie, tj. gdy organ dostrzeże zaistnienie przesłanek - stwierdza nieważność postępowania, lub gdy nie stwierdzi takich naruszeń to na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. odmawia stwierdzenia nieważności. Z tych względów powyższy zarzut należy uznać za bezzasadny. Ponadto wbrew twierdzeniom skargi GINB uzyskał materiał dowodowy konieczny do przeprowadzenia postępowania nieważnościowego w niniejszej sprawie. Pomimo postawionego zarzutu strona skarżąca nie wskazała jakie inne dowody mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania w tej sprawie. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.