II SA/Wa 84/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2011 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Komendant Rejonowy Policji [...] ustalił A. P. wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby w wysokości 0% podnosząc, że do wysługi lat na dzień przyjęcia funkcjonariusza do służby w Policji, tj. na dzień [...] grudnia 1978 r., należy zaliczyć mu okres pracy w Policji wynoszący 1 dzień a w Wojsku Polskim – 2 miesiące. Organ wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, póz. 1732 z późn. zm.) uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby, o 1% za każdy następny rok służby aż do wysokości 20% po 20 latach służby oraz o 0,5% za każdy następny rok służby powyżej 20 lat - łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby. Wobec zaliczenia funkcjonariuszowi okresów wysługi, obejmujących łącznie jedynie 2 miesiące i 1 dzień, organ uznał za zasadne ustalenie, na dzień przyjęcia A. P. do służby w Policji, wzrostu jego uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 0%. Komendant Stołeczny Policji, po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. Stwierdził, że analiza akt osobowych funkcjonariusza wykazała, że pełnił on służbę w Policji od dnia [...] grudnia 1978 r. W aktach zaś znajdowały się następujące dokumenty: 1. pismo z Kopalni [...] z dnia [...] grudnia 1989 r. potwierdzające, iż A. P. w okresie od dnia [...] września 1972 r. do dnia [...] czerwca 1975 r. uczęszczał do Zasadniczej Szkoły [...] i odbywał zajęcia praktyczne na powierzchni kopalni zgodnie z przewidzianym programem nauczania, w którym to piśmie wyjaśniono jednocześnie, że zgodnie z obowiązującym w resorcie Górnictwa zarządzeniem nr 18 Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 10 czerwca 1985 r., absolwentom szkół zalicza się okres nauki w ZSG do stażu pracy warunkującego przyznanie uprawnień jubileuszowych i specjalnego wynagrodzenia z Karty Górnika; 2. zaświadczenie pracy z [...] w T. z dnia [...] października 1995 r., stwierdzające odbycie przez A. P. praktyki w okresach: od [...] maja 1976 r. do [...] maja 1976 r. i od [...] maja 1977 r. do [...] maja 1977 r.; 3. zaświadczenie z Wojskowej Komendy Uzupełnień w M. z dnia [...] listopada 1995 r. potwierdzające, iż A. P. pełnił służbę wojskową w okresie od dnia [...] października 1978 r. do dnia [...] grudnia 1978 r. W tych warunkach organ odwoławczy uznał, iż prawidłowo zaliczono policjantowi do wysługi lat, uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, potwierdzony zaświadczeniem WKU w M. okres pełnienia służby wojskowej, natomiast błędnie go wyliczono. Okres ten bowiem winien wynosić 2 miesiące i 2 dni, co łącznie z okresem pracy w Policji wynosiło okres 2 miesięcy i 3 dni. Jednocześnie Komendant Stołeczny Policji zauważył, że - zgodnie z treścią § 4 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 cytowanego rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001r. – do wysługi lat, uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, zalicza się zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy (...), natomiast nie zalicza się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie przepisów o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. W związku z tym zatem, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdził faktycznego wykonywania przez odwołującego się pracy na rzecz Kopalni [...] oraz kopalni [...] w T. jak również nie potwierdził pobierania przez niego wynagrodzenia w zamian za świadczenie pracy, okresy odbywania zajęć w obu kopalniach nie zostały uwzględnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1910/07 oddalił skargę A. P. na wymienioną wyżej decyzję Komendanta Stołecznego Policji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2009 r. sygn. akt I OSK 812/08, stwierdzając naruszenie prawa materialnego, uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. NSA wskazał, aby ponownie rozpatrując sprawę, Sąd miał na uwadze brak podstawy prawnej do zmiany uposażenia na niekorzyść policjanta, w związku z anulowaniem okresu poprzednio zaliczonego do wysługi lat. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 września 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1054/09 uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Stołecznego Policji oraz rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi był związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Zgodnie natomiast z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po dwóch latach służby i o 1 % za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po dwudziestu latach służby, oraz o 0,5% za każdy następny rok służby powyżej 20 lat - łącznie do wysokości 25% po trzydziestu latach służby. Z kolei § 4 wyżej wskazanego rozporządzenia wymienia okresy zatrudnienia zaliczane do wysługi lat. W tych warunkach policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w § 4, a wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba, że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu (§ 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Oznacza to, że policjanci przyjmowani do służby, pod rządami przepisów tego rozporządzenia, mają ustalane okresy zaliczane do wysługi lat służby w Policji. W dalszej części przepisy przewidują możliwość zmiany wysługi lat, w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów zaliczanych do wysługi lat (§ 5 ust. 3 rozporządzenia). Dotyczy to sytuacji, gdy policjant nie dysponował przy przyjęciu do służby odpowiednimi dokumentami dotyczącymi okresów zaliczonych do wysługi lat w Policji. Po ich dostarczeniu możliwa jest zmiana ustaleń w tym zakresie i zaliczenie dalszych udokumentowanych okresów. Organ rozstrzyga w drodze decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w § 5 ust. 2 i 3 powołanego rozporządzenia, która określa termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu, natomiast dalszy wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w Policji nie wymaga wydania odrębnej decyzji (§ 5 ust. 4 i 5 rozporządzenia). Dokonując wykładni powyższych przepisów, zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2009 r., Sąd uznał, iż jedynie w drodze zmiany decyzji można doliczyć dodatkowe okresy do wysługi lat, natomiast brak jest podstaw do odliczenia, już uprzednio zaliczonych do wysługi lat, okresów. Z tego powodu rozstrzygnięcie, że dany okres pracy został zaliczony skarżącemu nieprawidłowo może nastąpić jedynie w drodze nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych o ustaleniu uposażenia skarżącego. Komendant Rejonowy Policji [...] ponownie rozpoznając sprawę, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego A. P. z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby, tj. na dzień [...] grudnia 1978 r. W uzasadnieniu organ wskazał, powołując się na art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), że zarówno uposażenie zasadnicze jak i dodatki do tego uposażenia mogą być ustalane jedynie w stosunku do policjantów. Tymczasem, A. P. rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2007 r. W ocenie organu, w stanie faktycznym i prawnym obowiązującym w dniu rozstrzygania sprawy, postępowanie dotyczące ustalenia wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego jest bezprzedmiotowe. W związku z rozwiązaniem stosunku służbowego Komendant Rejonowy nie może bowiem ani nałożyć na A. P. obowiązku, ani przyznać wymienionemu uprawnienia. W odwołaniu od wymienionej decyzji A. P. zarzucił obrazę przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 1993 r., zaliczająca wysługę lat w innym, większym wymiarze, na podstawie której powinien otrzymywać wyższy dodatek stażowy. Strona zarzuciła również naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 ust. 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie ostatecznej decyzji, dotyczącej wysługi lat ustalonej na dzień [...] stycznia 1993 r., a także obrazę przepisu art. 9 k.p.a. poprzez niepoinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych przed podjęciem decyzji, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków. Wymieniony zarzucił również organowi I instancji, błędną wykładnię przepisu art. 100 ustawy o Policji, poprzez przyjęcie, że przepis może być stosowany tylko w stosunku do policjantów. Komendant Stołeczny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że wykładnia art. 100 ustawy o Policji prowadzi do wniosku, że zarówno uposażenie zasadnicze jak i dodatki do uposażenia mogą być ustalane jedynie w stosunku do policjantów. A. P. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2007 r., na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Organ nie może zatem nałożyć na wymienionego obowiązku ani przyznać uprawnienia. Komendant wskazał, że zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe, zaś art. 103 ust. 3 tej ustawy stanowi, że prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Za bezzasadny uznany został zarzut naruszenia art. 100 ustawy o Policji w sytuacji, gdy A. P. z dniem [...] czerwca 2007 r. zwolniony został ze służby w Policji, a zatem prawo do uposażenia wygasło. Organ stwierdził, że prowadzenie postępowania administracyjnego, zarówno w postępowaniu zwykłym, jak i w trybie nadzwyczajnym, w sprawie dotyczącej określenia wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego A. P. w aktualnym stanie faktycznym i prawnym jest bezprzedmiotowe. Wskazał, że sprawa administracyjna jest konsekwencją istnienia stosunku administracyjnoprawnego, czyli sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień, wynikających z prawa materialnego. W ocenie organu, sprawa dotycząca ustalenia wymienionemu wyżej wzrostu uposażenia zasadniczego na dzień przyjęcia do służby, tj. na dzień [...] grudnia 1978 r. stała się bezprzedmiotowa, bowiem skarżący nie pozostaje w stosunku służbowym z Komendantem Rejonowym Policji [...] w związku ze zwolnieniem ze służby z dniem [...] czerwca 2007 r., które nastąpiło przed wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 9 września 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1054/09. Odnosząc się do żądania przywrócenia do służby organ podał, że także to żądanie jest bezprzedmiotowe. Zgodnie bowiem z przepisem art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne stanowi uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości, nie zaś uchylenie rozkazu personalnego w sprawie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego. Organ podkreślił, że wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 września 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1054/09 dotyczył wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat i nie ma wpływu na wysługę emerytalną skarżącego. Wysługę emerytalną, jej wysokość oraz warunki ustalania określa ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) oraz ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227). Nie wszystkie okresy zaliczane do wysługi lat, uwzględnianej przy wzroście uposażenia zasadniczego zaliczane są do wysługi emerytalnej. Ustalenie wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat nie ma żadnego wpływu na zastosowaną podstawę zwolnienia. Za chybiony Komendant uznał również zarzut naruszenia art. 9 k.p.a., bowiem organ I instancji nie miał obowiązku informowania strony o zamiarze umorzenia wszczętego z urzędu postępowania. W ocenie Komendanta Stołecznego Policji organ I instancji prawidłowo rozpoznał sprawę i nie naruszył obowiązujących przepisów. Decyzja Komendanta Stołecznego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. stała się przedmiotem skargi A. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 1993 r. zaliczająca skarżącemu wysługę lat w następujących okresach składkowych: w Policji 14 lat i 4 dni, w Wojsku Polskim 2 miesiące i 2 dni, w Zakładzie Pracy 2 lata 10 miesięcy i 23 dni, łącznie – 31 lat i 6 miesięcy, co uprawnia skarżącego w jego ocenie do tego, aby otrzymywać dodatek stażowy w wysokości 25%. Skarżący zarzucił również błędne przyjęcie, że art. 100 ustawy o Policji może być stosowany jedynie w stosunku do policjantów i nie znajduje zastosowania do skarżącego w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 1993 r. W ocenie skarżącego organ powinien wypłacić świadczenie roczne, należne po przekroczeniu progu 30 lat wysługi emerytalnej, powiększyć wymiar dodatku stażowego o 1% oraz umożliwić skarżącemu skorzystanie z rozliczenia podatku dochodowego w oparciu o art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z uwzględnieniem korzyści wynikających z nabycia wysługi emerytalnej w wymiarze 30 lat. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że otrzymuje niższą emeryturę niż powinien otrzymywać. Zarzucił, że w zaskarżonej decyzji organ kwestię tę zupełnie pominął. Organ nie odniósł się także do decyzji z dnia [..] stycznia 1993 r., o której była mowa wyżej. W związku tym, że decyzja ta nadal obowiązuje, nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, zdaniem skarżącego powinien on otrzymywać z tego tytułu należne uposażenie i skorzystać z przysługujących uprawnień po przekroczeniu progu 30 lat wysługi emerytalnej. Skarżący podkreślił, że przed wydaniem decyzji umarzającej postępowanie w niniejszej sprawie wniósł ponownie o przywrócenie do służby. Pominięcie po raz kolejny decyzji dotyczącej wysługi lat ma znaczący wpływ na wynik sprawy, bowiem w ocenie skarżącego powinien on otrzymywać świadczenie określone w art. 117 ust. 1 ustawy o Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana wedle tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że rozkazem personalnym Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., z urzędu ustalił A. P. wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby, tj. na dzień [...] grudnia 1978 r. na 0%, a Komendant Stołeczny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1910/07, oddalił skargę A. P. na powyższą decyzję, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej ww. wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 812/08, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Dokonując oceny stanu faktycznego sprawy oraz wykładni mających zastosowanie przepisów prawa materialnego, stwierdził, że brak jest podstawy prawnej do zmiany uposażenia na niekorzyść policjanta w związku z anulowaniem okresu poprzednio zaliczonego do wysługi lat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1054/09, uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Stołecznego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. W uzasadnieniu dokonał analizy przepisów art. 101 i 102 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), stwierdzając w konkluzji, że jedynie w drodze zmiany decyzji można doliczyć dodatkowe okresy do wysługi lat, natomiast brak jest podstaw do odliczenia już uprzednio zaliczonych do wysługi lat okresów na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1761/09, oddalił skargę kasacyjną organu od powyższego wyroku WSA. Oczywistym jest zatem, że w obrocie pozostaje rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 1995 r., ustalający A. P. wysługę lat według stanu na dzień [...] stycznia 1993 r. Bezsporna jest również w rozpoznawanej sprawie okoliczność, iż skarżący został ostatecznym rozkazem Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. zwolniony z Policji z dniem [...] czerwca 2007 r. Należy zwrócić uwagę, że przepisy rozdziału 9 ustawy o Policji zatytułowanego "Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów" wyraźnie wskazują, iż stosuje się je do funkcjonariuszy w służbie. Zgodnie bowiem z treścią art. 99 ust. 1 tej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe, wygasa zaś w myśl art. 108 ust. 3, z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Z kolei stosownie do brzmienia art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska oraz posiadanej wysługi lat. Podobnie rzecz się ma z przepisami wykonawczymi w tym zakresie, tj. rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Przepis § 5 ww. rozporządzenia stanowi, iż dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, od których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2-5 policjant jest obowiązkowy złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr (§1). Wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu (§ 2). Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, o których mowa w ust. 1 (§ 3). Termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu (§ 4). Dalszy wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w Policji nie wymaga wydania odrębnej decyzji (§ 5). Ponadto z treści przepisu § 5 pkt 1 jednoznacznie wynika, iż ustalenie lub zmiana wysługi lat w odniesieniu do policjanta odbywa się w drodze decyzji rozstrzygającej kwestię wzrostu uposażenia zasadniczego z tego tytułu, czyli musi ona dotyczyć policjanta. Tymczasem A. P., co już zostało wcześniej podniesione, jest emerytem policyjnym, ponieważ ze służby w Policji został zwolniony z dniem [...] czerwca 2007 r. Sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., jest konsekwencją istnienia stosunku administracyjno-prawnego, czyli takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Postępowanie w sprawie administracyjnej staje się zaś bezprzedmiotowe, jeżeli brak jest któregokolwiek z elementów wspomnianego stosunku materialnoprawnego. Przepis art. 105 § 1 k.p.a. ma bowiem zastosowanie tylko w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Inaczej rzecz ujmując, można stwierdzić, że decyzja o umorzeniu postępowania zapada wówczas, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracji stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy. W rozpoznawanej sprawie mamy zatem do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego dotyczącego wzrostu uposażenia zasadniczego A. P. z tytułu wysługi lat, gdyż brak jest jego przedmiotu w postaci konkretyzacji uprawnień byłego policjanta wynikających z przepisów ustawy o Policji oraz powołanego rozporządzenia. W tej sytuacji trafne było przyjęcie przez organy, iż zaistniała przesłanka do umorzenia przedmiotowego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego, że w wyniku odmowy zaliczenia mu do wysługi lat spornych okresów, otrzymuje niższą emeryturę należy wskazać, że kwestia powyższa wykracza poza przedmiot niniejszego postępowania. Trzeba przy tym nadmienić, co podnosi sam skarżący, że z obrotu prawnego skutecznie zostały wyeliminowane decyzje z 2007 r., odmawiające zaliczenia mu do wysługi lat, od którego uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, a zatem w obrocie prawnym pozostaje korzystna dla niego decyzja z [...] grudnia 1995 r. Podobnie kwestie przywrócenia do służby w Policji oraz świadczenia przewidzianego w art. 117 ust. 1 ustawy o Policji, skoro nie były przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ, to nie mogły podlegać ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.