I OSK 1271/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędzia NSA Jolanta Rajewska Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 84/11 w sprawie ze skargi A.P. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w Warszawie wyrokiem z dnia 22 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 84/11 oddalił skargę A.P. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Komendant Stołeczny Policji, decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji Warszawa I z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], wydany na podstawie art.101 ust.1 i art.107 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz § 3 ,§ 4 ust.1 i § 5 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat ,od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz.1732 ze zm.), którym ustalono A.P. wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby tj. 28 grudnia1978 r., w wysokości 0%. Wysługa lat wyżej wymienionego wynosi bowiem mniej niż dwa lata, a zgodnie z § 3 ust.1 powołanego rozporządzenia, uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po dwóch latach służby. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1919/07, skargę oddalił. Na skutek wniesionej przez wyżej wymienionego skargi kasacyjnej sprawę rozpoznawał Naczelny Sąd Administracyjny, który stwierdzając naruszenie prawa materialnego wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2009r. sygn. akt I OSK 812/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania wskazując, aby przy jej rozpatrzeniu miał na uwadze brak podstawy prawnej do zmiany uposażenia na niekorzyść policjanta w związku z anulowaniem okresu poprzednio zaliczonego mu do wysługi lat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy wyrokiem z dnia 9 września 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1054/09 uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Stołecznego Policji oraz rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji Warszawa I. Z kolei, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1761/09 skargę kasacyjną wniesioną od powyższego wyroku przez Komendanta Stołecznego Policji oddalił. Komendant Rejonowy Policji Warszawa I ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego A.P. z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby, zaś Komendant Stołeczny Policji po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji odwołując się do treści art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) stwierdził, że uposażenie zasadnicze jak i dodatki do uposażenia mogą być ustalane jedynie w stosunku do policjantów. Tymczasem, A.P. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 30 czerwca 2007 r. na podstawie art. 41 ust. 3 cyt. ustawy o Policji. W związku z powyższym uznał, że postępowanie dotyczące ustalenia wyżej wymienionemu wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby tj. 28 grudnia1978 r. jest bezprzedmiotowe. Zwolnienie ze służby nastąpiło przed wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 9 września 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1054/09. Wskazał, że nie może nałożyć na zwolnionego policjanta obowiązku ani przyznać mu uprawnienia. Zgodnie z art. 99 ust. 1 tej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe, zaś art. 103 ust. 3 omawianej ustawy stanowi, że prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. A zatem, skoro A.P. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 30 czerwca 2007 r., to jego prawo do uposażenia wygasło. Wyjaśnił, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1054/09 dotyczył wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat i nie ma wpływu na wysługę emerytalną A.P. Wysługę emerytalną, jej wysokość oraz warunki ustalania określa ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67, Nr 121, poz. 1264 i Nr 191, poz. 1954) oraz ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227). Ponadto, nie wszystkie okresy zaliczane do wysługi lat, uwzględnianej przy wzroście uposażenia zasadniczego są zaliczane do wysługi emerytalnej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 105 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 1 stycznia 1993 r. zaliczająca mu wysługę lat w następujących okresach składkowych: w Policji 14 lat i 4 dni, w Wojsku Polskim 2 miesiące i 2 dni, w Zakładzie Pracy 2 lata 10 miesięcy i 23 dni, łącznie – 31 lat i 6 miesięcy. W ocenie skarżącego powyższe uprawnia go do tego, aby otrzymywać dodatek stażowy w wysokości 25%. Ponadto zarzucił naruszenia art. 100 cyt. ustawy o Policji poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten może być stosowany jedynie w stosunku do policjantów. Zdaniem skarżącego organ powinien wypłacić mu świadczenie roczne, należne po przekroczeniu progu 30 lat wysługi emerytalnej, powiększyć wymiar dodatku stażowego o 1 % oraz umożliwić mu skorzystanie z rozliczenia podatku dochodowego w oparciu o art.27 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie skarżącego organ nie odniósł się do niewyeliminowanego z obrotu prawnego rozkazu personalnego z dnia 12 grudnia 1995 r. ustalającego mu wysługę dla celów uposażenia na dzień 1 stycznia 1993 r. oraz pominął fakt otrzymywania przez niego niższej emerytury. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Komendant Stołeczny Policji w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że w sprawie jest bezsporne, iż na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1054/09, uchylono decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji Warszawa I z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], którym ustalono A.P. wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby, tj. na dzień 28 grudnia 1978 r. na 0%. W uzasadnieniu tego wyroku dokonano analizy art. 101 i 102 cyt. ustawy o Policji oraz przepisów omawianego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. i stwierdzono, że w drodze zmiany decyzji można jedynie doliczyć dodatkowe okresy do wysługi lat, brak jest natomiast podstaw do odliczenia okresów uprzednio zaliczonych do wysługi lat na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1761/09 skargę kasacyjną Komendanta Stołecznego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1054/09, oddalił. Oznacza to, że w obrocie prawnym nadal pozostaje rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] grudnia 1995 r. nr [...], ustalający A.P. wysługę lat dla celów uposażeniowych na dzień 1 stycznia 1993 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że niespornym jest również fakt, iż skarżący ostatecznym rozkazem Komendanta Rejonowego Policji Warszawa I z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] został zwolniony ze służby w Policji z dniem 30 czerwca 2007r. W związku z powyższym odwołując się do treści przepisów rozdziału 9. cyt. ustawy o Policji zatytułowanego "Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów" (art. 99 ust. 1, art. 108 ust. 3, art. 101 ust. 1) stwierdził, że przepisy te stosuje się do policjantów w służbie. Zasada to odnosi się także do przepisów wykonawczych tj. cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Z treści § 5 pkt 1 tego rozporządzenia wynika, że ustalenie lub zmiana wysługi lat w odniesieniu do policjanta odbywa się w drodze decyzji rozstrzygającej kwestię wzrostu uposażenia zasadniczego z tego tytułu. Oznacza to, że musi ona dotyczyć policjanta. Tymczasem skarżący jest emerytem policyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt. 1 K.p.a., jest konsekwencją istnienia stosunku administracyjno-prawnego, czyli takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Postępowanie w sprawie administracyjnej staje się zaś bezprzedmiotowe, jeżeli brak jest któregokolwiek z elementów wspomnianego stosunku materialnoprawnego. Przepis art. 105 § 1 K.p.a. ma bowiem zastosowanie tylko w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada wówczas, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracji stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ trafnie przyjął, że postępowanie w sprawie dotyczącej wzrostu uposażenia zasadniczego skarżącego z tytułu wysługi lat stało się bezprzedmiotowe, gdyż brak jest przedmiotu w postaci konkretyzacji uprawnień byłego policjanta wynikających z przepisów cyt. ustawy o Policji oraz powołanego rozporządzenia. Oznacza to, że zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Odnosząc się kwestii przywrócenia skarżącego do służby w Policji, świadczenia przewidzianego w art. 117 ust. 1 cyt. ustawy o Policji oraz wysokości pobieranej emerytury, wyjaśnił, że kwestie te nie mogły podlegać ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.P. reprezentowany przez adwokata i zaskarżając go w całości zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j. § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego; Straży Granicznej; Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz.U. Nr 239, poz. 2404), poprzez jego niezastosowanie, wówczas, gdy środkiem dowodowym potwierdzającym wysokość uposażenia dla celów emerytalnych jest zaświadczenie wystawione przez właściwe organy Policji, ze względu na ostatnie miejsce pełnienia służby przez funkcjonariusza, a zatem Komendant Stołeczny Policji zobowiązany był zmienić uprzednio wydane zaświadczenie uwzględniając przy tym rozkaz personalny z dnia 12 grudnia 1995 r. nr 2277/95, ustalający skarżącemu wysługę lat według stanu na dzień 1 stycznia 1993 r. i przekazać zmienione zaświadczenie do Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 100, art. 53 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o Policji, poprzez ich niezastosowanie, wówczas, gdy w stosunku do skarżącego jako policjanta w stanie spoczynku należało orzec odmiennie; 3. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej wzrostu uposażenia zasadniczego skarżącego z tytułu wysługi lat, gdyż brak jest jego przedmiotu w postaci konkretyzacji uprawnień byłego policjanta wynikających z przepisów cyt. ustawy o Policji oraz cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, wówczas, gdy skarżący otrzymuje niższą emeryturę niż powinien, a wynika to z tego, że organ Policji jako dowód potwierdzający wysokość uposażenia dla celów emerytalnych przekazał do Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zaświadczenie wydane na podstawie uprzednio uchylonych decyzji, a nie na podstawie rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 1995 r. nr [...], w związku z czym organ powinien zmienić wydane uprzednio zaświadczenie i skorygowane przekazać do Zakładu Emerytalno -Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że w rozpoznawanej sprawie doszło do sytuacji, w której pomimo, iż w obrocie prawnym istnieje jedynie rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 1995 r. nr [...], ustalający skarżącemu wysługę lat według stanu na dzień 1 stycznia 1993 r., otrzymuje on niższą emeryturę niż powinien, gdyż zaświadczenie przekazane przez organ do Zakładu Emerytalno -Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zostało wydane m.in. na podstawie uprzednio uchylonych decyzji i nie uwzględniało ww. rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 1995 r. Wskazał, że zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. środkiem dowodowym potwierdzającym wysokość uposażenia dla celów emerytalnych jest zaświadczenie wystawione przez organ Policji właściwy ze względu na ostatnie miejsce pełnienia służby przez policjanta. Oznacza to, że organ powinien skorygować wystawione zaświadczenie i przekazać do Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 100 cyt. ustawy o Policji podał, że zgodnie z art. 53 ust. 1 tej ustawy stopnie określone w art. 47 ustawy o Policji są dożywotnie. Z art. 53 ust. 2 powołanej ustawy wynika, że policjanci zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mowa w art. 47, z dodaniem określenia "w stanie spoczynku". W ocenie autora skargi kasacyjnej, skoro skarżący może używać stopnia aspiranta sztabowego Policji w stanie spoczynku, to mają do niego zastosowania przepisy cyt. ustawy o Policji. Nie jest on zatem zwykłym emerytem. Podkreślił, że wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 812/08 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 września 2009 r. sygn. II SA/Wa 1054/09 zostały wydane w sytuacji, gdy sądy posiadały wiedzę, że skarżący został zwolniony ze służby z dniem 30 czerwca 2007 r., a pomimo tego uznały, że brak było podstawy prawnej do zmiany uposażenia na niekorzyść policjanta, w związku z anulowaniem okresu poprzednio zaliczonego do wysługi lat. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki wymienione w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uchybił wojewódzki sąd administracyjny, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazanie dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny, czy Sąd pierwszej instancji zasadnie podzielił stanowisko organów orzekających w sprawie, że na skutek zwolnienia skarżącego ze służby w Policji postępowanie w sprawie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Autor skargi kasacyjnej kwestionując powyższe stanowisko zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. §14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego; Straży Granicznej; Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin oraz art. 100, art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez ich niezastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 105 §1 K.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Oceniając zasadność zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazać należy, iż w myśl art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd. Wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego, który nie był zastosowany w sprawie, czyni nieskutecznym zarzut błędnej jego wykładni lub niewłaściwego zastosowania. (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt: OSK 121/4 ONSAiWSA 2004/1/11, wyrok NSA z 13 czerwca 2008 r. sygn. akt: I FSK 762/07 LEX nr 468884). Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Jak wyżej wskazano przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była decyzja umarzająca postępowanie, której podstawą prawną był art.105 K.p.a. Oznacza to, że powołany jako naruszony § 14 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. określający środek dowodowy potwierdzający wysokość uposażenia dla celów emerytalnych nie miał zastosowania w tej sprawie. Powołanie przez skarżącego w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego, który nie był i nie mógł być zastosowany w sprawie, czyni zarzut jego naruszenia nieskutecznym. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 100, art. 53 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o Policji. Przepis art. 100 powołanej ustawy zawiera definicję pojęcia uposażenia policjanta. W świetle art. 99 ust. 2 tej ustawy policjant otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie z tytułu pełnienia służby. Przepis ten dotyczy policjanta pełniącego służbę w Policji. Z art. 106 ust. 3 omawianej ustawy wynika jednak, że prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Oznacza to, że skoro skarżący został zwolniony ze służby w Policji to art. 100 powołanej ustawy nie miał do niego zastosowania. Z kolei, art. 53 ust. 1 tej ustawy stanowi, że stopnie określone w art. 47 są dożywotnie, zaś w myśl ust. 2 tego przepisu policjanci zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mowa w art. 47, z dodaniem określenia "w stanie spoczynku". Powyższa regulacja pozwala osobie zwolnionej ze służby w Policji, na dożywotnie posługiwanie się dla celów prestiżowych, przysługującym jej ostatnio stopniem policyjnym z dodaniem określenia "w stanie spoczynku". Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej nie oznacza to jednak, że jest on uprawniony do otrzymywania uposażenia. Zamierzonego skutku nie mógł także odnieść zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 Kpa. Skarżący upatruje naruszenie tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji w nieuwzględnieniu faktu przekazania przez organ Policji do Zakładu Emerytalno –Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zaświadczenia potwierdzającego wysokość jego uposażenia dla celów emerytalnych wydanego na podstawie uprzednio uchylonych decyzji, a nie na podstawie rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 1995 r. nr [...] ustalającego mu wysługę lat według stanu na dzień 1 stycznia 1993 r. W konsekwencji spowodowało to pobieranie przez niego emerytury w niższej wysokości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut ten wynika z błędnego utożsamiania przez skarżącego pojęć "wysługi dla celów uposażeniowych" z "wysługą emerytalną". W sprawie jest niesporne, że po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 września 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1054/09 decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...] oraz rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji Warszawa I z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wzrostu uposażenia zasadniczego skarżącego z tytułu wysługi lat w obrocie prawnym pozostaje rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] grudnia 1995 r. ustalający wysługę lat skarżącego dla celów uposażeniowych na dzień 1 stycznia 1993 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK1761/09 skargę kasacyjną organu od powyższego wyroku oddalił. Zauważyć należy, iż w powołanych wyrokach sądy nie rozważały kwestii zasadności zaliczenia bądź niezaliczenia skarżącemu poszczególnych okresów uwzględnianych przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Zajmowały się bowiem zagadnieniem dopuszczalności zmiany uposażenia na niekorzyść skarżącego, w związku z anulowaniem okresu poprzednio zaliczonego do wysługi dla celów uposażeniowych. Z dniem 30 czerwca 2007 r. skarżący został zwolniony ze służby w Policji, a więc w dacie uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego tj. 19 kwietnia 2010 r. nie był już policjantem. W związku z powyższym nie było podstaw do ustalania mu wzrostu uposażenia zasadniczego. Zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji trafnie zaaprobował stanowisko organów, które uznały, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 K.p.a. Natomiast, kwestia prawidłowości przekazania do organu emerytalnego zaświadczenia potwierdzającego wysokość pobieranego przez skarżącego uposażenia dla celów emerytalnych nie mogła być rozważana w sprawie, której przedmiotem było umorzenie postępowania administracyjnego. Ubocznie zauważyć należy, iż uprawnienie w zakresie ustalenia wysługi emerytalnej, która ma wpływ na wysokość emerytury posiada Dyrektor Zakładu Emerytalno –Rentowego MSWiA. Wysługę emerytalną, jej wysokość oraz warunki ustalania określa ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67, Nr 121, poz. 1264 i Nr 191, poz. 1954) oraz ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.