III SA/Łd 79/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi Powszechnej Spółdzielni Spożywców A w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta R. na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz. U.z 2007r., Nr 70, poz. 473 ze zm.), uchwały Nr XVIII/140/07 Rady Miejskiej w Radomsku z dnia 28 grudnia 2007 roku w sprawie Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych na 2008 rok oraz art. 104 k.p.a. cofnął "A." w R. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa, napojów alkoholowych zawierających od 4,5% do 18% alkoholu oraz napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu przeznaczonych do spożycia poza punktem sprzedaży detalicznej mieszczącym się w R. przy ul. T. 10. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w dniu 10 maja 2010 roku do Urzędu Miasta w R. wpłynęło pismo Komendy Powiatowej Policji w R. informujące, że w dniu 17 kwietnia 2010 roku, monitoring miejski ujawnił dwie małoletnie osoby spożywające alkohol przy ul. R. w R. W trakcie natomiast podjętych czynności wyjaśniających patrol Straży Miejskiej ustalił, że dwie młode osoby, które spożywały alkohol w postaci piwa marki "T.", zakupiły alkohol w sklepie "A." przy ul. T. 10. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego sprzedawca sklepu- M. H. zarówno w złożonym pisemnym oświadczeniu, jak i w trakcie przesłuchania w charakterze świadka zaprzeczyła sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim. Przesłuchani natomiast w charakterze świadków dwaj funkcjonariusze Straży Miejskiej, którzy uczestniczyli w interwencji dotyczącej nieletnich spożywających alkohol oraz sami nieletni P. W. i P. O. zeznali, iż zakupu dwóch piw marki "T." dokonał jeden z nich – P. W. w sklepie "A." przy ul. T. 10 w R., a drugi – P. O. stał nieopodal kupującego. Nieletni zeznali także, iż sprzedawczyni nie prosiła o okazanie dowodu tożsamości. Organ wskazał, iż z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jednoznacznie wynika, w jakim przypadku organ cofa zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Zebrany materiał dowodowy w sprawie (zeznania małoletnich oraz funkcjonariuszy Straży Miejskiej) świadczy o tym, że w sklepie "A." w R. przy ul. T. 10 doszło do sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim. Podnoszone przez świadka M. H. okoliczności dotyczące braku wydruku z kasy fiskalnej w konfrontacji z pozostałym materiałem dowodowym, nie mogą mieć decydującego znaczenia w sprawie. W ocenie organu brak wydruku z kasy fiskalnej nie wyklucza, iż sprzedaż w sklepie miała miejsce. Od powyższej decyzji "A." wniosła odwołanie, w którym zarzucając naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez przyjęcie, iż jednorazowe naruszenie warunków sprzedaży napojów alkoholowych stanowi wystarczającą przesłankę cofnięcia zezwolenia na obrót napojami alkoholowymi, a także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i § 4, art. 75 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 80 k.p.a., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu strona podniosła, iż organ administracji rozpatrując sprawę niedokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, tj. nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, odstąpił od przeprowadzenia dowodu, jakim jest wydruk z kasy fiskalnej. Skarżąca stwierdziła, iż wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ nie wskazał kryteriów, jakimi kierował się odmawiając wiarygodności twierdzeniom strony negującej fakt sprzedaży alkoholu nieletnim, a wszelkie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy zinterpretował na niekorzyść strony. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z treścią art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, organ zezwalający cofa zezwolenie na sprzedaż alkoholu w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym na kredyt lub pod zastaw. Z treści powołanego przepisu wynika, iż "organ zezwalający" zobligowany został do cofnięcia udzielonego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w każdym, nawet jednorazowym przypadku sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim. W świetle bowiem ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych nawet jednorazowe naruszenie zakazu sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim jest równoznaczne z "nieprzestrzeganiem określonych w ustawie zasad" w rozumieniu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a stanowiącym przesłankę do cofnięcia zezwolenia. Z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu 17 kwietnia 2010 roku w sklepie "A." przy ul. T. 10 w R., doszło do sprzedaży napojów alkoholowych w postaci dwóch piw marki "T." osobom nieletnim. Powyższa okoliczność została potwierdzona także przez Sąd Rejonowy w R. II Wydział Karny, który wyrokiem z dnia 16 sierpnia 2010 roku, sygn. akt II K 403/10 po rozpoznaniu sprawy M. H., która sprzedała nieletnim alkohol, oskarżonej o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, orzekł na postawie art. 1 § 2 k.k. w zw. z art. 17 § 1pkt 3 k.p.k. o umorzeniu postępowania z powodu znikomej społecznej szkodliwości czynu. Sąd karny uznał więc, iż czyn został popełniony, a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości. Złamanie natomiast bezwzględnego zakazu sprzedaży alkoholu osobom nieletnim, wyrażonego w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy, stanowi samoistną przesłankę do cofnięcia zezwolenia. Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu dotyczących braku wydruku z kasy fiskalnej oraz zanegowanego przez ekspedientkę faktu sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż w świetle zgromadzonych w toku postępowania dowodów przedstawione okoliczności pozostają bez wpływu na treść podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy podkreślił, że to na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych spoczywa obowiązek zorganizowania sprzedaży w taki sposób, aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek złamania zasad sprzedaży określonych w ustawie. W przypadku natomiast wątpliwości co do pełnoletniości nabywcy napoju ustawodawca przyznał sprzedawcy uprawnienie do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy. Rezygnacja natomiast z tego uprawnienia odbywa się na ryzyko podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych i niezależnie od jej przyczyn rodzi określone w ustawie konsekwencje w każdym wypadku sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca podtrzymując w całości zarzuty postawione w odwołaniu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podtrzymując dotychczasową argumentację jeszcze raz podniosła, iż obowiązkiem organu administracji było uzupełnienie materiału dowodowego o dowód w postaci wydruku (z rolki) kasy fiskalnej potwierdzającego dokonane w sklepie transakcje sprzedaży i skonfrontowanie go z pozostałym zgromadzonym w toku postępowania materiałem dowodowym. Stwierdziła, że z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wynika, dlaczego organ za niewiarygodne uznał zeznania sprzedawcy – M. H., która jednoznacznie zaprzeczyła sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim. Niedopuszczalne jest również, zdaniem strony skarżącej interpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego na niekorzyść strony w sytuacji gdy ustalenia stanu faktycznego mogą determinować nałożenie na stronę kary pieniężnej w znacznej wysokości. W ocenie skarżącej w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że tylko wielokrotne naruszanie warunków sprzedaży przez podmiot zajmujący się sprzedażą napojów alkoholowych stanowi przesłankę cofnięcia zezwolenia na obrót napojami alkoholowymi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 17 marca 2011 roku pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że strona nie złożyła w trakcie postępowania administracyjnego dowodu w postaci wydruków z kasy fiskalnej, ponieważ, jego zdaniem przeprowadzenie tego dowodu było obowiązkiem organów administracji publicznej orzekających w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu jest zatem ograniczona do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie skarżonych rozstrzygnięć. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj. Dz.U. z 2007 r., Nr 70, poz. 473 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 powołanej ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych: 1) osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości; 2) osobom do lat 18; 3) na kredyt lub pod zastaw. W przypadku wątpliwości co do pełnoletności nabywcy sprzedający lub podający napoje alkoholowe uprawniony jest do żądania okazania dokumentu stwierdzającego wiek nabywcy (art. 15 ust. 2 ustawy). Natomiast przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a powołanej ustawy stanowi, iż zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw. Wykładnia językowa cytowanego przepisu jednoznacznie potwierdza tezę, że jednorazowa sprzedaż napoju alkoholowego osobie poniżej 18 roku życia jest wystarczającą i uzasadnioną przyczyną do zastosowania sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na obrót takimi napojami. Gdyby bowiem zamiarem ustawodawcy było uznanie za przesłankę cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jedynie wielokrotnych aktów naruszeń zakazu sprzedaży (podawania) tych napojów osobom nieletnim to wprowadziłby w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy regulację analogiczną do regulacji zawartej w pkt 3 tego przepisu. Prawidłowość zastosowanej wykładni językowej potwierdza również wykładnia systemowa odnoszona do art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Z brzmienia tych przepisów jednoznacznie wynika, że przeciwdziałanie patologicznym zjawiskom społecznym, takim jak alkoholizm jest celem nadrzędnym ustawy, który nie podlega co do zasady relatywizacji w zderzeniu z interesem ekonomicznym podmiotów gospodarczych zajmujących się handlem napojami alkoholowymi. Ograniczenie obywatelom dostępu do alkoholu przez cofnięcie przedsiębiorcom zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku jednorazowego naruszenia ustawowych zasad ich dystrybuowania, jest jednym z instrumentów, w jaki ustawodawca wyposażył organy jednostek samorządu terytorialnego w celu eliminacji zjawiska alkoholizmu. Przedsiębiorca może uniknąć negatywnych konsekwencji, o których mowa w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy, jeżeli skorzysta z uprawnienia określonego w art. 15 ust. 2. W przepisie tym przyznano sprzedawcy prawo do wylegitymowania nabywcy napoju alkoholowego w sytuacji, gdy istnieje wątpliwość co do wieku nabywcy. Zaniechanie sprzedawcy ze skorzystania z tego uprawnienia powoduje względem przedsiębiorcy ryzyko utraty na jakiś czas prawa do prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2007r., sygn. akt 111/07, z dnia 25 września 2005r., sygn. akt II GSK 148/05). Bezsprzecznie uznać zatem należy, iż – wbrew twierdzeniom strony skarżącej - w świetle przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie budzi wątpliwości fakt, że już jednorazowe naruszenie zasady obrotu napojami alkoholowymi stanowi naruszenie skutkujące cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ale także w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2006 roku, sygn. akt II GSK 160/06, z dnia 25 października 2006r., sygn. akt II GSK 175/06, z dnia 21 października 2009r. sygn. akt II GSK 149/09, z dnia 19 stycznia 2011 roku, sygn., akt II GSK 90/10 (orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie z analizy zgromadzonego materiału dowodowego dokonanej w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wynika, że w dniu 17 kwietnia 2010 roku doszło w sklepie spożywczo–monopolowym "A." mieszczącym się w R. przy ul. T. 10 do sprzedaży osobie nieletniej alkoholu w postaci dwóch butelek piwa marki "T." o pojemności 0,5 litra. Powyższe okoliczności potwierdzają spójne zeznania małoletniego, który dokonał zakupu wskazując miejsce zakupu i osobę dokonującą sprzedaży i funkcjonariuszy Straży Miejskiej, którzy odbierali wyjaśnienia od pracownicy w/w sklepu, którą małoletni wskazał jako osobę sprzedającą mu alkohol. Należy podkreślić, że zakup miał miejsce około godziny 3 w nocy, a sklep "A." jest sklepem całodobowym. Nie bez znaczenia dla wyjaśnienia sprawy ma tu wyrok Sądu Rejonowego w R. II Wydział Karny z dnia 16 sierpnia 2010 roku, sygn. akt II K 403/10. Zgodnie z treścią tego orzeczenia M. H. (osoba , która sprzedała alkohol) została oskarżona o to, że w dniu 17 kwietnia 2010 roku w R. będąc ekspedientką i jednocześnie kierownikiem sklepu spożywczo – monopolowego "A." w R., przy ul. T. 10, działając wbrew przepisom ustawy, sprzedała małoletniemu P. W. alkohol w postaci dwóch piw butelkowych o pojemności 0,5 litra marki T., tj. o przestępstwo z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Na podstawie art. 1 § 2 kk w związku z art. 17 § 1 pkt 3 kpk Sąd orzekł o umorzeniu postępowania wobec oskarżonej M. H. z powodu znikomej społecznej szkodliwości czynu. W doktrynie podkreśla się, że przesłanki ujęte w art. 17 § 1 pkt 3-4 to przesłanki materialnoprawne, które zawsze mogą spowodować jedynie umorzenie procesu. Chodzi tu m.in. o znikomą szkodliwość społeczną czynu, powodującą wprawdzie, że czyn nie stanowi przestępstwa (art. 1 § 2 k.k.), ale ustawodawca uznaje, że z uwagi na popełnienie czynu zabronionego z wypełnieniem wszystkich jego znamion sprawca nie może być uniewinniony, choćby nikłą szkodliwość ustalono dopiero na przewodzie sądowym. (por. komentarz do art. 17 Kodeksu postępowania karnego (w:) T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Zakamycze, 2003, wyd. III). W ocenie składu orzekającego w przedmiotowej sprawie, takie rozstrzygnięcie Sądu Karnego oznacza więc, że czyn, o który oskarżona została M. H. miał miejsce, a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości. Powyższy wyrok jest prawomocny od 16 września 2010 roku. M. H. nie zabiegała o zmianę treści orzeczenia, godząc się na umorzenie postępowania w sprawie sprzedaży alkoholu małoletniemu – z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość popełnionego czynu, mimo iż wcześniej w postępowaniu administracyjnym negowała fakt sprzedaży alkoholu osobie nieletniej. W tej sytuacji mimo, iż w Kpa nie ma przepisów mówiących wprost o związaniu organu administracji prawomocnym wyrokiem sądu, to w opinii Sądu takim przepisem może być art. 76 § 1 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie obecnym podziela również pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 1993r. III SA 262/93, iż okoliczności faktyczne potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu uznać należy za udowodnione. Ustosunkowując się do zarzutów skargi dotyczących nieprzeprowadzenia przez organy administracji dowodu w postaci wydruku z kasy fiskalnej należy wskazać, iż Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że powyższy dowód nie miał istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Rolą organów w niniejszym postępowaniu nie było ustalenie, czy przy sprzedaży wydano paragon, a nawet jeżeli nie to z jakiego powodu. W tym miejscu godzi się podnieść, że oczywiście w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 i 77 Kpa., to na organie ciąży obowiązek poszukiwania dowodów służących wyjaśnieniu sprawy, ich rzetelnego zebrania i wnikliwego rozpatrzenia. Jednocześnie to organ zakreśla ramy tego postępowania i decyduje o wyborze środków dowodowych służących wyjaśnieniu sprawy. Strona jednak nie jest zwolniona z poszukiwania dowodów i ich przedstawienia szczególnie wtedy, gdy wywodzi z nich korzystne dla siebie skutki prawne. W niniejszym postępowaniu strona nigdy nie wystąpiła z wnioskiem o dopuszczenie dowodu z wydruku z kasy fiskalnej w posiadaniu którego przecież była. W toku całego postępowania zarzucała organowi, że tego dowodu nie przeprowadził pozostając bierną w jego przedstawieniu z własnej inicjatywy. Dowód ten był przecież w posiadaniu strony i nic nie stało na przeszkodzie, ażeby go przedstawić organowi. Reasumując, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, zasadnie organ wywiódł, że brak wydruku z kasy fiskalnej wobec pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie nie pozwalał na uwzględnienie argumentacji strony skarżącej, że nie doszło do sprzedaży przedmiotowego alkoholu nieletniemu. Uwzględniając dotychczasowe wywody nie sposób również podzielić poglądu, jakoby w toku postępowania przed organami administracji doszło do naruszenia szeregu przepisów procesowych szczegółowo wymienionych w skardze, w efekcie czego organy orzekały na podstawie niepełnego stanu faktycznego. W opinii Sądu uznać należy, iż poczynione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Według Sądu z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika również, iż organy rozważyły oba interesy, a więc interes strony i interes społeczny i prawidłowo wydały decyzje pozostające w zgodzie z zastosowanymi w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepisami prawa i podstawowymi celami ustawy z dnia 26 października 1982 r. wyrażonymi w jej preambule. Zdaniem Sądu działanie organów obu instancji, wbrew zarzutom skargi, było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi oraz zgromadzonymi dowodami. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 Kpa.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 Kpa.). Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dopuściło się - w ocenie Sądu - obrazy wspomnianej już wcześniej zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kpa.), albowiem oparło się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny. Należy także uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę procesową określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji Sąd uznał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy wcześniejsze rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta R. cofające stronie skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych - prawidłowo zastosowało przepis art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, obligujący – bezwarunkowo – do cofnięcia zezwoleń, w każdym przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił. a.ł.