II GSK 1586/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2834/10 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2834/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2010 r., w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości, w pkt 1: uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; w pkt 2: zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł kosztów postępowania; w pkt 3: orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu [...] maja 2005 r. do Biura Powiatowego ARiMR w Świeciu wpłynął wniosek K. S. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005. W dniu [...] maja 2006 r. do organu wpłynęło oświadczenie przejmującego działki rolne, z którego wynika, że skarżący w dniu [...] marca 2006 r. przekazał posiadanie działek rolnych o powierzchni 50,3467 ha, położonych na działkach ewidencyjnych o nr [...] i [...], na rzecz "F. K." sp. z o. o. W dniu [...] maja 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ś. wydał decyzję o przyznaniu skarżącemu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości, w tym: Jednolitą Płatność Obszarową w kwocie [...] zł, do powierzchni gruntów rolnych wynoszącej 65,52 ha; Uzupełniającą Płatność Obszarową w kwocie [...] zł do powierzchni gruntów rolnych wynoszącej 64,21 ha. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r., Dyrektor K.-P. Oddziału Regionalnego ARiMR w T. zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ś. z dnia [...] maja 2006 r. o przyznaniu płatności bezpośrednich, a decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. stwierdził nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2006 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że przesłanka posiadania gruntów rolnych - warunkująca przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2005 r. - powinna być spełniona na dzień wydania decyzji, a pogląd ten został potwierdzony w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ponadto zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz.U. z 2004 r. nr 6, poz. 40, z późn. zm.), w przypadku, gdy w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 3 ust.1 ustawy, nastąpi przeniesienie gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy, płatność przysługuje temu producentowi, jeżeli spełnia on warunki do jej przyznania i w terminie 14 dni od dnia przeniesienia gospodarstwa rolnego złoży wniosek do Kierownika Biura Powiatowego Agencji o przyznanie płatności, której dotyczył pierwszy wniosek. Organ zauważył, że w rozpoznawanej sprawie złożenie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych przez skarżącego miało miejsce w dniu [...] maja 2005 r., natomiast przekazanie posiadania działek rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, objętych ww. wnioskiem, nastąpiło w dniu [...] marca 2006 r., czyli przed wydaniem decyzji decyzji z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do rolnych na rok 2005. K. S. nie zgodził się z takim rozstrzygnięciem i zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który skargę uwzględnił stwierdzając, że rozstrzygnięcie to narusza prawo procesowe, a w konsekwencji doszło do obrazy prawa materialnego. Sąd I instancji wyjaśnił, że rozpoznawana sprawa dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2006 r. o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za rok 2005, która w żaden sposób nie naruszała prawa, ponieważ skarżący przekazał posiadanie działek rolnych o powierzchni 50,3467 ha w dniu [...] marca 2006 r. Tak więc do tego terminu użytkował on (był posiadaczem) wskazanych działek rolnych, a zatem prawidłowo zostały mu przyznane płatności bezpośrednie na rok 2005. Zdaniem Sądu zdecydowanie inna byłaby sytuacja gdyby wniosek - w analogicznej sytuacji - dotyczył dopłat za rok 2006. Sąd uznał, że decydujące o tym przepisy (art. 2 i 3 ustawy) nie wymagają, aby rolnik posiadał grunty rolne na dzień wydania decyzji. Fakt ten nie mógł być potwierdzony wskazanym przez organ orzecznictwem, ponieważ pierwsze z powołanych orzeczeń (wyrok NSA z dnia 8 lutego 1994 r., SA/Wr 891/93) nie może - chociażby ze względu na datę - dotyczyć dopłat, zaś drugi (sygn. akt IV SA/Wa 2087/06), to ustne uzasadnienie, którego treść nigdzie nie zastała odnotowana. Z kolei art. 4 ust. 1 ustawy należy interpretować w ten sposób, że przejęcie posiadania gospodarstwa rolnego oznacza przejęcie wszystkich nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa (tak: wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1937/09). Natomiast w rozpoznawanej sprawie nie doszło do przeniesienia gospodarstwa rolnego, a jedynie przekazano działki ewidencyjne 39/4 i 39/6, zaś pozostałe nadal pozostawały we władztwie skarżącego. Zatem przepis ten nie mógł mieć w sprawie zastosowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi K. S. oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 marca 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru, które polegało na błędnej wykładni przez uznanie, że płatności bezpośrednie przysługują wnioskodawcy za rok kalendarzowy, pomimo ustania posiadania części gospodarstwa rolnego na dzień wydania decyzji w następnym roku kalendarzowym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ uznał za błędny pogląd Sądu I instancji, że płatności są przyznawane w relacji do każdego roku kalendarzowego, a zatem, że ustanie posiadania w następnym roku kalendarzowym przed wydaniem decyzji nie ma wpływu na prawo do tych płatności. Sąd powołał się na wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 559/08, który został wydany w zakresie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (tzw. płatności ONW), do których zastosowania mają inne przepisy niż wspomniana wyżej ustawa o płatnościach bezpośrednich. Zdaniem organu, ustawodawca krajowy na gruncie ustawy z dnia 18 marca 2003 roku o płatnościach bezpośrednich, w sposób jednoznaczny powiązał uprawnienie producenta rolnego do płatności z faktem rzeczywistego posiadania gruntów rolnych. Wskazuje na to nie tylko art. 2 ust. 1 ustawy, ale również konstrukcja pozostałych instytucji przewidzianych w przepisach ustawy. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich w przypadku, gdy w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności do dnia wydania decyzji w sprawie przyznania płatności nastąpi przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy, płatność przysługuje temu producentowi, jeżeli spełnia on warunki do jej przyznania i w terminie 14 dni od dnia przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego złoży wniosek do kierownika biura powiatowego Agencji o przyznanie płatności, której dotyczył pierwszy wniosek. Regulacja przywołanego przepisu powiązana jest z art. 74 ust. 2 rozporządzenia z dnia 21 kwietnia 2004 r. nr 796/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, z którego wynika, że w przypadku, gdy przekazywane jest całe gospodarstwo przez jednego rolnika na rzecz drugiego po złożeniu wniosku pomocowego i przed spełnieniem wszystkich warunków przyznawania pomocy, przekazującemu nie przyznaje się żadnej pomocy w odniesieniu do przekazywanego gospodarstwa. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 marca 2003 roku oraz przepisy rozporządzenia 796/2004 potwierdzają, że art. 2 ust. 1 i 2 ustawy należy interpretować w ten sposób, iż zasadą jest, że płatności mogą zostać przyznane tylko producentowi rolnemu, który aktualnie jest posiadaczem gruntów zadeklarowanych do tych płatności. W ocenie organu, zgodnie z prawidłową wykładnią art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich, płatność przysługuje producentowi rolnemu będącemu posiadaczem gruntów rolnych w chwili wydania decyzji o przyznaniu płatności, niezależnie od roku kalendarzowego, w którym decyzja zostanie wydana. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstawy i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, iż postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wywołane wniesioną skargą kasacyjną, nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (por. H. Knysiak-Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 238 – 240; wyrok NSA z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 2706/04; wyrok NSA z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 329/06). Ze skargi kasacyjnej wynika, że postawiony w niej zarzut oparty został na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Wyrokowi Sądu I instancji strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędna wykładnię art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 marca 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru, polegającą na uznaniu, że płatności bezpośrednie przysługują wnioskodawcy za rok kalendarzowy, pomimo ustania posiadania części gospodarstwa rolnego na dzień wydania decyzji w następnym roku kalendarzowym. Ocenę trafności zarzutu skargi kasacyjnej należy poprzedzić przeprowadzoną, w niezbędnym tylko zakresie, rekonstrukcją podstawowych elementów stanu faktycznego sprawy. Z niepodważanych w rozpoznawanej sprawie okoliczności stanu faktycznego sprawy, który przyjęty został przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania wynika, że: 1) wnioskiem z dnia [...] maja 2005 r. K. S. wystąpił o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2005 r.; 2) w dniu [...] marca 2006 r., wnioskodawca przekazał "F. K." sp. z o.o. posiadanie działek rolnych o powierzchni 50,3467 ha położonych na działkach ewidencyjnych o nr [...] i [...]; 3) ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2006 r., Kierownik BPARiMR przyznał K. S. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości na 2005 r.; 4) decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., utrzymaną w mocy przez decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] października 2010 r., doszło do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2006 r., przyznającej producentowi rolnemu płatności bezpośrednie do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości na rok 2005, a to wobec uznania, że wnioskodawca nie spełni przesłanki posiadania gruntów rolnych – warunkującej przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów na 2005 r. – na dzień wydania decyzji. Proponowany przez stronę skarżącą sposób i kierunek wykładni przepisu art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 marca 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru – którego istota wyraża się w ścisłym powiązaniu ze sobą elementów posiadania gruntów rolnych deklarowanych do płatności z datą wydawania decyzji płatnościowej, i to niezależnie od roku kalendarzowego, w którym decyzja ta jest wydawana, co innymi słowy oznacza, że w sytuacji przekazania przez wnioskodawcę gruntów rolnych w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym złożony został wniosek o przyznanie płatności, organ administracji zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny istniejący w dacie wydawania decyzji płatnościowej - a także zawartą w nim propozycję zastosowania, tak rozumianego przepisu, w przywołanych powyżej i niespornych okolicznościach stanu faktycznego sprawy uznać należy za pozbawione jakichkolwiek podstaw. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie naruszył przywołanego przepisu przez błędną jego wykładnię. Zgodnie z przepisem art. 2 ustawy z dnia 18 marca 2003 r., osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, zwanej dalej "producentem rolnym", przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, zwane dalej "gruntami rolnymi" (ust. 1), a warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego (ust. 2). Z przywołanego unormowania wynika, iż podstawowe znaczenie z punktu widzenia realizacji przez producenta rolnego uprawnienia do płatności przypisać należy przesłance posiadania - kwalifikujących się do płatności i utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska - gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Jakkolwiek faktem jest, że w przepisach ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. nie został wprost określony czas posiadania i rolniczego użytkowania gruntów rolnych, niezbędny dla skutecznego ubiegania się o przyznanie płatności - a z przepisu art. 2 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy również wprost nie wynika, że producent rolny jest zobowiązany poosiadać w dniu wydawania decyzji płatnościowej grunty rolne, które zadeklarował we wniosku o przyznanie płatności - to jednak nie oznacza to, że kwestia ta w ogóle pominięta została przez ustawodawcę. Wbrew stanowisku strony skarżącej brak jest podstaw, aby rozstrzygnięcia wskazanej kwestii - stanowiącej główną oś sporu prawnego w sprawie – poszukiwać na gruncie przepisu art. 4 przywołane ustawy. W relacji do regulacji zawartej w art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 18 rudnia 2003 r., hipoteza normy prawnej z art. 4 ust. 1 tej ustawy dotyczy zupełnie innej sytuacji, a mianowicie tzw. wniosku transferowego, tj. przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego. Inny jest również cel tej regulacji. Miała ona bowiem zapobiegać podwójnemu wypłaceniu płatności bezpośrednich w tym samym, pełnym cyklu roku gospodarczego w rolnictwie (por. również wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 341/10; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 11/10). Uwzględniając powyższe, nie ma więc podstaw, aby sięgając po argument z przepisu art. 4 ust. 1 przywołanej ustawy uzależniać przyznanie płatności bezpośrednich od dodatkowego wymogu, a mianowicie od posiadania gospodarstwa przez producenta rolnego do dnia wydania decyzji o przyznaniu płatności, a przynajmniej do końca roku kalendarzowego, na który złożył on wniosek (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1086/09). W tej mierze, nie można pomijać również i tego istotnego elementu normatywnej treści przepisu art. 4 ust. 1, który przedmiotowy zakres jego normowania odnosi do przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego, nie zaś części gruntów rolnych wchodzących w jego skład. Sąd I instancji słusznie więc zwrócił uwagę na to, że w niespornych okolicznościach stanu sprawy – wnioskodawca ubiegający się o płatności na 2005 r., w dniu 30 marca 2006 r. przeniósł posiadanie tylko części działek rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, a mianowicie działek rolnych o powierzchni 50,3467 ha położonych na działkach ewidencyjnych o nr 39/4 i 39/6 – przywołany przepis nie mógł mieć zastosowania. W świetle dotychczas przedstawionych argumentów, rozwiązania wskazanej powyżej spornej kwestii, poszukiwać należy na gruncie art. 5a ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. - zgodnie z tym przepisem, Agencja wypłaca płatności w terminach określonych w art. 28 ust. 2 rozporządzenia nr 1782/2003. Jakkolwiek faktem jest, że przepis ten dodany został do przywołanej ustawy przez art. 1 pkt 4 ustawy ją nowelizującej z dnia 24 lutego 2006 r., z mocą obowiązującą od dnia 28 marca 2006 r., to jednak wyjaśnić należy, że rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003, do którego ustawodawca odsyła w przywołanym art. 5a ust. 1, weszło w życie w dniu 28 października 2003 r., i jako akt prawa unijnego, z tą datą, wiązało w całości i było (i jest) bezpośrednio stosowane w Państwach Członkowskich. W tym oczywiście, również w Polsce, stając się wraz z akcesją do UE częścią (elementem) jej wieloskładnikowego systemu prawnego. Regulacja zawarta w art. 5a ust. 1 krajowej ustawy z dnia 18 grudnia 2003, w brzmieniu po nowelizacji z dnia 24 lutego 2006 r., stanowiła więc nic innego, jak tylko refleks (odbicie) w jej treści, już obowiązującej regulacji unijnej, komplementarnie z którą regulowała (i reguluje) wskazaną powyżej kwestię stanowiącą źródło sporu prawnego w rozpoznawanej sprawie. Z przepisu art. 28 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, do którego odsyła ustawodawca krajowy w art. 5a ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. wynika, że płatności są przekazywane – w całości na rzecz beneficjentów, jak stanowi ust. 1 art. 28 – raz w roku w okresie od dnia 1 grudnia do dnia 30 czerwca kolejnego roku kalendarzowego. Fakt więc, że prawodawca unijny na gruncie przywołanego rozporządzenia operuje pojęciem "kolejnego roku kalendarzowego" prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do tak określonej przestrzeni (jednostki) czasu funkcjonuje (musi funkcjonować) przestrzeń (jednostka) czasu stanowiąca "poprzedzający rok kalendarzowy". Przyjęta na gruncie przywołanej regulacji metoda wypłaty płatności oznacza więc, że płatności są przyznawane i wypłacane "z dołu", a więc w relacji do okresu, w którym złożony został wniosek o ich przyznanie. Stan posiadania połączonego z utrzymywaniem gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, powinien więc trwać przez okres objęty wnioskiem o przyznanie płatności. W sytuacji więc, gdy jak wyżej wskazano, w ustawie o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych nie został określony wprost czas posiadania i użytkowania gruntów rolnych, niezbędny dla uzyskania płatności, w świetle przywołanej regulacji unijnej oraz krajowej przyjąć należy, że należy go łączyć z terminem, od którego organ administracji wydaje decyzje o przyznaniu płatności za dany rok kalendarzowy, tj. z dniem 1 grudnia. Uzasadnia to twierdzenie, że dokonane po tej dacie zmiany stanu posiadania gruntów rolnych kwalifikujących się do przyznania płatności, nie mają żadnego znaczenia z punktu widzenia realizacji przez producenta rolnego uprawnienia do przyznania mu płatności za dany rok referencyjny, tj. za rok, w którym wystąpił o przyznanie płatności (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1431/10; wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1086/09; wyrok WSA w Kielcach z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 592/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 889/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 417/09; ). W świetle przedstawionych argumentów, stawiany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. przez błędną jego wykładnię, uznać należało za pozbawiony podstaw. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 184 p.p.s.a. orzekł więc, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 9