VII SA/Wa 84/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), , Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2011 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo Usługowego "[...]" Sp. z o.o. w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2010 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] na podstawie art. 11 a ust. 1, art. 11 f ust. 1, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 z późn. zm., zwanej dalej spec ustawą drogową) oraz art. 104 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwana dalej K.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta [...] 1. Zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi obwodowej miasta [...], łączącej drogę krajową Nr [...] z drogą krajową Nr [...]na odcinkach od km [...] do km [...] oraz od km [...] do km [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi" oraz wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 2 spec ustawy drogowej linie rozgraniczające teren stanowią linie podziału nieruchomości. 2. Zatwierdził projekt budowlany pn.: "Budowa drogi obwodowej miasta [...], łączącej drogę krajową Nr [...] z drogą krajową Nr [...] na odcinkach od km [...] do km [...] oraz od km [...] do km [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi": 3. Zatwierdził na potrzeby ww. inwestycji wskazany w decyzji podział nieruchomości. 4. Wskazał nieruchomości stające się własnością Skarbu Państwa. 5. Ustalił obowiązek przebudowy istniejących sieci uzbrojenia terenu i dróg innych kategorii i zezwolił na wykonane ww. przebudowy na wskazanych w decyzji działkach. 6. Dla realizacji ww. obowiązków określił ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości wymienionych w decyzji, polegające na wykonaniu wymienionych robót budowlanych na części tych nieruchomości określonej na załączniku nr 1 do niniejszej decyzji granicami terenu niezbędnego i w zakresie wskazanym w zatwierdzonym projekcie budowlanym. 7. Ustalił warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa: 8. Określił wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii. 9. Określił wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. oraz decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 29 października 2009 r. Prezydent Miasta [...] złożył wniosek w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi obwodowej miasta [...], łączącej drogę krajową Nr [...] z drogą krajową Nr [...] na odcinkach od km [...] do km [...] oraz od km [...] do km [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi". Do wniosku o zezwolenie na realizację powyższej inwestycji inwestor załączył komplet dokumentów wymaganych na podstawie art. 11 d ust. 1 spec ustawy drogowej, w tym projekt budowlany, spełniający wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120 poz. 1133 z późniejszymi zmianami), składający się m.in. z branż : drogowej, mostowej, ektroenergetycznej, teletechnicznej, gazowej, wodociągowej, kanalizacyjnej (deszczowej i sanitarnej) opracowany przez uprawnionych projektantów, wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Inwestor spełnił obowiązek określony w art. 11 b ust. 1 spec ustawy, przedkładając stosowne opinie: Zarządu Województwa [...] (z dnia 4 maja 2009 r.), Prezydenta Miasta [...] (z dnia 23 kwietnia 2009 r.), Zarządu Powiatu [...] (Uchwała Nr [...]z dnia [...] lipca 2009 r.), Wójta Gminy [...] (z dnia 21 maja 2009 r.). Przedłożone zostały również inne opinie, wskazane w art. 11 d ust. 1 pkt. 8 spec ustawy, w tym [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków znak: [...] z dnia 5 maja 2009 r., Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej znak: [...] z dnia 11 maja 2009 r., Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] znak: [...] r. z dnia 23 kwietnia 2009 r. i PKP Polskich Linii Kolejowych S.A. - Oddziału Regionalnego w [...] znak: [...] z dnia 23 lipca 2009r. Dla przedmiotowej inwestycji wydana została w dniu [...] marca 2009 r. decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] znak: [...] - o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wskazane w niej warunki (określone w pkt II) zostały uwzględnione w projekcie budowlanym, poprzez m.in. zaprojektowanie na wskazanych odcinkach drogi ekranów akustycznych, w celu ochrony terenów sąsiednich przed hałasem, uwzględnienie odprowadzenia wód opadowych z drogi do systemu otwartej bądź zamkniętej kanalizacji deszczowej, wykonanie zabezpieczeń umożliwiających bezpieczną migrację zwierząt, itp. Inwestor przedłożył także komplet wymaganych pozwoleń wodnoprawnych, w tym: m.in. na wykonanie urządzeń wodnych wchodzących w skład kanalizacji deszczowej zlokalizowanej na odcinku projektowanej inwestycji, (obejmujących budowę, przebudowę, przełożenia rowów przydrożnych i typowych wylotów kanalizacyjnych wraz ze zgodą na wprowadzenie z tych odcinków projektowanej drogi wód opadowych i roztopowych), zabezpieczenie skarpy brzegu rzeki [...], wykonanie i przebudowę przepustów. O prowadzonym postępowaniu w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, zgodnie z art. 11d ust. 5 spec ustawy strony zostały powiadomione w formie obwieszczeń. Obwieszczenie zawiadamiające o wszczęciu postępowania w powyższej sprawie zostało opublikowane w lokalnej gazecie codziennej "[...]" w dniu [...] lutego 2010 r. i na tablicy ogłoszeń tut. Urzędu oraz Urzędu Miasta [...] i Urzędu Gminy [...]. Ponadto powyższe obwieszczenie zostało zamieszczone na stronach internetowych wyżej wymienionych Urzędów. W związku z wnioskiem inwestora z dnia 28 sierpnia 2008 r. w przedmiocie wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację wskazanego w nim zamierzenia inwestycyjnego, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] w dniu [...] marca 2009 r. wydał żądane rozstrzygnięcie — określające środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi obwodowej miasta [...] łączącej drogę krajową Nr [...] z drogą krajową Nr [...] na odcinku drogi od km [...] do km [...] oraz od km [...] do km [...], w wariancie I, na działkach ewidencyjnych określonych w załączniku nr [...] do tejże decyzji (mapy ewidencyjne z zaznaczonym przebiegiem drogi). W postępowaniu tym zapewniono udział społeczeństwa - zgodnie z art. [...] i [...] ustawy Prawo ochrony środowiska. Ogłoszenie o przedłożonym przedmiotowym wniosku i Raporcie wraz z informacją o możliwości i terminie składania uwag, z zachowaniem 21-dniowego terminu ich składania, zostało umieszczone na stronie internetowej [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] i Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...]. Zapewniono udział społeczeństwa przy współpracy Miasta [...], na terenie którego lokalizowane będzie przedsięwzięcie, tj. powiadomiono mieszkańców w sposób zwyczajowo przyjęty o prowadzonym postępowaniu, z zachowaniem ww. 21-dniowego terminu, między innymi poprzez wywieszenie informacji o wniosku na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w [...]. Ww. ogłoszenie ukazało się na łamach prasy tj. zostało opublikowane w gazecie codziennej "[...]". Dodatkowo Inwestor we własnym zakresie przekazał do publicznej wiadomości, poprzez wywieszenie w pobliżu miejsca realizacji inwestycji obwieszczeń Wojewody [...] i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. Przeprowadzone postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko obejmowało uzyskanie niezbędnych opinii i uzgodnień zgodnie z art. 48 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. W toku prowadzonego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego wpłynęły uwagi, wnioski i zastrzeżenia mieszkańców miasta [...] kierowane do Wojewody [...] i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] dotyczące projektowanego do realizacji przedsięwzięcia. W odniesieniu do wniosków i uwag naniesionych przez zainteresowane podmioty Inwestor ustosunkował się w formie pisemnych odpowiedzi. Również organ rozstrzygający wniosek w powyższym zakresie decyzją z dnia [...] marca 2009 r., w wyniku przeprowadzonego postępowania, w tym analizy całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, między innymi Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stwierdził, że realizacja i eksploatacja drogowego zadania inwestycyjnego spełniać będzie obowiązujące standardy jakości środowiska. Decyzji tej nadano w oparciu o art. 108 K.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności, a stosowną klauzulą potwierdzono jej ostateczność. Wymagania zawarte w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zostały uwzględnione w niniejszej decyzji, poprzez ustalenie w punkcie 7 warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska, dotyczących sposobu prowadzenia robót budowlanych, zastosowania koniecznych zabezpieczeń i przyjęcia rozwiązań chroniących środowisko. Organ pierwszej instancji wskazał, że w toku prowadzonego postępowania w sprawie zezwolenia na realizację ww. inwestycji drogowej, wpłynęły uwagi, zastrzeżenia i wnioski dotyczące planowanej inwestycji: "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w piśmie z dnia [...] lutego 2010 r. wniosła o nieuwzględnienie wniosku Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2009 r. o wydanie decyzji zezwalającej na realizację drogi obwodowej dla miasta [...] w proponowanym kształcie, w zakresie naruszającym prawo własności "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz M. F. Ewentualna decyzja wydana na podstawie ww. wniosku Prezydenta Miasta [...] w ocenie strony wnoszącej uwagi i zastrzeżenia na etapie wszczętego postępowania administracyjnego, wywoływać będzie skutki prawno - rzeczowe w postaci pozbawienia zainteresowanych prawa własności nieruchomości pomimo, że w zakresie tych nieruchomości nie istnieją materialno - prawne przesłanki wywłaszczenia. Projekt budowlany jak również projekt podziału poszczególnych działek tworzących nieruchomość stanowiących bazę przedsiębiorstwa wprowadza zmiany w jego granicach własności na tyle istotne, że spowoduje jego upadek, bowiem skutki z nich wynikające będą dla Spółki "[...]" nieodwracalne. W celu rozwiązania problemu spółka zasygnalizowała otwartość na ugodowe rozwiązanie problemu, jednakże w sposób, który nie będzie naruszać słusznych interesów spółki i pozwoli jej dalej funkcjonować na rynku. W kręgu zainteresowań z jej strony pozostaje teren bezpośrednio przyległy do istniejącej bazy tj. niezagospodarowany i nieużytkowany fragment terenu Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w [...], na który w ramach zamiany działek można by przenieść likwidowaną funkcję bazy przedsiębiorstwa. Dotychczasowe propozycje w tym zakresie nie zostały zaakceptowane przez władze miasta [...]. Odnosząc się do zastrzeżeń "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...], która nie wyraża zgody na podział działek o nr ewidencyjnym gruntu [...] obręb Nr [...] i przejęcie na rzecz Skarbu Państwa działek o nr [...] (po podziale) oraz o nr [...] (w całości) jak również na czasowe zajęcie działek o nr [...] w celu wykonania robót budowlanych związanych z przebudową sieci elektroenergetycznej i wodociągowej, organ stwierdził, że wniesiony sprzeciwy odnośnie realizacji inwestycji drogowej po określonej trasie w projekcie budowlanym, w liniach rozgraniczających przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne, a w konsekwencji w zakresie projektu podziału istniejących nieruchomości przez wymienione strony postępowania, nie mogą zostać uwzględnione. Podstawą materialno-prawną niniejszej decyzji jest "spec" ustawa drogowa, która ma szczególny charakter i służy zdecydowanemu uproszczeniu procedur związanych z przygotowaniem i realizacją inwestycji - co ma służyć istotnemu przyśpieszeniu procesu budowy dróg publicznych. Dlatego też decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera zatwierdzenie podziału nieruchomości, oznaczenie nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa, zatwierdzenie projektu budowlanego oraz szereg ustaleń określonych przepisem art. 11f spec ustawy drogowej. Zajęcie nieruchomości celem realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie wymaga zgody jej dotychczasowego właściciela, Inwestor nie nabywa nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa na cele budowy dróg, lecz stają się one własnością Skarbu Państwa wprost z mocy prawa (art. 12 ust. 4). Wykaz tych nieruchomości został wskazany w punkcie 4 niniejszej decyzji, do czego obliguje treść artykułu 11f ust. 1 pkt 6 spec ustawy drogowej, według którego, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera oznaczenie nieruchomości lub ich części według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Linie rozgraniczające przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, ustalił zespół projektantów opracowujący rozwiązania projektowe na podstawie właściwej fachowej wiedzy merytorycznej, potwierdzonej odpowiednimi uprawnieniami. Jednocześnie materiał dowodowy w sprawie został sprawdzony i pozytywnie zaopiniowany przez stosowne jednostki opiniujące, a inwestor przedłożył również niezbędne decyzje wymagane przepisami prawa, o czym wspomniano powyżej. Organ pierwszej instancji wskazał, że w niniejszym postępowaniu nie istnieje tożsamość postępowania administracyjnego obejmującego zezwolenie na realizację inwestycji drogowej z wywłaszczeniem nieruchomości. Różny jest przedmiot ww. postępowań administracyjnych, a ponadto rozstrzygnięcia w tych sprawach zapadają w oparciu o odmienną podstawę prawną. Powyższe przesłanki wykluczają możliwość uznania ww. spraw za tożsame. Organ zauważył, że jakkolwiek konsekwencje decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i decyzji wywłaszczeniowej są takie same (dotychczasowy właściciel traci nieruchomość na rzecz Skarbu Państwa), różnica pomiędzy nimi polega na tym, że decyzja wywłaszczeniowa stanowi rozstrzygnięcie organu, natomiast w zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nieruchomości objęte liniami rozgraniczającymi stają się własnością Skarbu Państwa (w odniesieniu do dróg krajowych) z mocy samego prawa (art. 12 ust. 4 spec ustawy drogowej). Biorąc powyższe pod uwagę, sprzeciwy stron nie znajdują uzasadnienia w świetle obowiązującego prawa i przedłożonych materiałów dowodowych w sprawie. Pomniejszenie powierzchni działek stanowiących Ich własność wynika z niezbędności terenu wyznaczonego przez przyjęte linie rozgraniczające inwestycję drogową. Jednocześnie wskazać należy, że na obecnym etapie postępowania administracyjnego zakończonego niniejszą decyzją, kwestie podniesione przez "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...], a odnoszące się do zapewnienia terenów zamiennych, pozostają problemem otwartym w ramach procedowania sprawy w odrębnym postępowaniu dotyczącym zagadnień terenowo - prawnych. Dotychczasowy brak porozumienia w tym zakresie pomiędzy zainteresowanymi stronami, tj. ww. przedsiębiorstwem, a Prezydentem Miasta [...] nie może mieć wpływu na przyjęte rozstrzygnięcie. W konkluzji organ pierwszej instancji stwierdził, że zarzuty wniesione przez strony nie wskazują na wadliwość rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym ani na naruszenie obowiązujących przepisów. Natomiast szereg postulatów i sugestii znajdujących oparcie w prawodawstwie zostało uwzględnionych w niniejszym rozstrzygnięciu. Ponadto wskazał, że budowa projektowanej obwodnicy spowoduje przeniesienie ruchu tranzytowego z dotychczasowych głównych ciągów komunikacyjnych miasta [...], które przebiegają przez jego centrum. Ze względu na nakładający się ruch tranzytowy na ruch lokalny, w mieście dochodzi do "paraliżu komunikacyjnego", a przejazd przez miasto jest bardzo czasochłonny. Duże natężenie ruchu na istniejących drogach krajowych nr [...] na odcinkach miejskich, w tym w zwartej zabudowie mieszkaniowej stwarza zagrożenie bezpieczeństwa (ze względu na znaczną wypadkowość), jak również, z powodu zanieczyszczenia powietrza i hałasu przekraczającego dopuszczalne normy, negatywnie wpływa na środowisko. Realizacja wnioskowanej inwestycji drogowej wprowadzi ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko w obrębie zmian istniejącego układu komunikacyjnego miasta. Ze względu na ciasną zabudowę miejską, nie ma możliwości wykonania urządzeń ochrony środowiska na odcinkach funkcjonujących dróg krajowych. Powyższe szczególnie ważne czynniki społeczne uzasadniają konieczność niezwłocznego rozpoczęcia robót przy budowie obwodnicy. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności umożliwi terminowe przeprowadzenie inwestycji bez zagrożenia utraty środków unijnych. Przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne ma charakter priorytetowy, zakwalifikowane zostało do zadań, które mają być współfinansowane ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Operacyjnego [...] na lata 2007-2013. Projekt został umieszczony na liście projektów indywidualnych dla powyższego Programu pod nr [...], stanowiącej załącznik do Obwieszczenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] lipca 2008 r. (M.P. z 2008 r. nr 62, poz. 547). W celu dotrzymania warunków podpisanej dla tej inwestycji pre-umowy oraz uzyskania podstawy do ubiegania się o przyznanie środków finansowych, konieczne jest wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej z rygorem natychmiastowej wykonalności. Budowa obwodnicy jest, od wielu lat postulowana przez Władze Miasta. Znajduje to odzwierciedlenie w licznych wystąpieniach polityków i władz samorządowych, domagających się przyśpieszenia budowy drogi. Szybka realizacja i wdrożenie projektu budowy obwodnicy miasta [...]pozwoli na: uzyskanie zmodernizowanych odcinków dróg krajowych nr [...] (w obrębach włączeń) z kierunku [...] przez [...] oraz [...] do przejścia granicznego w [...], dostosowanych do nacisku 11,5 t/oś (tj. wymogu Unii Europejskiej), eliminację wąskich gardeł komunikacyjnych na ww. drogach krajowych, stanowiących główny układ komunikacyjny miasta na kierunku północ- wschód i zachód- wschód, skrócenie czasu przejazdu przez miasto [...], a tym samym skrócenie czasu przejazdu odcinkami dróg krajowych nr [...] oraz [...] i zmniejszenie kosztów społecznych ich użytkowania i eksploatacji, przeniesienie ruchu tranzytowego z centrum miasta na obwodnicę, a tym samym odciążenie istniejącego układu komunikacyjnego i zmniejszenie dużego natężenia ruchu na istniejącej sieci ulic miejskich w [...], przejęcie w decydującej mierze ruchu ciężkiego, co w sposób radykalny zmniejszy uciążliwe oddziaływanie istniejącej drogi na pobliskie otoczenie, w tym zabudowę mieszkaniową w centrum [...] w zakresie: hałasu, zanieczyszczenia powietrza i drgań, a tym samym zmniejszenie tempa degradacji istniejącej zabudowy i dróg w mieście oraz środowiska, poprawę bezpieczeństwa ruchu, oddzielony zostanie ruch tranzytowy od ruchu lokalnego. Od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. odwołanie wniosły Polskie Koleje Państwowe S.A., "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...], B. F., K. F., S. F., A. F. i M. M. "[...]" Sp. z o.o. w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 21 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 Konstytucji RP, jak również art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich niezastosowanie, w wyniku czego organ pierwszej instancji błędnie przyjął, że nie jest obowiązany do badania - pomimo wielokrotnych zarzutów skarżącej Spółki - przesłanki niezbędności wywłaszczanych nieruchomości dla realizacji celu publicznego. W wyniku powyższego, zdaniem skarżącej, pomimo zarzutów oraz składanych wniosków, nie przeprowadzono żadnego postępowania dowodowego w tym kierunku, co stanowiło naruszenie zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w szczególności w art. 7 Kpa. W ocenie "[...]" Sp. z o.o. przedmiotowa inwestycja mogłaby być realizowana na gruntach należących do Inwestora bez uszczerbku dla ww. Spółki. W odwołaniu podkreślono ponadto, że zatwierdzony niniejszą decyzją projekt przebiegu drogi, rozszerzający w stosunku do początkowej wersji obszar mający podlegać wywłaszczeniu, doprowadzi do wyeliminowania "[...]" Sp. z o.o. z życia gospodarczego, gdyż dojdzie do pozbawienia spółki najistotniejszej części przedsiębiorstwa. Przy piśmie z dnia 31 maja 2010 r. "[...]" Sp. z o.o. załączyła opinię biegłego rzeczoznawcy budowlanego inż. E. F. wraz ze wskazaniem alternatywnych wariantów przebiegu drogi obwodowej. Ponadto przy piśmie z dnia 31 sierpnia 2010 r. M. F. - członek zarządu "[...]" Sp. z o.o. załączył do akt dokumentację zdjęciową wraz z opisem. Jak wskazano w powyższej dokumentacji - niewykorzystana nieruchomość, należąca do Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej Sp. z o.o. w [...], może być wykorzystana na budowę przedmiotowej obwodnicy, co spowodowałoby, że "[...]" Sp. z o.o. mogłaby dalej funkcjonować w całości na swojej nieruchomości. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. znak: L. Dz.:[...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 spec ustawy drogowej, po rozpatrzeniu odwołania Polskich Kolei Państwowych S.A., reprezentowanych przez r. pr. M. S., "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...], B. F. i K. F., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji jest kompletny, tj. zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 11 d spec ustawy drogowej. Przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 11 b ust. 1 spec ustawy, uzyskał opinię Zarządu Województwa [...] - postanowienie z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...], Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...]. Pismem z dnia 9 kwietnia 2009 r., znak: [...], inwestor zwrócił się do Zarządu Powiatu [...] o opinię dla zamierzenia inwestycyjnego objętego ww. decyzją. W ustawowym terminie 14 dni powyższy organ nie przedstawił pisemnie swojego stanowiska, co zgodnie z art. 11 b ust. 2 spec ustawy drogowej oznacza brak zastrzeżeń do wniosku. Do wniosku inwestor załączył mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, jak również załączono analizę powiązania przedmiotowej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości w skali 1:1000 wraz z wykazem zmian gruntowych oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Ponadto do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej inwestor dołączył cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym". Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Po dokonaniu analizy przedłożonego projektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.). Przedmiotowy projekt jest zgodny z decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwaną dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". W ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzono m. in. że planowana inwestycja znajduje się poza granicami wyznaczonych oraz potencjalnych obszarów Natura 2000, jak również poza granicami wielkopowierzchniowych form ochrony przyrody, o których mowa w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880 z późn. zm.). Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 8 spec ustawy inwestor załączył także: opinię Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...], opinię Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], opinię PKP Polskich Linii Kolejowych S.A., Oddział Regionalny w [...], z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...], opinię [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], opinię Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...], opinię Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...]. Odnośnie pozostałych opinii, wskazanych w art. 11d ust. 1 pkt 8 spec ustawy drogowej, organ odwoławczy stwierdził, że inwestor nie miał obowiązku ich przedkładania, gdyż w obszarze projektowanej inwestycji nie znajdują się tereny, z których istnieniem ustawodawca wiąże skutek uzyskania stosownych uzgodnień. Planowana inwestycja zlokalizowana jest bowiem poza pasem technicznym i ochronnym morskich portów i przystani, jak również nie znajduje się w obszarze miejscowości uzdrowiskowych, co powoduje, że w przedmiotowej sprawie nie są wymagane opinie dyrektora właściwego urzędu morskiego oraz ministra właściwego do spraw zdrowia. Do wniosku inwestor dołączył również: decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych oraz szczególne korzystanie z wód w ramach przedmiotowej inwestycji, decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...], zmieniającą, za zgodą stron, decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...], wraz ze zmianą z dnia [...] września 2008 r., znak: [...], udzieloną Zarządowi Dróg Miejskich w [...] w części dotyczącej ilości odprowadzanych wód opadowych i roztopowych do rzeki [...] oraz zmiany wielkości urządzeń podczyszczających oraz średnicy kolektorów zrzutowych. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z całością akt sprawy, treścią zaskarżonej decyzji i złożonego odwołania wskazał, że kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 spec ustawy drogowej, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapa w skali 1:500 przedstawiająca proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu stanowi załącznik Nr 1 skarżonej decyzji). Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektem podziału w skali 1:1000 terenu stanowią załącznik Nr 2 skarżonej decyzji). Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany. W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Województwa [...], jak również działki czasowo zajęte na okres realizacji inwestycji. Poza tym ustalono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a także szczegółowe warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, jak również szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie. Organ odwoławczy wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji, dokonując analizy przedmiotowej sprawy, nie stwierdził, aby we wniosku oraz załączonym projekcie budowlanym inwestor dokonał istotnych zmian w stosunku do wymagań określonych w dołączonej do tego wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym nie zaszła konieczność przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). Organ odwoławczy, rozpatrując ponownie sprawę, uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które inwestor przedstawił w załączonej do wniosku dokumentacji. Wynika z niej, że przedmiotowe przedsięwzięcie polegać będzie na budowie drogi obwodowej miasta [...], łączącej drogę krajową Nr [...] z drogą krajową Nr [...] na odcinkach od km [...] do km [...] oraz od km [...] do [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi. Przewidywany do budowy odcinek ww. drogi przebiega przez tereny miasta [...] (obręby ewidencyjne Nr [...]). W ramach omawianego przedsięwzięcia ma zostać dokonana także przebudowa istniejącej sieci infrastruktury technicznej (sieć elektroenergetyczna, teletechniczna, wodociągowa, gazowa, kanalizacyjna) kolidującej z projektowanym układem drogowym. Inwestycja ta pozwoli na uzyskanie zmodernizowanych odcinków dróg krajowych Nr [...] i Nr [...] (w obrębie włączeń) z kierunku [...] przez [...] oraz [...] do przejścia granicznego, w [...], dostosowanego do nacisku 11,5 t/oś (tj. wymogu Unii Europejskiej). Eliminacji ulegną wąskie gardła komunikacyjne na ww. drogach krajowych, stanowiących główny układ komunikacyjny miasta na kierunku północ - wschód oraz zachód - wschód. Przejęcie w decydującej mierze ruchu ciężkiego w sposób radykalny zmniejszy uciążliwe oddziaływanie istniejącej drogi na pobliskie otoczenie, w tym zabudowę mieszkaniową w centrum [...] w zakresie: hałasu, zanieczyszczenia powietrza i drgań, a tym samym zmniejszenie tempa degradacji istniejącej zabudowy i dróg w mieście oraz środowiska. Niemniej istotna jest również poprawa bezpieczeństwa ruchu, oddzielony zostanie ruch tranzytowy od ruchu lokalnego. Organ odwoławczy, mając na względzie przepisy art. 7 i 77 K.p.a., wystąpił do inwestora, pismem z dnia 27 lipca 2010 r., znak: [...], o wypowiedzenie się w kwestiach poruszonych przez skarżących w złożonych odwołaniach oraz pismach. W piśmie z dnia 6 sierpnia 2010 r., znak: [...], inwestor wyraził swoje stanowisko, wskazując na racjonalność i optymalność przyjętego we wniosku wariantu przebiegu planowanej inwestycji. Pismo to zostało przesłane podmiotom wnoszącym odwołania, z pouczeniem o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. "[...]" Sp. z o.o. w [...] w piśmie z dnia 13 września 2010 r. podniosła, że inwestor nie stwierdza jednoznacznie, że obecny wariant przebiegu inwestycji jest jedynym możliwym. A zatem należy przyjąć, że w fazie projektowej istniała możliwość innego przebiegu inwestycji, nie wyłączając wariantu proponowanego przez Spółkę. W ocenie Spółki nieprzekonywujące są argumenty inwestora, iż aktualnie nie istnieje możliwość zmiany przebiegu inwestycji z uwagi na fakt, iż spowodowałoby to konieczność przeprowadzenia kompleksowych zmian w dokumentacji projektowej oraz ponownego przeprowadzenia procedury środowiskowej. Ponadto przy piśmie z dnia 17 października 2010 r. "[...]" Sp. z o.o. przesłało ocenę wariantu projektowanej drogi obwodowej miasta [...] autorstwa inż. E. F. Zdaniem Skarżącej Spółki powyższa ocena wskazuje nie tylko na błędy przy projektowaniu wariantu drogi, ale również wskazuje na braki merytoryczne oraz formalne głównego projektu drogi. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu wniesionym przez "[...]" Sp. z o.o. w [...], organ odwoławczy uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 21 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich niezastosowanie. Zauważył, że ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ma na celu stworzenie warunków prawnych zapewniających sprawny przebieg realizacji inwestycji drogowych. Wyjątkowy charakter wskazanej ustawy, wyrażony jest nie tylko w jej tytule, ale wynika też z całokształtu uregulowań stanowiących uproszczenie postępowania administracyjnego w stosunku do uregulowań ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powyższa ustawa jest ustawą szczególną (lex specialis) w stosunku do ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż reguluje ona zasady i warunki przygotowywania inwestycji w zakresie dróg krajowych, w tym lokalizację, nabywanie nieruchomości, jak i organy właściwe do orzekania w tych sprawach. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że przedstawiona przez spółkę interpretacja przepisu art. 23 spec ustawy nie jest prawidłowa. Unormowanie to bowiem przewiduje stosowanie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami jedynie "w sprawach nieuregulowanych w rozdziale zatytułowanym "Nabywanie nieruchomości pod drogi". Wyjaśnić należy zatem, iż wymieniony przez spółkę art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, a utożsamianie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z decyzją o wywłaszczeniu na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami jest błędne. W pierwszym przypadku nabycie prawa własności przejmowanych nieruchomości lub ich części następuje z mocy samego prawa. Nabycie to nie jest więc przedmiotem orzekania w decyzji, lecz stanowi jej skutek prawny, gdy decyzja stanie się ostateczna. Wywłaszczenie zdefiniowane w art. 112 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami jest zaś dokonywane w drodze samej decyzji administracyjnej, która ma charakter konstytutywny. W tym przypadku przejęcie prawa własności nieruchomości jest przedmiotem orzekania w decyzji administracyjnej o wywłaszczeniu. Organ odwoławczy stwierdził, że spec ustawa nie zobowiązuje inwestora do poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na inwestycję drogową pertraktacjami, których efektem byłoby nabycie nieruchomości planowanej do wykorzystania na cel budowy drogi w drodze umowy. Wskazał, że o naruszeniu przepisów Konstytucji można byłoby mówić wówczas, gdyby organ administracji miał obowiązek zastosowania tych przepisów bezpośrednio lub w sytuacji, gdy przepisy ustawy byłyby sprzeczne z Konstytucją. W przedmiotowej sprawie żadna z ww. okoliczności nie zaistniała. W rozpoznawanej sprawie zagadnienia, które organ pierwszej instancji rozstrzygał w sposób wyczerpujący regulowane są przepisami k.p.a. i ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Brak jest podstaw do przyjęcia, że przepisy, które były podstawą rozstrzygania przez organ administracji naruszają przepisy Konstytucji RP. Dopóki zgodność przepisów ustawy nie zostanie podważona orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego przepisy te należy traktować jako zgodne z Konstytucją. Ustosunkowując się do podniesionych przez "[...]" Sp. z o.o. zarzutów w związku z przyjęciem przez organ pierwszej instancji bieżącego wariantu przebiegu inwestycji, wskazanego przez spółkę we wniosku z dnia 29 października 2009 r., organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z przepisami spec ustawy drogowej wojewoda pełni w procesie budowy drogi publicznej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, a nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości (vide: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 226/09, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 361/09, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, z dnia 16 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1528/08, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ oraz z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 46/07, LEX 338845). Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Skoro ustawodawca precyzyjnie określił zakres wniosku składanego przez inwestora drogi publicznej, to, porównując jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, określonej w art. 11f ust. 1 spec ustawy drogowej, organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa. Organy wydające decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są uprawnione jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę. Tylko bowiem stwierdzenie przez organ, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej. Organ odwoławczy podkreślił również, że wariantowanie przebiegu inwestycji odbywa się na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i to właśnie we wspomnianym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi co do przebiegu projektowanej inwestycji. Ponadto na etapie opracowywania materiałów do wniosku o wydanie ww. decyzji (Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko) przeanalizowano dwa warianty przebiegu drogi: inwestycyjny (Wariant I) oraz racjonalny alternatywny, przebiegający na północ od wariantu inwestycyjnego (Wariant II). Analiza dokonana w powyższym Raporcie wykazała, że w zakresie oddziaływania na środowisko przyrodnicze najkorzystniejszym wariantem jest Wariant I. Przy uwzględnieniu czynników społecznych, warunków realizacji przedsięwzięcia oraz wpływu na dziedzictwo kulturowe, najkorzystniejszym okazał się również Wariant I. Odnosząc się do opinii rzeczoznawcy budowlanego inż. E. F. organ odwoławczy wskazał, że działa w niniejszej sprawie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażoną w art. 80 K.p.a. Powołany przepis stanowi, iż organ nie jest uprawniony do swobodnej oceny dowodów według swojego uznania, ale ocenę tę powinien oprzeć na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu. Wskazał, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury "Praktyka włączania do materiału sprawy opinii fachowca jest dość powszechna. Organ jednak nie jest związany taką opinią i ocenia ją swobodniej czyli w całokształcie materiału dowodowego, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 K.p.a. Opinia specjalisty jest dla organu materiałem pomocniczym, wzmacniającym argumentację rozstrzygnięcia. (...) Z punktu widzenia organu administracyjnego orzekającego w określonej dziedzinie spraw tego rodzaju opracowania (ekspertyzy, oceny, opinie, itp.) mają w istocie charakter dokumentu przedstawiającego w formie bardziej rozwiniętej stanowisko organu, nie są zaś opinią biegłego w ścisłym rozumieniu art. 84 K.p.a." (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 1011/09, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Organ odwoławczy zauważył, że przedłożona przez "[...]" Sp. z o.o. opinia z dnia 12 maja 2010 r. oraz opinia uzupełniająca z dnia 18 października 2010 r. zostały sporządzone na zlecenie firmy [...]Sp. z o.o. Z tego względu nie mogą być traktowane jak opinie biegłego, gdyż biegłym w znaczeniu proceduralnym może być wyłącznie osoba powołana na biegłego przez organ orzekający. Ponadto wskazał, że jak wynika z przedmiotowych opinii zostały one sporządzone w oparciu o "materiały i wyjaśnienia" spółki "[...]" Sp. z o.o. Ponadto jak przyznaje sam jej autor opinia jest "ogólna, bo uzyskane materiały do oceny pozwalają tylko na sformułowanie wniosków i wariantów do oceny szczegółowej w zakresie wyboru wariantu przebiegu trasy obwodowej1". Stąd też w ocenie organu odwoławczego przedmiotowa opinia nie można stanowić dowodu w niniejszej sprawie w rozumieniu art. 75 § 1 K.p.a. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy stwierdził, że wybór jakiegokolwiek z wariantów przebiegu inwestycji drogowej musi się wiązać z koniecznością pozyskania gruntów pod planowana inwestycję. Nie jest bowiem możliwe wykonanie inwestycji liniowej, jaką niewątpliwie jest droga publiczna, bez ingerencji w prawo własności właścicieli nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi tej inwestycji. Przy czym organy władzy publicznej nie mogą przy wyborze określonego przebiegu trasy, co należy wyraźnie podkreślić, różnicować podmiotów pod żadnym względem, w pod względem obecnego jej właściciela. Jak podkreślono w wyroku z dnia WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2010 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1326/09, niepubl.) obywatel ma nie tylko prawa, ale również obowiązki wobec Państwa i społeczeństwa. Człowiek, który żyje w społeczeństwie musi mieć na względzie nie tylko własny interes i potrzeby, ale także interes i potrzeby ogółu obywateli. Konieczność uwzględnienia interesu ogółu obywateli powoduje, że ograniczeniu podlega nie tylko prawo własności, ale także inne prawa obywatelskie. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że ani Wojewoda [...], ani także Minister Infrastruktury nie mogą dokonać zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji przebiegu rozbudowy przedmiotowej drogi. Zaznaczył, że przepisy ustawy nie określają obowiązku przedstawienia przez inwestora różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, dlatego też organy administracji w niniejszej sprawie miały jedynie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił inwestor. Odnośnie zaś możliwości wyboru terenów zamiennych na nieruchomościach należących do Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. organ odwoławczy stwierdził, że kwestia ta nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i stąd też nie może być rozpatrywana w niniejszym postępowaniu. Wszelkie uwarunkowania dotyczące ewentualnego przyznania nieruchomości zamiennej rozpatrywane są bowiem w trakcie postępowania o ustalenie odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości Podkreślił, że dopiero po uzyskaniu przez skarżoną decyzję waloru ostateczności, w ustawowym terminie zostanie przeprowadzone postępowanie dotyczące odszkodowania za działki gruntu stanowiące własność skarżących, a przechodzące w związku z ww. decyzją na własność Skarbu Państwa. Mając na uwadze orzecznictwo sądowo-administracyjne (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 554/09, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 727/09, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), zgodnie z którym, organ administracji publicznej orzekający w zakresie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jest obowiązany w każdym przypadku zweryfikować zasadność zarzutów odwołania w zakresie ewentualnego istnienia rozwiązań alternatywnych, zapewniających możliwość realizacji tego samego celu publicznego przy ograniczeniu stopnia ingerencji w prawa własności osób trzecich, organ odwoławczy wystąpił do inwestora, pismem z dnia 27 lipca 2010 r. wzywając go do wypowiedzenia się, czy istnieje możliwość zmiany lokalizacji planowanej inwestycji, polegającej na ominięciu nieruchomości "[...]" Sp. z o.o.. Inwestor w piśmie z dnia 6 sierpnia 2010 r., znak: [...], wyczerpująco odniósł się do zarzutów skarżących, dotyczących ewentualnej zmiany lokalizacji omawianej drogi. Wskazując, że opracowana koncepcja programowo-przestrzenna przewiduje budowę drogi obwodowej z czterema pasami ruchu, w tym częściowo na działkach należących do "[...]" Sp. z o.o. Z uwagi na wysokie koszty inwestor rozważał częściową realizację robót w wersji przejściowej, obejmującej wykonanie drogi jednojezdniowej, dwupasmowej. Jednakże w związku z dynamicznym rozwojem motoryzacji i gwałtownym wzrostem natężenia ruchu drogowego inwestor zdecydował o konieczności powrotu do założonych parametrów użytkowych, tj. czterech pasów ruchu. W celu zminimalizowania wpływu projektowanej drogi na przyległe posesje odcinek drogi obwodowej w rejonie "[...]" Sp. z o.o. został zaprojektowany jako estakada, zamiast nasypu przewidzianego w koncepcji, który w praktyce powodowałby zajęcie większości terenu należącego do ww. Spółki. Ponadto, aby umożliwić dalsze funkcjonowanie powyższego podmiotu od strony północnej została zmieniona lokalizacja zjazdu, tak, aby ograniczyć ingerencję w jego teren. Dotychczasowy zjazd prowadzi przez przejazd kolejowy w poziomie szyn oraz przez sieć wąskich ulic o małych promieniach łuków, natomiast nowoprojektowany zjazd zapewnia dużo korzystniejszy dojazd do siedziby "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że przebieg drogi obwodowej ustalony został w nieobowiązującym już Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], zatwierdzonym Uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 1987 r. Wymieniony dokument potwierdza rezerwację terenów pod omawianą inwestycję już w latach 80-tych ubiegłego wieku, a obecna trasa wpisuje się w rezerwowane wcześniej tereny. Organ odwoławczy podkreślił, że planowana inwestycja na etapie projektowania została poddana konsultacjom społecznym. Wielokrotnie odbywały się spotkania mieszkańców z inwestorem i projektantem, zarówno w terenie, jak i w siedzibie inwestora mające na celu zapoznanie zainteresowanych z przebiegiem drogi obwodowej. Równocześnie konsultacje społeczne w sprawie budowy ww. drogi wraz z wyborem najkorzystniejszego wariantu były prowadzone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...], nie naruszają prawa. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: -naruszenie prawa materialnego tj. art. 21 w zw. art. 31 ust. 3, art. 64 Konstytucji RP oraz art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w wyniku ich niezastosowania, poprzez błędne przyjęcie przez organ drugiej instancji, że zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji nie są zobowiązane, a nawet uprawnione do badania treści wniosku Prezydenta Miasta [...] w zakresie czy "wywłaszczanie" (pozbawienie prawa własności oraz użytkowania wieczystego) nieruchomości należących do skarżącego jest niezbędne dla realizacji celu publicznego objętego ww. decyzjami; - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie w znacznej części postępowania dowodowego w zakresie zbadania czy "wywłaszczane" nieruchomości należące do skarżącego są niezbędne dla realizacji celu publicznego objętego ww. decyzją, w szczególności mając na względzie, że skarżący w trakcie postępowania administracyjnego wskazywał - prywatnymi opiniami rzeczoznawców budowlanych - na to, że istniała oraz istnienie możliwość poprowadzenia planowanej drogi obwodowej miasta [...] w sposób nienaruszający prawa własności skarżącego. W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, że skarżona decyzja w zakresie pozbawienia prawa własności, winna co najmniej odpowiadać warunkom nałożonym przez konstytucję dla wywłaszczenia, przez które należy rozumieć wszelkie pozbawienie własności bez względu na formę. Bez znaczenia jest to czy pozbawienie własności następuje poprzez wydanie decyzji (wywłaszczenia o którym mowa w ustawie o gospodarce nieruchomościami) czy też w wyniku jej wydania z mocy prawa (wywłaszczenia o którym mowa w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych). Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 21 lipca 2010 r. sygn.. akt. II OSK 750/10 skarżąca spółka wskazała że "strona która traci w następstwie wydania orzeczenia administracyjnego uprawnienia właścicielskie w stosunku do części czy też całości swojej nieruchomości, ma prawo do domagania się od organu administracji, aby ten, działając w celu wykonaniu nałożonych przepisami kpa obowiązków wykazał, że odjecie jej praw jest uzasadnione konkretną potrzebą związaną z realizacją celu publicznego i że nie istnieje realna możliwość odstąpienia od tego odjęcia" Skarżąca zwróciła uwagę, że w piśmie z 6 sierpnia 2010 r. wnioskodawca w zasadzie potwierdził możliwość dokonania zmian w lokalizacji planowanej inwestycji, gdyż nie zaprzeczył wskazując, że "zmiana przebiegu trasy drogi obwodowej skutkowałby koniecznością przeprowadzenia zmiany opracowywanej kompleksowej dokumentacji projektowej, w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej /ZRID/ oraz ponownego przeprowadzenia procedury środowiskowej. W konsekwencji nie zostałyby dotrzymane warunki określone w umowie na dofinansowanie planowanego zadania." Z okoliczności wynika zatem, że odpowiedzialność za błędy w projektowaniu (jej przebiegu) ze względu na koniecznością przeprowadzenia zmiany opracowywanej kompleksowej dokumentacji projektowej oraz związany z tym czas ponieść ma nie winny temu stanowi rzeczy lecz skarżący dochodzący ochrony swoich praw. Skarżąca wskazała, że nie odniesienie się przez organ odwoławczy do podnoszonych przez nią konkretnych zarzutów dotyczących możliwości innego rozwiązania lokalizacyjnego, poświadczonych opinią specjalistyczną, stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. Ponadto podniosła, że projekt planowanej inwestycji na kilka miesięcy przed złożeniem wniosku został, bez jakiejkolwiek konsultacji społecznej zmieniony. Zmiana polegała na dodaniu dwóch pasów ruchu, w wyniku czego o kilkanaście metrów zwiększył się obszar objęty inwestycją, co powoduje poważne zagrożenia dla możliwości funkcjonowania przedsiębiorstwa skarżącej. Przed ww. poszerzeniem inwestycji nie odbyło się żadne spotkanie z mieszkańcami jak i projektantem, zarówno w terenie, jak i siedzibie inwestora, mające na celu zapoznanie z przebiegiem drogi obwodowej. W piśmie z dnia 28 lutego 2011 r. "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...]dodatkowo zarzuciła, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. dotknięta jest wadą prawną i faktyczną, gdyż zezwala na realizację przedmiotowej inwestycji i zatwierdza projekt budowlany na następujące odcinki: [...] oraz [...], natomiast w części rysunkowej projektu wszędzie wpisywany jest kilometraż [...], zatem brak jest zatwierdzenia projektu i zezwolenia na realizację [...]. Ponadto w zebranej dokumentacji brak jest projektu mostu wraz z pozwoleniem. Pozwolenie na budowę mostu obejmowało odcinek [...], a nie jak obecnie inwestor podaje do [...]. Z dokumentacji wynika, że odcinek [...] był zaprojektowany dopiero teraz i powinien być ujęty w obecnej decyzji ZRID. Powyższe stanowi naruszenie art. 33 prawa budowlanego. Minister infrastruktury w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...] marca 2010 r., którą organ ten – działając na podstawie art. 11 a ust. 1, art. 11 f ust. 1, art. 17 ust. 1 spec ustawy drogowej zatwierdził projekt budowlany i zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi obwodowej miasta [...], łączącej drogę krajową Nr [...] z drogą krajową Nr [...] na odcinkach [...]wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi" Podkreślić należy, że celem spec ustawy drogowej, która ma charakter epizodyczny (obowiązuje do 31 grudnia 2020 r.).) jest uproszczenie procedur dotyczących wydawania aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy drogi publicznej. Skróceniu czasu wydawania tych rozstrzygnięć służy przede wszystkim połączenie w jednej decyzji administracyjnej rozstrzyganie o ustaleniu lokalizacji drogi, zatwierdzanie podziału nieruchomości, przejmowanie jej na własność publiczną i zatwierdzanie projektu budowlanego stanowiące pozwolenie na budowę. W przepisach art. 11 d ust. 1 w punktach 1 - 9 spec ustawa drogowa wymienia enumeratywnie warunki, jakie powinien spełniać wniosek o lokalizację inwestycji drogowej, który zgodnie z art. 11 b ust. 1 winien być złożony po uzyskaniu opinii organów w nim wymienionych. Natomiast przepis art. 11 f ust. 1 spec ustawy drogowej w punktach 1 - 8 wskazuje elementy jakie decyzja ta winna zawierać. Zgodnie z art. 11d ust.1 spec ustawy drogowej wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: 1) mapę w skali co najmniej 1:5.000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; 2) analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; 3) mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; 4) określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; 5) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu; 6) opinie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do dóbr kultury chronionych na podstawie odrębnych przepisów, 7) wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne. Jak wynika z analizy akt sprawy, przedłożona przez inwestora dokumentacja spełnia ustawowe wymogi. Do wniosku dołączony został komplet dokumentów wymaganych na podstawie art. 11 d ust. 1 spec ustawy drogowej: - mapa w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, jak również załączono analizę powiązania przedmiotowej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości w skali 1:1000 wraz z wykazem zmian gruntowych oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, - opinia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków znak: [...] z dnia 5 maja 2009 r., - opinia Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej znak: [...] z dnia 11 maja 2009 r., - opinia Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] znak: [...] r. z dnia 23 kwietnia 2009 r., - opinia PKP Polskich Linii Kolejowych S.A. - Oddziału Regionalnego w [...] znak: [...] z dnia 23 lipca 2009r, - decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wskazać należy, że na etapie tego postępowania odbyło się wariantowanie przebiegu przedmiotowej inwestycji i to właśnie w tym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi co do przebiegu projektowanej inwestycji. Ponadto na etapie opracowywania materiałów do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko) przeanalizowano dwa warianty przebiegu przedmiotowej drogi: inwestycyjny (Wariant I) oraz racjonalny alternatywny, przebiegający na północ od wariantu inwestycyjnego (Wariant II). Analiza dokonana w powyższym Raporcie wykazała, że w zakresie oddziaływania na środowisko przyrodnicze najkorzystniejszym wariantem jest Wariant I. Przy uwzględnieniu czynników społecznych, warunków realizacji przedsięwzięcia oraz wpływu na dziedzictwo kulturowe, najkorzystniejszym okazał się również Wariant I. - komplet wymaganych pozwoleń wodnoprawnych, - cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Zaskarżona decyzja dotyczy Budowy drogi obwodowej miasta [...], łączącej drogę krajową Nr [...] z drogą krajową Nr [...] na odcinkach [...] na odcinki: [...]. Przebieg planowanej inwestycji na [...] oraz [...] na odcinki: [...] oraz [...] znajduje potwierdzenie w przedłożonym przez inwestor projekcie budowlanym, jak i załączonych do niego mapach. Z dokumentów przedłożonych przez inwestora w postaci załącznika nr 4 p.n. "Określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu" z czerwca 2009 r. wynika, że planuje się [...] budowę mostu głównego według dokumentacji projektowej z 2005 r., jednakże decyzja o pozwoleniu na budowę mostu wydana została w dniu [...] lutego 2007 r. (zmieniona decyzją z dnia [...] marca 2009 r.), dlatego nie została objęta zaskarżoną decyzją. Inwestor spełnił także obowiązek określony w art. 11 b ust. 1 spec ustawy, przedkładając stosowne opinie: Zarządu Województwa [...] (z dnia 4 maja 2009 r.), Prezydenta Miasta [...] (z dnia 23 kwietnia 2009 r.), Zarządu Powiatu [...] (Uchwała Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r.), Wójta Gminy [...] (z dnia 21 maja 2009 r.). Zgodnie z art. 11f ust. 1 spec ustawy drogowej decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2) określenie linii rozgraniczających teren; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1; 6) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; 7) zatwierdzenie projektu budowlanego; 8) w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące: a) określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, b) określenia czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, c) określenia terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, d) określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, e) obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, f) obowiązku przebudowy dróg innych kategorii, g) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. e i f, h) zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. e i f. Dokonując z punktu widzenia cytowanego przepisu kontroli zaskarżonej decyzji, jednocześnie odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego przebiegu planowanej inwestycji, przede wszystkim wskazać trzeba na ugruntowane w orzecznictwie sądowo administracyjnym stanowisko, że przepisy spec ustawy drogowej nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności czy słuszności rozwiązań projektowych przyjętych we wniosku o udzielanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 46/07 [w:] LEX nr 338845 został sformułowany pogląd, że "wojewoda pełni w procesie budowy drogi krajowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji i pozwolenia na budowę, nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji". Rola organu wydającego przedmiotową decyzję sprowadza się zatem do opisania dyspozycji i uwarunkowań dla inwestycji drogowej w zakresie wskazanym w art. 11 f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji. W tym miejscu zauważyć należy, że zgodnie z art. 11c ustawy drogowej, do postępowań w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy. Konstrukcja obowiązujących w dacie orzekania przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji dowodzi, że uregulowane nią postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej toczyło się z wniosku, co powoduje związanie organów orzekających w tych sprawach treścią złożonego wniosku. W toku postępowania organy winne były zatem ocenić kompletność tego wniosku oraz ustalić czy spełniania on inne przesłanki określone przepisami ustawy. Jednakże podkreślić należy, że związanie wnioskiem zarządcy drogi nie oznacza, iż orzekający w sprawie organ może go jedynie uwzględnić w całości wydając zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zgodne z wnioskiem, bądź odmówić wydania takiej decyzji. Oznacza to, że organ pierwszej instancji może taki wniosek uwzględnić w części i odmówić udzielania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w pozostałej części. Podobnie organ odwoławczy jest władny uchylić taką decyzję w przypadku stwierdzenia, że była ona dotknięta wadą, z tym jednak zastrzeżeniem, że organ ten (podobnie jak i sąd administracyjny) nie będzie mógł uchylić takiej decyzji w całości, gdy wadą była dotknięta tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki (art. 11 gust. 3 spec ustawy drogowej). Niewątpliwie przy opracowaniu koncepcji lokalizacji inwestycji drogowej na danym terenie, inwestor musi uwzględnić wszystkie ograniczenia prawne, wynikające z ustaw szczególnych, jak również ograniczenia faktyczne, w tym również skutki finansowe, dla planowanego przebiegu przedsięwzięcia. Natomiast organ właściwy do wydania decyzji pozwalającej na realizację inwestycji drogowej, winien wykazać, iż wywłaszczenie uzasadnione jest konkretną potrzebą związaną z realizacją celu publicznego. Organ winien zatem rozważyć zwrócenie się do inwestora o zajęcie stanowiska w tej kwestii (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2009r., sygn. akt. IV SA/Wa 1128/09). Wskazać trzeba, że w rozpatrywanej sprawie organ takie czynności podjął, gdyż zwrócił się do wnioskodawcy o zajęcie stanowiska czy istnieje możliwość zmiany lokalizacji planowanej inwestycji. Wnioskodawca w piśmie z dnia 10 sierpnia 2010 r. odniósł się do zarzutów skarżącej dotyczących możliwości ewentualnej zmiany lokalizacji przedmiotowej drogi. W zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, czym podyktowany był proponowany przebieg planowanej inwestycji i z jakich przyczyn pod przedmiotową inwestycję przeznaczono m.in. działki należące do skarżącej. Podkreślić należy, że organ architektoniczno – budowlany był związany wnioskiem inwestora w zakresie wskazanej lokalizacji. Organ nie posiada bowiem uprawnień do kwestionowania przebiegu inwestycji w aspekcie "sprawiedliwego" podziału nieruchomości i orzekając w sprawie nie był władny do skorygowania trasy przebiegu planowanej inwestycji, a w sprawie brak było podstaw do odmowy udzielenia zgody na realizację inwestycji drogowej w części dotyczącej działek należących do skarżącej. Pozbawiony podstaw był także zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją wskazanych w petitum skargi przepisów postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody organy orzekające dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie wydały zgodną z przepisami prawa decyzję. Sąd nie dopatrzył się naruszenia zamieszczonej w art. 7 K.p.a. zasady wyrażania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Brak było także podstaw do postawienia zaskarżonej decyzji zarzutu naruszenia art. 77 K.p.a. W ocenie Sądu także uzasadnienia decyzji organów obu instancji spełniają także wymogi wynikające z art. 107 § 3 K.p.a. Wreszcie brak było w sprawie podstaw do stwierdzenia naruszenia w toku postępowania przepisów Konstytucji RP, a to art. 64 ustawy zasadniczej, bowiem zaskarżony akt został wydany w zgodnie z zasadą legalizmu wynikająca z tego przepisu. Zgodnie z wynikającą z art. 64 ust. 2 Konstytucji normą własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Zatem zasada równej dla wszystkich ochrony praw majątkowych nie rzutuje bezpośrednio na treść chronionych praw. Owa treść określana jest każdorazowo w ustawach szczególnych. Ograniczenia dotyczące wykonywania prawa własności wynikają m.in. z przepisów prawa administracyjnego rangi ustawowej, w tym z przepisów Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.