I FSK 1276/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zając, Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Protokolant Magdalena Nowakowska, po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej [...] P. S.A. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 116/11 w sprawie ze skargi [...] P. S.A. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 3 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia w części decyzji określającej podatek od towarów i usług za styczeń 2007 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] P. S.A. z siedzibą w S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 900 (słownie: dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 116/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę [...] P. S.A. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 3 grudnia 2010 r. w przedmiocie uchylenia części decyzji określającej podatek od towarów i usług za styczeń 2007 r. Sąd pierwszej instancji przedstawiając stan faktyczny sprawy podał, że pismem z dnia 27 marca 2009 r. skarżąca spółka wniosła o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 31 marca 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia 10 grudnia 2007 r. określającą wysokość różnicy podatku od towarów i usług do zwrotu za styczeń 2007 r. oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe za styczeń 2007 r. Spółka jako podstawę żądania wznowienia postępowania wskazała art. 240 § 1 pkt 11 i pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej zwanej jako Ordynacja podatkowa. Wniosła o uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. określenie różnicy podatku naliczonego do zwrotu w kwocie 5.460.366,00 zł. Kwota różnicy podatku powinna, zdaniem Spółki, zostać podwyższona o kwoty: -naliczonego podatku VAT z faktur dokumentujących nabycie paliwa do określonych pojazdów wykorzystywanych w działalności gospodarczej Spółki w wysokości 2.805,00 zł -7.928,00 zł wynikającą ze zmniejszenia podatku należnego ze względu na otrzymanie potwierdzenia dokonania transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów uprawniającego spółkę do zastosowania 0% stawki podatku, zamiast stawki 22%. Ponadto, jak wskazała skarżąca, kwoty wykazanego podatku VAT należnego i naliczonego powinny uwzględniać wartość podatku dotyczącego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów wynikającego z faktur zagranicznych, które wpłynęły do spółki w terminie uniemożliwiającym ich rozliczenie w deklaracji VAT-7 w kwocie 1.672,00 zł. Dyrektor Izby Skarbowej wydał w dniu 20 lipca 2010 r. decyzję, w której uchylił decyzję dotychczasową z dnia 31 marca 2008 r. w części: określającej kwotę zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy spółki w wysokości 5.449.663 zł — kwota uchylenia wyniosła 2.493 zł i w tym zakresie orzekł, że kwota zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy spółki wynosi 5.452.126 zł, ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 748 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie. Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił jedynie żądania uchylenia decyzji ostatecznej i zmniejszenia podatku należnego o kwotę 7.928,00 zł ze względu na otrzymanie potwierdzenia dokonania transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (dalej: WDT) uprawniającego do zastosowania 0% stawki podatku, zamiast stawki 22%. Zdaniem organu przedłożone przez Spółkę dowody nie potwierdzały w sposób jednoznaczny faktu dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, nie stanowiły więc dowodów istotnych w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Po rozpatrzeniu odwołania spółki Dyrektor Izby Skarbowej w G. decyzją z dnia 3 grudnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 20 lipca 2010 r. W uzasadnieniu organ podkreślił, że spółka nie dysponuje oryginałem listu przewozowego CMR, a do organu przesłała jego kserokopię z nieczytelną datą odbioru i nieczytelnym podpisem odbiorcy. Zdaniem organu odwoławczego zarówno wspomniana kserokopia, jak i inne przedstawione przez spółkę dokumenty nie potwierdzają dostawy towaru do kontrahenta znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego UE. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że dowody przedstawione przez spółkę nie dają podstawy do zmiany ustalonego stanu faktycznego i zmiany rozstrzygnięcia. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem spółka wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zaskarżonej decyzji zarzuciła błędną wykładnię art. 42 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 3 i ust. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej jako ustawa o VAT, a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 121 i art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę za bezzasadną. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy przedłożone przez spółkę dowody są wystarczające do uznania, że zostały spełnione warunki do zastosowania stawki 0% VAT dla WDT, przy uwzględnieniu ograniczeń dotyczących postępowania wznowieniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że jako przyczynę uzasadniającą wznowienie postępowania podatkowego w spornym zakresie (tj. dotyczącym transakcji udokumentowanej fakturą nr 330700007 z 31 stycznia 2007 r.), strona skarżąca wskazała nowe okoliczności i dowody w postaci: poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii faktury nr 330700007, specyfikacji sprzedanego towaru, dokumentu wydania na zewnątrz towaru z magazynu WZ, kserokopii listu przewozowego CMR, wiadomości e-mail z 4 marca 2010 r. w jęz. angielskim od przedstawiciela firmy S. [...] (potwierdzającej fakt otrzymania towaru) oraz dowodu otrzymania zapłaty za faktury. Sąd uznał, że dowód w postaci wiadomości e-mail z 4 marca 2010 r. nie mógł zostać uwzględniony ze względu na treść art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, który wymaga, aby nowy dowód był dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji, nieznanym organowi. Według Sądu tego warunku przedłożona wiadomość e-maili nie spełnia, została bowiem sporządzona po wydaniu decyzji ostatecznej. W ocenie Sądu pierwszej instancji zasadnie także organ stwierdził, że pozostałe dokumenty przedłożone przez stronę nie potwierdzają faktu wywiezienia i dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego. Dokumenty te spełniają niewątpliwie przesłankę nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi. Przy ocenie, czy dana okoliczność lub dany dowód mają przymiot nowych, nie ma bowiem żadnego znaczenia fakt, że strona miała możliwość powołania ich w poprzednim postępowaniu. Szczególnej analizie organ poddał dokument w postaci kopii listu przewozowego i stwierdził, że nie spełnia on wymogów wynikających z art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, tj. nie potwierdza jednoznacznie faktu wywiezienia i dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego, bowiem po pierwsze stanowi jedynie kserokopię listu przewozowego, a po drugie data otrzymania i podpis odbiorcy są nieczytelne. Ocenę tę WSA podzielił. Jak stwierdził Sąd pierwszej instancji, pomijając fakt, że jest to jedynie kserokopia, to nieczytelność daty i podpisu wyklucza uznanie, że dokument ten spełnia warunki jednoznacznego potwierdzenia dokonania przez skarżącą Spółkę wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Dokumenty te wskazują na fakt zawarcia transakcji (faktura VAT), wydania towaru z magazynu (WZ), oraz otrzymania zapłaty (wyciąg bankowy). Brak jest natomiast dowodów jednoznacznie wskazujących, że towar został wywieziony przez sprzedawcę (za pośrednictwem firmy przewozowej) z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego. W tym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jakkolwiek lakoniczne, nie budzi, w ocenie WSA, zastrzeżeń. Słusznie więc uznał Dyrektor Izby Skarbowej, że powyższe dowody nie spełniają warunku "istotnych", tzn. mogących wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej. Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi pierwszej instancji: 1. naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: -art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. — Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej jako P.u.s.a.), poprzez ich niezastosowanie, wbrew obowiązkowi wynikającemu wprost z ustawy, a w wyniku tego zaakceptowanie (sanowanie) rażącego naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej przepisów postępowania, tj. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i w zw. z art. 191, art. 121 oraz art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w zw. z art. 2, art. 7 Konstytucji RP, a to w bezpośredniej konsekwencji niezgodnego z prawem przyjęcia, iż postępowanie podatkowe prowadzone było prawidłowo i nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania; 2. naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) poprzez błędną wykładnię przepisów tj.: - art. 42 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 3 i ust. 11 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na braku zastosowania i uznaniu, iż spółka nie jest uprawniona do zastosowania stawki 0% podatku VAT w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów z uwagi na brak spełnienia warunków formalnych. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w G. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu. Należy podkreślić, że na ocenę zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej istotny wpływ miało to, że sprawa administracyjna toczyła się w wyniku wniosku o wznowienie postępowania. Jest to więc nadzwyczajny tryb postępowania, służący do usunięcia naruszeń przepisów postępowania, które zaistniały w toku postępowania podatkowego, zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej. Zatem rolą organu podatkowego jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy występują podstawy wznowienia postępowania, określone w sposób enumeratywny w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie wywołane wnioskiem o wznowienie postępowania, w przeciwieństwie do postępowania odwoławczego, nie służy natomiast ponownemu rozpoznaniu na nowo sprawy. Jak trafnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lipca 2010 r., II FSK 488/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, wznowienie postępowania z podstawy unormowanej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej może, w odpowiednim do przepisu tego obszarze, służyć nadzwyczajnej weryfikacji zakończonego decyzją ostateczną postępowania podatkowego, nie zaś ponawianiu, czy też uzupełnianiu poprzedzającego to postępowanie samoobliczenia podatku. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, trafnie uznał, że nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem podstawą wznowienia postępowania jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydal decyzję. By dana okoliczność, czy dany dowód mógł stanowić przesłankę wznowienia postępowania muszą one: 1) cechować się nowością tzn. muszą być nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, a więc nie były znane organowi, przed którym toczyło się postępowanie, 2) istnieć w dniu wydania decyzji, 3) być istotne dla sprawy. Wszystkie wskazane wyżej warunki dotyczące okoliczności czy dowodu jako przesłanki wznowienia postępowania muszą występować łącznie. Brak cechy nowości czy brak istnienia w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem o wznowienie, bądź brak istotności dla sprawy powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania określonej w pkt 5 art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W tym kontekście oceniając przedłożone przez stronę dowody, organy podatkowe trafnie uznały, że nie spełniają przesłanek z powyższej normy prawnej. Przede wszystkim zasadnie uznano, że dowód w postaci wiadomości emailowej kontrahenta – odbiorcy towaru, nie spełnia wymogów z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Sama data tego pisma, a mianowicie 4 marca 2010 r., świadczy jednoznacznie, iż dowód ten nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej. Wykładnia pojęcia "nowe dowody", użytego w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, prowadzi do wniosku, że nowe dowody to takie dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował. Bez znaczenia jest tutaj przyczyna, z powodu której organ nie dysponował dowodami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010 r., II FSK 1015/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zresztą autor skargi kasacyjnej w swym środku odwoławczym nie polemizował z tym stanowiskiem. Podnosił jedynie, że ta wiadomość emailowa powinna zostać przez organ podatkowy przeanalizowana w aspekcie nowej okoliczności faktycznej, wynikającej z tego dokumentu, która jest również przesłanką wznowienia wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Ta argumentacja także nie może odnieść zamierzonego skutku, albowiem w istocie spór toczy się w zakresie tego, czy doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Zatem nie sposób twierdzić, że jest to okoliczność faktyczna nosząca cechy nowości. Także pozostałe dowody, przedłożone przez skarżącego wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego, jak trafnie uznał organ podatkowy i zasadnie zaakceptował Sąd pierwszej instancji, nie spełniają przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W sposób właściwy uznano, ze dowody te nie są istotne. Jak wiadomo okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, niepubl.; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., I FSK 596/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). O istotności dowodów można więc mówić, jeżeli mogą one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie (wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., I FSK 1687/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem aby uznać przedłożony dowód za istotny w znaczeniu użytym w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, powinien on spowodować wydanie, po wznowieniu postępowania, odmiennego rozstrzygnięcia niż te zawarte w decyzji ostatecznej. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy zgłoszone dowody można byłoby uznać za istotne, po spełnieniu pozostałych warunków, tylko wówczas, gdyby z nich wynikało spełnienie podstawowej przesłanki z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, a mianowicie, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Zatem z przedłożonych nowych dowodów powinno wynikać, że towar został wywieziony z terytorium kraju i dostarczony nabywcy na terytorium innego kraju członkowskiego. Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że organy podatkowe zasadnie uznały, że z przedłożonych przez stronę dowodów nie wynika ta okoliczność faktyczna. Wynika z nich jedynie, że towar został sprzedany, nabywca uiścił cenę nabycia, podatnik wydał towar przewoźnikowi, zaś nabywca odebrał towar. Żaden z przedłożonych przez stronę dowodów nie potwierdza natomiast okoliczności odbioru towaru na terytorium innego kraju członkowskiego. Należy przy tym podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, wydając zaskarżony wyrok, dostosował się do treści uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2010 r., I FPS 1/10, ONSAiWSA 2011, nr 1, poz. 4, w której wyrażono pogląd, że w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy o VAT dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczające jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Powyższą uchwałą Naczelny Sąd Administracyjny opowiedział się za otwartym katalogiem dowodów, którymi można udowadniać przesłankę z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, czyli to, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji zasadnie uznał, że organy podatkowe nie naruszyły art. 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Tym samym nie są trafne zarzuty naruszenia w związku z art. 135 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. oraz art. 184 Konstytucji RP. Należy zgodzić się również z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, który uznał, że organ podatkowy w sposób prawidłowy ocenił dowód z kopii listu przewozowego. Brak czytelnej daty oraz podpisu obniża wartość dowodową kopii tego dokumentu. Biorąc pod uwagę przyjętą w umowie formułę Incoterms CIP oraz fakt, że podatnik jest bardzo dużym, a zatem wysoce profesjonalnym przedsiębiorcom dokonującym szeregu WDT, nie powinno stwarzać żadnych większych problemów udokumentowanie w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności wywozu towarów poza terytorium kraju i dostarczenie do odbiorcy na terenie innego kraju członkowskiego. Reasumując należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, trafnie uznał, że nie wystąpiły naruszenia przepisów postępowania. Dokonana przez organ podatkowy ocena spełnia wymogi ustawowe określone w art. 191 Ordynacji podatkowej. Ocena ta bowiem była wszechstronna. Uwzględniała całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organ wskazał i obszernie omówił dlaczego nie uznał, że poszczególne przedłożone dokumenty, nie są istotne i nie potwierdzają dostarczenia towaru na terytorium innego państwa członkowskiego. Ocena ta jest zgodna z regułami logicznego rozumowania oraz przede wszystkim zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. W żaden sposób kasator nie wykazał, że te granice swobodnej oceny dowodów zostały przekroczone w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności trafna jest ocena w zakresie braku podstaw do wznowienia postępowania określonych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Uwzględniając powyższe uwagi należy zarzut naruszenia prawa materialnego także uznać za chybiony. Trzeba bowiem podkreślić, że zaskarżona do Sądu pierwszej instancji decyzja dotyczyła odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w części odnoszącej się do rozliczenia z tytułu transakcji WDT. Przyczyną tego rozstrzygnięcia było to, że brak było podstaw do wznowienia postępowania, określonych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Konstatacja dotyczące tego, że przedłożone nowe dowody nie są istotne w aspekcie bezspornych przesłanek z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT doprowadziła Sąd pierwszej instancji do trafnej konkluzji, że organ podatkowy trafnie uznał, że nie można wzruszyć w tym trybie ostatecznej decyzji. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej określono w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b), § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ i 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).